Singadommapore

Katelyn en Elsa kunnen mij niet vinden in een druk winkelcentrum.
Elsa: "Maybe a stranger took papa away."

Elsa zit alleen te spelen, wij luisteren mee: "I am a meat eating dinosaur, I eat Papa, ummahm, Papa is gone! Now I eat Mama hrrurhrm, Mama gone! Then I eat Aiden, arhmrham, gone! Then I eat Elsa, and I am gone."

Elsa speelt met een zware deur, die vervolgens haar vingers bijna afknelt.
Ik: "No playing with doors, just like you are not allowed to play with escalators."
Elsa: "Unless it is a toy escalator!"

We kijken een filmpje over albatrossen.
Elsa: "They fly so fast, faster than a jetplane."
Ik: "Hmmm, a jetplane is faster than any bird."
Elsa :"Except for this bird."

En zo gaan wij iedere ochtend met z'n drieën naar de peuterschool, de grootouders en het kantoor:

Zoals Katelyn zegt: "Happy papa, unsure children..."

Gij zult banden plakken!

Ik las bij Flinn's laatste domme domme commentaar van Michael dat Flinn banden moest gaan plakken. En hij heeft helemaal gelijk, want dit gebeurde twee weken geleden bij ons Merel:

Merel is fietskoerier maar - heel vervelend- haar fiets had een lekke achterband. En ze had geen idee hoe een band te plakken. Ze wilde eigenlijk de band laten maken bij een fietsenmaker (ja, deze student betaalt liever dan zelf in actie te komen), maar dat zou twee dagen duren en die tijd had ze niet. Gelukkig was er een behulpzame buurman - nou ja, hij wist ook niet hoe je een band moest plakken, maar zijn advies was: koop een nieuwe binnenband, dan zet ik die er op. Niet makkelijk, want een achterwiel met naafversnelling, maar uiteindelijk kreeg buurman de nieuwe band erop. Na een kilometer stond ze alweer aan de kant: het wiel was niet goed vastgezet...

Enfin, intussen is ook dat opgelost maar de moraal van dit verhaal is het gelijk van Michael: leer ze banden plakken! Bij ons heeft de opvoeding op dit punt duidelijk gefaald. Ook Zeger brengt zijn fiets naar de fietsenmaker bij een lekke band... Zucht!

Domme dommes

We zijn een tijdje geleden naar een familiedag in het Westland geweest en omdat Pien op school het een en ander leert over Nederland, hebben we het principe van de provincies uitgelegd. Terwijl we Pien vertellen dat het Westland in Zuid-Holland ligt, zit Flinn achterin de auto met Jeppe te spelen met de brachiosaurus en de pterodactylus.
Een aantal weken later, Flinn zit weer eens te spelen, nu met zijn auto: "Kijk mama, deze auto komt uit Hollahollaland. Dat is echt héél ver, daarvoor moet je met de trein."

Overal in Maastricht wordt aan de weg gewerkt. Ze hebben de smaak te pakken na het gereedkomen van de A2-tunnel.We zitten in de auto en rijden langs de wegwerkzaamheden. Er staat een interessant groene werkconstructie op wielen, waarschijnlijk een asfaltapparaat. Flinn, nog steeds 3 jaar: "Kijk eens, wat is dát nou voor een groen voertuig?"
Wij weten het ook niet en praten er een beetje overheen. Een paar minuten later klinkt het van achter uit de auto: "Maar nou weet ik alsnóg niet wat voor een voertuig dat was!"

Ik moet van mezelf wat vaker op de fiets naar het werk om de restantjes Neeltje van mijn buik af te trainen. Zoiets is natuurlijk alleen maar zinvol als het een beetje zwaar is, dus neem ik altijd een kindje mee achterop, meestal Flinn. Maar echt gemotiveerd ben ik niet, dus ik grijp ieder excuus aan om niet te hoeven fietsen. Ik bespreek in de keuken met Peter dat het misschien niet slim is om morgen op de fiets te gaan, want het zou wel eens kunnen gaan regenen en dat is niet zo fijn voor Flinn. Klinkt het uit de voorkamer: "Ik kan wel tegen regen, hoor mama!"
Dus als het dan een stralende, maar koude ochtend blijkt te zijn, krijgt Flinn handschoenen aan en stappen we op de fiets om lekker te genieten en te trainen tegelijk. Flinn test onderweg zijn kennis van voertuigen: "Hee, een Toyota, een Volkswagen, een Ferrari, een Skoda, ..." en zijn kennis van bloemen: "Hee, een paardenbloem, maagdenpalm, en dat is mijn lievelingsbloem: kievitsspeenkruid!"

En intussen in Haïti...

Pauwel is gisteren naar een voetbalwedstrijd geweest van zijn bedrijf. Dat is een soort bedrijven-competitie. Ze nemen het heel serieus, alsof het nationale elftal speelt: netjes in een rij voor de wedstrijd opstellen, het volkslied mee zingen. 

Zelfs de gigantisch overdreven schwalbes zijn zoals in een internationale wedstrijd!! Maar wat een ambiance op de tribune:

Helaas ging het aan het eind een beetje mis: er ontstond een vechtpartij. Pauwel had niets in de gaten en was nog rustig foto's aan het trekken. Op zijn laatste foto zie je rechts iemand met een  'Prestige' shirt aan en een bril op naar Pauwel rennen:

Dit is een collega die hem komt zeggen dat ze onmiddellijk moeten vertrekken want de situatie dreigde uit de hand te lopen. Met overal bewakers in bezit van guns, en doorgaans niet echt (goed) opgeleid - daar wil je op zo'n moment niet tussen staan...

Maar behalve dat akkefietje gaat het allemaal prima in Haïti :-).

En wij? Wij doen aan quality moeder-dochter time. Samen fietsen naar het strand om daar een ijsje te eten.

Tour de France

Als je in Frankrijk woort, dan moet je toch ooit naar de Tour de France gaan kijken. Ook al weet je alleen dat er een gele trui en een bolletjestrui bestaat en je nog nooit van Laurens en Bauke hebt gehoord.
Twee jaar geleden kwam de Tour door Auch, maar het was te warm en te ver. Er waren veel Termeers hier toen en we keken naar de tv. Prachtige beelden van de Gers, vooral vanuit de helikopter. Ik had geen spijt dat ik niet gegaan was.

Dit jaar kwam de 19e etappe echter wel heel dichtbij. Voor de kenners: als je bij Roques rechtdoorfietst kom je na enkele kilometers bij Lagardere. Daar kwam de Tour langs op 25 juli, komend uit Vic-fezensac en op weg naar Condom.
Ik besloot dat Roelof met me mee moest, met de (elektrische) fiets. Onze pasgetrouwde vrienden Ton en Peter wist hij over te halen om ook mee te gaan fietsen (zij dan zonder elektriciteit). We spraken af dat we om half twaalf naar de karavaan zouden gaan kijken, dan samen picknicken in afwachting van de Tour zelf. Ton en Peter zochten een prachtige plek uit en twee flessen wijn en Roelof bakte een preitaart. Ik laadde de elektrische fietsen op, niet denken dat ik nooit iets doe.

Het was de hele week prachtig weer, alleen op 25 juli werd er 'alerte orange' afgegeven: onweer. Onweer is hier heel indrukwekkend, vooral als je binnen staat en je ziet je halve tuin wegwaaien. Roelof en ik gingen toch heel dapper op de fiets naar de 'mannen', die aan de andere kant van Courrensan wonen. Voor kenners: aan de weg van Courrensan naar Vic-Fezensac. Het was toen nog droog.
De mannen hadden al lang besloten om met de auto te gaan, en dat bleek heel verstandig, want het begon meteen te gieten. Ze hadden inderdaad een prachtige plek uitgezocht, op een klein zijweggetje van de route. Tien meter lopen en we konden genieten. Meteen bleef de inhoud van de picknickmand droog in de auto.

De karavaan kwam met grote snelheid voorbijgereden. Ze moesten de renners natuurlijk voor blijven. Je moest wel zorgen dat je op het gras bleef, anders werden je tenen eraf gereden. Uit de auto's werden kleine hebbedingetjes gegooid. de eerste auto gooide een 'tas', dat was handig bekeken, want die gebruikte we vervolgens om alle andere spulletjes in te doen. Voorlopig hebben we genoeg sleutelhangers, brillendoekjes en zakjes ranja.

Het duurde een half uur, dat was ook omdat er van elke reclame-uiting wel vijf auto's langskwamen. Daarna gingen we picknicken. Vanwege de voortdurende stromende regen, deden we dat in de auto. Voorin zitten Ton (links) en Peter, die wilden natuurlijk bij elkaar zitten. Roelof zit achterin en ik zit in de bagageruimte om het eten aan te geven en de foto te maken.









We hadden net de laatste slokjes wijn op toen er weer auto's en motoren in beeld kwamen. Dus we namen weer een plek in langs de route. In de verte kon je door een waas van regen zien wat er aan kwam.

Het begon alleen maar harder te regenen. De kopgroep flitste voorbij. En na veel auto's en motoren de kop van het peloton.

 In het peloton de bolletjestrui en de gele trui (achterin de foto). En tenslotte de staart van het peloton.

Daarna natuurlijk weer een serie auto's, de brandweer en de bezemwagen.  Wij dropen (letterlijk) weer af naar de auto en reden terug naar de boerderij van Ton en Peter. Na een bakkie stapten we op de fiets, het was inmiddels droog geworden. Maar na een paar honderd meter gingen boven nog eens de sluizen open. Even aarzelden we, terug of door? Het werd door. In de hoogste versnelling en op de hoogste stand van de motor zijn we naar huis geraced. Waren we toch net een beetje Tour de France.
Daarna ben ik twee uur in bad gaan zitten om warm te worden en te bedenken wat een leuke dag ik dit had gevonden.

Saai nieuws

Al maanden niets op de blog gepost. Tja... wij zijn niet zwanger, krijgen geen echo's, hebben geen peuter-praat, zien geen kraanvogels (of was het toch een reiger??), verbouwen geen huis in Frankrijk en zijn niet met een diploma of een (andere) studie bezig. Wij hebben gewoon een geweldig saai leven!! Zie foto - we maken tegenwoordig foto's van het ontbijt, want ja, zo saai is ons leven. Toegegeven, we hebben wel veel plezier - zie ze lachen op de foto, al kan me niet meer herinneren wat er zo grappig was, 't was vast hun vader.

Merel en Zeger gaan gewoon elke dag naar school. Saai!!! Toegegeven, dit weekend is Merel naar Oerol met haar theatergroep van school. Ze zal wel uitgeregend thuis komen, maar ze smste me dat het er wel heel gezellig is.
Verder werken Pauwel en ik zoals gewoonlijk te hard, ook zeer saai!! Toegegeven, Pauwel is nu 2 weken op cursus, is even iets anders, maar daarna gaan we gewoon saai weer verder.

Er valt dus weinig te vertellen. Vakanties zijn nog het minst saai. Zo onze meivakantie: toen zijn Pauwel, Zeger en ik de Mont Ventoux opgereden. Met de (race)fiets wel te verstaan, bijna 22km omhoog klimmen. Voor niet-Mont Ventoux bekenden niets bijzonders waarschijnlijk, maar ik kan je zeggen dat ik echt een paar keer dacht - ik stop, ik ga terug! Maar we hebben het alledrie gehaald. En wat was het koud daar boven op die berg!


En oja - in april van mijn fiets gevallen. Met zo'n racefiets fiets je snel 30-35 km/u dus even niet opletten, iemand keerde op het fietspad, en boem - ik remde te laat. Gelukkig niets ernstigs alleen flinke schaafwonden en verder vooral materieel schade: nieuw voorwiel, herstel vd stuurinrichting en nieuwe fietsbroek. Kosten - dikke 250 euro! Da's duur vallen en helemaal niet saai...

Maar voor de rest gaat het prima met ons saaie leventje. Groeten uit Nieuw-Vennep!!

Google Shmoogle

Ik denk, ik zal die Lonneke eens een poepie laten ruiken: ik zet mezelf op Opa's agenda voor de gein, en weetjewat, ik ga op de 24ste, dan zit'ie in de 'gym', kan ik mooi een eindje mee treadmillen en zo heeft Opa nog iets leuks op die dag (aangezien hij daarna Michael over de vloer krijgt, arme knul).
Enfin, waar moet ik die dag eigenlijk precies naartoe? Ah... "Zaal". Dat kan niet moeilijk zijn, er is zelfs een 'kaart' link:



Klik de link en...



Halleluja, Opa zwemt die dag in Saoedi Arabië!

Net zoals sommige andere familieleden zijn wij ook enthousiaste fietsers geworden. Niet alleen met de trekfiets, sinds vorig jaar ook op de racefiets. Maar alles kan nog gekker, in elk geval voor Pauwel. Hieronder tekst en uitleg:

Beste vrienden, familieleden,

In plaats van een doorsnee teambuilding sessie, hebben wij, het managementteam van Vrumona, besloten ons samen actief in te zetten voor een goed doel. Hiervoor hebben we 'Alpe d'HuZes' uitgekozen.
Dit Nederlandse initiatief heeft alles te maken met de strijd tegen kanker. Om het onderzoek tegen deze ziekte te ondersteunen gaan op 3 juni 2010 weer meer dan 2000 mensen Alpe d'Huez zoveel mogelijk keren op 1 dag op fietsen om de nodige miljoenen in te zamelen. De opbrengst gaat naar het KWF en het mooie van deze organisatie is dat ze 0 euro eigen kosten hebben, maw: al het geld gaat naar het goede doel. Eventuele kosten zijn gesponsord en medewerkers zijn allemaal op vrijwillige basis. Hierover kan je alles lezen op www.opgevenisgeenoptie.nl.

Mijn doel is 6 keer op een dag die historische berg uit de Tour de France op te rijden. Dat wil zeggen zes keer 13km, 21 bochten, omhoog en omlaag, met 1100 meter hoogteverschil!
Ik zou het leuk vinden als jullie mij willen steunen bij deze spannende uitdaging. Dit kan je doen door geld te doneren op mijn actie pagina:
http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/pauwel/team/
Er zijn diverse mogelijkheden en je kan ook per beklimming doneren. Dit wordt op de site verder uitgelegd.

Ik reken op jullie
groetjes
Pauwel


Wordt vervolgd na 3 juni!!