met zijn kotsbakje naar huis spoedde en een zielig hoopje Sophia, die toch wel beter oogde dan dat hij haar had achtergelaten op de spoedhulp. En kijk, in de loop van de dag draaide alles om: Sophia werd met de minuut beter, opa bleef onbekommerd op de been en het thuisfront werd zieker en zieker. Op het eind van de dag zat een fitte opa met een volledig opgeknapte Sophia in ziekenhuisqaurantaine Jip & Janneke te lezen, terwijl het thuisfront groen uitgeslagen thuis in bed lag. De wereld op zijn kop. Bij Sophia werd er afgeschaald. Meningitis leek vrij onwaarschijnlijk, omdat ze zo goed op de behandeling reageerde. Men dacht nu, dat het waarschijnlijk een virusinfectie was en opa dacht dat hij zijn goede conditie vast aan zijn brave griepprik te danken had. De antibiotica werden gestopt, elk half uur verdween er weer een kabeltje, de ibuprofen en paracetamol werden geskipt. Sophia was fit en helemaal hersteld. In de ziekenhuistuin kon ze leren fietsen en al met al begon het allemaal meer op een Pinkstervakantie met opa te lijken. Wel even de bloedtesten afwachten, dus nog wel een nachtje in het ziekenhuis. Thuis werd het gekreun inmiddels wat minder en werd er langzaamaan opgekrabbeld. De middag daarna de verlossende uitslag: geen bacterie aangetroffen. Als beloning voor het avontuur mocht Sophia een extra nachtje bij opa logeren. De ouders gaan voortaan wat extra paracetamol gebruiken, Elise weet nu dat het leven niet alleen maar leuk en lief lachen is, opa gaat straks zeker weer de griepprik halen en Sophia kan voortaan zelf fietsen. Allemaal wat geleerd. Opa kreeg wel een mooi cadeautje van Sophia. Haar eerste letters: o p a. Aldus de auteur.
