Sofía's eerste luchtreis

Op Eerste Kerstdag maakte Sofía - op 26 december precies 13 maanden oud - haar allereerste vliegreis, meteen maar in één ruk 12 uur vliegen naar Panama, en daarna 1 uur door naar Medellin, de geboortestad van haar vader.

Volgens de berichtgeving heeft ze zich onderweg perfect gedragen, dankzij de i-pad, haar dierenboekje, meer koekjes dan ooit, en periodieke babbelbezoekjes aan de stewardessen in hun pantry. 


Na de landing in Panama kreeg ze complimenten van medepassagiers op de stoelen in haar omgeving, die haar aanwezigheid in Amsterdam als
uiterst riskant moeten hebben ingeschat. Onnodig zorgen gemaakt!

En wie stond haar daar in Medellin op te wachten? Een goede oude bekende: abuela Romy!
 

Uitreiking van de prijzen voor de kerstprijsvraag

Juryrapport

Helaas is de jury lichtelijk teleurgesteld over de weinig originele bestemmingen die geopperd zijn voor de bak, inmiddels Tony’s Tombe genaamd om auteursrechten te omzeilen.

Daarom heeft zij besloten zelf ook wat in te zenden en op dit moment vindt er overleg plaats over welke als beste keus uit de bak zal komen:

• een buitenbox
• een jeu-de-bouleplantsoen
• een kerstboomkwekerijtje

Het duivenstel heeft menige inzender echter tot grote hoogten gebracht. De eerste prijs is tenslotte gevallen op de inzending van zuster Margriet:

Duif 1: geen boom en dus geen nest meer
Duif 2: nou, zie je die bak dan niet?

Gaarne afhalen vóór 31 december 2013 op de Krugerlaan in Gouda, dit in verband met een zeer spoedig aflopende uiterste consumptiedatum.

De aanmoedigingsprijs gaat naar zwager Edouard die, zoals ook door anderen opgemerkt, voor het eerst van zijn leven iets heeft ingezonden voor TLTZTM. 

Heel goed gedaan E. en ga vooral zo nog even verder!
Dit was de prijs.

De jury wenst iedereen prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar!

Domme domme

Jeppe is ziek. Hij hangt lethargisch op de bank. Wij zitten erbij om hem in de gaten te houden en zo nu en dan een emmer onder zijn mond te houden. Pien maakt dankbaar gebruik van ons tijdelijk sedentair bestaan en speelt trein. Wij zijn de passagiers, zij is de machinist én de conducteur. Als de conducteur langs komt om kaartjes te knippen, maakt ze even een praatje met de reizigers.

"Oh, wat een lieve kleine baby heb je daar! Hoe heet die?"

"Dat is Flinn, mevrouw de conducteur."

"Oh, en hoe heten de andere kinderen?"

"Pien en Jeppe, mevrouw."

"Oh, en hoe heet jij?"

"Ik ben Lonneke, mevrouw."

Links naast me klinkt het zieke, zwakke stemmetje van Jeppe: "Nee, máma!"