Agnes zit bij een presentatie voor een middelbare school. De voorlichter zegt: "Op onze school laten we leerlingen ook nog wel eens doubleren." De volgende conversatie speelt zich fluisterend af:
"Papa, wat is doubleren?"
"Blijven zitten."
"Ja, ok, maar wat is doubleren?"
"Blijven zitten!"
"Jaha! Maar wat is DOUBLEREN?"
"BLIJVEN ZITTEN!!"
Boos wendt Agnes zich weer naar de voorlichter: d'r vader is verdorie nog te beroerd om antwoord te geven.
Agnes komt op weg naar de vioolles al jaren elke week langs een bejaardenhuis in aanbouw. Maar deze week is het ineens af:
"Hé, verrek! Het bejaardenhuis is al helemaal ingericht, met bejaarden en al!"
zaterdag, januari 24, 2009
donderdag, januari 22, 2009
Vakantietripjes met makelaars
Na de kerst hebben Roelof en ik nog een paar dagen alle restjes van de Kerst opgegeten en daarna vertrokken we naar Frankrijk. Via Chartres (met kathedraal natuurlijk) reden we naar Bordeaux om Oud en Nieuw te vieren. Dat kwam niet zo goed uit, Fransen lijken 'sylvestre' en 'jour de l'an' voornamelijk in familiekring door te brengen. Maar we hebben lekker gewandeld in Bordeaux en lekker gegeten bij een Indiaas restaurant (dat we die niet meer in Nederland hebben snap ik niet, in Frankrijk zie je ze overal en het eten is echt heerlijk).
De rest van de vakantie was voornamelijk gewijd aan het zoeken naar een huis. We hadden ons via internet goed voorbereid en hadden in totaal zo'n 15 afspraken voor het bezichtigen van een huis. We gingen naar Zuidwest Frankrijk, een gebied midden tussen Toulouse, de Pyreneeën en Biarritz.
Het eerste gebied dat we zouden verkennen was de Lomagne. Daar verbleven we in een gîte, de Franse aanduiding van een appartement of huisje. Het werd inmiddels al wat kouder, en helaas was de gîte niet in zijn geheel warm te krijgen. Gelukkig hadden we een verplaatsbare elektrische kachel, die ging mee in de badkamer, de slaapkamer en bij de eettafel. Er was ook een houtkachel, en als je daarbij zat was het heerlijk warm. Ik heb dus tussen de wandeltochten en de huizenkijkerij een halve trui gebreid. Het werd er -5°C, toch nog altijd twaalf graden meer dan thuis. Maar ik vond het wel heel koud, vooral de lakens ...
Het eerste huis wat we zagen was meteen raak. Ik was behoorlijk onder de indruk van de hoeveelheid huis die daar te koop stond voor € 240.000: heel groot (vijf slaapkamers en meer ruimte beschikbaar), goed onderhouden, en knal midden op een perceel van 1,5 ha. Het was alleen erg lelijk, zie de foto van het roze huis.
Toen dacht ik: we vinden hier wel een huis dat we nu al kunnen betalen. Maar daarna volgden vele huizen die allemaal iets verkeerd hadden: te oud, te dicht bij de weg, te klein, te vies, te kaal ...
De tweede week hebben we doorgebracht in de Gers. Dit keer letten we erop dat we een gîte namen waar een goede verwarming in zat. En we gingen ook daar op huizenjacht. Meteen bij het eerste huis wist ik: dit is hem. Maar dat was veel te duur: € 430.000 (de prijs zakte gedurende de week naar € 400.000, de crisis heeft in Zuid-Frankrijk harder toegeslagen dan hier, vanwege alle Britten die daar wonen). De prijs was wel redelijk gezien het feit dat dit een nieuw huis was, gebouwd op hetzelfde terrein als een volledig opgeknapte boerderij, die weer uit gîtes bestond. Ideaal voor de Termeers die ons komen opzoeken. Bekijk maar eens het witte huis op de foto.
En daarna zagen weer huizen vol kattenpis, rastajongeren en bejaarden.
Op het einde van de vakantie zaten RJ en ik met het probleem dat we voor het eerst in ons leven het niet met elkaar eens waren. We zetten allebei dezelfde twee huizen op de top van onze lijst, alleen had RJ het roze huis op plaats 1 staan en ik het witte. We hebben er heel de weg naar Oudenbosch over gediscussieerd en zelfs thuis aangekomen wisten we niet hoe we eruit moesten komen. Maar Nederlandse kranten met dramaverhalen over de huizenmarkt hier, gaven de doorslag. We verkopen eerst ons huis in Oudenbosch en pas dan gaan we opnieuw zoeken.
Wat we al wandelend en kijkend naar huizen zeker weten, dat is dat we in dat gebied willen wonen. Want het is er prachtig maar in het geheel niet toeristisch. Leuke, drukke dorpen en stadjes, veel landbouw (wijn, fruit, zonnebloemen, graan en koolzaad), een golvend landschap en prachtige wandel- en fietsmogelijkheden. De grootste verrassing voor ons was het uitzicht op de Pyreneeën dat je vanaf hogere punten in het hele gebied hebt. Dat plaatje heb ik er dus ook maar bij gedaan.
Wat ik nooit had gedacht, gebeurt nu werkelijk: ik begin te hopen dat we dit huis snel kwijt raken ....
De rest van de vakantie was voornamelijk gewijd aan het zoeken naar een huis. We hadden ons via internet goed voorbereid en hadden in totaal zo'n 15 afspraken voor het bezichtigen van een huis. We gingen naar Zuidwest Frankrijk, een gebied midden tussen Toulouse, de Pyreneeën en Biarritz.
Het eerste gebied dat we zouden verkennen was de Lomagne. Daar verbleven we in een gîte, de Franse aanduiding van een appartement of huisje. Het werd inmiddels al wat kouder, en helaas was de gîte niet in zijn geheel warm te krijgen. Gelukkig hadden we een verplaatsbare elektrische kachel, die ging mee in de badkamer, de slaapkamer en bij de eettafel. Er was ook een houtkachel, en als je daarbij zat was het heerlijk warm. Ik heb dus tussen de wandeltochten en de huizenkijkerij een halve trui gebreid. Het werd er -5°C, toch nog altijd twaalf graden meer dan thuis. Maar ik vond het wel heel koud, vooral de lakens ...
Het eerste huis wat we zagen was meteen raak. Ik was behoorlijk onder de indruk van de hoeveelheid huis die daar te koop stond voor € 240.000: heel groot (vijf slaapkamers en meer ruimte beschikbaar), goed onderhouden, en knal midden op een perceel van 1,5 ha. Het was alleen erg lelijk, zie de foto van het roze huis.
Toen dacht ik: we vinden hier wel een huis dat we nu al kunnen betalen. Maar daarna volgden vele huizen die allemaal iets verkeerd hadden: te oud, te dicht bij de weg, te klein, te vies, te kaal ...
De tweede week hebben we doorgebracht in de Gers. Dit keer letten we erop dat we een gîte namen waar een goede verwarming in zat. En we gingen ook daar op huizenjacht. Meteen bij het eerste huis wist ik: dit is hem. Maar dat was veel te duur: € 430.000 (de prijs zakte gedurende de week naar € 400.000, de crisis heeft in Zuid-Frankrijk harder toegeslagen dan hier, vanwege alle Britten die daar wonen). De prijs was wel redelijk gezien het feit dat dit een nieuw huis was, gebouwd op hetzelfde terrein als een volledig opgeknapte boerderij, die weer uit gîtes bestond. Ideaal voor de Termeers die ons komen opzoeken. Bekijk maar eens het witte huis op de foto.
En daarna zagen weer huizen vol kattenpis, rastajongeren en bejaarden.
Op het einde van de vakantie zaten RJ en ik met het probleem dat we voor het eerst in ons leven het niet met elkaar eens waren. We zetten allebei dezelfde twee huizen op de top van onze lijst, alleen had RJ het roze huis op plaats 1 staan en ik het witte. We hebben er heel de weg naar Oudenbosch over gediscussieerd en zelfs thuis aangekomen wisten we niet hoe we eruit moesten komen. Maar Nederlandse kranten met dramaverhalen over de huizenmarkt hier, gaven de doorslag. We verkopen eerst ons huis in Oudenbosch en pas dan gaan we opnieuw zoeken.
Wat we al wandelend en kijkend naar huizen zeker weten, dat is dat we in dat gebied willen wonen. Want het is er prachtig maar in het geheel niet toeristisch. Leuke, drukke dorpen en stadjes, veel landbouw (wijn, fruit, zonnebloemen, graan en koolzaad), een golvend landschap en prachtige wandel- en fietsmogelijkheden. De grootste verrassing voor ons was het uitzicht op de Pyreneeën dat je vanaf hogere punten in het hele gebied hebt. Dat plaatje heb ik er dus ook maar bij gedaan.
Wat ik nooit had gedacht, gebeurt nu werkelijk: ik begin te hopen dat we dit huis snel kwijt raken ....
Abonneren op:
Posts (Atom)