Duimelijntje

A3n vroeg me om een filmpje. Ik had een filmpje van Iris waarop mooi te zien is hoe ze iets aanpakt en vervolgens probeert op te eten. Terwijl ze nog geen drie maanden oud is! Maar het filmpje is te lang/zwaar voor de blog. Sorry, A3n. Dan toch maar met stilstaande beelden.

Of een filmpje waarop te zien is dat ze duimt, net als Marijntje! Dat filmpje bleek ook te zwaar. Sorry, A3n.
Maar zo met foto's lijkt het ook net een filmpje:

 

Geen domme domme!

We zitten aan tafel. Pien telt de aanwezigen: 1, 2, 3, 4, 5 en dan de nog lege stoelen: 6, 7, 8. "Hee," concludeert ze, "we moeten eigenlijk met acht mensen en kinderen zijn!" Wij besluiten dit moment uit te buiten en vragen: "Hoeveel kindjes moeten er dan nog bijkomen, Pien?" Het is een tijdje stil; we horen het bijna kraken. Dan komt er een triomfantelijk antwoord: "Drie!"

KATJE ADJE

Dit is katje Adje.
Ergens begin augustus, op een zondagochtend, vond ik hem toen ik rond een uur of zes (´s ochtends!) de honden uitliet rond het ven. Hij zat hoog in een boom en riep mij, ik zag alleen een heel klein koppetje. Ik zei tegen ´m (ik wist toen nog niet dat het een ventje was, het schijnt dat rode katers bijna altijd katers zijn) dat ie moest blijven zitten en dat ik ´m zò kwam halen. Ik kwam terug met een doos en een schoteltje melk. Hij was intussen uit de boom gekomen en zat tussen de brandnetels op me te wachten. Hij kwam meteen in mijn hand (hij was niet veel groter!)  en snorde met groot genoegen. Melk wou ie niet en in de doos zeker niet. Ik liet schoteltje en doos achter en liep ermee naar huis. Wat nu? Hij kon niet blijven, Zebbie zou ´m in één hap vermorzelen! En de kattenmensen van de buurt waren nog lang niet uit bed. Albertine Messchaert bleek al wel op te zijn, zij heeft twee honden plus nog eens een kudde paarden. Ik kreeg een mand met deksel en daarin ging katje mee naar E.H.3. Voor ik ´m losliet in het souterrain sloot ik alle ramen en raampjes. Toen kattenbuurvrouw Ineke eindelijk uit bed was, kon ik hem wat te eten geven en kreeg ik te horen dat katjes geen melk drinken, maar gewoon WATER.
Drie dagen zat ie daar, helemaal alleen. Ik ging er niet te vaak naar toe, want ik wist dat hij niet kon blijven en ik wilde niet aan ´m hechten. Wat ik uiteraard toch deed, natuurlijk. Ik was gek op ´m. In die drie dagen zocht ik naar een goed tehuis, bracht ´m naar de dierenarts voor onderzoek, leende een kattenbak (hij bleek zindelijk te zijn!) en kocht kattenspeeltjes. Ik hoorde hem daar in zijn eentje spelen met een rammelballetje en mijn hart brak bijna. Ik zond emails en belde met kattenliefhebbers, maar niemand wilde hem. Na drie dagen besloot ik hem naar het asiel te brengen. Net op tijd zei een kennis dat ze daar wel 500 verloren katjes binnen krijgen en dat ze die meestal laten inslapen. Katje ging weer in het souterrain.
En toen kwam mijn juf van de naailes, met haar dochter. Ze hadden net een nieuw katje gekregen en vonden het geen enkel probleem om die van mij te adopteren. Wat was ik blij! Nu woont Katje Adje (ze hebben hem naar mij vernoemd)  op de Kalksheuvel in Boxtel. Daar ligt overigens geen kalk en een heuvel is er al evenmin. Adje woont met zijn nieuwe vriendje Pino in een paardenstal die ze helemaal dicht moesten maken: Adje was zo mager, hij kon door iedere spleet ontsnappen. Vorige week ging ik op bezoek, met een nieuw rammelballetje, de vorige was ie kwijt. Hij had het enorm naar zijn zin, was uiteraard gegroeid en gedikt en binnenkort mogen de twee  (die in de huiselijke kring meestal "rooie" en "witte" worden genoemd) naar buiten.

Elsa: fast-forward

Een paar foto collages gemaakt door Katelyn.

Elsa is acht maanden oud, en ze loopt bijna. Dat is relatief vroeg, maar ik snap wel hoe dat komt: het is een vorm van epigenetics. Ze zeggen dat de zwangerschap enorme invloed heeft, ook op de ontwikkeling van de baby na geboorte. En ik rende (en trainde voor) de 100km race tijdens die zwangerschap! Dus allicht dat ze snel loopt (pun intended).

Verder is onze baby voornamelijk een bolletje blij.

Nieuwe oude tltzetten.
Onlangs vond ik in een onderste la een heleboel papieren TLTZTMen, die nooit ingebonden zijn. Ze dateren van 2005 t/m 2008. Waarschijnlijk was ik bang dat de blog ooit gewist zou worden om een of andere reden (ik heb gecheckt, op de blog staan ze nog vanaf het begin, 2005 dus!) en had ik meer vertrouwen in de teksten op papier. Ook zal meegeteld hebben dat (O)pap liever van papier las dan vanaf het scherm van de computer. De T-ellen die ik nu gevonden heb zijn nog niet ingebonden, gewoon losse nummers, maar al wel genummerd en voorzien van een nietje. Van sommige heb ik er erg veel, van andere juist heel erg weinig. Hoe dan ook, ik ben van plan om er boeken van te maken. Een kennis van me, Han Peters, die vroeger bij mij op de boekbindcursus zat, heeft nog al het gereedschap dat daarvoor nodig is (die van mij bevinden zich nu in Zuid Frankrijk - de allerlaatste complete boeken werden door RJ ingebonden, je kan dat heel duidelijk zien: die zijn allemaal keurig netjes recht!) Maar goed, het moet mij met een beetje hulp van Han toch lukken om de 2005 t/m 2008 exemplaren in de kast te krijgen. Als dat lukt dan maak ik extra exemplaren voor de liefhebbers. Jullie mogen je dus melden voor een of meerdere exemplaren van TLTZetten van 2005 t/m 2008. Er zijn ook nog een aantal oude TLTZetten (van December 1985 t/m 2004), zolang de voorraad strekt. Groetjes! A3n

reacties op Bloot/Vlees

Na een buurman (enigszins dementerend) die geen goed woord over had voor de promotiemail die hij ontvangen had en daarmee vooral even kwam zeggen dat híj het boek in ieder geval níet zal aanschaffen, kwam ook ons buurmeisje langs. Zij zag de afbeelding op de voorkant.

Buurmeisje (9 jaar): "Hihi, grappig, die kip met die ogen zo!"
Femke (3 jaar) zit naast haar in stilte te kleuren en verbetert haar mompelend en droog:
"Dooie kip."