Very smelly food

Katelyn: "Don't eat too much, there is another very smelly dish coming later" (vermicelli dish)

handjes voor de ogen

Puck gaat met Klaartje onder de douche. Altijd gezellig. Lekker tutten met shampoo zeep en cremespoeling. Klaartje zeept Puck's haren in met shampoo en zegt voor het uitspoelen: "Even je hoofd achterover anders krijg je prikzeep in de ogen!" Puck: "Is niet nodig mama ik doe mijn oogjes voor mijn handen!"

Bericht van Matthijs

Hallo allemaal!

Het is hier prachtig weer, vandaag en gisteren was het ongeveer 20 graden. Helaas werken we vooral veel binnen in een nogal rommelige hangaar. Maar we komen ook af en toe buiten voor kleine klussen. Flink wennen tussen al die amerikanen en hun af en toe vreemde gewoontes. De vliegbasis is ook enorm groot (we reden net op de snelweg en na 10 minuten reden we nog langs de vliegbasis). Al met al komen we inmiddels na 2 werkdagen redelijk goed op gang en kunnen we alles en iedereen steeds beter vinden, waardoor het werk ook aangenamer wordt. We hebben het tot nu toe behoorlijk druk en ik heb dus ook nog niet veel kunnen zien, maar dat komt nog wel.

Ik zit met bij een leuke ploeg ingedeeld (ik ben de jongste ;)) waarin veel gelachen wordt :D

Deze 3 foto's heb ik vandaag ff snel gemaakt. Eentje van m'n hotelkamer, die ik vanaf morgen deel met iemand uit mijn ploeg (wel handig met zelfde werktijden enzo). Die 'wazige' foto is door een hor genomen vanuit m'n hotelkamer. En die nogal dikke pickup (waar hier ongeveer iedereen in rijdt) is een van onze autos voor deze maand.

Zodra ik wat interessantere foto's heb stuur ik ze door.

Tot de volgende mail! :)

Een boef en twee vrienden

Langzaam maar zeker burger ik in Maastricht in. Zo af en toe kom ik al bekenden tegen in de stad. En hoewel ik het heel gezellig vind om met Marleen of Edouard door de stad te fietsen en groei van trots als ik door een mij bekend en hun onbekend persoon gegroet word, leek het me niet onverstandig ook eens wat alleen te ondernemen om zo aan de buitenwereld te laten zien dat ik ook heel zelfstandig kan zijn.
Zo sprak ik op een donderdagavond na het werk met wat collega's af in de kroeg. Gezellig even wat drinken en dan om acht uur naar de repetitie van Edouards koor dat ik sinds kort ook het mijne mag noemen. Omdat Edouard de reputatie heeft steevast 5 minuten te laat te komen, zodat hij geen stoelen hoeft klaar te zetten, nam ik me voor de koorleden te laten zien dat dat trucje niet van mij afkomstig was. Ik moest en zou op tijd in de kapel zijn.
Zingen op een lege maag stond me niet aan. Bovendien heeft Brahms bij de stukken die we nu zingen geen slagwerk bedacht en al helemaal geen buikroffel. Dus ik sloot me aan bij twee collega's die de kroeg voortijdig verlieten om nog even wat te eten. Onderweg naar het eettentje tankten we wat geld en met de nieuwverworven rijkdom veilig weggestopt in de tas liepen we een kleine kilometer verder om bij een Surinaamse snackbar van vegetarische lekkernijen te genieten.
Om 10 over half 8 verontschuldigde ik me bij mijn collega's. Ik schoof mijn laatste restjes rijst op hun borden en haastte me naar buiten, naar mijn fiets. De repetitieruimte was hooguit 5 minuten fietsen, maar als je een goede indruk wil maken, moet je het goed doen. Ik hing mijn tas schuin over mijn schouder, precies zoals ik van Marleen had geleerd: "Op die manier kan een langsrennende boef nooit de tas van je schouder trekken, omdat 'ie dan je hoofd mee zal moeten nemen en jij verliest je hoofd niet zo snel." Mij kon niets gebeuren. Bijna niets.
Vanuit een donker hoekje kwam er ineens een man voor me staan. Groot, breed. "Geef me je geld!"
Ik maakte me groter en breder dan hij en dacht: "Mooi niet! Is mijn geld, blijf jij af!"
Hij begon aan mijn tas te trekken. Ik schatte de afstand van mijn knie naar zijn kruis en keek over zijn schouder. Op drie meter afstand stond een politieauto met daarin twee agenten. Ik wuifde, ze liepen rustig op ons af en tikten mijn overvaller op zijn schouder. Zonder tegenstand liet hij zich naar de politieauto leiden. Een van de agenten noteerde mijn verklaring en vroeg waar ik heen moest. Ik legde uit dat ik slechts 5 minuten van mijn doel verwijderd was en dat ik wel alleen durfde. Ik pakte mijn fiets, de agent riep nog dat ik mijn licht aan moest doen.
Ik kwam te laat op de repetitie, maar ik kan nu wel zeggen dat de politie mijn beste vriend is. Gelukkig dat ik ze nog niet kende toen ik naar ze zwaaide. Ze zouden misschien teruggezwaaid hebben…