Taule is af

In 2010 zijn we begonnen en nu is de laatste hand aan Taule gelegd. Zes jaar dus. De Grote Renovator is al twee jaar geveld door een hernia, dus de werkzaamheden liggen al die tijd al op een heel laag pitje.

Maar het was een moeilijk klusje, dat nog wachtte. Het balkon. Dat is van beton, daarop ligt een waterdicht zeil en daar weer op liggen tegels. De tegelzetter wenste geen voorzieningen te treffen voor de afwatering, dus het regenwater gutste gewoon over de zijkanten. Daardoor werd alles onder het balkon nat van het spatwater.

Roelof, en veel vrienden, klussers en winkelbedienden hebben zich gebogen over het probleem: hoe maken we een nette afvoer zonder dat we de tegels van het terras beschadigen.  Roelof kwam zelf met de oplossing:

Hij heeft een metalen hoeklatje rondom het balkon op de tegels geplakt. De hoeklatjes leiden het water naar een hoek van het balkon en komen daar uit boven een 'stadsuitloop':

Er staat een bamboe stok in de uitloop omdat het lawaai te dempen van vallend water, maar die helpt daar niet tegen.

Echt mooi is het niet. Maar het werkt. De afvoer mondt uit in de afvoer van het terras.

Omdat het terras onder het balkon nu droog blijft, konden we gaan puzzelen over de water aanvoer en afvoer en de electriciteit op dat deel van het terras. Er was een kraan, een afvoer en een stopcontact gemaakt voor de bouw destijds. Die kun je zien in de bovenstaande foto, naast de opgeklapte stoel tegen de muur. Maar helaas zitten ze op de verkeerde plek.

We wilden graag de slangen uit het zicht en een gootsteen maken voor de afvoer. Als je daar een gootsteen maakt, kun je niet meer tussen de gootsteen en de tafel door. We kunnen de plek niet wijzigen, de slangen komen daar uit een muur van 60 cm dik, waar inmiddels aan de binnenkant een complete keuken tegenaan is gebouwd. 

Dit is de oplossing:

Het rechtse deel dient alleen maar om de slangen te verbergen. En de gootsteen is zo veel meer naar links geplaatst, je kunt nog mooi tussen de tafel en de gootsteen doorlopen.

Maar het vervelendste werkje moest nog komen. Roelof moest van mij een hek om het balkon maken. Dat vindt hij volkomen onzinnig, hij is zelf de enige die ooit op dat balkon komt en hij valt er vast niet af. De balkondeur is zo goed gesloten dat ik zelfs de sleutel niet omgedraaid krijg. Maar ik wilde het toch, voor mij was het huis niet af zonder een hek om het balkon.

Ook hier bij zat er wat tegen. De metalen strips die de tegelzetter tussen de tegels had aangebracht, bleken lang niet sterk genoeg om de palen voor het hek aan vast te zetten.

 Dus werd er weer geimproviseerd. Bij elke paal werd een steunbalkje vastgemaakt.

De constructie en de kettingen zijn niet erg sterk. Je kunt dus nog steeds van het balkon vallen.  Maar de kettingen hebben iets feestelijks, net slingers.

Ik ben tevreden. Roelof bedenkt nu nieuwe projecten, binnen, achter de computer. Hij is weer opnieuw geveld, nu zonder aanleiding maar wel weer in oktober. Zucht.

Maar Taule is af!

Trumpets of joy can't be silenced

Die rare Amerikanen won't bring us down.

We kregen al een schat van een snailmail kaart, maar ik hoop dat we ervan vergeven worden, dat wij het formele nieuws doen per Internet:

Aiden is tot nog toe een heel makkelijk ventje. Dat zal wel snel veranderen, aangezien hij ook mijn genen heeft...

Het gaat verder prima met Katelyn; ze zit thuis met zwangerschap's verlof en heeft duidelijk voldoende tijd om handen:

En Elsa gedraagt zich prima als oudere zus. Dat valt ook vooralsnog 100% mee.

Dwarsliggertje

Ze zeggen wel eens driemaal is scheepsrecht en de laatste loodjes zijn het zwaarst. Zouden we daarom al deze avonturen meemaken bij de laatste loodjes van nummertje vier?

Het begint met een gevalletje kinkhoest. Een in principe verdwenen ziekte, want we worden er allemaal als kind tegen ingeënt. Maar blijkbaar was er nog een bijzondere vorm van de bacterie in Zuid-Limburg in omloop, want Flinn liep, ondanks zijn inentingen, de ziekte op bij het kinderdagverblijf. Dus de hele familie, inclusief Apa en Ama, moest profilax aan de antibiotica.

Dat achter de rug hebbende, bleek bij de 36-weken controle het kindje in stuit te liggen. Aangezien er nog heel veel ruimte was in de buik werd aangeraden te proberen het kindje van buitenaf te draaien, een versie te doen. Onze tegenwerpingen dat die zee aan ruimte er ook wel eens voor zou kunnen zorgen dat het kindje net zo makkelijk weer terug zou kunnen draaien, werden weggewuifd met de opmerking baat het niet, dan schaadt het niet. En dus werden we doorverwezen naar het ziekenhuis.

Op maandag, 7 november, de allereerste dag van mijn zwangerschapsverlof, moest ik me in het ziekenhuis melden voor de versie. Marleen ging met me mee. De risico's waren klein, mijn buik is soepel en er is nog veel ruimte en het kindje is in goede conditie. Het hartfilmpje dat ze standaard vooraf maken, lukte niet goed. Het kindje lag onhandig en was veel te beweeglijk; ze konden er niet goed bij. Gezien de beweeglijkheid werd geconcludeerd dat het kindje in goede conditie is, en dus werd er toch maar gedraaid. Waar ze normaal gesproken minimaal 5 minuten, soms wel een half uur aan de buik moeten trekken en sjorren om de baby koppeltje te laten duikelen, was Viertje binnen een minuut van bil- naar kopligging gedraaid. Volgens protocol werd er weer een hartfilmpje gemaakt, en toen was er ineens onrust: een onregelmatige hartslag. Inmiddels stond de niet al te grote kamer vol met dames: ik op bed, Marleen op een stoel bij het raam, de verpleegkundige (Lonneke) met haar hand op mijn schouder, een arts-assistent, een co-assistent, een gynaecoloog, en iedereen twijfelde. Dus werd de dókter erbij gehaald, een man. Die schoot meteen in de paniek. We moesten met spoed naar de echokamer waar betere apparatuur was en er dus een betere meting gedaan kon worden. De dokter zelf haalde alvast de lift, terwijl ik in een rolstoel werd gehesen. Met gezwinde spoed, ik heb Marleen nog nooit zo hard zien rennen, doken we de lift in. De verkeerde, want deze sloeg de eerste verdieping over. Dus van 0 weer terug naar 2, lift uit, hoekie om, andere lift in, naar de 1e verdieping en toen met een rotgang zigzaggend tussen de polipatiënten door naar de echokamer. In een nóg kleiner kamertje stonden, zaten en lagen we nu met 9 mensen om er allemaal getuige van te zijn dat het onregelmatige ritme gelukkig niet aan een anatomische hartafwijking lag, maar een 'simpele' ritmestoornis bleek te zijn. Zo nu en dan sloeg het hartje een slag over. De ritmestoornis was dus ook nog eens aritmisch. Genoeg reden om mij in het ziekenhuis te houden en 's middags nog een keer te meten en kijken. 's Middags was die ritmestoornis er nog steeds en bleek bovendien het kindje teruggedraaid in stuit...

Ik mocht naar huis, maar moest me een dag later weer melden voor een nieuw hartfilmpje en een echo. Weer dat onregelmatige ritme en nog steeds een stuitligging. En dus moet ik nu om de dag (donderdag, zaterdag, maandag, woensdag, ...) naar het ziekenhuis voor een echo, tot het kindje geboren is, zodat ze het hartje goed in de gaten kunnen houden. Gelukkig maar dat ik mijn afspraak met de verloskundige op vrijdag heb staan, daar kan ik dus ook nog gewoon naartoe.

Onze geplande thuisbevalling, bij Apa en Ama op de Laan, gaat in ieder geval niet door. Sterker nog, begin volgende week verwacht ik precies te kunnen zeggen wanneer Viertje zal arriveren, want we krijgen waarschijnlijk te maken met nóg een versie en aansluitend een ingeleide bevalling. Dus we hebben de agenda's er alvast op nageslagen: wanneer komt het met roosters, school, verjaardagsfeestjes, en zwemles het beste uit om een kind te krijgen?

Wij laten het allemaal maar gebeuren en vertrouwen erop dat we in goede handen zijn. We houden slechts ons hart vast: is er binnen onze muzikale familie wel plaats voor een aritmisch dwarsliggertje?!

Dommes

Maren: "Opa zegt altijd 'kapoelewoet!"

Matthias: "Maren! Kijk eens. Nu onmiddellijk meteen!"
Maren: "Nee-hee. Ikke beetje boos van. Dikke poep."

Sofía is bijna 4 en gaat alvast een ochtend oefenen in groep 1 bij juf Romy. Dat vindt ze wel spannend. "Want ik kan nog niet schrijven!"

Spellen kan ze al wel een beetje, door samenleesboekjes van de bibliotheek. Ze past het maar meteen toe in haar verhalen:

Daar staan we weer...

...op onze broers-en-zussendag, ditmaal in Gouda!

Petra was er illegaal bij aanwezig, kon zij mooi de foto maken. Dus als jullie hem te donker vinden..., allemaal háár schuld!

Donker

We waren weer eens bijeen,  nu bij Beppie en Toon. Petra was er ook,  maar zij moest op het knopje van het fototoestel drukken.

Rich heeft besloten om zijn fototoestel steeds donkerder te zetten. Dan komen wij nog enigszins voordelig uit.

Song Deun van de maand

Is het nog leuk voor de klas? Reken maar, zeker als je zo nu en dan een leerling toegeworpen krijgt die ook echt iets kan. Ja, de maestro had misschien even wat meer moeten oefenen, maar de leerling doet het helemaal perfect, deze moeilijkste quatre-mains uit het speelboekje van havo 3. Die stond er eigenlijk alleen maar in om leerlingen te laten zien dat het "altijd nog moeilijker kan" en te kunnen roepen "als je dit kunt spelen, kun je naar het conservatorium". Nu is die weg daar naartoe nog lang, maar ik hoop dat deze bescheiden maar talentvolle schoonheid dat waar gaat maken.