Milo schrijft ‘oma”, vraagt: “Is dit oma?” en mompelt na de bevestiging: “Oh! Klein woordje.”
Sofía vertelt een verhaal: “En één minuut later, dat is 60 keer centimeter,
kwam de juf al weer terug.”
Aan tafel wordt gesproken over Rusland en Poetin. Camilo wil er alles over
weten. Ze leggen uit dat de mensen daar niet in gevaar zijn, maar ook niet
vrij. Hij denkt even na en zegt dan, met geheven vingertje: “De mensen in Rusland
hebben wel geluk! De baas van Rusland gaat vanzelf dood!”
Aan tafel zegt Loesje: “Fouten zijn helemaal niet erg, van je fouten leer
je.”
Camilo: “Dat zeggen mijn juffen ook altijd, maar ze houden niet van veel
fouten...”
Milo ligt bij papa en mama in bed. Zegt Loes: “Wat hebben papa en jij zachte
voetjes!” Hij: “Jij niet!” Even stil. “Weet je waarom? Jij bent de oudste van
dit groepje!”
Loes: “Als de Coronatijd voorbij is, dan gaan wij naar een strand waar jij
de hele dag in zee kunt zwemmen!” Milo kijkt op. “Is Syrië dan ook open?”
Sofía: “Moslims geloven in Allah.”
Milo: “Oh! Ik dacht in halal!”
Milo: “Mam, je hebt mooi haar, maar er kunnen wél luizen in komen.”
Op onze zolder stond al zeker 14 jaar een grote pot vol munten, ooit achtergelaten door de vorige bewonder van een Rotterdams appartementje waar onze oudste dochter ná haar studie in Utrecht een klein jaar woonde voor ze naar Delft door-verhuisde. Die pot kwam bij ons op zolder terecht toen de nieuwe eigenares naar de Verenigde Staten vertrok, en haar spullen in Gouda opgeslagen moesten worden.
Kan iemand het nog volgen?
Niemand had zich arm genoeg gevoeld om de inhoud van die pot eens nader onder de loep te nemen. Maar nu de Geuro op het punt staat geboren te worden, werd het tijd deze pot aan een inspectie te onderwerpen én een witwasbeurt te geven:
Laat nu ons personeel maar komen! Hun salaris ligt klaar!
