Dommes

Milo is door grote neef Matthias “tot ridder geslagen” en nu weet de driejarige hoe dat moet, je laat de ander knielen, daarna het hoofd plechtig buigen, en dan geef je met het zwaard een tik op de schouder.
Milo zal nu op zijn beurt zijn moeder tot ridder slaan. Loes volgt al zijn aanwijzingen, dan heft hij hoog zijn kersverse zwaard  en..... haalt uit zo hard als hij kan: “Au!”

Een vriendin vraagt Milo’s nieuwe pijl en boog te leen. “Nee, je mag ze niet, het is mijn allerlievelings.”

Sofïa: “Mam, ik wil leren een servet vouwen, voor als ik me bedenk en ik toch met een man ga trouwen.”

Milo mag mee boodschappen doen in de supermarkt. Na Loes’ zoveelste correctie - niet rennen! nee, geen snoepjes! paraplu niet uitsteken! - zegt hij met een zucht: “Jij lijkt echt op een politie!”

Milo en Loes staan op de gang te praten, vanuit de kamer roept papa: “Que paso?”(Wat is er aan de hand?) Milo roept: “Niks!” en fluistert dan tegen zijn moeder: “Dat zeg jij ook altijd.”

Sofía speelt met strings - touwtjes om haar vingers om figuren mee te maken. Zegt ze: “Mam, hadden ze in de prehistorie ook al strings?”

Milo is ergens verdrietig en boos over. En hij zegt: “Gooi me dan maar in een brandende vulkaan!”

Na een hele dag spelen bij de Dobbeplas in het gezelschap van opa Toon, vertrekt de laatste juist op het moment dat Sofía even bij haar buurmeisje binnen is. Als ze weer thuis komt, moet ze daar om huilen. “Maar opa wilde je niet storen, Sofía.” Snikkend zegt ze: “Een afscheidje stoort nooit!”

Opa’s voorkeur voor oude kaas wordt vaak besproken. Hoe kan het toch dat hij dat altijd zo ophemelt, hij houdt immers niet van melk? Vandaag begint Maren er weer eens over tijdens de lunch: “Opa, van wie houd je meer: van oma of van oude kaas?”

“Wat denk jij?”
“Ik denk oude kaas!”