Dommes

Matthias, achterop de fiets : “Mama, als je dood bent, is dat een beetje leuk en een beetje niet goed.Want als je oversteekt en een auto rijdt over je heen en je bent helemaal plat en je bent dan dood, en als er dan nóg een auto over je heen rijdt, dan bén je al dood.“ 

Sofía tegen haar vader, die pas ná het avondeten arriveert: “Oh papa, wat heb je lang gewerkt! Waren je centjes op?” 

Emma: “Waar is Miguel?” 
Matthias: “Ik hoop niet dat hij weer in de kas is, die luilak.”

Sofía:  “Mam, mag ik een deuk?”

Loes: “Een wát?”
“Nou, een deuk, een lekkere warme deuk.” 
(een kruik)

Sofía: "Ik heet Sofía Jaramillo Freydell!"
En Matthias?
"Matthias van..... Rijswijk!"

Maren produceert nog niet veel dommes, maar ze heeft wel een vaardigheid waarin zij iedereen naar de kroon steekt. Maren zingt niet alleen - dat doen haar grote broer en Ypenburgse nichtje ook - maar ze begeleidt zich daar ook bij op de piano:

Domme domme

Jeppe is druk bezig met ministeck: "Kijk, dit is een mooi pratoontje! Het is bijna clompeet!"

Het is weekend, ieder doet zijn ding. Peter vraagt of ik koffie wil, waar ik bevestigend op antwoord. Jeppe is zeer verbaasd: "Lusten mevrouwen koffie?!"

Groot nieuws op de radio: Topadviseur van Trump, Michael Flynn, stapt op om rel over gesprek met de Russen. Flinn van achteruit de auto: "Hee, dat gaat over mij!"

Peter: "Flinn, niet op de bank springen!"

Flinn: "Oké papa."

Peter draait zich om en loopt naar de keuken. Flinn begint meteen weer op de bank te stuiteren.

Oma: "Hee Flinn, je mocht van papa niet op de bank springen!"

Flinn: "Maar papa is er nou toch niet?!"

Het is ook moeilijk, al die talen. In plat Limburgs zegt Flinn: "Deej es vaan miech. Dat is Engels voor die is van mij."

Flinn zit te spelen. Drie legomannetjes ontmoeten elkaar: "Hallo, hoe heet jij? Loelja. En hoe heet jij? Frielja. En wie ben jij? Kafka."

Wij gaan volgens Flinn regelmatig naar de 'thiopeek' (bibliotheek).

Flinn slaapt een nachtje bij apa Edouard en ama Marleen. Die laatste past een avondje op de jongste twee en zit beneden terwijl Edouard Flinn naar bed brengt: "Welterusten jochie, slaap lekker."

Flinn: "Welterusten apa, slaap lekker. Ik hou van jou! Doe de groetjes aan ama!"

Elsa en de vulkaan

Ik help al een paar jaar mee met DataKind Singapore, we zijn een soort pro-bono datascience organizatie. We werken met honderden professionals die zich vrijwillig inzetten voor non-profits, charities en de social sector.

Sinds de geboorte van Aiden werk ik op een super laag pitje (officieel heb zelfs ik mijn ontslag aangeboden).

Echter, toen er door het core-team een trip naar Mount Bromo in Indonesië gepland werd, kreeg ik jeuk om mee te gaan. Dit soort vakantie is niets voor Katelyn, maar het leek me leuk om Elsa eens te polsen voor een wat outdoorsy backpacker style vakantie. Elsa vindt alles prima als er maar een doosje rozijnen meekomt, en mijn collegae vonden het geweldig dat ik Elsa meenam op de trip.

En het was een mega succes. De eerste dag beklommen we meteen de vulkaan, en op dag twee gingen we de berg aan de overkant van de vulkaan op. We hadden vooral op dag één behoorlijk slecht weer (regen en koude wind), en dat maakte het allemaal wat moeilijker, en slipperiger en dus zwaarder.

Ik droeg Elsa in een soort kinderzitjerugzak (een geweldige hand-me-down van vrienden). Elsa vond het prima. Ze had het de eerste dag wat koud, maar op dag twee moedigde ze het hele team aan als een soort slavendrijver vanuit een draagtroon: "Let's go everyone! Chopchop, Raymond!" (chopchop is colloquial for hurry up)

Het laatste stuk van de vulkaanklim was een paar honderd stappen op een uitgehakte trap. Het was wat zwaarder dan ik had verwacht, met die twintig extra kilo's op mijn rug. Mijn kuiten doen nu nog zeer, alsof ik weer aan het ultra-marathon trainen ben.

En toen waren we boven.

Elsa kwam uit de rugzak geklommen om rond te kijken. Maar we bleven niet al te lang aan de top. De krater stonk ontzettend naar de H₂S, en het was er best gevaarlijk – stijl naar beneden aan beide kanten, zonder een goed beschermend hek.

Nadat we de trap af waren, besloot Elsa dat ze zelf wat ging lopen. Ze begon, eerst heel voorzichtig, maar snel steeds moediger aan haar eigen afdaling. Ze heeft een flink eind afgelegd. Tegen het einde ging ze regelmatig net iets te ver; dan versnelde ze, of ze probeerde over een iets te grote aardscheur te springen (met stevig mijn hand vast was het nooit echt gevaarlijk). Ik vond het prachtig, dit is helemaal mijn dochter. Niets van Katelyn.

Toen begon het weer hard te regenen, en werden we allemaal nat en koud en kleum. Elsa bewees wederom helemaal mijn dochter te zijn: Ze huilde van kou, en de ellende, en van de honger na alle inspanning.

Maar dat kan geen kwaad, want als je eerst wat moet afzien, dan is het extra genieten als je het daarna weer goed hebt..

Hier geen vulkanen....

Maar....: