Dubbele kerstprijsvraag

Na bijna 20 jaar wonen in dit Goudse huis, werd het eindelijk eens tijd om het achtertuintje aan te pakken. Ik kon al jaren geen plant meer in de grond krijgen, zo keihard en verworteld was de boel, buurman rechts sprak grijnzend over onze "vijver", omdat hij wel en wij nog niet opgehoogd hadden - buurman links woont inmiddels 1 meter onder Amsterdams Peil en krijgt nu alle regenwater van de buurt in zijn tuin -, onze boompjes waren ernstig ziek dan wel reeds overleden, schuttingen hingen uit het gelid door het gewicht van meters ver woekerend klimop, onderdak biedend aan vele generaties merel, en op onze stoep groeide standaard 5 centimeter mos.

Ik deed mijn best op het ontwerp voor een make-over en toen lieten we een tuinman komen - 22 jaar jong en sterk als een beer - die de bezigheden op zo'n 6 dagen werk schatte. Kijk, dat moet-ie dus nog leren. Vandaag, drie weken later, is de boel namelijk nog steeds niet klaar. Ai! Hoe we dat met hem gaan regelen is nog niet besproken. Maar dat de jongeman hard gewerkt heeft - door regen en wind en van vroeg tot laat, daar zijn we zelf getuige van geweest. Overigens niet altijd even effectief: zo was zijn allereerste daad het omhakken van het enige boompje dat had moeten blijven staan.

Na de jongeman dagenlang te hebben zien ploeteren in de kou, lieten we hem uiteindelijk zijn zand en aarde dwars door ons huis kruien, dat scheelde weer wat meters lopen. Mijn zo drukbezette echtgenoot ging maar eens een handje meehelpen, zelfs een Maastrichtse zwager nam op een zaterdag een kruiwagen ter hand.
Vandaag ziet ons uitzicht er aldus uit:


Echt klaar kun je dit niet noemen natuurlijk. Maar de puf voor het vervolg is er inmiddels wel een beetje uit bij mij, en mijn man vindt zoals gewoonlijk dat hij andere dingen te doen heeft. Bijvoorbeeld foto's maken van de stoep na de regenbui van vanochtend.


Ja, de tuinjongeman krijgt het nog voor zijn kiezen, met zo'n grote plas op de kersverse stoep! As we speak is hij trouwens weer gearriveerd, godzijdank gesteund door een stoere spitmaat die hem ongetwijfeld een fiks handje kan helpen.

Maar ter zake, want ik heb jullie een kerstprijsvraag beloofd. Kijk daarvoor nog eens terdege naar de verhoogde bak die ik heb laten metselen en die - ik geef het eerlijk toe - ietwat groter is uitgevallen dan ik mij had voorgesteld. Over het doel daarvan zijn al diverse opmerkingen gemaakt. Zoals:
- zwembad
- zandbak
- graf

Ik wil de trouwe lezers van TLTZTM een kansje geven op twee kerstprijzen. Deze gaan naar degene die:
1. nóg een originele bestemming voor deze bak bedenkt.
2. een bijschrift maakt bij de volgende foto waarop onze twee houtduiven, ooit opgegroeid in een nestje bij mijn raam - hun geboorteboom is 3 weken geleden gekapt - peinzend het voorlopige eindresultaat aanschouwen:

U heeft twee weken de tijd!*

* Inzendingen zijn ook welkom via e-mail. De gelukkige winnaar(s) word(t)(en) op 25 december bekend gemaakt. Over het besluit noch over de prijzen kan worden gecorrespondeerd!

Heerlijk avondje

Tijdens de Sintstorm van afgelopen 5 december gierde de wind langs de Haagse hoogbouw die Emma dagelijks moet passeren op weg van haar werk naar huis. Ze had een tip van een collega opgevolgd en was bij de Malietoren afgestapt, maar werd daar desondanks met fiets aan de hand door een windvlaag geschept. Ze kwam ondersteboven (Emma onder, fiets boven) en over een hekje heen in het plantsoentje naast het fietspad terecht. Belandde daar onverwacht zacht op een hoop tuinslangen, die vervolgens wel het opstaan bemoeilijkten. Gelukkig was een voorbijgangster zo aardig haar uit de knoop te halen. Daardoor zat ze niet veel later ongeschonden, maar met vegen modder op haar rok en een gebroken banketletter in haar tas, weer op de fiets!

ZUSJE, HERA, HIERO JIJ!

Zo´n drie weken woont ze nu op het Essche Heike, ze was er op de tweede dag al de baas! In ieder geval de baas over arme Zebbie! Die probeert af en toe met een grauw en een grom haar territorium te verdedigen (lees: haar eigen bed!) maar de kleine rotzak wacht gewoon tot grote zus even de andere kant uitkijkt om snel een pop weg te pakken of een kauwstaaf, of gewoon om te gaan liggen klieren aan de rand van Zebs bed. Ze heeft een eigen mandje, soms gaat Zebbie daar dan maar in, misschien raad je het al: dan wil dondersteen haar eigen bed weer terug. Gelukkig is ze na een half uur best moe, dan gaat ze naar de bench voor een dut, maar die duren ook niet eeuwig. Het eten gaat prima, ze staan naast elkaar en eten ieder uit hun eigen bakje. Daarna likken ze elkaars bakje grondig leeg. Zebbie is op dieet, die krijgt minder te eten dan de rolmops, die er juist verplicht onsjes bij moet krijgen. Dat gaat heel goed, ik heb al twee armen nodig om d´r van de trap te dragen. Ze heeft ontdekt dat er ´s avonds in de serreruiten nog zo´n mormel woont, daar houdt ze gromwedstrijdjes mee. Buiten in de tuin is het altijd groot feest, aan Zebbies staart hangen, over haar heenspringen of juist eronder door, het leukste is om bovenop Zebbie te springen en er dan weer af te glijden. Als ik een bal gooi heeft Zebbie geen schijn van kans, dat kleine mormel kan rennen! Uitlaten gaat om de beurt. Met draakje duurt dat een half uur, want bij ieder dier wordt stilgestaan, vooral de kippen zijn favoriet, al heeft er eentje al op haar neus gepikt. Ik ben bezig haar zindelijk te krijgen, dat betekent dat ik moet uitrekenen wanneer de volgende plas of poep komt. Dat is niet gemakkelijk, zeker niet met dit koude weer! Zo had ik mij gisteravond helemaal ingepakt, laarzen met extra sokken, dikke trui, regenpak, muts, das, handschoenen, zaklamp, en ik ging het trapje af naar de tuin. Ik liep daar de wind te trotseren en keek halverwege even om. Zag ik ze allebei in de deuropening staan met een blik van "Ga jij maar lekker alleen!" Op het ogenblik ligt ze aan mijn voeten, onder het bureau, haar voorpootjes keurig naast elkaar, haar ene oortje kan nog niet overend, ze is zo leuk om te zien met de mooie oogjes, dat kleine natte neusje, haar roze tongetje steekt een klein endje uit. Er hangt een stukje papier aan. Ik draag haar als een baby naar boven voor een dutje. Welterusten kleintje! Als ik weer beneden kom om dit bericht af te maken, ligt er onder mijn voeten een verse drol.

Domme dommes

's Ochtends vroeg, Pien kleedt zich aan, Flinn ligt een beetje te mopperen.

Pien: "Ik zal opschieten."

Flinn moppert door.

Pien: "Flinn houdt niet zo van schieten."

Het avondeten bestaat uit een zelfgebakken notenbrood. Pien zit nog niet aan tafel, ze speelt liever door.

"Pien, wil je ook een plak brood?"

"Nee, ik lust geen plakbrood!"

uurtje poll

Weg ermee dus. Ik begrijp dat zomertijd een erg plattelands begrip is. Ik ben vergeten waar dat ligt, en mijn Google maps weet ook niet.

Software mensen doen het in UNIX time, een UTC variant. Er zijn zelfs feestjes waneer onze klok een geinig nummertje is.