Het ding belandde bij Marian op zolder en nu wilde ze er zomaar ineens van af. Dat moet je niet tegen mijn echtgenoot zeggen, die zijn bijnaam Toon Tin (naar een Boxtelse dorpsgek) volledig eer aan doet omdat hij bij ons de zolderkasten na het vertrek van onze dochters vol heeft gezet met zijn "archief". Versta daar eenvoudigweg alles onder en dan nog meer.
Onze oudste dochter deed hem een tijdje na, denk aan het eerder vermelde luciferdoosje met de naalden van een inmiddels gecomposteerde kerstboom, dat ik in haar kast vond toen ze ging studeren en uit huis vertrok. Op dit moment spaart meneertje Tin weer Corona-kranten, die hij - na Corona - van plan is 'allemaal uit te zoeken'. Let wel: er arriveren hier dagelijks twee landelijke dagbladen, een 's morgens en een 's avonds. Ik ben gestopt met op hem te mopperen, maar sla nu slechts nog de ogen ten hemel.
Dat deed ik ook toen Marian haar voorwerp naar ons toebracht. Groot en loeizwaar, om er maar iets neutraals over te zeggen. Lieve hemel, waar moest dat nu weer staan! Bij ons op zolder naast de kerstboomnaaldjes? Dat leek me geen geschikte plek. Daar slapen onze kleinkinderen als ze komen logeren. Op de studeerkamer van onze verzamelgek zelf? Geen plaats voor en tsja, er komt wel eens iemand hem qualitate qua op die kamer bezoeken en die moest eens denken.
Toen bedacht ik een plek buiten, op ons indianenveldje, waar de stokken altijd al klaar voor als de indianen weer komen logeren en hun wigwam in volle glorie weer opgezet moet worden. En zo gebeurde het:
Daar stond-ie dan. Niet eens zo gek. Alsof twee kolonisten in de negentiende eeuw, op weg naar Ohio om er een boerderij te beginnen, onderweg op een bende woeste indianen - sorry, native Americans - waren gestuit en ter plekke afgeslacht en daarna keurig in de grond gestopt waren.
Maar, ik weet het niet. Gisteren kwam de buurman een ladder lenen, en toen moest ik wel uitleggen wat daar stond. En ik moest ineens denken aan Sofía van 7, die een gevoelig hart heeft en laatst drie nachten pas na langdurig snikken insliep, omdat ze in de klas het begin van de GVR-film had gezien en daar nog steeds compleet overstuur van was, op de haar goed uitkomende momenten dan.
Ik wend me nu dan maar tot jullie, mijn vindingrijke familieleden: wie helpt me uit de brand? Mijn man wil hem niet weggooien, maar waar oh waar kunnen we de steen van Marinus en Augusta zijn laatste rustplaats geven?
