Begin van het afscheid

 

Herfstvakantie

M&M hebben een paar dagen met hun ouders in het huis van Michael gelogeerd. De eerste dag worden ze ontvangen op de manier zoals eigenlijk alleen Michael dat kan: met een prachtig gedekte tafel voor allerlei heerlijkheden, waaronder zijn Zeurhoekje met lekkernijen (zie foto, gemaakt tijdens onze jaarlijkse puzzelmarathon). Fluistert Matthias in zijn moeders oor: “Hij is écht een heel goede gastheer...”

Tijdens een uitstapje bezoeken ze het oorlogsmuseum in Overloon. Emma biedt wat context bij foto’s van gruwelijkheden. Maren: “Mama, je maakt er allemaal een veel groter drama van dan het is!”

Ook een dagje naar de dierentuin in Arnhem. Matthias leest op een bord dat een doodskopaapje gemiddeld 18 jaar oud wordt. Maren roept uit: “Ach, da’s zielig! Dan ze gaan ze net het huis uit en dan gaan ze meteen dood..!”

Maren wil thuis op de grond eten. Maar dat mag niet van Emma. Ze vraagt waarom niet. Miguel: "Omdat het dan lijkt dat we in een varkensstal zitten. Matthias: "Ja, zeker nu mama er ook bij is!"

Maren: "Mama, hoe doet iemand in een rolstoel 'hoofd, schouders, knie en teen"? 
Emma heeft geen idee.
Maren: "Hoofd, schouders, wiel en frame, wiel en frame." Ze komt zelf niet meer bij van het lachen. Dan: "Mama, wat is frame?"

Impulsen

Emma en Maren zijn onderweg naar een expositie van de oma van Marens vriendin. Emma: “Had jij ook een oma willen hebben die schilderde?” Maren: “Nee hoor. Ik heb al een beat-your-neighbours-oma!”

Sofía heeft gezien hoe blij Matthias was met zijn (tweedehands) telefoon-verjaardagscadeau. Ze zegt tegen haar moeder: “Als ik een telefoon krijg, kan ik je ook tekstjes appen die je leuk vindt, zoals
I love you of zo.”

Sofía had alles goed bij haar Topo-Toets. “Mijn computer liep vast en toen moest ik naar de juf en toen zag ik de antwoorden. Maar ik heb niet afgekeken, ik had alles met mijn eigen wijsheid goed gedaan.”

Camilo en papa bestuderen Google Earth. Na een kwartier zegt de kleine man: “Nu een andere planeet.”

Miguel: “Nederland past wel tien keer in sommige Staten van Amerika.
Maren: “Net als Deborah!” (Andorra)

Matthias heeft de mooie leeftijd van 10 jaar bereikt. Dat wekt verwachtingen.....
“En?” vraagt Emma. “Hoe is het met klasgenoot X? Staat hij nog zoveel op de gang?”
Matthias: “Daar kan hij niks aan doen, mam. X heeft last van impulsen die hij niet kan beheersen.”

Vakantierestjes

Onvermeld is gebleven dat de Ypers ook nog een weekje Sardinië hebben gedaan. Tot grote vreugde van neef M die een hele dag voor de deur van zijn Sardijnse huisje de komst van nichtje en neef zat af te wachten. Door problemen met de huurauto, arriveerden ze pas tegen de avond....

Camilo (6) ziet onderweg op Sardinië nogal wat krotten: “Kijk, daar is een gestorven huisje!” Daarna: “Dit zijn huizen zoals in Oekraïne.” En tenslotte: “Nou, bij Peppa Big waren de huisjes in Italië toch wel wat mooier...”

Sofía ziet een stoffig fabriekje: “Ik wou dat God er een keer een doekje overheen haalde.”

Sofía: “Ik wil wel weer terug naar ons eigen land, maar ik denk wel dat we weer aan de cultuur moeten wennen.” Als ze hoort dat ze op donderdag gewoon weer naar de BSO moet, zegt ze: “Ik heb ineens helemaal geen zin meer om naar huis te gaan. Ik blijf gewoon hier als bedelaar.”

Sofía: “Misschien begin ik er een beetje vroeg over, maar hebben jullie al plannen voor de vakantie van volgend jaar?"

Maar aan alle vakanties komt tenslotte toch een einde. Matthias moet op zondagochtend alvast een proeftoets maken. Hij: “Is er ook een cursus “Hoe vermoord ik mijn ouders zonder dat ze veel lijden”?”

Zomerdommes van Florida tot Sardinië

Op uitnodiging van de Colombiaanse (groot)ouders, zijn de Yp-ers op vakantie geweest in Florida, om daar een naar Amerika geëmigreerde tak van de familie te bezoeken. Camilo (6) heeft grote moeite die verre familieleden allemaal uit elkaar te houden. Wat zíjn ze eigenlijk van hem?
Loes probeert het hem uit te leggen: “Edith is bijvoorbeeld net als Marleen.”
Zegt-ie: “Wie is Verleen?”  

Loes: “De McDonalds is hier vaak ouder dan in Nederland.” 
Milo: “Mama, dat is heel onbeleefd voor Amerika!”

Sofia (9) hoort onderweg Een vriend van André Hazes, een lied over een profiteur die zich aan hem opdringt en zijn vrouw afpakt. 's Avonds in bed komt ze er ineens op terug. Zegt ze: “Ik vind het toch wel een beetje gek van Hazes dat hij die vriend in huis nam. Als ík getrouwd ben, ga ik ook niet zomaar Roos (vriendin) in huis nemen...”

Milo: “Ik zie een oud huis! Het komt uit de jaren ’60 denk ik!”

Esteban heeft zich in het hotel met een biertje voor de TV verstopt. Als ie daar ontdekt wordt, zegt-ie schuldbewust: “Sorry, ik zit even in een bubble.”
Zegt Milo: “Geeft niet pap, dat mag best. Ik snap het, ik ben ook een jongen.”

Matthias (9) is op vakantie geweest op Sardinië, waar hij een grot heeft bezocht: “Dit is de mooiste plek van mijn leven!”

Spelen op een stapelbed. Zegt Matthias: “Voor nep waren we al dagen onderweg. Het was aan het stormen. En ik keek even op Google Maps hoe we moesten varen!”

Maren (7) bestelt van alles in een restaurantje, om er vervolgens maar de helft van te eten. Emma geeft haar een preek over verspilling en nadenken voordat ze wat bestelt.
Maren: “Dat doe ik gewoon niet altijd, mama. Daar zal je mee moeten dealen!”

Terug in Nederland blijft de hitte maar duren. Camilo: “Oma, jij hebt altijd zo’n warm koppie in de zomer. Wil je een oude pet van mama?"

Vakantie maand: de komkommer tijd van de blog

Aiden is so fake in loving Katelyn sometimes that we call him 'slijmbal'. So, when the child menu had a linguine with meatballs, Aiden said: "not sure about those, but I do like slime-balls"

We see some toy in a shop window. Aiden says, "I want that toy."
A minute later we pass an ice-cream shop. Aiden demands, "I want ice-cream."
Katelyn, annoyed: "You just want everything. This is getting silly."
Aiden explains, "I'm just greedy. I'm a child. It's how children behave."

Aiden has two big balloons, he holds them in from of his chest, with the knot pointing out and shouts to everyone around him, "Look! I have two huge nipples!"

We're on vacation in a French house. Aiden and Elsa want to watch TV, but find no English language channels other than Bloomberg TV. I leave them to it. When I return after half an hour and tell them it's time to go to sleep, Elsa says, "No, Papa... Please... You have to let us watch for 16 more minutes, because that's when the market closes!"

We open all the windows in the car. Elsa: "This is the eco-friendly aircon!" Aiden: "Luckily we have our seat belts on, otherwise the wind will blow us away."

Elsa and I watch a 3 year old little girl walk and jump around, ultra-happy, with a huge smile on her face. But then the girl stumbles and falls face forward on the floor. She starts screaming for her mama to rush over and soothe her.
Elsa turns her face away, stares into the void, sighs deeply and says, "Happiness never lasts..."

We drive into Schiphol carpark in the rental vehicle that's been our home for three weeks. Katelyn suggests, "Let's say goodbye to our blue car, it served us well!"
Aiden: "Thank you, papa, for driving us over the past three weeks!"

Aw ❤️

A month after we return to Singapore we all catch the covid. Elsa is frustrated that we have to remain at home: "Can't I just go outside to play?"
Katelyn explains, "The rule is that you have to have a negative ART test before you can leave the house."
Elsa stamps her foot and says stubbornly, "Well, then that ART test is wrong!"

It is evening. We walk home and cross a bridge over the river. Elsa and Aiden walk ahead of us. Elsa says in a soft voice, "This is such a romantic walk."

Iemand nog as?

 Matthias maait voor de derde keer met zijn mouw over het eten op zijn bord. Emma spreekt hem toe. Hij: “Als ik op mijn achttiende depressief ben, is het jouw schuld!”

Sofia’s hockeyteam heeft een nieuwe samenstelling. Ze zit een beetje te klagen over de nieuwelingen. “Een van de nieuwe meisjes zei een leugen over Karlijn, en een leugen over Karlijn is een leugen op ons allemaal! We zijn eigenlijk net als de NAVO!”

Moeder en dochter praten over oorlogen, terwijl ze naar de wereldkaart kijken. Dan concludeert  Sofía: “Zuid-Amerika is bij veel oorlogen eigenlijk een soort publiek!”

Sofía vindt haar moeder grappig. Die zegt: “Maar ik ben toch geen grappenmaker? Dat is Émma toch?”
Sofía: “Ja, Emma kan zichzelf goed voor schut zetten!”

Het gesprek gaat over begraven worden of cremeren. Loes zegt dat ze gecremeerd wil worden. Daar moet Sofia even over nadenken. “En dan? Ik en Camilo en papa willen jou dan hebben. En eh, even kijken, wie gun ik nog meer jouw as? Hoeveel is het eigenlijk?”

Meisjes

Loesje heeft voor alle kinderen een kopje hete wortelsoep opgediend.  Sofía vraagt om een ijsblokje in haar soep en krijgt dat ook. Matthias kijkt verbaasd. Sofía: “Ja, ik weet het, we zijn een beetje gek gezin!”

Camilo heeft zijn plastic legers weer eens opgesteld, voor de verandering doet Sofía ineens mee met haar legopopjes - voor het merendeel modieuze dametjes. Loes hoort haar roepen: “Mensen van Sovjetsk, we komen jullie redden!”

Papa sproeit aan het einde van de dag zijn dorstige achtertuin. Roept Maren vanuit haar zolderbed: "Mama! Je moet mijn balkondeuren dichtdoen, want het regent!

Moeder en dochter een dagje uit! De een heeft gelukkig al haar tanden nog!

Mag er ook nog een jongen meedoen bij deze titel?

Dan het bericht dat Matthias - de jongen die alles lust en alles eet - vegetariër is geworden... 
Zijn favoriete gerecht?

Gebabbel

In huize Yp praten moeder en dochter over de oorlog.
Loes: “Jij hebt al veel meegemaakt, Sofía. Deze oorlog, met misschien wel de nieuwe Hitler, én een pandemie.”
Sofía: “Wat is dat, een pandemie?”

“Sofía, ik ga stoppen met bier. Ik wil melk gaan drinken.”
“Nou, ik denk dat je vader daar wel een gek gezicht bij gaat trekken...”

Ze zien een buurjongen zijn hond uitlaten in de stromende regen.
Sofía “Kijk, daarom wil ik dus een hamster.”

Emma brengt Matthias met 3 vrienden in de auto naar de voetbaltraining. Onderweg zitten de jongens te klagen over school. Emma waarschuwt ze dat ze de komende tijd nog wel even aan school gebonden zijn. Gezucht klinkt vanaf de achterbank.
Emma: “Tja, je hebt nu eenmaal voor alle beroepen een diploma nodig.” 
Matthias: “Echt? Ook als watertaxichauffeur?”

Geld speelt geen rol

Bij de Appie stond een jongen te collecteren voor “De Kindervoedselbank”. Veel vertrouwen had ik er niet in... Kindervoedselbank? Gaan die kinderen dat voedsel opeten voor de ogen van hun uitgehongerde ouders? Is die jongen wel betrouwbaar? Is zo'n collecte niet meer iets voor vriendelijke dames op leeftijd? Dat soort gedachten gaan in een split second door je heen. Echter, ik had net wat cash geld binnengekregen van mijn fietsgasten, dat in mijn digitale handel en wandel een levenslange portemonneele detententie tegemoet kon zien. Omdat ik moest kiezen tussen €1 en €10 werd het het laatste, wat aan de jongen een compliment ontlokte: “U bent een held meneer!” Toen dacht ik aan wat Julia ooit zei: "Als je opgelicht wordt, kan de oplichter dat geld vast beter gebruiken dan jij, dus is het nooit weggegooid." Ach ja, heb ik de jongen in het slechtste geval van wat gratis ballonnetjes lachgas voorzien, wat zou het. En tevreden fietste deze meacenas weer ten kastele.

Nu ik een paar dagen later de portemonnee trek... Hm. Het briefje van €10 zit er nog steeds in. Maar het belendende briefje van €50 is verdwenen... Ik vrees dat er op dit moment achter een bushokje op mijn kosten een vers tankje wordt aangeslagen... Of er gaat nu een kindje weldoorvoed slapen, dat kan nog steeds hè!

Aidemmedommes

I found a bunch of old dommes on my phone. Somehow they mostly involve Aiden.

In an earlier post, I had mentioned this egregious conversation:
Aiden: "I'm a water horse with rainbow power!"
Elsa: "I'm a white horse with white power!"
Erik: "Eh..."

A few weeks later a similar chat happened near the poolside:
Elsa: "I have ice power!"
Aiden: "And, I have water power! But... I can water it down."

During dinner, Aiden talks about his day in childcare, "I don't know what happened exactly, but Jake was chasing Eric, and then they fighted, and after that Jake's lip was bleeding..."
He turns to his food.
Erik says, "Ah, you say 'they fought', but weren't they just playing? Maybe it was an accident."
Aiden stays silent and drinks a bit from his cup.
Katelyn asks, "Aiden, do children in school really fight with each other?"
Erik: "Yeah, surely the teachers will get upset, right, Aiden?"
Aiden puts the cup down and stares at his food in more silence.
Erik and Elsa, together, "Hey, Aiden!"
Aiden, with an honest-to-god innocent face: "Huh?" 

Aiden's classmate is leaving the childcare and asked for a themed party for his farewell.
Aiden explains, "We will have a lipstick party," and starts drawing circles in the air (Olympic rings).

At some shopping mall Christmas fair, the children awe at some display...

Aiden: "The only thing I want from this is... Everything!"

We're talking during dinner. Aiden: "Wuju says he is already 6 years old, but I think he is lying." Elsa: "Was he standing up when he was talking to you? Then he was not lying."

Aiden, while riding a bicycle: "Why do they keep making all these hills?"

Elsa has a classmate with a phone.
Erik grumbles, "Twelve is a good age to have a phone."
Aiden: "Twelve is a good age to leave the family."

Katelyn and Aiden are in a lift with a broken light.
Katelyn: "The light is blinking."
Aiden: "It is flickering."
Katelyn: "Nice choice of words, I didn't know you knew the word 'flickering' already."
Aiden: "Yes Mama, I know all the words in the world!"

Here they are again, an artist and an engineer (look at their breads):

Lentedommes

Camilo zit een album met oude foto’s te bekijken. Zegt-ie: “Mam, ik wil je niet beledigen, maar je foto’s uit de oertijd zijn écht anders!”

Goede Vrijdag, geen school, wij passen op alle vier de kinderen.  
Maren meldt zich bij mij. “Oma, heb je die Dommedomme van Camilo al opgeschreven?”
Ik: “Nee, niks gehoord! Wat zei-ie dan?”
Maren: “Hij zei: “Ik ben een goed mens!”

Matthias en Maren zijn met de viltstiften bezig.
Maren: “Mag ik de huidskleur?”
Matthias: "Maren, jij racistisch mens!

Camilo vertelt over een kindje, “even oud als mij.”
“Als ík,” verbetert Loesje.
Hij: “Nee, niet zo oud als jij!”

Omdat de Ypse ouders allebei een zondag bezet waren, ontfermde Emma zich over hun kinderen. Ze nam ze samen met Matthias mee naar het Haags Gemeentemuseum, alwaar een interactieve expositie was over Mondriaan, speciaal voor kinderen!  Zij door die expositie heen, véél schilderijen, en kamers die Mondriaan zelf tot onderwerp hadden en de tijd waarin hij leefde. Toen ze het allemaal wel zo’n beetje gezien hadden, vroeg Emma: “Welke kamers willen jullie nog doen?”
Sofía, op zachte toon: “Graag alle kamers, behalve die over Mondriaan.”
Milo: “Ik vond alles leuk, behalve de schilderijen!”

Ik zag de foto’s en kon wel raden wat ze graag óók nog een keer hadden willen doen:

MARENKA'S

In het huis aan de overkant woont een gezin met 4 tienerdochters. Maren: “Onze overburen lijken écht allemaal op elkaar! Vooral de vader en de moeder!”

Emma fietst met Maren naar Delft - klein eindje maar - voor de periodieke nieuwe schoenen. Maren: “Ik vind het centrum van Delft echt het leukste van Rijswijk!” 

Onderweg praten ze over Corona. Hoe ingrijpend het was en dat het zo gek is dat Corona nu ineens voorbij is. Maren: “Buurman Wim heeft zoveel geluk gehad!” (Hij is vlak voor de uitbraak overleden...)

Oké, ook eentje van haar broer:

Emma werkt zich in een ietwat krappe pyjamabroek. Matthias kijkt kritisch toe. Emma: “Vind je me soms te dik voor deze broek?” Hij: “Nee hoor, je bent er gewoon uitgegroeid.” 

Feestje in Rotterdam

Sofía (9) denkt na over gaatjes in haar oren. Maar er is iets wat haar daarvan weerhoudt. “Mam, hebben ze in de oorbellenwinkel dan een bakje staan, waar ze alle rondjes van die gaatjes bewaren? Want dat lijkt mij wel vies...”

Camilo (6), over een jongetje in de klas: “Ik vind hem een dunne riet spriet.” Even stil, dan: “Hé een rietspriet, dat is echt een samengesteld woord!”

Milo, op de fiets naar school: “Ik hou heel veel van de zon. Maar wel meer van mijzelf.”

“Mam, mag ik mijn halfuurtje?” (Hij bedoelt: op de I-pad)
Loes: “Nee, een kwartiertje.”
Milo: “Pap, ik mag van mama een kwartier mijn halfuurtje!”

Maren wil later juf van groep 1 worden, omdat ze daarvoor niet zoveel hoeft te studeren. Emma zegt dat je geen juf van een bepaalde groep kunt worden en dan begint ze uit te leggen hoe de Pabo in elkaar steekt. Het is even stil. Dan Marens reactie: “Oké. Dan wil ik niets worden.”

Emma en Miguel zijn 12 ½ jaar getrouwd en ze vieren dat met z’n viertjes met een weekendje Rotterdam, inclusief een nacht op een hotelboot in de Maas. Miguel vertelt over de trouwceremonie van destijds en de kinderen luisteren aandachtig. 

Dan wil Matthias het naspelen. Na zijn ouders te hebben gepositioneerd, zegt hij: “Neemt u, Miguel van Wijck, deze mevrouw tot uw prettige echtgenoot?”

When the world gives you lemons...

We were talking about making our own playing cards. Aiden asked, "but how do we make the paper hard? Oh we can lemonade them!" (laminate)

A few days ago, he made a drawing that can fold up... The writing on top says: "Toy from Aide[n]":

He proudly told us that when you open it up, it turns out to be a lemonsine! (limousine)

Elsa: "Papa, you know, with a lot of lego blocks you could build one big lego block."
[silence for a while]
[her eyes open wide]
"And then, with those big lego blocks you could build an even bigger lego block!"
[quickly]
"And then, you could build a huge lego block, and then..."

While Oma was in Singapore we roasted a turkey for dinner with our friends PJ and Oliver. There was some discussion about what should be the name of the turkey we were going to consume. Katelyn suggested: "How about Poke, the turkey? Derived from P[J], O[liver], K[atelyn], E[rik]." We realized Katelyn had forgotten "Mom", so we named the turkey "Pokemom".

Our swimming pool water is chilly. Elsa says to Oma, "The best way is to just jump in."
Oma: "If I do that, I will die!"
Aiden: "Yes, that's because you are old!"

Elsa lets Oma borrow her lanyard to keep her bus card around her neck.
Aiden reminds Oma, "when you leave this whole place, you have to give that back to Elsa!"

Elsa finds the car hot, after it was parked in the sun for a while. "Can you switch on the aircon, papa?"
Me: "It's on, Elsa"
Elsa: "Can you switch to 10 please?"
Me: "It's at 10 already."
Aiden: "Can you switch to twenty?"

There is this road sign outside the childcare where Aiden schools (and Elsa used to). It warns drivers that there are children in the area. A few years ago, a photo was taken of Aiden and Elsa at that childcare. Today, I suddenly realized how stupendously accurate the road signage can be at times:

Over van alles en nog wat in een vreemde wereld....

Loesje: “Vannacht om 4 uur is Rusland met de oorlog in Oekraïne begonnen. Camilo: “Mag ik dan wat vragen? Hoe laat staan ze daar op?”

Sofía: “Als ik een jongen was geweest, was ik zeker transgender geworden!”

Milo: “Papa, durft iemand jou te pakken op het werk? Of zijn ze allemaal bang van jou?”

Op een zondag in maart is er een jeugdtheatervoorstelling in de schouwburg over de Baron van Münchhausen.  Voor het vertrek maken ze zich netjes. Emma doet in de badkamer  haar nieuwe parfum op. Dan komt Maren binnen: “Lekker! Ik ruik tosti’s!”

In het theater bijt een ietwat androgyne actrice het spits af. Maren, fluisterend tegen Emma: “Is dat eh, is dat eh, is die eh, is dat iets een man of een vrouw?”

Camilo kijkt naar een item van het jeugdjournaal over de vluchtelingen. Hij zegt: “mam, over een tijdje is Nederland denk ik vol!”

Bedtijd. Sofía: "Oh! We gaan het boek lezen van de vijand...

Mijn gat

 

Matthias kwam uit school met een kopie van een verhaal dat hij had geschreven n.a.v. de opdracht: “Schrijf een verhaal over een heel gek beroep”. Hij had zijn juf zelf om een kopie gevraagd, omdat hij wel tevreden was over zijn geestesproduct: 

    Julius, de okselhaarplukker

En hij heeft ook wat. Laat aan iedereen zijn gat zien, hierbij dus ook aan jullie...

Sofía kijkt al vooruit: “Mam, ik heb zin in de zomer, dan kan ik mijn zomerkleren weer aan. Maar ik moet waarschijnlijk wachten tot we naar Siberië gaan...” (Sardinië)

Lekker koud

Mijn hele werkende leven heb ik complimenten ontvangen over hoe hard ik wel niet zou werken en de kwaliteit van het resultaat. Dat liet ik me natuurlijk lekker aanleunen, maar zelf had ik die indruk nooit. Vaak kwam er naar eigen smaak niet veel uit mijn vingers of was ik gewoon lui. Als ik me echter ertoe aangezet had om wél te werken, dan ging het niettemin in de overdrive. Volledige focus, zonder oog voor de klok of het moment van de dag: het moest áf en ik moest er trots op kunnen zijn (de lat ligt hoog). Is dat een familietrekje? Ik zie het Julia ook doen: alles-of-niets-werken. 

Een zeker fanatisme in de aanpak van taken, ook bij taken in en rond het huis. Hegje knippen? Nu ik toch bezig ben, beter álle heggen. Kamer stofzuigen? Beter het hele huis. Raampje wassen? Meteen maar álle ramen. Met het behalen van persoonlijke doelen is het al niet veel anders. Sparen? Ik schiet meteen in de oomdagobertstand. Herstellen van een operatie? Recordtijd. Stukkie componeren? Tot de zon opkomt.

Dit stukje schrijf ik bij een temperatuur van 12‘. Naar aanleiding van de stijgende gasprijzen heb ik een maand geleden mijn oog laten vallen op de gasrekening. Nooit eerder gedaan. En er vallen wat doelen samen: de behoefte om én klimaatvriendelijk én zuinig te stoken. Waar anderen hun huis isoleren, isoleer ik nu mijzelf met een dik vest en een dunne trui aan. De man die hier 's winters in korte broek door het huis liep (toen de instelling van de thermostaat nog niet tot zijn jurisdictie behoorde) is geheel verdwenen. Omdat ik nu alleen met mijn eigen koudebestendigheid rekening hoef te houden, doe ik alleen nog voor bezoek de kachel aan. Met een beetje tegenzin eerlijkgezegd, want dat verstoort het behalen van de doelen in het gasreductieproject. 

Mijn eerste stap in dit ecofanatisme: de kachel helemaal uit. Er waren dagen bij van dik onder nul, waarop ik mijn persoonlijke vriespunt kon bepalen. 15 Graden? Prima te doen. 13 Graden? Mwa, ging wel. 11 Graden? Hm. Nu ging ik toch wel héél graag in een verwarmd autootje naar Boxtel. Ik heb de verwarming uiteindelijk ingesteld op 12 graden. Omdat de thermostaat zich in de keuken bevindt (twee buitenmuren), levert dat in de woonkamer een iets hogere temperatuur op. Afhankelijk van de buitentemperatuur is dat 13 graden bij een buitentemperatuur van 10‘C of hoger.  Als het buiten kouder wordt, kan dat oplopen tot of  14 tot 17‘C . Vanaf 16‘C ervaar ik de woonkamer nu als comfortabel warm. Mind you: ik loop wel continu als een klimaatmonnik in mijn dikke zwarte vest rond. 

Mijn gasverbruik in januari was minder dan een kwart van het gasverbruik dat ik normaal in die maand had. Niet gek, al weet de fanaticus dat het nog beter had kunnen zijn (dat verdomde bezoek ook). Ik moet zeggen: het went best snel. Je voelt relatieve verschillen in temperatuur sneller aan. Boven in het huis is het altijd wat warmer dan lager in huis. Ik merk het vrijwel direct als buiten de temperatuur omhoog of omlaag gaat. Zonneschijn door het raam is een welkom fenomeen. Dat neemt niet weg dat de lente voor mij snel mag komen hoor. Weer lekker een korte broek en een T-shirtje aan!  

Bergsche nieuwsflash

We bespreken de toekomstplannen aan tafel. Pien wil kunstenaar worden, Jeppe boswachter en leraar, Flinn wordt Spiderman en Neeltje? "Voetbalkampioen!"

Neeltje is boos. Ze loopt stampvoetend naar de gang: "Jullie hebben mijn level helemaal verpest. Ik had zin in een leuk leven, maar dat is nu helemaal mislukt!"

Met al die lockdowns en quarantaines halen we onze pleziertjes uit kleine dingen, zoals het uitproberen van niet-gebruikelijk etenswaren. Zo heeft Jeppe de rode grapefruit ontdekt. Die wil Neeltje ook wel eens proberen: "Jeppe, mag ik ook een stukje BigFoot?"
Flinn is ook wel benieuwd: "Mag ik ook wat brainfruit?"

Jeppe had begin december corona, gelukkig zonder ernstig ziektebeeld. Onze brugpieper vond het niet per se erg om een weekje thuis te blijven.

Op 17 januari, één week na de schoolstart in het nieuwe jaar, kwam het bericht dat groep 5, de groep van Flinn, in quarantaine moest vanwege een derde coronageval binnen één week. Flinn baalde, want hij had net een nieuwe bril die hij graag aan de klas wil laten zien. Op vrijdag werd hij getest en op zaterdag kwam de verlossende uitslag: negatief. Dolblij danste hij door het huis, want nou kon hij maandag op school eindelijk zijn bril laten zien!!

Zondagmiddag klaagt Pien over hoofdpijn. Haar testuitslag: positief. Dus wéér een week quarantaine voor Flinn. Bij nader inzien kan hij er toch niet zo heel erg mee zitten: "Ach, die bril staat nog wel een tijdje op mijn neus."

Jeppe heeft zich volledig gestort op de voorbereiding van zijn spreekbeurt 'Van mond tot kont'. Tot zijn grote schrik ontdekt hij dat hij twee dagen na zijn spreekbeurt een topotoets heeft over West-Europa waar hij nog niks aan gedaan heeft. Dus de woensdagmiddag wordt besteed aan het stampen van steden en rivieren. Op donderdagochtend, bij het opstaan, repeteren we nog even de moeilijkste plekjes: rivier door Parijs, stad in Zuid-Frankrijk, bij de Middellandse zee... "Seine en Marseille". Flinn, halfslapend in het bed ernaast - want hij hoeft niet naar school vanwege die quarantaine - steekt zijn duim op en mompelt: "En door London loopt de Theems." Die gaat het straks niet moeilijk hebben als hij aan topo toe is.

Thuiswerk: Flinn zit aan zijn rekenwerk. Neeltje heeft voor haar groep 2 ook wat thuisopdrachten, thema sprookjes. Ze heeft al een prachtige Sneeuwwitje getekend en het liedje van de dwergen drie keer achter elkaar geluisterd. Dan vraagt ze: "Mama, als jij straks klaar bent met Flinn, wil je dan even met mij iets doen? Niet voor school, maar iets waarvan je écht slim wordt. Wil je met mij een potje schaken?"

Flinn wil wel graag gevaccineerd worden tegen corona: "Want dan ben ik tenminste niet meer besmetbaar!"

Neeltje maakt zich klaar voor bed. We horen haar bezig in de badkamer. “Zo, eerst mijn tanden poetsen... al die kip, aardappels en witte bonen in tomatensaus tussen mijn tanden weghalen... spoelen... zo, en nu moet ik nog even keihard een potje poepen.”

Als we wakker worden in een licht berijpte wereld snapt Neeltje wel hoe dat ongemerkt heeft kunnen gebeuren: "Pien en ik hebben vannacht zó diep geslapen, dat we de sneeuwvlokken niet eens hebben horen vallen!"

Neeltje en ik wandelen een rondje. We komen langs de Mariakapel bij de kerk. Zoals altijd moeten we daar even naar binnen voor het doen van een wens. Het regent een beetje, dus het is een welkom schuilmomentje. Neeltje doet, in stilte, een wens. Dan vraagt ze of ik ook een wens heb gedaan. Jazeker, ik wens dat het stopt met regenen. Als we weer buiten staan, is het inderdaad droog. "Kom," zegt Neeltje, "snel naar huis om te kijken of mijn wens ook uitgekomen is en er thuis een babybroertje of babyzusje op mij zit te wachten!"

Dommes vanuit de zoveelste lockdown

Matthias is als enige van onze 4 kleinkinderen nog nimmer positief getest, niettemin moet hij het langst van allemaal in quarantaine. Eén week is achter de rug, zijn deze week positief geteste zus mag maandag weer naar school, hij moet echter nog een week thuis blijven.....

Emma is erin geslaagd haar kinderen aan het eetlezen te krijgen, een oude Termeerse gewoonte bij de broodmaaltijden. Ze lezen zelfs door als ze klaar zijn met eten. Kanttekening: aan de foto’s te zien, gaat het voornamelijk om Donald Duckies. Emma ziet daar geen probleem in. “Ik heb mijn gevoel voor taal absoluut te danken aan Donald Duck. Of eigenlijk met name aan diens oom...”

Mm, waar doet mij dat aan denken.....

Toen ze in de eindexamenklas zat, kon ze maar niet bedenken wat ze na haar examen zou gaan studeren.  Ze dacht zelf aan een jaar Amerika, maar dat wilden wij niet financieren. Wij spraken met haar, vroegen: “Emma, hoe zie jij zelf eigenlijk als werkende vrouw? Waar zie jij jezelf, als je aan je toekomst denkt?”  Zij: “Nou, ik zie mezelf een cafeetje binnengaan, nonchalant spelend met mijn autosleutels...”

Avondeten. Matthias staat op het punt een sperzieboon door te breken en roept: “Let op! De onthoofding van Oldebarneboon!”

Broer en zus spelen een gezelschapsspel. Matthias: “Maren wil je alsjeblieft niet valsspelen?” 
“Nee hoor! Dat doe ik alleen bij Pesten, met oma!”

Maren: “Wat zijn rellen?”
Matthias: “Dat zijn gebeurtenissen die relschoppers doen!”

Ondanks de lockdown worden ze wel eens uitgelaten in de duinen, daar is toch niemand! Ze passeren een reclamebord van een loterij die 455 miljoen als hoofdprijs heeft. Emma vraagt wat ze ermee zouden doen. Maren: "Erin zwemmen!" Matthias: "Zou je het niet op je bankrekening storten?" Die hebben ze namelijk sinds kort. Maren: "Jij doet normale dingen. Ik doe graag dingen die niemand  doet!"

Sofía is sinds de kerstkaarten heen en weer gingen, naar haar idee een correspondentie begonnen met Edouard en Marleen: “Ik ben opeens  briefvrienden geworden met twee bejaardjes!”

Kerstvakantie 2021 / Schoolstart 2022

Maren op 31 december in Ypenburg, waar het feest zoals altijd groots gevierd wordt. “Dit is de leukste Oud & Nieuw van dit jaar!”

Het viertal heeft in de kerstvakantie 3 dagen in Gouda gelogeerd. Wat heeft Sofía daar allemaal gedaan? “We hebben de hele dag met de poppen gespeeld.” En wat deden opa en oma in die tijd? “Ze hebben een beetje rondgehangen als tieners.”

Matthias heeft op oma’s computer een plan gemaakt voor het rondbrengen van zelfgemaakte Nieuwjaarskaartjes in de straat:

HOE GAAN WE DE BRIEVEN POSTEN waar wonen ouderen mensen? die krijgen voorrang. daarna de kinderen. daarna volwassenen. (die zonder kinderen of ouderen wonen) reacties afwachten van de mensen. (bij boze reacties verbetering toepassen) (misschien een beloning verzinnen zelf kiezen wat)

WIE HEEFT WELKE TAAK/BAAN (MEDEWERKERS) Sofia: assistente Maren: assistente Beppie: computer assistente Camilo: versierder van de kaarten Toon/Ton:  vice assistente Ik/Matthias: baas/directeur

___________________________________________________________________________                                                              

De Columbians zijn eindelijk weer eens in Nederland geweest. Milo (6) tegen zijn kalende opa Samuel: “Weet je nog dat ik je hoofd geverfd heb met een kwast? Dat wil ik nog een keer!” Hij komt aanstappen met een kleurpotlood. Loes: “Nee Milo, dat gaat niet met een potlood!” Hij: “Met een stift dan?”

Sofía krijgt een nieuwe broek. Ze trekt hem aan en rent meteen naar haar kamer, “Mam, ik ga even shinen!” Wat is dat? “Mooi zijn voor de spiegel!”

Aan tafel vertelt papa over de tijd dat hij naar de les ging om Nederlands te leren. En dat oma Beppie hem toen ook geholpen heeft. Camilo, zeer geïnteresseerd: “Hoe heb jij oma eigenlijk leren kennen?” En Sofía vraagt: “Had oma toen nog een paar bruine haartjes?”

Als de familie uit Colombia na de kerstvakantie weer vertrokken is, zegt Milo iets tegen zijn vader, maar die verstaat hem niet. Milo: “Papa, kan je nog wel Nederlands?”

Sofía zit achter een schaakbord. Wat ze gaat doen? “Ik ga spelen met de twee volken wit en zwart!”

Het tweetal ziet een film waar een babysitter in voorkomt. Sofía: “Ik ben bang voor babysitters.” Loes: “Nou, Matthias en Maren hebben er heel vaak een gehad.”
Milo: “Echt? Zijn babysitters gevaarlijk?”

Sofía: “Mag ik wat vragen? Zijn er nou twéé nieuwe virussen? Omikron en Booster?”

Ze kijkt de laatste tijd graag 'oude' fotoboeken, bv die uit haar eigen babytijd. Met haar duim in de mond gaat ze de pagina's langs. Dan, zuchtend: “Jullie gaven wel veel om mij.”

Of het familiefotoboek, dat Beppie ooit gemaakt heeft, dat in 1865 begint en eindigt in 2012/2013 met de komst van Matthias en Sofía in de familie: “Wat ben ik blij dat wij baby’s een grote rol spelen in dit boek.”

Camilo ligt in bed zó hard te zingen, dat Sofía er last van heeft. Ze roept: “Ik kan niet slapen door Milo’s noten!”

Milo: “Mama, ik hou van jou tot aan de ster van Jezus en terug! Mag ik mijn half uurtje op de I-Pad?

Sofía (9): “Ik hoop dat ik nog lekker ga groeien deze twee jaar, zodat ik indruk kan maken op de middelbare school!”

In bed mijmert ze over haar toekomst. “Ik weet nog niet helemaal of ik wel kinderen wil, want het lijkt me heel moeilijk om ze op te voeden.” Mama Loes: “Ja, dat is soms wel zo. Wat zou jij eigenlijk anders doen dan ik?” Ze antwoordt zonder na te denken: “Ik zou méér aandacht besteden aan de tuin! Onder onze trampoline is het gras héél lelijk!”

Broer en zus spelen Pim Pam Pet. Camilo moet een groente raden met een s en heeft géén idee. Sofía helpt hem:  “We eten het heel vaak!” Hij roept uit: “Snelle boontjes!” (snijboontjes)

Als Sofía de provincie Limburg heeft behandeld met topo, wil ze dolgraag een keertje naar het Drielandenpunt in Vaals. Dat kan geregeld worden: 1 nachtje slapen met het hele gezin in een hotel in Valkenburg en dus ook eerst een bezoek aan dát stadje. Driemaal lopen ze erdoorheen. Sofía: “Ik weet niet of ik nog naar Vaals wil, ik wist niet dat Valkenburg zó leuk was. Misschien wil ik hier nóg een dag blijven!”

Sofía tegen haar broer: “Ik vertrouw je, vertrouw jij mij ook?” Hij: “Ja natuurlijk Soof.” Zij: “En mama?” Hij: “Ja natuurlijk ook mama.” Roept ze: “Hé mam, ik heb hier een kerel die in je vertrouwt!”

Sofía knuffelt haar moeder en haar broertje. “Wat zijn we toch een prachtig gezin!””  

Maren (7) moet rekenhuiswerk maken, Emma zit erbij ter stimulans. De som is 77 - 7 = ... 
Maren denkt lang en heel diep na en zegt uiteindelijk: 70! Hoe ze dat heeft uitgerekend? 

Maren: “Nou, 77 - 10 = 67 en dan plus 3!”

De pandemie giert al een tijd door de basisscholen. De halve schoolpopulatie zit ondanks de extra week vakantie meteen al weer thuis. Nu is Maren besmet. Matthias: “Hoe zeg je hoeveel Corona je hebt? In grammen, kilo’s of liters?”

Das war einmal

Ach ja. Ze gaan één voor één de pijp uit, de popsterren van de radio uit de jaren '50 en '60. Ik denk dat we jaren '50 al zo'n beetje gehad hebben, omdat ik de laatste tijd vooral deuntjes uit de jaren '60 op het journaal hoor. In het begin van de jaren '60, de doorbraak van de Beatles: die maakten we liggend op de vloer van "de kamer van A3n" in de Ridder van Cuijckstraat mee. Daar stond een oude "vliegtuigradio" met een grote ronde antenne (zo groot als een band van een kinderfiets), die op zondagmiddag gedurende één uur de top 20 uitzond via Radio Luxemburg (op z'n Engels uitgesproken). Een deuntje van Cliff Richard (binnenkort een posthuum op het journaal verwacht ik) kondigde het programma aan en dan hoorden we hoe het de nieuwste hits verging. Margriet, daarna Marleen en Beppie hielden een plakboek bij waarin ze de titels van de deunen noteerden. Er werden plaatjes bij geplakt, uit de "Muziek Express", dat blad werd dus zo nu en dan gekocht. Ik gok als cadeautje voor haar zusjes door A3n, van haar eerste loon als secretaresse bij de Remington. Ik dacht dat ik dat plakboek hier in de kast had staan, maar nu ik hem zoek... niet te vinden. Misschien meegegeven aan één van jullie? A3n en Richard waren trouwens tijdens die zondagse luistersessies niet van de partij, die vergooiden hun tijd niet aan "beatmuziek". Dat éne uurtje in de week herinner ik me als elektrisch, we zogen die muziek - in alle stilte overigens - naar binnen, mijn liefde voor muziek moet daar ontstaan zijn. Buiten de popliedjes zelf zal de welhaast religieuze toewijding van mijn zussen aan dit nieuwe fenomeen "hitparade" daar ook wel debet aan zijn geweest. Later in het decennium zorgden "piratenzenders" als Radio Caroline en Radio Noordzee voor méér gelegenheden om naar popmuziek te luisteren en werd pop al wat gewoner, de elektriciteit verdween met de jaren. Je kon het je veroorloven om sommige liedjes maar "stom" te vinden en persoonlijke voorkeuren te ontwikkelen. The Stones waren bijvoorbeeld stom (niet voor niets "gecanceld" in mijn middelbareschoolagenda, zie beneden) en The Beatles waren geweldig. The Pretty Things waren "vies", Herman's Hermits "leuk".  Het spreken in chocoladeletters (supercool, vet, ziek!) was nog niet uitgevonden. 

Rich bracht een platenspeler in huis voor zijn herbertvonkarajantjes en horowietsjes, daarnaast kwamen er  voorzichtig wat popsingeltjes in huis. Ze staan hier in de kast. Op elk singeltje staat de naam van wie het was; je moest natuurlijk niet denken dat Beppy van de "Lovin' Spoonfull" hield en Michael van de "Buffoons" (haha! gekke Beppie). Ik denk niet dat ik ooit zelf een singeltje heb gekocht, dat was véél te duur. Ramses Shaffy kregen we met Sinterklaas van mama, daar waren we heel blij mee... al moesten we dat bezit wel met "de drie kleintjes" delen. Het liedje was/is gelukkig leuk genoeg om op ons aller geloofsartikelenlijstje te staan. Twéé Gibbjes en Ramses zijn we al kwijt, de anderen treffen we binnenkort in de krant aan. Ik ging wél eens op de markt de platenwinkel in om te luisteren, via de handtelefoontjes aan de balie. Zogenaamd om "te kijken of ik die wil kopen". Als de winkelbaas echter dóór had dat je helemaal niks ging kopen, werd je de winkel uit gejaagd. Pas in de jaren '70 durfde ik daar weer naar binnen te lopen om mijn eerste LP's te kopen. 

Vandaag reed ik met A3n langs de friettent waar we naartoe gingen toen we nog in de Ridder van Cuyckstraat woonden. Tegenwoordig heet hij Golden City cafetaria, vroeger was dat iets met een "H", of een "B"? Daar stond een jukebox. Ik werd er altijd op uitgestuurd om friet te halen, waarschijnlijk onder het dreigement "alleen als JIJ het gaat halen". In de jukebox zaten in de vroege jaren '60 al die leuke liedjes die ik kende van de hitparade op de radio en ik was altijd héél blij, als een medeklant tijdens het wachten op de bestelling achteloos drie liedjes intoetste. Hoe konden die bands zoiets moois maken! Zelf had ik het geld niet om van het apparaat gebruik te kunnen maken. Later wist ik geld uit het zondagse pak van papa (voor de collecte) te jatten en had ik wél het benodigde kwartje voor de jukebox. Toen merkte ik evenwel dat het niet het geld was dat mij daarvan weerhield. Ik wilde héél graag mijn muziek horen, maar... niet in het openbaar. Dat iemand me op mijn voorkeur zou kunnen betrappen, dat lag blijkbaar heel gevoelig. Misschien is daar weinig aan veranderd. Ik houd nog steeds van de Beatles en daar is inmiddels wel een heleboel bijgekomen. Neem alleen al de hele riedel van pakweg Josquin tot Prokofiev. Dat mag iedereen weten. Maar echt luisteren doe ik nog steeds het liefste alleen. 

Binnenkort zijn mijn pophelden aan de beurt voor een in memoriam: Joni Mitchell, Paul McCartney, Paul Simon etc. etc. tot vér in de jaren '70 met Ian Anderson (Jethro Tull), Peter Gabriël (Genesis) etc. etc.. Dat mijn klassieke helden dood zijn, dat was me al bekend vóórdat ik van ze ging houden. De zangeres van The Ronettes kan me gestolen worden, het laatste broertje Gibb wuif ik vrolijk uit. De rest gaat vast een beetje pijn doen. Das war einmal. Eerst gaan je helden, daarna ben jij aan de beurt.