Nog eentje die leert zwemmen

Wat schaft de pot? Friet!

Misschien kunnen Marleen en Michael het zich nog herinneren, maar jarenlang, in ieder geval gedurende mijn middelbareschooltijd, was ik de zelf benoemde frietsnijder van de familie. Elke woensdagmiddag was het mijn taak om de frites te snijden die mama die avond zou bakken in haar ouderwetse frietpan vol olie of ander vet, eerst alles in kleine hoeveelheden voorbakken, daarna, ook in porties, afbakken.

Als jonge moeder heb ik het ook nog wel eens gedaan, maar vervolgens hebben wij decennia lang geen friet gebakken, ook niet gekocht, hier in Gouda zijn friteszaken dungezaaid. Ik had een hekel aan al dat vet en wist niet waar ik ermee moest blijven - volgens mij gooide mama het gewoon op de mesthoop.

Maar zie: sinds een jaar of zes doen we het weer, alleen bakken we ze nu met een beetje olie ingevet op een ovenblad, want als je dat goed heet en precies lang genoeg doet, zijn ze eigenlijk net zo lekker als de frites van een frietboer (vinden wij).

Dus worden er weer frites gesneden, ook op onze oppasadressen, van grote aardappelen, en mooi dun natuurlijk, die heeft iedereen het liefste. Onze Colombiaanse schoonzoon sprak er al vaak zijn bewondering over uit, dat ik zoiets kon! En hoe ik dat eigenlijk deed, hij dacht: op een snijplank. Nee joh, gewoon met de hand natuurlijk. En ik maakte een instructiefilm, die ook jullie hier kunnen bewonderen.

Domme dommes

Pien leert op school met mooie hoofdletters aan elkaar schrijven. Ze wil oefenen, dus schrijft ze eerst Lonneke. Dan wil ze Edouard schrijven, maar da's natuurlijk best een lastige. "E... D... O... hoe schrijf je Edouard eigenlijk?" vraagt ze.
Flinn: "A... P... A...!"

We zitten te lunchen, zegt Flinn ineens uit het niets: "Ik geloof écht in God!" Waarop Jeppe antwoordt: "Ik ook. Maar wat ís God eigenlijk? Een mens of een geest of iets wat ik nog niet ken misschien?"

Flinn staat op en neer te springen: "Ik moet flink trainen om een groot mens te worden. Want dan kan ik bier drinken."

Hoewel hij zelf beweert bakker te zullen worden, is Flinn hard op weg een groot Socraat te worden: "Ik hou van meisjes. Mama is een meisje, dus ik hou van mama." Na de correctheid van dit argument naar volle tevredenheid te hebben bewezen, hij houdt namelijk van mama, breidt hij het argument uit naar zijn zusjes: "Ik hou van meisjes. Mama en Pien en Neeltje zijn meisjes, dus ik hou van mama en Pien en Neeltje."

Flinn kan nog veel meer:

  

Op een zondag spelen Jeppe en Neeltje op bed. Het is heel gezellig, tot Neeltje begint te huilen en daar niet meer mee op houdt. Bij het aankleden blijkt ze haar linkerarm niet te willen gebruiken. Dus die middag zitten wij met ons kleinste meisje bij de huisartsenpost. Gelukkig is er niks gebroken, hooguit wat verrekt en hoewel ze de rest van de dag voorzichtig blijft doen, hoeft er niks te gebeuren. De volgende dag doet ze weer gewoon hiep-hiep-hoera!

Geleerd van haar ongelukje, doet ze extra voorzichtig. Schaatsen zit er hier in het zuiden niet in, maar Neeltje heeft geleerd van opa Toon - een soortgelijke duikeling wil ze uit alle macht zien te voorkomen, ook tijdens het lopen.

De Val

Nieuwsbericht: ook zeventigjarigen waagden zich gisteren, de laatste ijsdag van het jaar, op de smalle ijzers. En ja, waar ge-ijshockeyt wordt, daar vallen de heren!

Maar, zou Matthias zeggen: "Hij lééft nog!"



Zij ook trouwens: