txtpll

Er zijn duidelijk niet veer teenagers die onze blog lezen. De gemiddelde adolescent deed er (in 2010!) 100 per dag. Een ander artikel heeft het over 60 texts per dag per teenager.

Om jullie een beetje op de hoogte te houden van de plethora van emoticons tegenwoordig... Hier zijn er een paar, in kattetaal >^.^<

Eerste schooldag

Jeppe is wezen oefenen op school, maar of hij daar nou de gewenste dingen leert...

Voor meer foto's, zie http://pienenjeppevermeer.blogspot.nl/

Dappere Elsa

Matthijs lust alles, maar Elsa eet alles. Ook als ze het er moeilijk mee heeft.

Weer een voor het geschiedenisboek

De broers en zussen met aanhang in Maastricht.

Iemand nog een oppas nodig?

Jeppe biedt zich aan!

Domme dommes

Matthias, na het passeren van een buurman met hond: "In Boxtel wonen Zebbie en Hera. En Opa tilde mij toen heel hoog op. Want anders hadden Zebbie en Hera mij helemaal opgegeten."

Emma: "Matthias, we gaan naar boven, tandjes poetsen."

Matthias: "Maar ik wil nog heel even spelen."

Emma: "Nog twee minuten dan."

Matthias: "Oké, dank je, mama."

 

Emma zit met Matthias op schoot op een schommel. Op de schommel ernaast een meisje van een jaar of vijf. Matthias kijkt opzij. Dan zegt hij: "Ik kijk naar dat meisje. En zij kijkt naar mij. Net als Anna en Hans. Die zijn ook verliefd."

 

*Noot van Emma:  Anna en Hans zijn personages uit een kinderboek, die aan het einde samen gaan trouwen.

Mysterie

Is dit een interessante foto? Ja, dat is het. Het zat zo: ik zat. Ik zat op de luie stoel, verborgen achter de witte ensuitekast. Ik stond op en draaide me naar de stoel om mijn slippers aan te doen. Ik zette een stap achteruit... en werd toen rücksichtslos getackeld door de salontafel in het midden. Ik ging kansloos onderuit en kon middels een soepele draai maar ternauwernood voorkomen dat ik met mijn 70 kilo schoon aan de haak dwars door de glasplaat ging. Gele kaart natuurlijk - misschien was zelfs een rode op zijn plaats geweest - maar ik was al lang blij dat ik niet in de kreukels lag en vooral dat niemand het gezien had. Maar, er was iets vreemds gebeurd... Ik had nog maar één slipper aan (en wel: de linker - je ziet hem als stille getuige staan op de rand van de mat), terwijl de andere slipper (om precies te zijn: de rechter) in geen velden of wegen te bekennen was. Ik keek onder de salontafel. Daar lag niets. Onder de luie stoel dan? Ook niets. Onder de bank aan de overzijde? Ook niets. Op het plankje van de boeken? In de kast? Achter de televisie? In de kamerpalm? In de lamp?! Neen, neen en nog eens neen. De slipper is: verdwenen... Nu ben ik een nuchtere Hollander en denk ik niet snel aan iets paranormaals, dus belde ik maar niet meteen met een wichelroedeloper. Zo'n man is prijzig en in het weekend berekent hij een toeslag. Even wachten tot morgen dan maar. Ondertussen behelp ik me met één slipper. Het is lastig om al lopend je decorum op te houden, maar in de Albert Heijn waren ze zo aardig om er niets van te zeggen. Pas bij de kassa dacht ik eraan dat ik beter mijn schoenen had kunnen aan doen, die staan inderdaad onder het salontafeltje. Van zwarte schoenen heb ik er dus gewoon: twee. Dat is ook best bijzonder, maar een heel ander verhaal.