Vrolijk kerstfeest, alvast

Pien en Tess spelen voor de Moorveldse buurtvereniging:

En daarna nog een aantal stukken met het leerlingenorkest:

Iris zingt een liedje dat ze op school heeft geleerd



(Blijkbaar heeft ze ook geleerd dat ze hierbij in deze houding moet staan.)

Reppie Rap

Eerste repetitie

Terwijl Edouard voor het eerst in 6 maanden weer naar zijn Universiteitsorkest-repetitie gaat, doet Pien ook een eerste keer. Haar eerste repetitie van het jeugdorkest van de plaatselijke harmonie. Wij kunnen niet wachten tot het eerstvolgende concert!

De fanclub

Na weken naar de voorstelling toe geleefd te hebben en vervolgens anderhalf uur lief stil zitten en luisteren (en af en toe wat meedoen), hadden ze dit ijsje dubbel en dwars verdiend!

Flinn had niet alleen mee gezongen, maar ook mee zitten dirigeren en onze bewegingen gekopieerd. Hij was onder de indruk van het geheel, maar toch vooral van Maria. Dus ging hij na afloop Claudia Couwenbergh even persoonlijk een compliment geven. De rode koning (Pieter Hendriks) ontweek hij - die vond hij toch een beetje eng.

Messiah, de opera

Na maanden van repeteren, stukken uit het hoofd leren en regie instuderen stond ik op donderdag 24 mei samen met mijn koor op de planken. Helaas zonder Edouard, maar die zat al twee avonden op rij vooraan en zal nog wel een paar, zoniet alle voorstellingen bijwonen.

Het verhaal: http://www.heiligdomsvaartmaastricht.nl/nl/programma-c/messiah-opera-de-kerk
De regisseur vertelt: https://www.operamagazine.nl/binnenkort/44343/sybrand-van-der-werf-ensceneert-messiah/
De eerste recensie: https://www.limburger.nl/cnt/dmf20180525_00062574/indrukwekkend-handel-s-messiah-in-lambertuskerk-lust-voor-oog-en-oor

Twee beeldfragmenten:
https://www.dropbox.com/s/ba6ooiz5t5t4dfc/HDV%20Lift%20up%20your%20heads.mov?dl=0
https://www.dropbox.com/s/ffi95fo61v92vkp/HDV%20Halleluja.mov?dl=0

Piens eerste concert

Op spectaculaire wijze werd ze ingeleid door de voorzitter van de Geulse harmonie: "Nog nooit vertoont in de geschiedenis van de harmonie, een leerling die pas drie lessen heeft gehad en nu al voor ons gaat voorspelen, hier is: Pien Vermeer!!" Samen met juf Karlijn speelde ze, in haar mooie, nieuwe concertoutfit, met de fanclub op de eerste rij, het stukje 'c en d, goed idee!'.

Trompettist in de dop

Na een oriëntatiecursus wist Pien het zeker: ze wil op trompetles. Via de plaatselijke harmonie is dat snel geregeld en op 21 november was het zover. Zie en hoor hier haar eerste schreden op de toeter.

Thuis laat ze meteen horen wat ze allemaal geleerd heeft. Neeltje en Jeppe weten nog niet precies wat ze ervan moeten vinden, maar Flinn duikt er, na dit filmpje, meteen op en toetert moeiteloos het ritme van Mieke heeft een lammetje. Wij vermoeden hier twee geduchte concurrenten voor Håkan Hardenberger... wie? Oké, Dizzy Gillespie.

Wagner en wij

En wederom waren wij in Bayreuth, stadje in Beieren, want we kunnen het gewoon niet laten: wie Wagner zegt die moet ook Festspielhaus zeggen, het door de componist zelf ontworpen muziektheater voor zijn eigen werken, uren durende stukken met oude Noord-Europese mythen als uitgangspunt, op die unieke, meeslepende ondergangsmuziek, waarheen wij steeds weer terugkeren, hoe genoeg we er ook van krijgen.

Vergezelde A3n ons vijf jaar geleden nog naar Lohengrin, dit jaar gingen we met zijn tweeën voor Der Ring des Nibelungen, ein Bühnenfestspiel für drie Tage und einem Vorabend, een zit van 12 uur in totaal, verspreid over 4 avonden, onderbroken door pauzes waarin het publiek (volgens Wagner) geacht wordt te wandelen en te picknicken op de groene heuvel, met zijn bomen en grasvelden. Dat niet iedereen zich aan die opdracht houdt, bewijst de enorme hal die naast het Festspielhaus is opgetrokken, waar menigeen de pauzes doorbrengt met het tot zich nemen van de gangen van een luxe diner. Want ja, het voorschrift van Wagner dat zijn Spartaans ingerichte theater - harde houten stoelen, de rijen dicht op elkaar - gratis toegankelijk diende te zijn, wordt ook niet nagekomen. Dit grapje van ons - zoals Emma het noemt - twee kaartjes op de tweede rang, kostte € 2400,- en daar moeten verblijfskosten nog bij opgeteld worden, in ons geval een kamer in een Gasthaus in de heuvels.

Niettemin werd er ook volop gepicknickt en menigeen vertrok in de pauzes naar de auto op het parkeerterrein, waar vanuit diverse achterbakken hele feestmalen tevoorschijn kwamen en natuurlijk gekoelde witte wijnen en waar we mensen vurig hoorden discussiëren over de huidige enscenering, die inderdaad lelijk was en waarvoor na de première dan ook luidkeels ge-boed is, maar nu niet meer, want dit was de allerlaatste Ring van deze enscenering en het publiek wil toch ook graag klappen voor de musici en de zangers (allemaal geweldig). Over 2 jaar zal er een nieuwe Ring zijn - de 17e enscenering sinds de start van de Bayreuther Festspiele in 1876.

Een paar observaties: 
- Bij ons eerste kijkje bij het Festspielhaus, een dag voor de start, de heuvel uitgestorven op een paar toevallige kijkers na, zagen we een Frans echtpaar dat tijdens de 4 dagen durende voorstelling voor ons bleek te zitten.
- Na afloop van een concert klappen Duitsers niet alleen, er wordt ook gestampt met de hakken, een oorverdovend geluid. "Daar kan ik zo 3 foute grappen over maken," zei Michael al. Gaan staan, irritante gewoonte van Nederlanders, daar doen de Duitsers niet aan. Dichtbij ons ging een grote dikke man steeds staan, die werd door diverse achterzitters gemaand om te gaan zitten en toen hij dat niet deed, werd er gewoon aan hem getrokken.
- Een van de voornaamste karakters in het stuk is Brünhilde, dochter van Wotan die tegen haar vaders wil ingaat en die daarvoor gestraft wordt: ze wordt ten prooi gelegd voor een gewone man.....  Haar allerlaatste daad is springen op de brandstapel die voor haar dode geliefde Siegfried is opgetrokken. Onze Brünhilde scheurde echter haar pees in de pauze na het eerste bedrijf, de laatste twee bedrijven zong ze - leunend op krukken - vanuit de coulissen. Haar rol op toneel werd gespeeld door de regisseur - een man dus - die zich in haar gouden jurk gehesen had.
- Een brandstapel had deze enscenering overigens niet. We moesten het doen met een brandje in een vuilnisbak in een vieze achterbuurt.

Het zou de laatste keer worden dat we naar Bayreuth gingen, maar mijn echtgenoot aarzelt al weer. Hij zou eigenlijk wel naar de Parsifal willen of naar de Meistersinger. Hebben zij dan nog steeds niet genoeg van die Wagner, hoor ik jullie denken. Tja, dat denken wij zelf ook wel eens, zeker na de platvloerse enscenering die we dit jaar te zien kregen.
Maar eenmaal in de ban geraakt, dan is afkeren onmogelijk. In de woorden van Gerrit Komrij: "Voor de zoveelste keer open ik de deur en vaarwel Richard, zeg ik, ik zeg vaarwel Richard, maar hoe vaak hij ook afscheid neemt en hoe vaak hij ook vertrekt, hij blijft. (Uit: Richard Wagner en ik, 2006)

Muzikaal mopje

Pien mocht met haar klas naar een muzikale voorstelling, 'Alles in de wind'. Uiteraard werd voor het vervoer van de kinderen wel gerekend op rijdende ouders. Ik zag mijn kans schoon en meldde mij aan als chauffeur met medenemen van Flinn, onder het mom dat ik voor hem geen oppas kon vinden. Gratis voorstelling ter compensatie van de benzinekosten.
Het verhaal over een koning die schipbreuk leed en zijn koningin moest missen door het waaien van de verschillende winden was abstract en summier - zo af en toe had ik zelfs moeite het te volgen. Pien had er dan ook niet veel van begrepen - "de koning ging naar het strand en de koningin bleef thuis" - maar de muzikale ondersteuning was leuk.
Na afloop werd de kinderen gevraagd of ze wisten hoe de verschillende instrumenten heten. De dwarsfluit kende iedereen, de klarinet was onbekender, en alleen Pien wist dat Marleen (!) de hobo en althobo bespeelde. De basklarinet kende niemand, al stak Flinn enthousiast zijn vinger op toen de actrice de kinderen aanmoedigde de vinger op te steken als ze het antwoord wisten.
Op weg naar huis vroeg ik Flinn wat hij het mooiste instrument in de voorstelling had gevonden. "De contrabas, want dat is zo'n moeilijk woord!" Toen ik hem eraan herinnerde dat er geen contrabas in voorkwam, paste hij zijn antwoord aan: "De basknarilet!"

Adapt and compromise

... heet de Cd die mijn bandje dit jaar geproduceerd heeft. Morgenmiddag hebben we ons jaarlijkse concertje in een kroeg in de Ooijpolder, onze versie van een garage sale. Ik mag aannemen dat Erik weer van de partij is? Voor wie wil lezen en horen welke zielenroerselen we dit jaar aan het werelderfgoed hebben toevertrouwd, kan terecht op onze YouTube-pagina. Het media-bureau is daar druk bezig geweest met het visualiseren van de tracks, want popmuziek is heden ten dagen natuurlijk  een combinatiekunst, waarin het auditieve en het visuele hand in hand gaan. Boffen wij weer even dat we er zo verdomd goed uit zien!

Schubertiade

In deze gure politieke en maatschappelijke tijden ga ik weer ruim baan geven aan neo-romantiek en elitarisme. Op 21 januari is er bij mij thuis een heuse straat-soirée. De bezoekers laten hun koetsen thuis, maar komen wel in avondkleding (...naar eigen inzicht). We nippen aan koffiekopjes en wijnglazen en gaan hoogdravende conversaties voeren waar boze witte mannen niets van begrijpen. Er zal poëzie worden voorgedragen en er zijn instrumentale en vocale optredens van straatbewoners. Ik zoek nog een butler en een meisje voor in de keuken. Schubert eat your heart out! O... eh... en de overbuurjongen geeft een drumsolo. Tsja. 't Blijft wel neo hè.

Song Deun van de maand

Is het nog leuk voor de klas? Reken maar, zeker als je zo nu en dan een leerling toegeworpen krijgt die ook echt iets kan. Ja, de maestro had misschien even wat meer moeten oefenen, maar de leerling doet het helemaal perfect, deze moeilijkste quatre-mains uit het speelboekje van havo 3. Die stond er eigenlijk alleen maar in om leerlingen te laten zien dat het "altijd nog moeilijker kan" en te kunnen roepen "als je dit kunt spelen, kun je naar het conservatorium". Nu is die weg daar naartoe nog lang, maar ik hoop dat deze bescheiden maar talentvolle schoonheid dat waar gaat maken. 

Ik ben niet bang!

Flinn brengt een dagje door bij Apa en Ama. Wij vertrekken naar ons werk.

Flinn: "En blijven Apa en Ama hier? Gaan die ons dan beschermen?"

Wij: "Ja, maar bescherm jij Apa en Ama dan ook?"

Flinn: "Ja, dat doe ik. Want Ama is bang voor de wilde dieren. Maar ik niet, want ik kan het liedje zingen!"

Ik ben ervan overtuigd dat hij met alle plezier ook Michael en oma Beppie en alle andere angsthazen beschermt!

Song van de maand

Nog  even en we zijn gelukkig weer van Trump-tv af. Hij had wat moeite om muziek te vinden voor zijn campagne, maar Wooden Ships had natuurlijk al lang iets voor hem klaar liggen. Tekst tijdens het videootje. Hoppa, wéér een Nobelprijs!

Slaapliedjes

Het bedritueel begint met tandenpoetsen en pyjama aandoen. Dan lezen we een verhaaltje voor (meestal een Borre boekje - we hebben er twee...) en daarna mag Flinn nog drie slaapliedjes kiezen. Tegenwoordig zingt hij die uit volle borst mee. Bij voorkeur voorzien van commentaar.

Favoriet van dit moment is Rock-a-Bye Baby, dat technisch gesproken uit twee liedjes bestaat, want ik zing er meestal meteen Go to sleep my little picaninny achteraan. De tekst heb ik wat aangepast; wij zingen Go to sleep my darling little Flinnie waarop Flinn altijd aanvult "dat ben ik". Die twee liedjes zingen we nu dus iedere avond drie keer achter elkaar. Dan blijft het natuurlijk wel hangen! Hij kan het nu ook helemaal alleen: https://goo.gl/photos/UxMLE5Zyte6yGboXA

Rock-a-bye baby, in the treetop (Flinn: "dat vind ik zielig")

When the wind blows, the cradle will rock (Flinn: "dat vind ik lief")

When the bough breaks, the cradle will fall (Flinn: "dat vind ik lief")

And down will fall baby, cradle and all (Flinn: "dat vind ik zielig")

Go to sleep my darling little Flinnie, (Flinn: "dat ben ik")

Tommy fox will have you if you don't

Hush a bye, don't you cry

Mummy's little baby, 

Daddy's little Alabama coon (Flinn: "ik zing 'koes', dat kan ook, hè?!")

Song Deun van de maand

Een kenmerk van Termeers lijkt me, is dat we graag dingen in elkaar prutsen. Of dat nu een tekst, fotoboek, borduurwerkje, liedje of les-stenciltje is: het is allemaal best, als we er maar lekker een tijdje aan mogen prutsen. Wat dat betreft heb ik het ideale beroep: teksten schrijven, muziekjes verzinnen, filmpjes maken en bewerken, instrumenten repareren, podiumtechniek opbouwen, leerstof ordenen etc. etc., allemaal even leuk. Alleen proefwerken nakijken, daar heb ik echt een bloedhekel aan. Dat laatste hoeft gelukkig ook niet in de vakantie, maar ik ben wel heerlijk bezig geweest met het maken van lesmateriaal. Een echte prutsvakantie dus. Voor de wat betere leerlingen ging ik op zoek naar een geschikt stukje, met iets meer uitdaging dan waar de gemiddelde leerling op strandt. Componeren voor havo-leerlingen is een beetje hordelopen. Zo'n stukje moet overzichtelijk zijn in de structuur, herhalingen bevatten, een voorspelbare toetsvolgorde hebben én toch enigszins tot de verbeelding spreken. Je moet er als leerling immers wel een beetje zin in krijgen. De naam is daarvoor ook niet onbelangrijk: beter Prelude dan (hihihi) Voorspel. Die beperking leiden meestal niet tot volwassen composities, maar met de onderstaande was ik met mijn romantische inslag toch best wel tevreden. Per ongeluk iets moois gemaakt? Voor Rachmaninov waarschijnlijk véél te kort, maar voor de meeste van mijn leerlingen een muzikale marathon.

Nog een bedzangertje

Wij hebben ook zo'n bedzangertje. Niet van opera-achtige eindes - we zijn aan het oefenen - maar wel zeer veel variatie; soms wel twee liedjes in één!

Elsa zingt nog wat

Chinese liederen... Waarvan er eentje eerst largo en later nog eens allegro (ze is ook aan het werk aan een speedbass variant).

Katelyn is aan het spelen met video software en heeft dus er wat ondertitels aan toegevoegd. Nu is alles meteen duidelijk. Oh, en xie xie betekent dankjewel...

Omsingeld door een orkest

Emma meldt dat Matthias op zondagmiddag dubbel geluk had! Nadat hij eerst zijn grote held, straatzanger en -gitarist Chuck Deely had gezien, stond er een eindje verderop nota bene een compleet straatorkestje te spelen!

Toen Matthias 2 euro in hun hoed deed, vormden alle muzikanten ineens een ring om hem heen, sprongen en dansten ze op en neer en speelden ze "Op een grote paddenstoel".

Even zag Emma een pruillip, maar nadat ze hem - al spelende - allemaal een high five hadden gegeven, straalde hij en begon hij zelfs dwars door de keiharde muziek heen tegen ze te babbelen:

"De trompetten vind ik leuk. De grote trommel vind ik niet zo leuk. Die vind ik een beetje eng. Wij hebben net Chuck gezien. De meneer op de trompet kan niet ook tegelijk op de grote trommel spelen", enz. enz.

Dit alles te midden van zo'n 300 winkelende, ijs etende, ietwat te bloot geklede Hagenezen die hun middagje Spuistraat onderbraken voor wat muzikaal vertier.