Eten!

Matthias is natuurlijk de eetkampioen van de familie, maar die van ons kunnen er ook wat van! Pien kan maar geen genoeg krijgen van spaghetti.

Voor Flinns eerste erwtje, zie:

https://plus.google.com/photos/104509970930186716268/albums/5962909187867803169/5962909489890237394?banner=pwa&pid=5962909489890237394&oid=104509970930186716268

Sofía's eerste luchtreis

Op Eerste Kerstdag maakte Sofía - op 26 december precies 13 maanden oud - haar allereerste vliegreis, meteen maar in één ruk 12 uur vliegen naar Panama, en daarna 1 uur door naar Medellin, de geboortestad van haar vader.

Volgens de berichtgeving heeft ze zich onderweg perfect gedragen, dankzij de i-pad, haar dierenboekje, meer koekjes dan ooit, en periodieke babbelbezoekjes aan de stewardessen in hun pantry. 


Na de landing in Panama kreeg ze complimenten van medepassagiers op de stoelen in haar omgeving, die haar aanwezigheid in Amsterdam als
uiterst riskant moeten hebben ingeschat. Onnodig zorgen gemaakt!

En wie stond haar daar in Medellin op te wachten? Een goede oude bekende: abuela Romy!
 

Uitreiking van de prijzen voor de kerstprijsvraag

Juryrapport

Helaas is de jury lichtelijk teleurgesteld over de weinig originele bestemmingen die geopperd zijn voor de bak, inmiddels Tony’s Tombe genaamd om auteursrechten te omzeilen.

Daarom heeft zij besloten zelf ook wat in te zenden en op dit moment vindt er overleg plaats over welke als beste keus uit de bak zal komen:

• een buitenbox
• een jeu-de-bouleplantsoen
• een kerstboomkwekerijtje

Het duivenstel heeft menige inzender echter tot grote hoogten gebracht. De eerste prijs is tenslotte gevallen op de inzending van zuster Margriet:

Duif 1: geen boom en dus geen nest meer
Duif 2: nou, zie je die bak dan niet?

Gaarne afhalen vóór 31 december 2013 op de Krugerlaan in Gouda, dit in verband met een zeer spoedig aflopende uiterste consumptiedatum.

De aanmoedigingsprijs gaat naar zwager Edouard die, zoals ook door anderen opgemerkt, voor het eerst van zijn leven iets heeft ingezonden voor TLTZTM. 

Heel goed gedaan E. en ga vooral zo nog even verder!
Dit was de prijs.

De jury wenst iedereen prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar!

Domme domme

Jeppe is ziek. Hij hangt lethargisch op de bank. Wij zitten erbij om hem in de gaten te houden en zo nu en dan een emmer onder zijn mond te houden. Pien maakt dankbaar gebruik van ons tijdelijk sedentair bestaan en speelt trein. Wij zijn de passagiers, zij is de machinist én de conducteur. Als de conducteur langs komt om kaartjes te knippen, maakt ze even een praatje met de reizigers.

"Oh, wat een lieve kleine baby heb je daar! Hoe heet die?"

"Dat is Flinn, mevrouw de conducteur."

"Oh, en hoe heten de andere kinderen?"

"Pien en Jeppe, mevrouw."

"Oh, en hoe heet jij?"

"Ik ben Lonneke, mevrouw."

Links naast me klinkt het zieke, zwakke stemmetje van Jeppe: "Nee, máma!"

zusje

Wat niemand nog hoefde te weten, deelde Marijntje 30 november in Den Andel wel al in vertrouwen met Sinterklaas, in het dorpshuis. "Kun jij een kunstje doen," vroeg de Goedheiligman nog, maar Marijntje antwoordde in de microfoon, voor heel het dorp (en wat ons betreft nog veel te vroeg):

"Ik krijg een zusje en ik hoop dat het een broertje wordt."

Ze sprak de waarheid. Na een tijd van onzekerheid en spanning, volgen we nu ook het voorbeeld van Emma om het iedereen te vertellen. Ons klein kruimeltje (zusje of broertje) is nu twaalf weken en schijnt goed te groeien. Uitgerekende datum: 27 juni 2013.


Prettige feestdagen iedereen!
En Emma, sterkte met de zwangerschapsperikelen!

Domme domme

We fietsen langs de manege op de hoek. Ik vraag Pien of ze later ook wil paardrijden.

"Ja, als ik groot ben. Dan ben ik al zestien!"

Wetende dat Pien op dit moment niet dol is op paarden en er liever ver bij uit de buurt blijft, waarschuw ik haar: "Als je wil paardrijden, komen ze wel heel dichtbij, hoor!"

"Dat geeft niet, hoor, want dan ga jij ook paardrijden, hè mama?!"

"Nou nee, mama hoeft niet zo nodig op een paard."

"Oh oké, dan mag jij wel op een koe!"

Matthias eet.... rare groentes!

Voor zover ik weet, eet zijn moeder inmiddels alles wat ter tafel komt, maar destijds was er één groente die we alleen met de hoognodige drukmiddelen bij haar naar binnen kregen. Stelregel in ons gezin was: je eet er precies zoveel als je oud bent, dus dat werd er elk jaar eentje meer. 

Matthias heeft die methode niet nodig, hij eet ze nu al alsof ie 18 is!

Dat is ook nodig, want hij moet leren het goede voorbeeld te geven. Voor wie? Nou voor

 

natuurlijk! Verwachte aankomsttijd: 24 juli 2014.

Ik ben vergeten wie ik ook al weer had getipt om met het groot Nederlands woordenonderzoek van de Gentse universiteit mee te doen. Daarom zet ik het voorlopig eindresultaat maar hier, op de blog. Zie:
http://www.wetenschap24.nl/programmas/grootnationaalonderzoek

De site is intussen veel informatiever geworden, je kunt nu na de test inzien wat je fout hebt gedaan. Het onderzoek loopt overigens gewoon door, je kunt zo vaak als je maar wilt meedoen. Ik deed de test vandaag twee maal, mijn hoogste score was 93%, de laagste 88%.

Domme domme

In haar Utrechter jaren zong moeder in het smartlappenkoor Nooit Meer Eenzaam. Hoewel er van concerten bijwonen in de afgelopen zes jaren nooit iets kwam, omdat er altijd wel iemand hoogzwanger of pasgeboren was, bleven we toch op afstand grote fans. Tot de dag kwam dat de dirigente aankondigde voor twee jaar in Singapore te gaan wonen en dat vertrek met een passend afscheidsconcert te willen vieren. De hele familie Vermeer klom in de auto en reed in twee uur tijd naar Utrecht, alwaar moeder tijdens het concert tot haar verbazing nog steeds alle liedjes woord voor woord mee kon zingen. Pien keek haar ogen uit, Jeppe danste er op los en Flinn was vrijwel de hele dag wakker zodat hij alles in zich op kon nemen.

Het bleef nog lang onrustig, zowel in de auto als weer thuis op de Berg. Steeds weer begon iemand over de leuke dag. Flinn had vooral van de vele kleuren genoten en Jeppe vond alle "ziek moooooi". Mama leefde helemaal op bij de gedachte aan het liedje Laat me alleen en papa had erg genoten van De bolide. Op de vraag aan Pien wat zij het mooist vond, antwoordde ze: "De jurken!"

Handig toch?

Als we nou weer eens een familiebijeenkomst hebben en er oneindig veel klein grut rond rent, dan kunnen jullie die van ons tenminste herkennen en bij naam noemen. Ik stel me iets voor als "Niet op dat hekje klimmen, Jeppe, dan val je in de vijver! Flinn, laat Hera's staart eens los! Pien, kom onmiddellijk van Zebbies rug af; ze is geen paard!"

Domme domme

Sinterklaas ligt alweer lang en breed in zijn zwembroek in de Spaanse zon, maar Pien probeert het toch maar: "Sinterklaas is dól op kinderen die hun schoentje zetten, hè mama?! Ik ben dól op mijn schoentje zetten!"

Lief, hè?! Domme domme & Piekte van Zetra

Tijdens de intocht van Sinterklaas in Geulle lopen er uiteraard wat Pieten rond met zakken vol snoepgoed. Vele kinderen uit het dorp staan paraat met Hema-, Kruidvat- en Etos-zakjes. Zodra er een Piet in de buurt komt, houden ze hun zak op, zodat er handen vol pepernoten ingegooid kunnen worden.

Jeppe zit in de kinderwagen. Edouard manoeuvreert hem in het zicht van een Piet. Piet doet een flinke graai in zijn zak en houdt Jeppe twee grote handen vol lekkers voor. Jeppe kijkt even en pikt er dan heel tevreden één pepernoot uit.

Pien en Jeppe spelen vadertje en moedertje. Papa Jeppe doet niet alles naar wens van mama Pien. "Nee, doe maar niet. Jij weet nog niet alles, hè papa?!"

Pien heeft zelf koekjes en pepernoten gebakken. Ze biedt er nog eentje aan: "Jeppe, wil jij nog een poperneet?"

Dubbele kerstprijsvraag

Na bijna 20 jaar wonen in dit Goudse huis, werd het eindelijk eens tijd om het achtertuintje aan te pakken. Ik kon al jaren geen plant meer in de grond krijgen, zo keihard en verworteld was de boel, buurman rechts sprak grijnzend over onze "vijver", omdat hij wel en wij nog niet opgehoogd hadden - buurman links woont inmiddels 1 meter onder Amsterdams Peil en krijgt nu alle regenwater van de buurt in zijn tuin -, onze boompjes waren ernstig ziek dan wel reeds overleden, schuttingen hingen uit het gelid door het gewicht van meters ver woekerend klimop, onderdak biedend aan vele generaties merel, en op onze stoep groeide standaard 5 centimeter mos.

Ik deed mijn best op het ontwerp voor een make-over en toen lieten we een tuinman komen - 22 jaar jong en sterk als een beer - die de bezigheden op zo'n 6 dagen werk schatte. Kijk, dat moet-ie dus nog leren. Vandaag, drie weken later, is de boel namelijk nog steeds niet klaar. Ai! Hoe we dat met hem gaan regelen is nog niet besproken. Maar dat de jongeman hard gewerkt heeft - door regen en wind en van vroeg tot laat, daar zijn we zelf getuige van geweest. Overigens niet altijd even effectief: zo was zijn allereerste daad het omhakken van het enige boompje dat had moeten blijven staan.

Na de jongeman dagenlang te hebben zien ploeteren in de kou, lieten we hem uiteindelijk zijn zand en aarde dwars door ons huis kruien, dat scheelde weer wat meters lopen. Mijn zo drukbezette echtgenoot ging maar eens een handje meehelpen, zelfs een Maastrichtse zwager nam op een zaterdag een kruiwagen ter hand.
Vandaag ziet ons uitzicht er aldus uit:


Echt klaar kun je dit niet noemen natuurlijk. Maar de puf voor het vervolg is er inmiddels wel een beetje uit bij mij, en mijn man vindt zoals gewoonlijk dat hij andere dingen te doen heeft. Bijvoorbeeld foto's maken van de stoep na de regenbui van vanochtend.


Ja, de tuinjongeman krijgt het nog voor zijn kiezen, met zo'n grote plas op de kersverse stoep! As we speak is hij trouwens weer gearriveerd, godzijdank gesteund door een stoere spitmaat die hem ongetwijfeld een fiks handje kan helpen.

Maar ter zake, want ik heb jullie een kerstprijsvraag beloofd. Kijk daarvoor nog eens terdege naar de verhoogde bak die ik heb laten metselen en die - ik geef het eerlijk toe - ietwat groter is uitgevallen dan ik mij had voorgesteld. Over het doel daarvan zijn al diverse opmerkingen gemaakt. Zoals:
- zwembad
- zandbak
- graf

Ik wil de trouwe lezers van TLTZTM een kansje geven op twee kerstprijzen. Deze gaan naar degene die:
1. nóg een originele bestemming voor deze bak bedenkt.
2. een bijschrift maakt bij de volgende foto waarop onze twee houtduiven, ooit opgegroeid in een nestje bij mijn raam - hun geboorteboom is 3 weken geleden gekapt - peinzend het voorlopige eindresultaat aanschouwen:

U heeft twee weken de tijd!*

* Inzendingen zijn ook welkom via e-mail. De gelukkige winnaar(s) word(t)(en) op 25 december bekend gemaakt. Over het besluit noch over de prijzen kan worden gecorrespondeerd!

Heerlijk avondje

Tijdens de Sintstorm van afgelopen 5 december gierde de wind langs de Haagse hoogbouw die Emma dagelijks moet passeren op weg van haar werk naar huis. Ze had een tip van een collega opgevolgd en was bij de Malietoren afgestapt, maar werd daar desondanks met fiets aan de hand door een windvlaag geschept. Ze kwam ondersteboven (Emma onder, fiets boven) en over een hekje heen in het plantsoentje naast het fietspad terecht. Belandde daar onverwacht zacht op een hoop tuinslangen, die vervolgens wel het opstaan bemoeilijkten. Gelukkig was een voorbijgangster zo aardig haar uit de knoop te halen. Daardoor zat ze niet veel later ongeschonden, maar met vegen modder op haar rok en een gebroken banketletter in haar tas, weer op de fiets!

ZUSJE, HERA, HIERO JIJ!

Zo´n drie weken woont ze nu op het Essche Heike, ze was er op de tweede dag al de baas! In ieder geval de baas over arme Zebbie! Die probeert af en toe met een grauw en een grom haar territorium te verdedigen (lees: haar eigen bed!) maar de kleine rotzak wacht gewoon tot grote zus even de andere kant uitkijkt om snel een pop weg te pakken of een kauwstaaf, of gewoon om te gaan liggen klieren aan de rand van Zebs bed. Ze heeft een eigen mandje, soms gaat Zebbie daar dan maar in, misschien raad je het al: dan wil dondersteen haar eigen bed weer terug. Gelukkig is ze na een half uur best moe, dan gaat ze naar de bench voor een dut, maar die duren ook niet eeuwig. Het eten gaat prima, ze staan naast elkaar en eten ieder uit hun eigen bakje. Daarna likken ze elkaars bakje grondig leeg. Zebbie is op dieet, die krijgt minder te eten dan de rolmops, die er juist verplicht onsjes bij moet krijgen. Dat gaat heel goed, ik heb al twee armen nodig om d´r van de trap te dragen. Ze heeft ontdekt dat er ´s avonds in de serreruiten nog zo´n mormel woont, daar houdt ze gromwedstrijdjes mee. Buiten in de tuin is het altijd groot feest, aan Zebbies staart hangen, over haar heenspringen of juist eronder door, het leukste is om bovenop Zebbie te springen en er dan weer af te glijden. Als ik een bal gooi heeft Zebbie geen schijn van kans, dat kleine mormel kan rennen! Uitlaten gaat om de beurt. Met draakje duurt dat een half uur, want bij ieder dier wordt stilgestaan, vooral de kippen zijn favoriet, al heeft er eentje al op haar neus gepikt. Ik ben bezig haar zindelijk te krijgen, dat betekent dat ik moet uitrekenen wanneer de volgende plas of poep komt. Dat is niet gemakkelijk, zeker niet met dit koude weer! Zo had ik mij gisteravond helemaal ingepakt, laarzen met extra sokken, dikke trui, regenpak, muts, das, handschoenen, zaklamp, en ik ging het trapje af naar de tuin. Ik liep daar de wind te trotseren en keek halverwege even om. Zag ik ze allebei in de deuropening staan met een blik van "Ga jij maar lekker alleen!" Op het ogenblik ligt ze aan mijn voeten, onder het bureau, haar voorpootjes keurig naast elkaar, haar ene oortje kan nog niet overend, ze is zo leuk om te zien met de mooie oogjes, dat kleine natte neusje, haar roze tongetje steekt een klein endje uit. Er hangt een stukje papier aan. Ik draag haar als een baby naar boven voor een dutje. Welterusten kleintje! Als ik weer beneden kom om dit bericht af te maken, ligt er onder mijn voeten een verse drol.

Domme dommes

's Ochtends vroeg, Pien kleedt zich aan, Flinn ligt een beetje te mopperen.

Pien: "Ik zal opschieten."

Flinn moppert door.

Pien: "Flinn houdt niet zo van schieten."

Het avondeten bestaat uit een zelfgebakken notenbrood. Pien zit nog niet aan tafel, ze speelt liever door.

"Pien, wil je ook een plak brood?"

"Nee, ik lust geen plakbrood!"

uurtje poll

Weg ermee dus. Ik begrijp dat zomertijd een erg plattelands begrip is. Ik ben vergeten waar dat ligt, en mijn Google maps weet ook niet.

Software mensen doen het in UNIX time, een UTC variant. Er zijn zelfs feestjes waneer onze klok een geinig nummertje is.

Een trap enzovoort

Jullie vinden dat heel gewoon, een trap in de hal. Maar wij hebben hier drie jaar geleefd met een trap die je steeds goed moest uitleggen. Het was een tijdelijke trap. Onderweg omhoog moest je zorgvuldig over een balkje stappen, vanaf daar liepen de treden een beetje scheef en de laatste tree moest je met een grote stap nemen. Toch heeft die trap nooit problemen gegeven, Roelof is duizenden keren omhoog en omlaag gegaan met zijn armen vol spullen zonder een keer te struikelen en ook alle bezoek had die gekke trap al gauw onder de knie.

Maar er moest natuurlijk een echte trap komen. We hebben op drie plaatsen een offerte laten maken, die gaven geen of een fout resultaat. Het was ook niet gemakkelijk. Het trapgat boven was drie jaar geleden gemaakt en was wat aan de kleine kant. Ook moest de trap een draai van 90 graden maken.

Onze buurman Aymerique, metselaar, stelde voor een trap van beton te maken, dat kon hij zelf wel. Hij maakte een tekening. Ik wilde geen betonnen trap, het was ook een echte metselaarsoplossing.
Maar gelukkig kreeg Roelof een idee, door de tekening van Aymerique. Hij kon zelf wel een trap maken, gewoon van hout. Hij studeerde wekenlang op de tekening en veranderde hem zodat die ook echt in de hal paste. Hij tekende op de muren hoe de trap moest gaan lopen, zelfs nog eens nadat de gipsplaat was geplaatst, want door elke verandering, veranderde ook iets aan de trap. Hij werkte met timmermansogen, driehoeken en heel veel meten. En toen hij uitgedacht en uitgetekend was, timmerde hij uit een stapel lange latten, speciaal hiervoor gekocht, in drie dagen een trap. De treden zijn niet ingefreesd, maar met hoekijzers aan de zijkanten vastgeschroefd. Maar hij is stevig en vooral: hij klopt. Alle treden staan even ver van elkaar, alles is recht en hij is niet steil. Ik ben heel erg trots op hem, een trap is wel zo'n beetje het moeilijkste ding om te maken en echt specialistenwerk.

Kijk zelf naar de volgende fotoserie: Zo maak je een trap in de hal
(je krijgt waarschijnlijk een beeld met alle foto's tegelijk, dat is makkelijk als je oppervlakkig wilt kijken. Als je alle foto's  afzonderlijk wilt zien met de bijschriften rechtsbovenaan, klik dan op de eerste foto en ga zo verder door het album).

De afgelopen zomer en herfst waren er ook veel dagen 'tussendoor'. We wachtten op de vergunning voor de bouw van de schuur, we wachtten op de start van de bouw van de schuur, we hadden tijd tussen alle bezoeken door. Wat doet een klusser dan? Hij gaat van alles en nog wat kopen en maken. Hij heeft zijn kamer opgesierd met planten en schilderijen. We gingen samen drie dagen naar de Ardeche om een tractor te kopen. De annex is helemaal veranderd en opgeknapt. En allerlei kantjes en randjes, zoals rond de trap, werden afgewerkt. Enzovoort. Samengevat in de volgende fotoserie: Kijken, kijken en ook kopen

Sinds gisteren heeft de schuur buiten een gedeeltelijk dak.

Maar die krijgt een eigen blog als hij zo'n beetje klaar is.

Wie wil er eigenlijk NIET een nachtje in het ziekenhuis blijven?

Zeg nou zelf, ja toch? Zeker als je de enige patiënt op de hele afdeling bent en al het speelgoed voor je alleen hebt.....

 

Matthias zit weer eens iets te eten.....

maar hij doet dat op een onverwachte plek, namelijk..... in het ziekenhuis!

Samen met zijn moeder tuimelde hij op zaterdagmiddag een eindje de trap af.
De schrik was gelukkig groter dan de schade. Naar verluid sprong de vader zowat over de gevallen moeder heen om het jochie te kunnen behoeden voor verder vallen.
Op de afdeling Spoedeisende Hulp van het ziekenhuis bleek hij slechts een paar bulten en schrammen te hebben, verder niets. Niettemin moest hij een nachtje blijven ter observatie, standaard procedure! Ieder uur wordt hij gecontroleerd, na middernacht iedere 2 uur. Zijn moeder, die zelf geen schade heeft, mag lekker naast hem slapen.
Wel gezellig daar hoor!

 

Intussen wordt zijn nichtje Sofía ondergedompeld in een Nederlandse traditie. Maar of dat nu echt wel zo leuk is...

Domme dommes

Als papa moet werken, mogen Pien en Jeppe ontbijten op de bank voor de televisie. Pien snapt dat heel goed. Als Jeppe vraagt "papa nou?" en mama antwoordt "papa is werken zodat wij weer kunnen eten", mompelt Pien "ja, op de bank".

Pien speelt met twee beren. Het zijn haar kinderen en ze zijn vier en vijf jaar. En hoeveel jaar is de mama? "Dert-en-netetig."

Pien ziet op tv een reclame voor pizza met zalm en tonijn. "Huh? Pizza met ballen en konijn??"

Het is ook erg ingewikkeld: Sinterklaas, Sint Nicolaas. Pien maakt er eenvoudig 'Sintercolaas' van.

Pien doet iets raars. Wij hebben commentaar: "dommerikje!" Pien, die inmiddels met Marleen in een andere kamer is: "Nee, ik ben geen dommerikje, hè? Ik ben gewoon een gekkie!"

Domme dommes

Pien heeft een spraakgebrekje. Ieder woord dat met 'tr' start, begint zij uit met 'k': krap, krui, krein, kranen, kralala. Jeppe heeft eveneens een spraakgebrekje. Iedere 'k', spreekt hij uit als 't': taas, tus, tijt 'ns.

Jeppe gaat altijd zonder mopperen naar bed, behalve deze ene keer. Hij wil niet gaan slapen. Peter vraagt hem wat er is. "Wil je nog iets, Jeppe?"

"Mama, tuuhuus!" (kus)

's Avonds komen er twee vrienden eten, Wilfred en Michael. Pien vindt het wel erg lang duren voordat ze er zijn. Dus pakt ze haar (speelgoed)telefoon en belt vast.

"Hallo? Ja, Alfred, wanneer kom je nou?"

Ik mompel vanachter mijn krant: "Hij heeft Wilfred." Waarop Pien antwoordt: "Nee, Wilfred is jouw vriend. Míjn vriend heet Alfred."

We zijn druk bezig een gordijnrails op te hangen. Ik sta op de keukentrap, terwijl Peter op de vensterbank geklommen is. We werken onhandig, boven ons hoofd, boven onze macht. Jeppe komt de kamer in gelopen, met in iedere hand een autootje. Hij bekijkt het tafereel en vraagt: "Helluppuh??"

seizoen-en-poll

Lente's populariteit en winter aversie zijn zonder al te veel moeite te uit te leggen. Dat herfst het dubbele aantal stemmen van zomer scoort verbaasde mij eerst wat. Maar na wat contemplatie denk ik dat er relatief vaak op herfst gekozen is, omdat soms mensen onbewust op 'het komende' seizoen stemmen. Dat komt omdat seizoenen staan voor 'verandering', en ik redeneer dat daarmee, associatief, de eerstvolgende verandering relatief populair is (en jahaa, ik snap dat iedereen die op herfst koos een heel specifieke reden had, en staat te popelen om hard hier tegen in te argumenteren, maar dit is geen discussie; dit is een een monoloog). Achteraf vind ik het een beetje jammer dat ik deze poll niet in Augustus deed, want dan hadden we volgens dat argument misschien nog meer herfst keuzes gezien. Wellicht probeer ik een zelfde poll nog een keer over vijf jaar, bijvoorbeeld in mei 2018, als iedereen dit weer is vergeten. Als mijn theorie klopt, dan wordt er in die toekomstige poll veel meer zomer gekozen. Ik verwachtte eigenlijk ook dat er meer flauwekul op terug zou komen... zoals 'het jachtseizoen', of 'San Francisco, California' (hey, Loesje?), of zoiets als "bij ons in het hoge noorden hebben we slechts twee keuzes: 'winter' en 'road construction'," of "in Singapore hebben we drie seizoenen: rain, dry, en shopping." Wat me tenslotte ook nog opvalt is dat jullie deze blogpost helemaal tot hier hebben gelezen, want als er in mijn ogen iets onzinnig is, dan is het wel de analyse van de verkiezing van niets-zeggende favorieten, zoals nummers, miss'es en kleuren ("groen... oh nee, nee, nee, oran... Owh te laat!"). En dus, om jullie niet helemaal teleur te stellen dat er op dit stukje niet alsnog met een prachtige conclusie sluit, heb ik een kleine toegift: Het enige echt correcte antwoord op de vraag was het internet is sinds 1993 seizoen-loos meneer sukkel.

Zij komt....!

Voor het geval jullie na Michaels stukje denken dat ik in mijn taallessen toch wel heel saai bezig ben zónder alsmaar videootjes up te loaden, hier één van de e-mails die ik ontving n.a.v. mijn afmelding deze week wegens verkoudheid en het dientengevolge ontbreken van enig stemgeluid:

Oh Beppie! Ik hoop dat je become beter! we moeten you.

Alle leerlingen praten over je, Beppie komt!!!

Ik kon niet geven mijn test. Ik stuur je mijn resultaten.

Groeten and veel gezondheid voor je snel je komen!!! A.

Dit noem ik geen e-mail meer, dit is je reinste fanmail!

Lesmateriaal

Zoals alle lesboertjes in de familie weten is het maken van lesmateriaal het leukste aan ons beroep. Gisteren moest ik hóógnodig proefwerken nakijken. Dat is het minst leuke van ons beroep, dus dan vind je gewoon even dat het maken van lesmateriaal nog urgenter is. Ook al is het dat niet, want het leuke is weer dat we zelf ons werk naar eigen inzicht invullen. Vroeger maakten we lesstencils. Tegenwoordig is het erg in om videootjes op te nemen, waarmee leerlingen thuis aan de slag kunnen ("flipping the classroom" heet dat), zodat je in de les aan verdieping kunt werken. Ik ben in klas 3 quatre-maintjes aan het spelen en ik moet de partijen bij de leerlingen heel vaak vóórdoen. Dat heb ik nu ondervangen met dit videootje, dat leerlingen op hun smartphone kunnen afspelen (met de koptelefoon die ze toch al gebruiken voor het keyboard), zodat ze het zo vaak kunnen zien als ze willen en nooit op mij hoeven te wachten. (Let niet op de vingerzettingen: het moet er vooral simpel uitzien, zodat leerlingen denken "ho eens even, maar dát kan ik ook".) Ik heb eens gekeken naar wat ik in 1985 produceerde aan lesmateriaal: vast net zo hard aan gewerkt (typemachine! correctie velletjes!), maar ach, een spelfoutje meer of minder. Arme leerlingen: die moesten dit blijkbaar allemaal van mij leren terwijl ze niet eens een keyboard hadden om de opgedane kennis toe te passen.

Waarschuwing!

In de omgeving van Ypenburg waait nog steeds op volle kracht de orkaan van abuelita Romy! Iedereen opgepast en vooral Sofía!

Zonnebloemen en bezoek

Na een heerlijke zomer met heel veel bezoek, loop ik nogal achter met blog-schrijven. Dan maar eerst een serie foto's met de schuldigen. Klik  HIER.

Zoek de verschillen

Vrijdag 4 oktober

Vrijdag 25 oktober

Volgens het boekje

6 weken oud en hij lacht! En ja, wij zien er wel een beetje Sofía in...

De schilderijen van tante Mies en tante Bertje...

... liggen bij mij in de kunstopslag. A3n heeft er ook nog één van hangen, de vaas met bloemen. De vier overige heb ik meegenomen naar Nijmegen, omdat ze daar qua inhoud thuishoren. Tante Mies en tante Bertje waren twee tantes van Nannan. Ze woonden in Berg & Dal, dicht bij Nijmegen. Ik herinner me ze zelf alleen nog als stokoude dames en hun komst in de Ridder van Cuijckstraat werd door mij altijd gevreesd, aangezien er dan een kusje verwacht werd. In zeker opzicht kun je dus zeggen dat ik deze schilderijen verdiend heb. Het verplicht ook tot een klein onderzoekje, waarvan hier het verslag.

De schilder heet Cornelis Jozeph Verheijen, geboren 11-3-1881, gestorven 6-10-1956. Hij was van beroep huisschilder, later fotograaf en dus ook kunstschilder. Hij had les gehad op de academie van onder meer Jan Toorop. Dat moet dan zijn geweest tussen 1906 en 1912, toen woonde Toorop in Nijmegen. De familie had nóg een bron van inkomsten: een slagboom. De grens met Duitsland lag toen anders dan nu en de familie kon tol heffen indien reizigers via hun slagboom naar Duitsland gingen. De vader van de schilder had ook nog eens een grote klapper gemaakt: hij had het zgn. "filosofendal" in bezit en verkocht dat aan een projectontwikkelaar. Het dal is in Nijmegen e.o. erg bekend als een van de mooiste plekjes van de streek en er wonen nu alleen rijke luitjes. Het astronomische bedrag van 6000 gulden werd er mee binnengehaald. Daarvoor moesten ze wel voortaan afzien van nog een extra zakcentje: op een plekje in het dal met een

leuke wegwijzer (opschrift: "laat vriendschap helen wat grenzen delen")  hadden ze een camera opgesteld, waar wandelaars zichzelf op de foto konden laten zetten (links een voorbeeldje, de paal staat er nog steeds). Op deze plek hebben de tantes vast gewandeld en daar zijn ze mogelijk voor het eerst in contact gekomen met de schilder.

Cornelis Verheijen schilderde met name landschappen. Op twee schilderijen staan de Elyzeese velden afgebeeld, een mooi open stukje agrarisch landschap op de stuwwal met uitzicht op de Ooijpolder. Die staat zelf met twee koeien ook afgebeeld. Verheijen maakte zijn schilderijen in zijn speciaal daarvoor gebouwde studio, met daglicht aan alle kanten en hij deed er behoorlijk lang over. Het canvas spande hij zelf op, waarna hij altijd eerst een grijze grondlaag opzette voordat hij aan de voorstelling begon. Hij schijnt ook eens een portret te hebben geprobeerd, maar dat vond ie maar lastig, dat kwam te nauw. Overigens is het eerder door mij verspreide verhaaltje dat hij eens per jaar met de fiets (zonder rubberen banden) naar Amsterdam ging om verf te halen niet waar. Dat betrof zijn zoon in de WOII, die naar Amsterdam en Berlijn fietste voor fotopapier.

De kleinzoon van de schilder, zelf inmiddels 70, heeft een fotozaak in Nijmegen-Oost (Daalseweg). Vandaag ben ik daar even langs geweest en van hem heb ik de informatie. Hij herinnerde zich nog wel wat van de verdeling van "onze" schilderijen, die over de familie werden verspreid toen opa dood ging. Een aantal schilderijen gingen naar bestemmingen buiten de familie. Heel erg groot was het oeuvre niet en dat er vijf richting Mies en Bertje gingen, was dus wel bijzonder. Van de relatie tussen de schilder en onze tantes wist hij verder niets. Ik hoop later nog een foto te kunnen bemachtigen van de schilder en misschien ook een plaatje van zijn Unvollendete, het onaffe schilderij dat na zijn dood bleef liggen.

De bekendste Verheijen is trouwens geen schilder maar een schaatser: Carl Verheijen, een andere kleinzoon van de schilder, was in de jaren 90 een bekende lange-afstandschaatser,

Verkouden

Al een paar dagen zit Toon ernstig in de lappenmand. Zijn hoesten, snuiven, snotteren, proesten en kreunen zijn niet van de lucht. De ganse wereld moet weten hoezeer deze man lijdt. En dan zegt ie: "Voor terminale patiënten hebben ze tegenwoordig van alles! Maar ik moet het verdorie helemaal zélf oplossen!"

Een zusje voor Zebbie

Dit is een foto van de twee teefjes die vorige week zijn geboren. Een ervan wordt het nieuwe zusje van Zebbie.

Samen met Mike ben ik gaan kijken naar de nieuwe huisgenoot die voorlopig gewoon "zusje" heet.
Groot was onze verbazing toen bleek dat een van de tantes (er liepen daar ZEVEN hollandse herders!)
ZUSJE bleek te heten. Zebbieszusje komt rond 20 november naar Boxtel.

Een vurige ontmoeting!

Zie hoe Sofía voor het eerst haar bruisende Colombiaanse grootmoeder ziet, abuela Romy. De bezoekster valt duidelijk bij haar in de smaak, maar laat haar dan toch ook even schrikken! Zóveel vuur, daar moet ze wel aan wennen!

Maar dan wordt er vriendschap gesloten. Nogal wiedes! Zeg nou zelf, wie heeft er zo'n mooie oma?