Onze Rico Verhoeven

Marijntje heeft van Sinterklaas boxhandschoenen gekregen.
Iris weet er ook wel raad mee.

Sneeuw in Den Andel (niets boven Groningen)

Sneeuw in Zuid-Holland

Dan ook maar een sfeerimpressie vanuit onze contreien:

- een sneeuwpoppenmaakster in Ypenburg:

- én eentje in Rijswijk:

En na het zware werk:

Eenmaal in bed blijkt deze jongedame niet alleen niet helemaal bij de tijd, maar ook nog eens een beetje verkouden:

Domme dommes

Jeppe: "Mama, ik moet eigenlijk iets tegen de kerstman zeggen."

Omdat wij niet met de commercie mee willen gaan en dus het geloof in deze man niet al te zeer promoten, reageer ik wat verbaasd: "De kerstman, bestaat die dan?"

"Jahá! Dat is de broer van Sinterklaas!"

Flinn wil sleetje rijden: "Mama, zullen we een spelletje doen? Dan ben ik de kerstman en mag jij de slee trekken!"

Flinn zit te spelen: "Deze auto is Finn McMissan en hij verslist!" (gebaseerd op de film Cars: Finn McMissile die slipt)

De vierjarige Flinn schrijft graag en vaak zijn eigen naam, maar dat gaat op den duur vervelen, dus hij vraagt om wat variatie. Met wat hulp staat er niet veel later "L O N N E K E" op het bord in de keuken.
"Hé Flinn, wat heb je daar geschreven?" vraagt Peter.
"M A M A!" is het antwoord.

Er is sneeuw beloofd, dus Jeppe gaat het uit de lucht liggen kijken:

Onze sneeuw viel binnen een uur, lag een uur, en was weer een uur later weer verdwenen, maar we hebben er lol mee gehad! Zie hier Olafdepolaf (Flinn bedenkt de namen) en zijn bouwers:

Wat maar niet verdwijnt...

Geheel volgens traditie, kozen we weer de grootste boom van heel Den Andel en Ommelaand!

 

Hieronder een sfeerimpressie van hoe we deze boom hebben opgetuigd, met op de achtergrond traditioneel onze ooit gratis ergens bij gekregen kerst-cd van de Toppers. De boom is versierd met alle onbreekbare ballen die we in de loop der jaren verzameld hebben. Alles gaat erin. Evenals de lichtgewicht schuimkransen van Albert Heijn. (Ook die gaan erin bij sommigen.)

 

 

Adopteer ook een afdankertje

Op zoek naar een envelop om bloemzaadjes in te bewaren, stootte (stiet?) ik in mijn postlaatje op een verzameling ongerepte kinderpostzegels waar je U (U! U!) tegen zegt. Nu weet ik wel hoe die daar terecht is gekomen: dit jaar heeft mijn echtgenoot zich ermee bemoeid, en dus is er geen enkel kind aan de deur weggestuurd met de mededeling dat er al een aankoop gedaan was. Ik vermoed dat heel groep zes van de Julianaschool bij hem een serie zegels heeft gesleten! Hij is nu eenmaal een zacht ei. Jullie kennen het verhaal van onze verkoper daarvan, die zelfs als we geen eieren nodig hebben niet zonder een fooi van 2 euro vertrekt.

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar de keren dat ik iets op de post doe waar een postzegel op moet, is jaarlijks op de vingers van één hand te tellen, namelijk 2. In december gaat er een kerstkaart naar onze oude tante in Brabant, met de dringende oproep om er nóg een jaar tegenaan te gooien en idem een naar onze fantastische timmerman Cor die inmiddels ook de 90 nadert. Dit tweetal moet nog lang in leven blijven, wil ik die postzegels ooit kwijtraken!

Mijmerend over de postzegel en het verdwijnen van het nut daarvan, en oplossingen voor die van mij, zoals ze naar Emma brengen, een van de laatsten der Mohikanen die nog kaarten stuurt, moest ik denken aan die andere dingen die verdwijnen. Zo las ik in de krant over vergeetwoorden die dreigen uit te sterven omdat ze nooit meer gebruikt worden en hoe je bij het Gezelschap van Geadopteerde Vergeetwoorden een woord kunt aanmelden ter adoptie. De bedoeling is dat je je over dit woord moet ontfermen, het in gezelschap terloops eens laat vallen, en er zo voor zorgt dat het gehoord blijft worden. 

Ik heb het woord koekebakker aangemeld (ja, gewoon zonder n), wetend dat het in goede handen is bij mijn echtgenoot. Het is inmiddels al volop in gebruik bij onze kleinkinderen. Zelf heb ik de lijst van vergeetwoorden op internet bestudeerd om een woord te vinden waar ík nu eens voor zou kunnen zorgen. Ik zie meteen dat er veel Toon-woorden bijzitten: falderappes, gladjanus, minkukel, kwibus, oelewapper, ik kan wel aan de gang blijven. Met mijn man zal ooit een heel vocabulaire uitsterven!

Na enig peinzen (mispunt, echt een lekker meidenwoord, niettegenstaande, nee, dat wordt een mooie voor Matthias) heb ik besloten het tweetal bengel en deugniet te adopteren. Ik denk dat ik die in een bepaald gezelschap wel zo nu en dan kwijt kan!

Nu nog een oplossing voor de postzegels. Dus jongens, niet verbaasd opkijken als je dit jaar een kerstkaart van ons ontvangt... Ik moet nog een hoop Sofía-crèchekaarten-voor-het-goede-doel van drie jaar geleden slijten!