Domme domme

Pien verbrandt zich aan een pan en moet, begrijpelijkerwijs, huilen. Flinn vindt dat maar niks.

"Ach Pien, nee, toe nou, niet huilen, please!"

Als je Flinn vraagt 'zie je die...?' antwoordt hij steevast: "Ja, ik siemen!"

De hoge noorden is een weekendje in het diepe zuiden geweest. De kindjes hebben heerlijk met elkaar gespeeld. Als we Flinn vertellen dat we een ochtendje naar Apa en Ama gaan, heeft hij daar wel oren naar: "Naar Mandarijntje en Fèke en die andere rest?!"

"Kijk, Flinn, de maan! Mooi hè?!"
Flinn: "Nee, bijzonder!"

Gooje roetsj!

Goed, het is een kerstliedje, maar dat mag toch wel als nieuwjaarswens? Sweet '16, allemaal!

Het verhaal van het poezenalfabet

Dit verhaal heb ik al vaak verteld, maar nu is het echt af. Dus kan ik het wel op de blog zetten.

Lang, heel lang geleden, borduurde ik een poezenalfabet. Toen het doek af was, heb ik het ingelijst, het was dus een soort schilderij. Ik houd van borduren, maar niet zo erg van de resultaten, dus ik gaf het aan Roelof. Die heeft het uiteindelijk opgehangen in de gang van ons huis in Oudenbosch. Naast de voordeur.

Toen we het huis wilden verkopen, was er een Open Dag. Ik speelde zelf voor makelaar. Op zo'n dag belde er, ver voor de officiële aanvangstijd, een man aan de deur. Ik zag hem en schatte in dat hij de weg kwam vragen. Hij zag er bepaaald niet uit als iemand die een huis van zeseneenhalve ton ging kopen.

Maar ik vergiste me, hij kwam echt voor het huis. Hij heette Arjan en had zijn zus meegenomen. Eenmaal binnen zei zij meteen dat ze het poezenschilderij prachtig vond. Ik zei dat ze dan maar eens het hele huis moesten bekijken, want ik had nog veel meer geborduurde schilderijen.

Ze bekeken het huis, maar ze kwamen eigenlijk voor de tuin. Daar brachten ze uren in door, terwijl ik andere, naar mijn gevoel serieuzere kandidaten het huis liet zien. Die vonden allemaal de tuin te groot. Teveel werk.

Arjan en zijn zus kwamen nog even binnen koffie drinken, het werd heel gezellig. Toen ze eindelijk weggingen, door de voordeur, vertelde de zus nog eens dat ze het poezenalfabet zo mooi vond. In een opwelling zei ik: "Als jij zorgt dat je broer dit huis koopt, dan krijg jij van mij dit schilderij." Dat vond ze heel leuk, ze zou het doen.

Arjan bleek miljonair. Hij kocht uiteindelijk het huis, niet voor de vraagprijs maar wel bijna. Ik weet niet hoeveel aandeel de zus in de aankoop had, maar ik vond dat ik mijn belofte in stand moest houden.

Daar was Roelof een beetje boos over. Het was toch zijn schilderij! En dat kon ik toch niet zomaar weggeven? Dus beloofde ik Roelof dat ik hetzelfde schilderij nog eens zou maken.

Ik fotografeerde elke 'letter', maar ik vergat het totaal te fotograferen. Maar misschien krijg je zo een indruk:

Ik had het patroon nog, met het overgebleven garen. Van de erven van een tante van Roelof had ik veel borduurlinnen gekregen. Er zat een blauwe lap tussen die ik kon gebruiken. Ik hoefde alleen maar enkele soorten draden bij te kopen. Het kostte dus vrijwel niets, alleen maar drie jaar borduren.

Nu is hij af, en hij hangt weer in de gang, bij de voordeur. Voorlopig verkopen we Taule niet, maar voor alle zekerheid heb ik er een foto van genomen.

Inbraakproof

Nadat we dit jaar de buitenboel hadden laten schilderen via een aanbesteding door Vereniging Eigen Huis, stuurde VEH na het vertrek van de schilders een "bouwkundige" bij ons langs, niet alleen voor een controle van het schilderwerk maar ook voor een gratis onderhoudscheck van ons huis.

Nou ja onderhoudscheck, meneer wandelde gewoon met flukse tred en vlotte babbel samen met mij door ons huis waarbij zijn blik, gezien de opmerkingen in het uiteindelijke rapport, vooral gericht bleek op inbraak- en brandpreventie. Zo hebben wij inderdaad geen rookmelders, en op een enkele plek kan een onverlaat tamelijk makkelijk ons huis binnen breken. Ja, dat alles wisten wij natuurlijk ook wel.

Het laatste had onze aandacht al vanwege het grote aantal inbraken in onze buurt de laatste twee jaar, vooral tijdens de donkere maanden. Wij zijn regelmatig dag en avond weg en doen dan tevoren de gekste dingen met laptop, harde schijf en tablets. De aandacht van de deskundige ging vooral naar onze voordeur: die wordt slechts gesloten met 1 sleutel. Ja, er zit ook een binnenklem op, maar die kan natuurlijk niet dicht als we het huis verlaten, bovendien zit die er vooral op omdat de kromgetrokken deur anders nog verder krom gaat staan. Nee, die kersvers overgeschilderde grachtengordelgroene voordeur was onze zwakste schakel.

Na 's mans vertrek bespraken wij de toestand. Een nieuwe deur dan maar? Een echt goede voordeur kost wel 2000 euro, hoorden we van iemand die er verstand van heeft. Moet dat echt? Nou ja, dat moet dan misschien maar.

Eerst maar eens even de kerstdagen veilig zien door te komen. Dat deden we - na op 25 december bij A3n te zijn geweest - door op 26 en 27 onze snipverkouden neuzen niet buiten de voordeur te steken. Maar vandaag, 28 december, moest er iets uit de auto gehaald worden. En wie troffen we aan? Juist:



*


Nu vragen we ons natuurlijk of of het wel nodig is, die nieuwe deur voor 2000 euro. Dat oudje beschermt ons nog prima. En er wil bij ons toch niemand naar binnen!


*Deze foto is hier inderdaad al eens eerder geplaatst.

Kerstspelletjes

Tijdens een dagje Gouda beviel het oudbakken stelletje kerststalfiguren dat voor hem was klaargezet, Matthias zeer. Favoriet waren de 3 koningen, die hij verstoppertje liet spelen, maar ook Jozef kon hem bijzonder boeien. Hij bestudeerde het lelijke poppetje nauwgezet en vergeleek hem met de anderen. "Jozef is erg oud," concludeerde hij. "Maar Maria is nog jong."

Aan het einde van de dag mocht hij de figuren meenemen in zijn rugzak, en de dagen daarop gingen ze overal mee naar toe, zelfs naar bed:

Ook overdag werd er volop mee gespeeld. Zo bleek Jezus ziek, hij moest mee met de ambulance.

Oh, oh. Wie krijgt hem er nu nog uit?