Boeregenen of boerengenen?

I need help with the title, because my Dutch grammar is a leaky affair.

Our kids are bilingual - they speak fluent English and Chinese. I have occasionally been teaching them important Dutch words, like "fiets" en "potverdriedubbeltjes." In fact, scolding children in Dutch comes easy.

I can't sing for shit. Really. I am probably tone-deaf, but being decent with rhythms helps hide a lot of inabilities when you play music together with friends.

In In A Green Field, they mistakenly asked me to do backing vocals once. I warned the band not to go there, but we needed more vocal harmonies in our songs. My personal microphone was mysteriously removed again by the next rehearsal. But I wasn't embarrassed; I felt redeemed.


I sang at our wedding, but I was playback'ing while a real (female) singer sang live behind the curtains. She entered stage after the first verse, much to the entertainment of our guests ("Katelyn plays the drums like a man, and Erik sings like a girl"). If I had been the one singing, then the room would have cleared quicker than if there had been a raging fire.

Yet, in the private quiet of the children's room, I sing lullabies to the kids. This includes many Dutch all-time favorites like Poesje Mauw, Ik Zag Twee Beren en of course Slaap Kindje Slaap.

Today Elsa (6) sings Frozen songs, often extremely loud and very much out-of-tune, and Aiden (3) does everything Elsa does, so we are close to living the kind of nightmare that I made fun of only 6 years ago...

I started wondering, is this nature or nurture?

Recently, and much to our surprise, Elsa started singing Aiden to sleep, and she decided to sing what she has heard...

The next day, Aiden kept singing the song as well. He is clearly influenced by Elsa's version and her lyrical genius. But he actually sounds better - in terms of melody...

But, listen again... They both sing "Doar boiten loopt..." Their Dutch comes with a strong, natural Brabants-farmer's accent. Obviously, I never sang it like that, I have been conditioned over the many years.

So, this is firmly genetics! Our kids are true Termeers, their roots grow deep, down in het Branbantse land.

And after corona is over, they will come to audition with Wooden Ships.

Iris zingt een liedje dat ze op school heeft geleerd



(Blijkbaar heeft ze ook geleerd dat ze hierbij in deze houding moet staan.)

Donker

We waren weer eens bijeen,  nu bij Beppie en Toon. Petra was er ook,  maar zij moest op het knopje van het fototoestel drukken.

Rich heeft besloten om zijn fototoestel steeds donkerder te zetten. Dan komen wij nog enigszins voordelig uit.

Winnen op de Salon international de l'agriculture

Als verjaardagsuitje mocht ik naar de Salon des Salons - althans dat vindt men in de Gers. Ik wilde daar graag heen omdat onze vrienden, Ton en Peter, voor de zoveelste keer mochten meedoen met de koeienkeuring. Zij fokken met groot succes de Blonde d'Aquitaine.

Zij moesten vrijwel gelijktijdig ook deelnemen aan een andere beurs in Parijs, een beurs voor professionals. Peter won daar met hun beste koe/met/kalf de eerste prijs. De rode loper hadden we daarom al uitgerold. Voor de salon was een andere koe, Grive, met haar kalf geselecteerd. Hier zie je haar liggen op de salon. Dikke billen zijn gewenst bij dit soort vleeskoeien en zij is daar goed in.

 Roelof, Ton en ik waren samen naar Parijs gereden. We hadden één dag op de salon en de dag daarna reden we weer naar huis. In die ene dag hebben we bijna de hele salon gezien. Ton niet, die moest de hele dag de koe/met/kalf borstelen, wassen, krulletjes in de staart zetten en poep wegvegen. De salon is wel grappig voor een keer. Hier zie je de Eiffeltoren in groente en de echte, gefotografeerd vanaf het dak van de salon.

De helft van de salon was gewijd aan beesten, van paarden tot konijnen, Verder wordt er vreselijk veel verkocht, meestal regionale lekkernijen. Alle politici van Frankrijk laten zich fotograferen met een koe en hopen zo de in de krant te komen. De TV besteedt er dagelijks aandacht aan. Volgens de Fransen is het de grootste beurs ter wereld, maar eerlijk gezegd bestaat hun wereld eigenlijk alleen uit Frankrijk.

Het hoogtepunt van de dag was de keuring van de Blondes. Om je een beetje beeld te geven komt er hier een korte video die ik vanaf de tribune maakte. Je ziet de entree van Ton en Peter met hun koe-met-kalf. Tegelijk was er nog een stierenkeuring gaande op de achtergrond. Zet wel je geluid even zachter.

Midden in de piste hing een groot filmscherm, waar ook de gegevens van de koeien en hun eigenaren te zien is. Dat was maar goed ook want de spreekstalmeester die voortdurend in de microfoon schreeuwde, was volkomen onverstaanbaar.

Peter en Ton hadden vooraf gezegd dat er één koe was die zeker zou winnen, ze was namelijk 300 kg zwaarder dan alle andere koeien. Ze hoopten dus op een tweede plaats.

Terwijl de eigenaren met hun koe/met/kalf rondjes lopen, doen twee keurmeesters hun werk. Ze hadden het niet moeilijk, er waren voor Parijs maar vier beesten geselecteerd. Of eigenlijk acht dus.

Maar voor de eigenaren is dit allemaal vreselijk spannend. 

Na het rondjes lopen worden alle koeien op een rijtje gezet en gaan de keurmeesters delibereren. Op deze foto kun je het prachtige kalfje van Grive zien, hij staat vooraan in de rij.
We werden heel lang in spanning gehouden en toen gaf een keurmeester een klap op de bil van de winnende koe. Inderdaad de zware madame.

Maar de volgende billenklap, en dus de tweede plaats, was voor Grive. Hier zie je de trotse eigenaren op het podium. Met fotografen ervoor. Ze kregen een schildje en die hang je op de schuur. Hun schuur hangt al aardig vol. Toch zijn ze elke keer weer op van de zenuwen.

De salon ging nog dagenlang door, maar voor ons was het afgelopen en we waren ook bekaf.

Als je met een schaap op de salon bent, heb je meteen een aardig kussen als je het een beetje hebt gehad of als je een beetje teveel hebt gehad. Tja, Frankrijk is ook het grootste wijnland van de wereld!

Gezellig

De oudste generatie Termeer bij elkaar in Nijmegen. Julia maakte de foto. Michael het eten.

Driekoningen

De traditie is in Frankrijk zeer belangrijk. Ze houden alle oude gebruiken in eer. Waarschijnlijk omdat ze niet houden van verandering. Hollande, de huidige president, wringt zich in allerlei bochten om de Fransen te stimuleren tot innovatie. Maar hier is het belangrijkste argument om iets te doen: dat hebben we altijd zo gedaan.

Zo wordt driekoningen hier gedurende de hele maand januari 'gevierd'. Vieren betekent hier altijd dat ze iets eten. Voor Driekoningen verkopen alle bakkers en supermarkten  Driekoningentaart. In die taart zit natuurlijk een boon verstopt, de ouderen onder ons herinneren zich dat wel. Degene die de boon vindt in zijn of haar stukje taart is de koning. Ik weet eerlijk gezegd niet wat voor voordelen dat verder heeft, maar je moet in elk geval een kroon op. Dat staat heel belachelijk, zoals je op de volgende foto kunt zien.

In Frankrijk is de boon (fève) geëvolueerd tot een klein porseleinen poppetje. Veel mensen schijnen die te sparen. Roelof was heel blij dat ik de fève meteen in het allereerste stukje taart vond, hij vreesde dat hij er per ongeluk op zou bijten. En hij is net een week in Nederland geweest om een kapotte kroon te laten vervangen. Dus ik was de klos, ik heb de fève in mijn hand, het was een beeldje van my little pony. De kroon was versierd met Simpsons, we overwogen nog even om hem te bewaren voor Erik. Dat is precies zijn niveau.

Eigenlijk had ik de taart gekocht omdat ik eindelijk iets vond waar amandelspijs in zit (frangipane, in België heet het ook zo). We hadden dat gemist bij Sinterklaas (banketletter) en Kerstmis (kerstbrood). Over tradities gesproken, Nederland is net zo erg als Frankrijk. De taart was lekker, maar de spijs leek nauwelijks op de Nederlandse. Veel meer boter en veel minder amandel.

Dat brengt ons op het lijstje van etenswaren die er niet zijn in Frankrijk, het is nogal divers:
gewone kerriepoeder, gemberbollen en gembersap, stroop en stroopwafels, jus in zakjes, grof bruin brood, nassi- en bami- en cajunkruiden (niet gaan meebrengen als je hierheen komt, de meeste missen we echt niet). Daar staat heel wat te eten tegenover dat ze hier wel dan wel veel beter hebben dan in Nederland. Zo heb ik inmiddels pindakaas, zoet-zure augurken en bruine suiker gevonden. Nu nog echte amandelspijs.

Boerencool

Katelyn en ik organiseerden laatst een Nederlands etentje voor een paar Singaporese vrienden.  We aten boerenkool met worst.   Ik vertelde trots dat alleen Nederlanders boerenkool eten (Belgen voeren boerenkool aan de varkens), en ook hoe de Nederlanders het eten (met de rechter hand inlepelen).  We spraken over hoe in men alleen in Nederland gelooft dat spinazie niet opgewarmd mag worden, en hoe in het Engels met 'Kale' veelal de Chinese groente kai-lan wordt bedoeld.


Volgende dag ontving ik een link naar een Iers boerenkool recept (colcannon) met een heus Iers lied erbij:

"Yes you did, so you did, so did he and so did I.

And the more I think about it sure the nearer I'm to cry.

Oh, wasn't it the happy days when troubles we had not,

And our mothers made Colcannon in the little skillet pot."

Een uitdaging volgde.  Dus heb ik een boerenkool-gangster-rap geschreven:

[beat starts]

Oh yeah... Ah-hah... Hmmm...

The English call it kale

But it's nothing like kai-lan

You cook the stuff 'cause raw it's rough

And this is how it's done

PEEL THOSE POTATOES!! [shouted (in case the caps are not clear)]

Peel'em really thin

There's a urban myth that states vitamins hide

Just under the skin

  [chorus]

  They call it boerenkool

  Is what they teach in school

  But hardcore farmers know

  ... ... It's “boerencool”

Once starch 'n salt are boiling

You add the great green goods

Then you let it cook for as long as it takes

To shoot someone in da 'hood

  [bridge]

  fry that lard hard [triplets: fry-that lard! hard!]

  fry that lard hard

  fry that lard hard

  fry that lard hard

  fry that lard hard

  fry that lard hard

  fry that lard hard

  Yeah...

[bagpipe or fiddle solo, to honor the Irish]

  [chorus]

  They call it boerenkool

  But hey, I ain't no fool

  Herewith it's renamed, y'all

  Should call it boerencool

Mash with milk and pepper

And serve sausage made of pork

Shove it in your face, as in the old'en days

You only need a fork

  [chorus]

  They call it boerenkool

  Wipe that smile off of your “smoel”

  This is no laughing matter

  Man this is “boerencool”

Don't reheat it into nitrite

Just finish up that bitch

Unless you are one of them Belgian dudes

Then ya feed it to the pigs

Staatsieportretten

Vandaag in de achtertuin: 16 eksters.

Gisteren bij Rich & José: twaalf huismussen.

Sinterklaas

Speciaal voor Sinterklaas en Zwarte Piet op het dak zingt Marijntje hier 'Sinterklaasje-kom-maar-binnen-met-je-knecht'. In gewoon Nederlands, zodat behalve Michael ook iedereen die het Marijns nog niet zo beheerst, het goed kan volgen.

Beste Jeroen

je houd veel van planten en dieren
kamelen, katten, honden, beren en mieren
dat lieveheersbeestje is dus voor jou
in de winter en de kou
vinden ze jou fijn
dus in de winter zullen ze heel blij zijn
ga dus maar gauw in de schuur zoeken
kijk goed in alle gaten en hoeken
en als je het dan ziet
zeg dan tegen lisa de zwarte piet
dankjewel (in je eigen woorden)
ik hoop dat Sint het hoort want
van Sint en Piet

cadeautje:

Vrolijk Kerstfeest allemaal!

Op een mooie Pinksterdag....

Hoi Webtermeers,

Ik kan jullie nog niet bijhouden, maar zal toch proberen om regelmatig op het web aanwezig te zijn. Reageren op ieders bericht is zeer, zeer, zeer verleidelijk, maar ik ben al ongeveer 1 dag per week kwijt aan het beantwoorden van mijn e-mails, dus besteed ik voorlopig mijn tijd maar aan actie in plaats van aan reactie. Misschien dat ik me nog eens ga concentreren op professioneel reageren en word ik de eerste criticus/recensent van uw familieweblog. Er is natuurlijk al een webmaster, maar die is alleen maar doorgeefluik, terwijl zo’n open webkrant natuurlijk schreeuwt om kritisch te worden beoordeeld.

PINKSTERWEEKEND: DE GEEST UIT DE FLES

Pinksteren is het feest van de Heilige Geest. En? Is het nog iets geworden? Zelf heb ik wel een geestig weekend gehad en voel ik me behoorlijk geestelijk gesterkt door alle bezigheden, ontmoetingen, gesprekken en indrukken. Welke dat zijn geweest? Hieronder volgt een kleine samenvatting.

1. Vrijdag voor Pinksteren

Werkmannen over de vloer. Een eigen huis is ook een zorgenkindje. Om onze geest te verlichten en ons geestelijk leven wat te veraangenamen moest er weer iets verbeterd worden aan huis en haard. Jullie zien op de foto een stilleven van het klussen. Om de geest te prikkelen mogen jullie raden welk karwei we nu weer onder handen hebben genomen. Inzenders van het origineelste antwoord kunen te zijner tijd een prijs verwachten. De foto is gemaakt in onze slaapkamer met uitzicht op het balkon. Zij die het antwoord al weten zijn uitgesloten van deelname!!!




2. Pinksterzaterdag

Is het niet 39 jaar geleden dat de Geest neerdaalde over Landgraaf en een massa publiek de apostelen van het lied hoorde zingen en zag dansen en dat iedereen zich herkende in de muziek, de taal en de ritmes van bonke, bonke, bonke, oehoe, oehoe, oehoe, dingedong en mama mia? Kom, dachten Beppie en ik, tijd voor een bedevaart naar PINKPOP. Al wisten we niets van de hedendaagse helden die er optraden zoals de Arctic Monkeys, maar wie kijkt er tegenwoordig met al die opwarming nog van op dat de apen tegenwoordig van Antaritica komen? Op de foto is te zien dat we hebben genoten van het popconcert. We zaten eerste rang in het bezoekerscentrum op de Brunssummerheide vanwaar we weliswaar geen goed zicht hadden op het Pinkpoppodium, maar wij heerlijk konden genieten van de welluidende, sterk afgezwakte klanken die zich vanuit het nabijgelegen Landgraaf door een aangenaam akoustisch briesje lieten verspreiden over de heide. Wij waren dankbaar gestemd door zoveel geestelijk voedsel dat we gratis en voor niks over ons uitgestort kregen. Waar de Geest van Pinksteren anno 2007 al niet toe in staat is! Nog niets van zijn kracht en inventiviteit verloren sinds het jaar 34 na Christus.



3. Eerste Pinksterdag

Omdat wij daags voor Pinksteren al inspiratie hadden opgedaan in het Zuiden van Limburg dankzij Pinkpop en reeds vol zaten van zendingsdrift, wilden wij de volgende dag – op eerste Pinksterdag – het er niet bij laten zitten en voelden wij net als destijds de apostelen dat we zo snel mogelijk naar alle windstreken moesten uitzwermen om de daad bij het woord te voegen. Het was meteen raak. In Boxtel – waar zelfs de brandweer eraan te pas moest komen om het enthousiasme van een al te vurige lokale geest tot bedaren te dwingen - konden we meteen aan de slag. Zie onderstaande foto van de ijverige werkers en een verbaasde oude dame die haar woestenij van een tuin in een mum van tijd in een paradijs zag veranderen. Als dat geen Pinksterwonder mag heten?




3. Eerste Pinksterdag vanaf 15.00 uur

Na gedane arbeid was het heerlijk uitrusten op het Essche Heike. Michael en Ineke hadden voor een voortreffelijke Italiaanse maaltijd gezorgd. Naast van het voedsel was er ook volop te genieten van spiritualia: inspirerende dranken die goed passen bij Pinksteren, maar die ook het hele jaar door rustig gedronken mogen worden en de geest in optimale conditie houden, zo kan ik jullie verzekeren (mits met mate natuurlijk!!!)
De geest bleef tot het einde van eerste Pinksterdag onder ons, want Michael en Ineke moesten zich nog haasten om op tijd weer thuis te zijn, want Julia, Emma en Agnes wilden voor geen goud het live optreden van Muse missen aan het slot van deze mooie eerste Pinksterdag.

Oliebollen op de Evenaar

We moesten en we zouden. Nederlanders ver weg.

Zo doe je dat nou eenmaal in Nederland, zeiden we tegen iedereen. Je maakt oliebollen voor de hele familie en al je vrienden. Ik kan me vaag een beeld voor de geest halen van 's Pap die in een plastic emmer stond te roeren met het zweet aan zijn voorhoofd. Vervolgens reed hij stad en land af om het resultaat kwijt te raken. Rob (collega directeur) had herinneringen van zo'n grote hoeveelheden dat de boormachine gebruikt moest worden om het deeg te kneden.

Rob vond een oude email met een heus moeders recept. Met mijn goedkope Philips Cucina mixer gewapend begonnen we met meerdere kilo's bloem. Cucina werd zo heet dat ze voor Playboy had kunnen modelleren, dus we deelden het beslag in porties en ze hield het uiteindelijk vol tot de laatste pan. De boormachine mocht in de gereedschapskist blijven. Anyhow, stoppen was geen optie.

We besloten de smurrie met gist te maken in plaats van zelfrijzend bakmeel. Toen we na vier uur gisten de blubber kwamen waarnemen bleek het (letterlijk) de pannen uit gerezen! Arme Rob is nog altijd zijn keuken aan het schrobben. Veel was opeens dubbel veel.

De frituurpan sprong de aardlek in de flat. Het hield ons niet tegen! Om 23:30 is in Singapore Mustafa nog altijd open. En taxi op en neer naar little India en "Bob's your uncle": we waren weer aan het bakken! Diep in de nacht werden de laatste schraapjes deeg met twee lepels de pan in en, na zes minuten, uit geheveld.

Ze smaken, natuurlijk, geweldig. En, het zijn er vooral veul.

Veelste veul, om precies te zijn. Iedereen die we kennen heeft mogen proeven. Rob en ik hebben een rantsoen van oliebollen voor breakfast, lunch en supper volgehouden voor vierdagen. Katelyn is er dol op. Gelukkig, want er zijn er nog altijd een paar over. Dus, iedereen die honger heeft mag bij Rob oliebollen komen eten. Zijn condo heeft ook een zwembad, dus je kan een duik nemen om de calorieën er weer af te zwemmen.

Proost! Op het kind van Bedleehem!

Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Kerstpakket

Toen we in de Ridder van Cuijkstraat woonden (van 1948 - 1965) was de wereld overzichtelijk. Elke dag aten we aardappels, smam deed elke maandag de was en mopperde dan op de buurvrouw die stiekum veel te vroeg begon, elke maand was er wel iets in de kerk van doen zoals de blasiuszegen, elk kwartaal hadden we een rapport met een 10 voor katechismus en elk jaar kwam er een kerstpakket. Ons pap kwam dan met die enorme doos thuis en allemaal samen pakten we uit. In zo'n kerstpakket zat dan van alles wat we niet nodig hadden. Een zakje rozijnen, een flesje puddingsaus, snoepjes die niemand lustte, een pak vijgen en een kaars. Het was ook niet belangrijk wat er in zat, het was belangrijk dat er wat inzat dat we niet kenden. Dat uitpakken, daar ging het om. Op school was ik mede verantwoordelijk voor het kerstpakket en ik koos dan ok altijd voor een doos met veel frutsels. Niks zelf uitzoeken op internet, hoogstens een thema (Italië) met allemaal doosjes en zakjes met spul dat niemand zou kopen.
Vandaag nam ik voor het eerst in zes jaar weer een Kerstpakket mee naar huis waarvan ik de inhoud niet vooraf kende. het was een raar pakket, het woog namelijk te weinig voor de gebruikelijke pot boerenjongens en de fles wijn die er tegenwoordig toch in thuis hoort. RJ, die net zo'n mooie jeugd heeft gehad als ik, vindt het duidelijk ook leuk om kerstpakketten uit te pakken. Na het eten ruimden we de tafel leeg, schatten allebei nog eens wegend in wat er in zou kunnen zitten en pakten de schaar om de belofte van de doos te ontdoen.
We waren stomverbaasd. Het eerste dat tevoorschijn kwam was: een set stokken voor Nordic Walking met een bijbehorende 'handleiding'. En daar hebben wij een absolute hekel aan. Daarbij zat een tegoedbon voor een of ander bungalowpark, die krijgt Petra wel. En onderin zat een bruine tas, naar ik aannam om Nordic-walking-stokken in op te bergen. Teleurgesteld gooide ik de doos dicht, dit jaar een cranberryjam en boerenpaté. Maar RJ is iets nieuwsgieriger dan ik en haalde de tas toch tevoorschijn. Het blijkt een grote weekendtas te zijn, met wieltjes. Daarmee gaat een oude wens van mij in vervulling, ik wilde altijd al een tas met wieltjes, maar die kocht ik nooit omdat ik al zoveel tassen heb. Nergens voor nodig dus maar toch leuk.
Zit ik nog met Nordic-walking-stokken. Die bied ik aan de vaste bezoekers van TLTZTM aan, in ruil voor: een pakje goudmerk thee, een lelijk vaasje, een pak oliebollenmeel-met-een-pak-poedersuiker, een zakje kaaskoekjes (van die melige) of een fles advocaat. Het mag ook een combinatie zijnen liefst nog iets anders dan ik hier vraag. Voorwaarde: verpakt in een doos. Wie ruilt (een deel van) zijn kerstpakket met mij?

Christmas letters

Rond deze tijd komen de Christmas letters weer aan, voornamelijk uit Australie, maar ook uit Engeland. Wat heb ik daar toch een hekel aan, aan die Christmas letters. Ze geven een overzicht van een heel jaar uit het leven van ... en dat betekent een opsomming van reizen naar verre oorden (compleet met foto-album!) en sportver- en uitslagen. Nou ga ik niet naar verre oorden, dus daar zit misschien wel wat jaloezie van mijn kant, dat geef ik toe, maar zelfs als ik dat wél deed, dan zou ik daar niemand mee lastig vallen. En ik kan ook weinig vertellen over mijn sportevenementen, behalve dan dat ik zeer fanatiek basket- hand- voet- volley- en korfbal bal, en zeer goed ben in tennisbal en badmintonbal, maar minder presteer met een hockeybal. Nou, daar heb ik dus twee regels voor nodig.
Weer een stukje voor tltztm. Knap van mij. Het wordt tijd dat jullie dat beamen (Be-amen, niet met een beamer beamen) Gebruik de comment maar, Erik!

Michael's Blog

Nee, ik ga niet bloggen op Twww. Dat doe ik wel op de site van mijn school: www.notredame.nl . Gisteren heb ik daar een verhaal in verwerkt dat uit het ouderschap van Toon afkomstig is. De meisjes waar Toon achter aan moest fietsen waren geloof ik Emma en D... (vergeten).
01-12-2006 Bij de afloop van het sinterklaasfeest van klas 1 ("net zo leuk als het schoolfeest!') stonden er weer vele ouders bescheiden bij de hoofdingang of op de parkeerplaats te wachten. Pa en ma hadden hier en daar duidelijke instructies gekregen: buiten wachten! Want wanneer pa of ma het feest binnen komt banjeren dan ga je als leerling natuurlijk absoluut "voor schut". Wij herinneren ons een vader die zijn dochter en een vriendinnetje met de fiets van een schoolfeest op kwam halen. Hij kreeg de opdracht om dertig meter achter hen aan te fietsen, want dan "zag het er niet zo dom uit". En tja, dat doet zo'n brave sukkel dan gewoon, hè. Want de puberteit (sic) stelt zijn eigen eisen aan het ouderschap: er wél altijd zijn, maar jezelf letterlijk en figuurlijk onzichtbaar maken.

Sint Maarten

In het Zuiden kende ik Driekoningen. Op 6 januari gingen we langs de deuren, zongen Dreikeuningen-geef mich unne neue hoed! en kregen snoep, fruit of een centje. We waren altijd met z'n drieën. Verkleed als Balthasar, Melchior en die andere. En we kenden maar één liedje. We liepen alleen door onze eigen straat. Samen met nog twee andere groepjes kinderen die tegelijkertijd bij een andere deur stonden. En we leerden alle mensen in onze straat kennen. Die twee oudjes met dat enge kleine keffertje. Die enge meneer Krijns. Die lieve mevrouw Brouwer die je mee naar binnen vroeg als ze in de keuken een snoepje ging halen - en dan een keer dat beroemde piejoewiepscheetje lied!. En natuurlijk ook die mevrouw die alleen dat luikje in de deur open deed. We kenden alleen haar hoofd. Terwijl we zongen ging vaak het luikje weer dicht en tegen het eind (we zongen braaf door) opende het luikje weer en kwam er een beetje onhandig een arm uit met drie mandarijntjes.
Dat was in Maastricht. Nu wonen we in Winsum, in het Noorden van ons land. Geen driekoningen. Sint Maarten!
Is het niet Halloweentijd? Met het Amerikaans trick-or-treat? Nou, Sint-Maartenfeest lijkt meer op het onschuldige lieve driekoningen. Lisa heeft voor het eerst meegedaan. Maar er zijn mooie verschillen.
Al in de klas werd weken van tevoren het repertoire van vijfentwintig liedjes geoefend. Er werd geknutseld aan de meest fantastische lampions. En er werd naartoegeleefd alsof het Sinterklaas' verjaardag was.
Bij Sint Maarten hoef je niet met z'n drieën. Alleen mag ook. Of met meer. Dat is fijn. Want bij Driekoningen hadden wij vaak een probleem als Matthijs' vriendje mee wilde. Dan waren we drie koningen en één kameel (Lonneke bijvoorbeeld). Of -net zo creatief- vier koningen. Maar Sint Maarten kan zelfs met zijn tienen.
Toch had Lisa afgesproken met haar beste vriendinnen. Tessa en Silke. Dus gingen ze met z'n drieën. Het was een groot succes!

Wat we niet wisten, maar ontdekten, was dat de winkels even vóór sluitingstijd ook mee deden en hun deuren openhielden voor kinderen. Bij elke winkel stond een medewerker klaar met een grote schaal snoep. Om de beurt, netjes in een rij op elkaar wachtend, zongen kindjes alleen of met z'n tweeën een van de vijfentwintig sintmaartenliedjes. Dit kwam wel een beetje vreemd over en Lisa had dan ook geen zin om híer aan mee te doen. Maar daarna, van vijf tot zeven, zong ze als een nachtegaaltje. Samen met Silke en Tessa. Elk met een eigen windvangende grote lampion van karton. Lisa had een prachtige uil gemaakt. Silke een vlinder. Tessa een poes. Het licht kwam van een klein lampje (bij Tessa was om vijf uur de batterij al bijna leeg).
De straat van Tessa. En de straat daarnaast, waar Tessa's Oma woont. De straat van Silke. En een paar huizen uit de straat van Lisa. De moeder van Silke wilde eigenlijk dat haar kindje om zes uur weer thuis was. Dus tegen zevenen kreeg zij het zo op haar zenuwen, dat ze uiteindelijk niet meer toekwamen aan alle buren in onze straat. Geen wonder ook als je bedenkt dat de drie kibbelende meisjes bij elke deur vijf minuten nodig hadden om uit te maken welk van de vijfentwintig liedjes ze nu weer gingen voordragen. Ze hadden zo elk hun eigen voorkeur en dat maakt het er niet gemakkelijker op. Nee efficiëntie en daarmee het ophalen van tien keer zoveel snoep, fruit en geld, was heel ver te zoeken. De charme van het Sintmaartenfeest bleef daarentegen volledig in tact.
Es heeft het feest vanuit huis mogen beleven. Tja, het thuisfront moet bewoond blijven voor alle kinderen die bij ons langs komen! Dus - zoals bij alle huizen in Winsum, bleven de gordijnen open, waren er buiten kaarsjes in kleine lantaarntjes aan en stond ook hier een grote mand snoepgoed klaar. Van tweejarigen die voor de sier met een lampionachtig ding in hun handen voor de deur werden gezet, terwijl hun moeder of grote broer een liedje zong, tot serieuze tienermeisjes of -jongens die echt hun best leken te doen al was het het zoveelste huis waar ze zongen. Sommigen zongen zelfs in prachtig Gronings dialect.
Het was een mooi folkloristisch gebeuren. Ik mis Driekoningen helemaal niet. Het schijnt echt "sintmaartenweer" geweest te zijn. Heel koud met harde wind. Maar de stormachtige regen had tot halfacht zijn adem ingehouden. Iedereen was binnen en het barstte buiten los. Een donderklap vergezeld door een flinke hagelbui en de laatste lantaarntjes werden uitgeblazen.

Volgende week komt Sinterklaas in Winsum aan.

Jeroen