Vraag van de week: ben ik een goede grootmoeder 2.0?

Ik ben als oma bijzonder bij de tijd, maar dat is meteen ook mijn probleem.

Er zijn andere grootmoeders onder de lezers van deze blog, maar ik ga ervan uit dat zij er geen last van hebben. Marleen heeft geen smartphone - die heeft ze twee weken na ontvangst deskundig weten te ontmantelen - en Margriet telt om bekende redenen niet mee.

Het gaat inderdaad om de iPhone, een voorwerp dat ik nooit in huis had moeten nemen. Het aandringen van de dochters om er ook een te nemen had al bij voorbaat mijn wantrouwen moeten wekken. Mijn moeder had er geen, mijn twee oma's hadden er geen, waarom zou ik er zo nodig een moeten? Dom van mij. Ik geef het met grote tegenzin toe, maar mijn echtgenoot is de slimste hier in huis.

Nu zit ik met de gebakken peren. Er valt nu niet meer aan dochters, schoonzonen en kleinkinderen te ontkomen. Aan het eind van elke werkdag krijg ik berichten en foto's van de laatste stand van zaken in beide gezinnen. In het weekend gaat het van opstaan tot slapen gaan aan één stuk door.

Er valt ook heel wat te melden. Eentje kan bijzonder fraai tekenen, een ander heeft leren fietsen, de derde heeft een stuk beter geslapen dan gisteren en de vierde kan inmiddels "doei" zeggen. Er zitten video's bij van zingende schommelaars, blije zandbakspelers en trotse fietsers c.q. tekenaars.

Heel gelukkig maakt mij dat. Dat is ook het probleem niet. Het gaat om die andere berichten.

Eentje heeft vannacht - zoals gewoonlijk - helemaal niet goed geslapen, de tweede heeft vanochtend tien minuten lang gekrijst omdat de kledingkeus van de moeder haar niet beviel, de derde is zojuist helaas gevallen met zijn fiets en de vierde wil niet mee naar een leuk uitstapje, waardoor het hele gezin noodgedwongen thuis moet blijven.

Berichten van het laatste type gaan uiteraard gepaard met de nodige 👎😭💥😫😈😰😬😱, ook wel ver-vierdubbeld tot 😱😱😱😱 opdat de stress van de zender mij toch maar niet zal ontgaan.

Er zitten video's bij van een kind met een woede-aanval, foto's van bulten, schrammen en blauwe plekken, van chaos in de keuken, of klieders op een net schoon aangetrokken bloes en met name Emma is bijzonder goed in het maken van selfies waarop zij een denkbeeldige trekker overhaalt....

Ik lees de berichten voor aan mijn echtgenoot, die - zoals gewoonlijk en heel verstandig ook, niet goed naar mij luistert - en mompel zelf dingen als: "Oh wat erg" en "Wat zielig voor haar/hem/hun!"

De rest van zo'n dag heb ik zelf ineens ook stress. Mijn gedachten slingeren van links naar rechts. Ik denk: ik zou eigenlijk moeten gaan helpen. Ik zit hier gewoon maar te niksen terwijl zij in nood zitten! Of: ze zullen wel jaloers op mij zijn dat ik met pensioen ben en niet meer voor kleine kinderen hoef te zorgen. Of: dat arme kind, met zo'n ongeduldige moeder, was ik maar daar om haar/hem te troosten.

Mijn eigen grootmoeders hadden die stress niet. Sterker: ze hadden niet de minste interesse in mij. Nanny kwam eenmaal per jaar over, van haar herinner ik mij alleen de vraag: "Heb je nog geen vrijer?" op zijn Amsterdams uitgesproken, en by the way: ik zat toen nog maar op de lagere school.... Geen wonder dat ik, eenmaal op het Jacob Roeland beland, mijn eerste jaren daar meteen verspilde aan kijken naar jongens en het cultiveren van liefdesverdriet.

Van oma in Olland herinner ik me maar liefst twee vragen, waarvan de eerste luidde: "Van wie bende gij d'r inne?"  De tweede was iets meer gepreciseerd tot: "Bende gij d'r inne van onze Janus?" Die kénde mij dus niet eens.... 😥!

Hoe moet dat nu, lezers? Van de mij voorgespiegelde rustige oude dag komt zo helemaal niets terecht! Of zien jullie dat liever zo 👎😭💥😫😈😰😬? Wat kan ik eraan doen? Ook naar Zuid-Frankrijk verhuizen? Mijn iPhone mollen?

Dommes

Matthias is in de weer met zijn koning-kikkerspaarpot, als hij ineens naar mij kijkt.
"Oma, jij hoeft niet meer te werken, toch?"
"Nee, dat klopt jongen. Oma en opa zijn met pensioen."
"Mag ik dan jouw centjes hebben?"

Sofia is met ouders en broertje op vakantie in Ibiza. De vliegreis vindt ze geweldig, de hele vlucht lang heeft ze getekend en gekletst. Maar bij aankomst in het hotel is ze doodop en zo blij niet meer. Huilend roept ze: "Ik dacht dat het vakantiehuis leuk was, maar ik mis mijn land zo en mijn vriendinnen!"

Wij hebben vandaag een dagje vrij omdat ze op vakantie zijn. Maar de vraag is of ze wel veilig zijn bij de eigen ouders. Op dag 1 viel Milo een forse bult op zijn voorhoofd, zat-ie met zijn vinger tussen de deur, ging-ie kopje-onder in het grote bad en viel tenslotte ook nog eens op zijn rechterwang....

't Is dat ze zover weg zijn, anders gingen we hem ogenblikkelijk daar weghalen!

Domme domme

Moeder en Apa zingen in een kamerkoor dat niet zelden geestelijke werken op het programma heeft staan. De stukken hangen aan elkaar van amens en alleluia's en dat nemen ze thuis over. Al springend op de trampoline klinkt het, op de melodie van Händels welbekende Alleluia, op volle sterkte uit drie kinderkeeltjes: "Ammeloela, ammehoela!"

Er hangt sinds kort een klok in de woonkamer die dankbaar en vaak gebruikt wordt om te oefenen met kloklezen. Pien en Jeppe lezen al behoorlijk accuraat en Flinn is aardig op weg: "Pien en Jeppe, het is al kwart over vier, kijk maar, de kleine wijzer staat op de zeven en de lange wijzer op de puh van Pien!"

Sterven tussen de wijn, de floc en de armagnac

Yves Paveillac is een van onze buren en we hebben van hem vorig jaar een stuk land gekocht. Zie mijn bijdrage Het terrein van Yves.
Na een kort ziekbed is hij onlangs overleden. We hebben behoorlijk wat ruzie met hem gehad over dat terrein. Maar sinds de aankoop eindelijk kon doorgaan, was onze relatie beter geworden. Toen hij overleed bedacht ik elke avond in bed hoe opgelucht ik was dat dat stuk grond in elk geval geregeld was. Want erfenissen zijn hier vermaard in negatieve zin, het duurt een eeuw en iedereen krijgt ruzie. Er zijn huizen die tientallen jaren leeg staan, omdat de erfgenamen het niet eens worden..

Bij een overlijden past een begrafenis, voor ons de eerste begrafenis van een Fransman. Die lijkt erg veel op een begrafenis in Nederland, inclusief een boek waar je je naam in schrijft, een mis en een korte toespraak op het kerkhof.
Er was veel drama omdat een groot deel van de familieleden een afscheidstoespraakje hield. Ook Jolanthe, de jonge echtgenote die hij uit Kameroen had gehaald, deed in tranen haar verhaal. Met de mooie zin: "Je hebt me naar dit vreemde land gebracht en nu laat je me er alleen achter". Ze was overigens maar zelden hier, ze woont in Toulouse, en ik verdenkt haar ervan dat ze alleen een verblijfsvergunning wil.
Iedereen was in diepzwart gekleed. Roelof met een grijze en ik met een bruine jas aan sloegen daar dus de plank mis. Maar ik was wel zo kies om geen foto's te maken voor deze blog.

Yves was de eigenaar van het Domaine Peyrouau, Een Domaine is enigszins vergelijkbaar met een Chateau in de Bordeaux, maar dan kleiner en met minder dure wijn. Het Domaine komt nu dus in de erfenis.
Nu is alles in het Domaine vanwege de erfenis verzegeld. Niemand kan bij de spullen tot de notaris alles heeft uitgezocht. Er staat een cuve (dat is een heel grote container voor vloeistof, een meter of vier-vijf hoog) met floc de verpieteren. Roelof heeft ooit een zeer waardevolle verzameling armagnac gezien die nu ook achter slot en grendel zit. Daarnaast wordt de bankrekening geblokkeerd. Dat is in het geval van Yves wel gunstig, hij had alleen maar schulden.

Domaine peurouau

Mijn fiets is het enige dat hier wegkomt

Cuves achter het huis

Erger is het gesteld met de wijn. Wijn is de algemene benaming voor wat wij 'druivenplanten' of  'velden met druivenplanten' zouden noemen. Er ligt 8 hectare wijn rondom het verzegelde huis. En die wijn moet worden verzorgd. Hij had allang moeten zijn gesnoeid en opgebonden, maar door de ziekte van Yves was dat niet gebeurd. Ook moet er worden gemaaid en het onkruid moet tussen de planten weggehaald worden. Dat laatste gewoon met round-up, die cultuur hebben ze in Nederland ook.

Dan gebeurt er toch iets moois. Het hele dorp komt een dag helpen. Gratis. Juist de echte wijnboeren, die het allemaal erg druk hebben, waren present. En Roelof en ik ook. Wij mochten de wijn opbinden. Dat is een gezellig werkje, je draait de tak of takken die na de snoei overblijven, rond een draad en zet ze vast met een ijzerdraadje. Intussen roddel je met de andere opbinders. Omdat je je beweegt van plant naar plant heb je steeds andere opbinders om mee te roddelen. Ik heb in een dag meer geleerd over de verhoudingen in ons dorp dan het hele voorafgaande jaar.

Roelof bindt de wijn op

Samen met anderen

De familie van Yves zorgde voor het dejeuner (middageten inclusief wijn, en nu bedoel ik dat spul in de fles). Wij deden niet mee omdat ik verrekte van de pijn in mijn rug en graag even wilde gaan liggen. En Roelof had nergens last van! In de middag ging het niks beter met mij, dus ben ik gestopt met werken en ben filmpjes gaan maken. Van de echte wijnprofs die snoeien, binden en ouwehoeren.

Ook nu, een paar weken later,  zien we dat de wijn van Yves nog wordt verzorgd door anderen. Laatst was de burgemeester, ook een wijnboer, aan het maaien. Daardoor kan er in de herfst geld verdiend worden voor de erfgenamen en behoudt de wijn zijn waarde.

Tenslotte wil ik nog even vertellen van een drama dat zich afspeelde voordat wij hier woonden. Een zus van Yves heeft zelfmoord gepleegd door zich in een cuve te laten vallen. Vrijwel niemand in de Gers kan zwemmen dus dit werd een zekere dood. Ik weet niet of de cuve was gevuld met wijn of floc, maar het bevatte zeker alcohol. Misschien heeft dat haar zelfgekozen dood wat verzacht.