Wij gaan morgen ook naar een Halloween party (hallo-weeën). Ik ga verkleed als "Nederlands spook". Een kostuum van heel weinig moeite; mijn laken met twee geschaarde ogen over mijn hoofd, en een zonnebril (dat lijkt me wel cool).
Dus moest ik mijn laken wassen.
Dus waste ik al mijn beddengoed.
Dus dacht ik: laat ik ook mijn twee favoriete kussens eens wassen -- ik las in een Bill Bryson, dat een zes jaar oud kussen voor 10% bestaat uit "dead skin flakes, mites and mite dung".
Dus zat twee uur later mijn wasmachine vast: tjokvol met natte dons veertjes. Ze zaten overal, in het filter, achter de trommel, onder ieder stukje rubber.
Ik ben ruim 4 uur (!) lang bezig geweest afgelopen nacht: 'rinse & spin', open filter, pulk-pulk-pulk, veren overal, water overal, dweilen, trommel stof afvodden (dead skin flakes, mites and mite dung), en weer overnieuw, rinse-spin... 30 keer
Kostuum van heel weinig moeite.
donderdag, oktober 29, 2009
woensdag, oktober 28, 2009
Zombies in de Bay area
Twee berichten van Loesje.
Het eerste over een 'zombiefeest', waar Eleonora (nieuwe kennis) haar mee naartoe nam:
“Het was een mega alternatief feest in een heel raar huis ergens in het midden van Oakland, in een heel slechte buurt. Toen we aankwamen, was er net een arrestatieteam in de straat bezig (echt waar!!!) en stonden er 8 politie auto met zwaailichten op de weg.... een lekker begin...
De mensen op het feest waren heel aardig, maar iedereen was echt ontzettend fanatiek als zombie verkleed. Ik voelde me lichtelijk 'out of place'. Ik had het al een beetje verwacht want ik had mijn laarzen met hak bijvoorbeeld al thuis gelaten
(Eleonora draagt alleen maar sportschoenen), maar toch.
Op een gegeven moment kwam er een groepje mannen binnen en die waren echt heel erg verkleed met bloed en nepschotwonden. Nou, toen moest ik echt even aan de rand van het keukenblad vasthouden want ik voelde me licht worden in m’n hoofd. Zóó suf!!! Ik heb het aan niemand verteld want het trok gelukkig snel weer weg, maar die vermommingen waren zó echt! En ik kan niet goed tegen bloed, zoals jullie (misschien niet) weten. Kansloos he, ging ik bijna tegen de vlakte door een nep-zombie, hahaha!!”
En het tweede bericht:
“Ik heb een fiets gekocht! Ik had al veel gezocht op internet, maar ik kreeg een winkeltip van iemand op het zombie feestje en daar ben ik vandaag meteen naartoe gegaan. De winkel heet Performance in Berkeley en het was echt heel erg leuk. Ik ben met de bus er naartoe gegaan – dat was best een belevenis, want ik had nog nooit de bus genomen - en na een uur stond ik weer buiten met een spiksplinternieuwe lichtblauwe Amerikaanse fiets! De jongen die mij hielp was heel aardig, hij had zelf 3 jaar in Maastricht gewoond!! Hij hielp me goed met kiezen, uiteindelijk was het heel makkelijk en was er echt 1 fiets die eruit sprong. Hetzelfde gewicht als een vouwfiets, maar veel goedkoper. Niet opvouwbaar, maar die vouwfietsen zijn ook niet echt klein hoor. Daar had ik me toch in vergist. Ze zijn redelijk groot en zwaar en het enige is dat je ze op kan vouwen. Daardoor mogen ze bijv. mee in het openbaar vervoer tijdens de spits. Dat mag met een gewone fiets niet. Daarom hebben sommige mensen dus een vouwfiets.
Anyway, ik ben echt heel blij met mijn fiets! Ik mocht een proefritje maken buiten nadat ik mijn rijbewijs en credit card had achterlaten. Inclusief slot en helm was het 450 dollar, een koopje! Ik ben er meteen mee naar huis gefietst en vond een mooie route langs de zee, Frontage road, met een mooi uitzicht op de bay, de stad en de Golden Gate brug in de verte. Nu zie ik pas hoeveel ik mis als ik alleen maar loop. Je ziet eigenlijk geen snars van de stad. Vanaf deze week gaat daar dus verandering in komen, ik ga echt meer de buurt verkennen.”
Groeten van Loesje!
Het eerste over een 'zombiefeest', waar Eleonora (nieuwe kennis) haar mee naartoe nam:
“Het was een mega alternatief feest in een heel raar huis ergens in het midden van Oakland, in een heel slechte buurt. Toen we aankwamen, was er net een arrestatieteam in de straat bezig (echt waar!!!) en stonden er 8 politie auto met zwaailichten op de weg.... een lekker begin...
De mensen op het feest waren heel aardig, maar iedereen was echt ontzettend fanatiek als zombie verkleed. Ik voelde me lichtelijk 'out of place'. Ik had het al een beetje verwacht want ik had mijn laarzen met hak bijvoorbeeld al thuis gelaten
(Eleonora draagt alleen maar sportschoenen), maar toch. Op een gegeven moment kwam er een groepje mannen binnen en die waren echt heel erg verkleed met bloed en nepschotwonden. Nou, toen moest ik echt even aan de rand van het keukenblad vasthouden want ik voelde me licht worden in m’n hoofd. Zóó suf!!! Ik heb het aan niemand verteld want het trok gelukkig snel weer weg, maar die vermommingen waren zó echt! En ik kan niet goed tegen bloed, zoals jullie (misschien niet) weten. Kansloos he, ging ik bijna tegen de vlakte door een nep-zombie, hahaha!!”
En het tweede bericht:
“Ik heb een fiets gekocht! Ik had al veel gezocht op internet, maar ik kreeg een winkeltip van iemand op het zombie feestje en daar ben ik vandaag meteen naartoe gegaan. De winkel heet Performance in Berkeley en het was echt heel erg leuk. Ik ben met de bus er naartoe gegaan – dat was best een belevenis, want ik had nog nooit de bus genomen - en na een uur stond ik weer buiten met een spiksplinternieuwe lichtblauwe Amerikaanse fiets! De jongen die mij hielp was heel aardig, hij had zelf 3 jaar in Maastricht gewoond!! Hij hielp me goed met kiezen, uiteindelijk was het heel makkelijk en was er echt 1 fiets die eruit sprong. Hetzelfde gewicht als een vouwfiets, maar veel goedkoper. Niet opvouwbaar, maar die vouwfietsen zijn ook niet echt klein hoor. Daar had ik me toch in vergist. Ze zijn redelijk groot en zwaar en het enige is dat je ze op kan vouwen. Daardoor mogen ze bijv. mee in het openbaar vervoer tijdens de spits. Dat mag met een gewone fiets niet. Daarom hebben sommige mensen dus een vouwfiets.
Anyway, ik ben echt heel blij met mijn fiets! Ik mocht een proefritje maken buiten nadat ik mijn rijbewijs en credit card had achterlaten. Inclusief slot en helm was het 450 dollar, een koopje! Ik ben er meteen mee naar huis gefietst en vond een mooie route langs de zee, Frontage road, met een mooi uitzicht op de bay, de stad en de Golden Gate brug in de verte. Nu zie ik pas hoeveel ik mis als ik alleen maar loop. Je ziet eigenlijk geen snars van de stad. Vanaf deze week gaat daar dus verandering in komen, ik ga echt meer de buurt verkennen.”
Groeten van Loesje!
dinsdag, oktober 27, 2009
Hopsa: twee uur acht minuten en zeventwintig seconden: nou jij weer!
Samenvatting: Margriet heeft op zondag 25 oktober de halve marathon gelopen in de bovenstaande tijd. Ze is erg trots en daagt Erik uit om haar tijd te evenaren. Nu gaat ze met runnerspensioen en geniet ze van haar rondjes in de polders van Oudenbosch. Dit artikel beschrijft uitgebreid haar ervaring voor, tijdens en na de halve marathon. Je hoeft het niet te lezen want het is onfatsoenlijk lang voor een blog.
21 kilometer en 97 meter hard lopen
Dit weekend kreeg ik de volgende sms van Erik: "Sterkte! Zet hem op! En nou doorrennen! Opschieten! Hup hup! Oleeh! Doorgaan! Niet opgeven!Hardstikke goed! Stop met wandelen! Jawel, zo gaat'ie lekker! Hopsa!"
We bellen zo eens in de twee weken en de helft van ons urenlange gesprek gaat over hardlopen. Nu hij de marathon heeft gelopen, kan ik natuurlijk niet achterblijven. Al heel lang wilde ik de halve marathon in Etten-Leur lopen. Die voldoet aan al mijn eisen: je kunt er met de fiets naartoe, het is eind oktober niet meer zo warm en het is een prachtig parcours. Het gaat vanaf het centrum van Etten-Leur door het boerenland naar het natuurgebied Pannenhoef en weer via een andere route door het boerenland terug naar de markt van Etten-Leur.
Ik heb me stikgoed voorbereid. Twee avonden in de week zware intervaltraining met de club. Dan in elk weekend lopen,lopen,lopen. Ik had eerder al vier keer de halve marathon in een training gelopen, ik kan het dus. Daar heb ik in de laatste maand nog eens twee bijgedaan, eentje op twee uur en 18 minuten. Toen wist ik dat ik mijn streeftijd: twee uur en 15 minuten wel kan halen. De streeftijd is afgeleid van Eriks marathon: als hij in 4½ uur een hele kan, kan ik wel in 2 en een kwart uur een halve. Ik liep in de voorbereiding ook eenmaal de halve op het parcours in Etten, zodat ik precies weet hoe ik de bochten kan afsnijden en waar ik wind tegen heb. En verder elk weekend 16 km of meer. De laatste zes weken ging ik ook nog elke donderdag naar mijn privé masseur David, ook een hardloper, en behalve masseren ouwehoerde hij voortdurend over hardlopen. In de laatste week voor de wedstrijd moet je rustig aan doen, voor mij is dat maar één keertje trainen. Ik vertelde Johan, mijn trainer, dat ik na de halve marathon niet meer kom, ik heb een er een beetje zat van om in die donkere winteravonden te gaan trainen. Ik loop wel overdag. Johan zag het toch al niet zitten dat ik de halve marathon zou gaan lopen: "Dat wordt een ramp, je doet er 2 ½ uur over en je komt totaal gebroken aan."
Op zondag 25 oktober is het dan zover. Na veel dubben besluit ik mijn zomerspullen aan te doen, het is 16 graden en de zon schijnt. Ik drink 's morgens een pepmiddel: een kop koffie (ik drink verder uitsluitend thee). Ik bel A3n om te zeggen dat ik ga rennen, want ik ben bijgelovig en dat zij aan me denk, helpt. RJ gaat mee, als personal coach en als chauffeur, want met de fiets gaan durf ik niet, ik weet niet of ik de acht kilmeter nog terug kan fietsen. RJ gooit zijn fiets achterin de auto, als coach moet hij flexibel zijn. Hij is volledig geïnstrueerd, kent alle belangrijke plaatsen, de start, de finish, zijn taak bij de 3 km (jasje aanpakken, gaat het zo goed?) en de 17 km (wil je je jasje weer aan, heb je een zakdoek nodig?). Nu blijkt het zo warm dat ik bij het startvak mijn jasje al aan RJ afgeef. Alles is perfect, ik ben topfit en het waait alleen een beetje hard.
Ik sta vrijwel achterin het startvak. Er zijn heel veel lopers van mijn club, wel gezellig. Maar ze gaan allemaal veel harder dan ik. Hardlopen is een leuke sport, want je loopt tegen niemand anders dan tegen jezelf. Winnen is er toch niet bij voor 980 van de 1000 lopers die met mij vertrekken. Iedereen vind het dus gewoon leuk dat ik meedoe, zelfs al komen ze zelf twintig minuten voor mij aan.
Ik heb niet eens een startschot gehoord, ik ben te ver van de startlijn. Dat geeft niet, ik je nummer zit een chip en die registreert je tijd. Het duurt dus ruim twee minuten voordat ik echt start. En dan kun je niet eens hard gaan, want het is vreselijk druk. Ik loop dus een beetje mee, heb het gevoel dat het niet hard gaat. Ik passeer Johan in het publiek die roept "Je kan het" maar dat wist ik al. Als ik op mijn horloge kijk zie ik tot mijn schrik dat ik veel te snel gestart ben. Als je het 21,1 km wilt volhouden, moet je vooral de eerste kilometer rustig aandoen, je spieren warm laten worden en je hart op gang krijgen. Ik heb een fantastisch horloge waarop ik ter plekke en naderhand op de computer kan zien hoe lang ik loop, hoeveel km ik afleg, mijn actuele hartslag en mijn tempo. Dat laatste heb ik misschien al eens uitgelegd. Wij lopers meten niet echt in kilometer per uur, maar in minuten per kilometer. Als je tien km/h loopt, dan is dat 6 minuten per km. Om 2 uur 15 te lopen moet ik over elke kilometer ongeveer 6 minuten en 20 seconde doen. En ik start al met 5 minuur 30! Helemaal fout en ik doe het dus meteen langzamer aan.
Na een kilometer (5.45) zoek ik naar een geschikte partner om me aan vast te klampen. Ik zie een jonge vrouw die mooi loopt (rechtop, armen naast je, schouders naar beneden) en het juiste tempo heeft: ietsje sneller dan ik. Ik loop eerst een paar honderd meter naast haar, ze is een prima maatje voor mij. Dan vraag ik hoe lang ze erover gaat doen. Ze hoopt dat ze hetzelfde loopt als vorig jaar: twee uur en zeven minuten, maar ze heeft dit jaar bijna niet getraind. Zie je wel: perfect. Ze vindt het leuk dat ik met haar mee wil lopen en ze heet Marloes. Marloes zet er flink de sokken in en de eerste paar kilometer doen we net onder de zes minuten. Bij de drie kan ik nog net naar RJ zwaaien en laten weten dat ik toch weer te snel was gestart. Hij gaat hierna een uurtje fietsen.
Marloes en ik lopen als een trein. Ik voel dat het me weinig moeite kost en ik weet dat ik op dit tempo best nog wel tien km kan doorlopen en daarna zie ik wel. We halen heel wat lopers in. Veel daarvan zijn bezig met de hele marathon, ze lopen helemaal krom van ellende. Bij de drinkpost op 5 km blijkt Marlous te kunnen drinken en tegelijk hard door te kunnen lopen. Ik moet even wandelen met mijn bekertje water anders word ik helemaal nat. Maar ik haal haar makkelijk weer in, dat geeft de burger moed. Op de tien km staat een tijdaanduiding, ik schrik ervan, een uur en twee minuten? Is mijn horloge dan fout? Maar het is echt pas één uur lopen geweest, dat komt omdat ik zo laat over de start ging. We gaan door het bos op een smal fietspad en inhalen is soms moeilijk. Maar het voelt nog steeds prima. Als we het bos uitkomen zien we donkere wolken en regen in de verte. Regen is overigens niet erg als je hard loopt, het koelt lekker af en geeft je veel zuurstof (dat laatste is volgens mij onzin, maar och we ouwehoeren wat af onderweg). We krijgen een stukje met wind tegen, maar Marloes houdt goed vol en ik dus ook: 6.13. En dan gaat het bij de 15 km ineens mis. Ze loopt van me weg. Ik probeer bij te blijven, maar ze is echt aan het versnellen en dat lukt me niet. Dan volgt een drankpost en is ze ineens twintig meter voor me. Ik moet het nu zelf doen, al zie ik nog steeds haar blauwe jack en haar paardenstaart. Ik probeer aan te haken bij mensen die mij inhalen, maar het lukt niet. Dan maar op eigen kracht.
Ik zie tot mijn verbazing dat ik het tempo goed volhoud, De volgende kilometer gaat in 6.04. Achteraf zie ik dat ik de zestien km in 1 uur 36 heb gelopen, mijn beste tijd ooit was 1 uur 42. Maar ik wist al dat ik sneller dan ooit tevoren ben. Bij de 17 km staat RJ te juichen dat ik 14 minuten voor ben op mijn schema. Dat is niet waar, maar het klinkt wel leuk. Ik probeer het tempo erin te houden en haal ineens veel wandelaars in. Toch mensen die zich wat overschat hebben, en natuurlijk veel lopers van de hele marathon. Maar ik heb het ook niet makkelijk, we steken een viaduct over en klimmen is nu echt niet leuk. Steeds meer wandelaars. De negentiende en twintigste kilometer gaan op 6.20. Maar dat is de tijd die ik zou moeten lopen, dus wat maakt het uit. De winst is allang binnen.
De laatste kilometer gaat door het dorp. Met mensen langs de kant die klappen en dat helpt. Ook Johan staat in het publiek. Hij gaat zowat uit zijn dak voor mij: "Ja Margriet geweldig, dit is je sport, je mag niet ophouden ik zie je deze week op de training". Niet dus, maar ik heb te weinig adem om hem tegen te spreken. Ik zie Marloes niet ver voor me en zet een beetje aan, misschien kan ik samen met haar finishen. En dan die laatste meters. Elvina, een clubgenote loopt vlak voor me. En zij is zoveel sneller dan ik. Ik spurt om in elk geval als eerste over de streep te komen, maar zij wordt daardoor geïnspireerd en finisht gelijk met mij. En dan ben ik er!
Eerst naar Marloes om haar te bedanken. Dan een cape om van zilverpapier, tegen de kou. Heel veel water drinken en bananen en sinaasappelen eten. Alle clubgenoten feliciteren en naar tijden informeren (eentje 1 uur 47 de rest rond 1uur 57 minuten). Elvina troosten, ze zat er helemaal doorheen. Medaille uitzoeken. En dan naar de afgesproken plek waar RJ staat te wachten. Ik loop zelfs hard het finishvak uit, anders moet hij zo lang wachten. En pas dan begin ik te begrijpen dat ik het gehaald heb: zeven minuten sneller dan ik met mezelf had afgesproken. En ik ben niet eens moe! Niks doet pijn. Zelfs nu, twee dagen later, alleen mijn bovenbenen en alleen als ik van de trap loop. RJ pakt zijn fiets en ik mijn spullen uit de kleedkamer. Ik kleed me warm aan. We wandelen naar de auto, zodat ik al meteen het hele verhaal kan vertellen. Hij is ook wel een pietsie trots op mij.
Thuis duik ik in een warm bad. Ik bel Erik vanuit het bad, maar ik was vergeten dat het net wintertijd is geworden en ik bel hem uit bed. Maar hij doet niet moeilijk en luistert een half uurtje mee. En dan mijn gegevens op de computer en lekker nagenieten. Ik blijk sneller te zijn geweest dan Marloes en Elvina, omdat ik later gestart was.
Vanaf nu ga ik elke week twee keer ontspannen 'voor mezelf' lopen. Ik koop een i-pod, de weggetjes rond Oudenbosch worden saai. Op zaterdagmorgen ga ik naar een algemene training om nog wat te intervallen. En volgend jaar doe ik misschien voor de gein nog wel een wedstrijdje.
Oh ja Erik, ik vergat te zeggen dat vanaf nu de te kloppen tijd is: 4 uur, 16 minuten en 54 seconden. Op de hele marathon wel te verstaan. Want je oude moeder op de halve marathon inpakken, dat is aso.
Margriet
21 kilometer en 97 meter hard lopen
Dit weekend kreeg ik de volgende sms van Erik: "Sterkte! Zet hem op! En nou doorrennen! Opschieten! Hup hup! Oleeh! Doorgaan! Niet opgeven!Hardstikke goed! Stop met wandelen! Jawel, zo gaat'ie lekker! Hopsa!"
We bellen zo eens in de twee weken en de helft van ons urenlange gesprek gaat over hardlopen. Nu hij de marathon heeft gelopen, kan ik natuurlijk niet achterblijven. Al heel lang wilde ik de halve marathon in Etten-Leur lopen. Die voldoet aan al mijn eisen: je kunt er met de fiets naartoe, het is eind oktober niet meer zo warm en het is een prachtig parcours. Het gaat vanaf het centrum van Etten-Leur door het boerenland naar het natuurgebied Pannenhoef en weer via een andere route door het boerenland terug naar de markt van Etten-Leur.
Ik heb me stikgoed voorbereid. Twee avonden in de week zware intervaltraining met de club. Dan in elk weekend lopen,lopen,lopen. Ik had eerder al vier keer de halve marathon in een training gelopen, ik kan het dus. Daar heb ik in de laatste maand nog eens twee bijgedaan, eentje op twee uur en 18 minuten. Toen wist ik dat ik mijn streeftijd: twee uur en 15 minuten wel kan halen. De streeftijd is afgeleid van Eriks marathon: als hij in 4½ uur een hele kan, kan ik wel in 2 en een kwart uur een halve. Ik liep in de voorbereiding ook eenmaal de halve op het parcours in Etten, zodat ik precies weet hoe ik de bochten kan afsnijden en waar ik wind tegen heb. En verder elk weekend 16 km of meer. De laatste zes weken ging ik ook nog elke donderdag naar mijn privé masseur David, ook een hardloper, en behalve masseren ouwehoerde hij voortdurend over hardlopen. In de laatste week voor de wedstrijd moet je rustig aan doen, voor mij is dat maar één keertje trainen. Ik vertelde Johan, mijn trainer, dat ik na de halve marathon niet meer kom, ik heb een er een beetje zat van om in die donkere winteravonden te gaan trainen. Ik loop wel overdag. Johan zag het toch al niet zitten dat ik de halve marathon zou gaan lopen: "Dat wordt een ramp, je doet er 2 ½ uur over en je komt totaal gebroken aan."
Op zondag 25 oktober is het dan zover. Na veel dubben besluit ik mijn zomerspullen aan te doen, het is 16 graden en de zon schijnt. Ik drink 's morgens een pepmiddel: een kop koffie (ik drink verder uitsluitend thee). Ik bel A3n om te zeggen dat ik ga rennen, want ik ben bijgelovig en dat zij aan me denk, helpt. RJ gaat mee, als personal coach en als chauffeur, want met de fiets gaan durf ik niet, ik weet niet of ik de acht kilmeter nog terug kan fietsen. RJ gooit zijn fiets achterin de auto, als coach moet hij flexibel zijn. Hij is volledig geïnstrueerd, kent alle belangrijke plaatsen, de start, de finish, zijn taak bij de 3 km (jasje aanpakken, gaat het zo goed?) en de 17 km (wil je je jasje weer aan, heb je een zakdoek nodig?). Nu blijkt het zo warm dat ik bij het startvak mijn jasje al aan RJ afgeef. Alles is perfect, ik ben topfit en het waait alleen een beetje hard.
Ik sta vrijwel achterin het startvak. Er zijn heel veel lopers van mijn club, wel gezellig. Maar ze gaan allemaal veel harder dan ik. Hardlopen is een leuke sport, want je loopt tegen niemand anders dan tegen jezelf. Winnen is er toch niet bij voor 980 van de 1000 lopers die met mij vertrekken. Iedereen vind het dus gewoon leuk dat ik meedoe, zelfs al komen ze zelf twintig minuten voor mij aan.
Ik heb niet eens een startschot gehoord, ik ben te ver van de startlijn. Dat geeft niet, ik je nummer zit een chip en die registreert je tijd. Het duurt dus ruim twee minuten voordat ik echt start. En dan kun je niet eens hard gaan, want het is vreselijk druk. Ik loop dus een beetje mee, heb het gevoel dat het niet hard gaat. Ik passeer Johan in het publiek die roept "Je kan het" maar dat wist ik al. Als ik op mijn horloge kijk zie ik tot mijn schrik dat ik veel te snel gestart ben. Als je het 21,1 km wilt volhouden, moet je vooral de eerste kilometer rustig aandoen, je spieren warm laten worden en je hart op gang krijgen. Ik heb een fantastisch horloge waarop ik ter plekke en naderhand op de computer kan zien hoe lang ik loop, hoeveel km ik afleg, mijn actuele hartslag en mijn tempo. Dat laatste heb ik misschien al eens uitgelegd. Wij lopers meten niet echt in kilometer per uur, maar in minuten per kilometer. Als je tien km/h loopt, dan is dat 6 minuten per km. Om 2 uur 15 te lopen moet ik over elke kilometer ongeveer 6 minuten en 20 seconde doen. En ik start al met 5 minuur 30! Helemaal fout en ik doe het dus meteen langzamer aan.
Na een kilometer (5.45) zoek ik naar een geschikte partner om me aan vast te klampen. Ik zie een jonge vrouw die mooi loopt (rechtop, armen naast je, schouders naar beneden) en het juiste tempo heeft: ietsje sneller dan ik. Ik loop eerst een paar honderd meter naast haar, ze is een prima maatje voor mij. Dan vraag ik hoe lang ze erover gaat doen. Ze hoopt dat ze hetzelfde loopt als vorig jaar: twee uur en zeven minuten, maar ze heeft dit jaar bijna niet getraind. Zie je wel: perfect. Ze vindt het leuk dat ik met haar mee wil lopen en ze heet Marloes. Marloes zet er flink de sokken in en de eerste paar kilometer doen we net onder de zes minuten. Bij de drie kan ik nog net naar RJ zwaaien en laten weten dat ik toch weer te snel was gestart. Hij gaat hierna een uurtje fietsen.Marloes en ik lopen als een trein. Ik voel dat het me weinig moeite kost en ik weet dat ik op dit tempo best nog wel tien km kan doorlopen en daarna zie ik wel. We halen heel wat lopers in. Veel daarvan zijn bezig met de hele marathon, ze lopen helemaal krom van ellende. Bij de drinkpost op 5 km blijkt Marlous te kunnen drinken en tegelijk hard door te kunnen lopen. Ik moet even wandelen met mijn bekertje water anders word ik helemaal nat. Maar ik haal haar makkelijk weer in, dat geeft de burger moed. Op de tien km staat een tijdaanduiding, ik schrik ervan, een uur en twee minuten? Is mijn horloge dan fout? Maar het is echt pas één uur lopen geweest, dat komt omdat ik zo laat over de start ging. We gaan door het bos op een smal fietspad en inhalen is soms moeilijk. Maar het voelt nog steeds prima. Als we het bos uitkomen zien we donkere wolken en regen in de verte. Regen is overigens niet erg als je hard loopt, het koelt lekker af en geeft je veel zuurstof (dat laatste is volgens mij onzin, maar och we ouwehoeren wat af onderweg). We krijgen een stukje met wind tegen, maar Marloes houdt goed vol en ik dus ook: 6.13. En dan gaat het bij de 15 km ineens mis. Ze loopt van me weg. Ik probeer bij te blijven, maar ze is echt aan het versnellen en dat lukt me niet. Dan volgt een drankpost en is ze ineens twintig meter voor me. Ik moet het nu zelf doen, al zie ik nog steeds haar blauwe jack en haar paardenstaart. Ik probeer aan te haken bij mensen die mij inhalen, maar het lukt niet. Dan maar op eigen kracht.
Ik zie tot mijn verbazing dat ik het tempo goed volhoud, De volgende kilometer gaat in 6.04. Achteraf zie ik dat ik de zestien km in 1 uur 36 heb gelopen, mijn beste tijd ooit was 1 uur 42. Maar ik wist al dat ik sneller dan ooit tevoren ben. Bij de 17 km staat RJ te juichen dat ik 14 minuten voor ben op mijn schema. Dat is niet waar, maar het klinkt wel leuk. Ik probeer het tempo erin te houden en haal ineens veel wandelaars in. Toch mensen die zich wat overschat hebben, en natuurlijk veel lopers van de hele marathon. Maar ik heb het ook niet makkelijk, we steken een viaduct over en klimmen is nu echt niet leuk. Steeds meer wandelaars. De negentiende en twintigste kilometer gaan op 6.20. Maar dat is de tijd die ik zou moeten lopen, dus wat maakt het uit. De winst is allang binnen.
De laatste kilometer gaat door het dorp. Met mensen langs de kant die klappen en dat helpt. Ook Johan staat in het publiek. Hij gaat zowat uit zijn dak voor mij: "Ja Margriet geweldig, dit is je sport, je mag niet ophouden ik zie je deze week op de training". Niet dus, maar ik heb te weinig adem om hem tegen te spreken. Ik zie Marloes niet ver voor me en zet een beetje aan, misschien kan ik samen met haar finishen. En dan die laatste meters. Elvina, een clubgenote loopt vlak voor me. En zij is zoveel sneller dan ik. Ik spurt om in elk geval als eerste over de streep te komen, maar zij wordt daardoor geïnspireerd en finisht gelijk met mij. En dan ben ik er!
Eerst naar Marloes om haar te bedanken. Dan een cape om van zilverpapier, tegen de kou. Heel veel water drinken en bananen en sinaasappelen eten. Alle clubgenoten feliciteren en naar tijden informeren (eentje 1 uur 47 de rest rond 1uur 57 minuten). Elvina troosten, ze zat er helemaal doorheen. Medaille uitzoeken. En dan naar de afgesproken plek waar RJ staat te wachten. Ik loop zelfs hard het finishvak uit, anders moet hij zo lang wachten. En pas dan begin ik te begrijpen dat ik het gehaald heb: zeven minuten sneller dan ik met mezelf had afgesproken. En ik ben niet eens moe! Niks doet pijn. Zelfs nu, twee dagen later, alleen mijn bovenbenen en alleen als ik van de trap loop. RJ pakt zijn fiets en ik mijn spullen uit de kleedkamer. Ik kleed me warm aan. We wandelen naar de auto, zodat ik al meteen het hele verhaal kan vertellen. Hij is ook wel een pietsie trots op mij.
Thuis duik ik in een warm bad. Ik bel Erik vanuit het bad, maar ik was vergeten dat het net wintertijd is geworden en ik bel hem uit bed. Maar hij doet niet moeilijk en luistert een half uurtje mee. En dan mijn gegevens op de computer en lekker nagenieten. Ik blijk sneller te zijn geweest dan Marloes en Elvina, omdat ik later gestart was.
Vanaf nu ga ik elke week twee keer ontspannen 'voor mezelf' lopen. Ik koop een i-pod, de weggetjes rond Oudenbosch worden saai. Op zaterdagmorgen ga ik naar een algemene training om nog wat te intervallen. En volgend jaar doe ik misschien voor de gein nog wel een wedstrijdje.
Oh ja Erik, ik vergat te zeggen dat vanaf nu de te kloppen tijd is: 4 uur, 16 minuten en 54 seconden. Op de hele marathon wel te verstaan. Want je oude moeder op de halve marathon inpakken, dat is aso.
Margriet
maandag, oktober 26, 2009
De cream-cheese
Mijn reactie is te lang voor de reacties, dus maar een post van gemaakt...
Petra stuurt soms een pakket spul uit NL naar SG. Meestal vol met drop en broodbeleg dat we hier niet kunnen vinden. Dat is geweldig aangenaam (tip voor Loesje: geen nee zeggen). Vorig jaar stuurde ze een pakket van wel 7 kilo. Daarin zat, naast taai taai, drop en hagelslag, een plastic pot met, duidelijk op het label: mascarpone.
Kwark?
Per post naar mij? Tja, ik lust wel Tiramisu, en het is niet makkelijk om goeie Italiaanse zuivel produkten te vinden hier. Petra had de plastic pot nog 'extra' dicht gedaan met een plastic-folie onder het deksel. De zachte kaas zag er na vijf dagen dan ook bruin uit, en het rook niet naar kaas, maar het rook niet onaangenaam. Wat raar. Weggooien dan maar. De hele pot in de vuilnisbak. Vanavond niet vergeten de vuilnis aan de straat te zetten, anders is overmorgen de poes ziek.
Een uur later zat ik er nog over te denken. Toen schoot het me opeens binnen: het was pindakaas! (hier is de peanutbutter gezoet en dat is smerig). Een glazen pot Calve per post is dom, dus heeft Petra een oude plastic container gebruikt.
Ik heb de pot uit de vuilnis bak gevist (dat folietje kwam van pas) en vier weken lang genoten bij het ontbijt.
Petra stuurt soms een pakket spul uit NL naar SG. Meestal vol met drop en broodbeleg dat we hier niet kunnen vinden. Dat is geweldig aangenaam (tip voor Loesje: geen nee zeggen). Vorig jaar stuurde ze een pakket van wel 7 kilo. Daarin zat, naast taai taai, drop en hagelslag, een plastic pot met, duidelijk op het label: mascarpone.
Kwark?
Per post naar mij? Tja, ik lust wel Tiramisu, en het is niet makkelijk om goeie Italiaanse zuivel produkten te vinden hier. Petra had de plastic pot nog 'extra' dicht gedaan met een plastic-folie onder het deksel. De zachte kaas zag er na vijf dagen dan ook bruin uit, en het rook niet naar kaas, maar het rook niet onaangenaam. Wat raar. Weggooien dan maar. De hele pot in de vuilnisbak. Vanavond niet vergeten de vuilnis aan de straat te zetten, anders is overmorgen de poes ziek.
Een uur later zat ik er nog over te denken. Toen schoot het me opeens binnen: het was pindakaas! (hier is de peanutbutter gezoet en dat is smerig). Een glazen pot Calve per post is dom, dus heeft Petra een oude plastic container gebruikt.
Ik heb de pot uit de vuilnis bak gevist (dat folietje kwam van pas) en vier weken lang genoten bij het ontbijt.
Abonneren op:
Posts (Atom)