Edouard komt aangekleed en wel naar beneden. Hij ziet er weer tiptop uit: bruine trui, zwarte broek, goed gepoetste schoenen. Flinn kijkt even op en roept: "Blauwe jurk aan! Gek hè?!"
Toetjes-tijd. Er staat een pak gele vla en een pak bruine vla op tafel. "Flinn, welke kleur wil jij?"
"Blauwe!"
vrijdag, november 13, 2015
De paradoxale Grote Verandering
Toen Petra naar Haïti verhuisde voelde ik de kriebels weer even, maar ik ben nog niet aan de beurt. Mijn datum nadert, nog een paar jaar en dan is het weer zover.
Beppie schrijft over veranderings-angst, en misschien is dat wel een gevolg van risico aversie. Katelyn is risico mijdend, dus ik ben haar maar gaan voorbereiden, want onze Grote Verandering komt. Nog een paar jaar, en dan gebeurt er weer iets belangrijks. "Waar in de wereld wil je wonen, en waar wil je dat Elsa naar school gaat, Katelyn?" Ik vraag het haar gewoon, want we kunnen vast de windrichting beïnvloeden.
Ik ken de tafels van zes en twaalf, en vierentwintig. Mijn leven ontplooit zich in veelvouden daarvan. Toen ik vijf was (eigenlijk een jaartje te vroeg), verhuisden we van Sittard naar Rosmalen. Op mijn twaalfde gingen we naar België - dat was echt een Grote Verandering. Precies zes jaar later dreef ik naar Tilburg voor de studie, en dat duurde ongeveer zes jaar. Het laatste jaar ging ik naar Australië en uiteindelijk Singapore (eigenlijk was dit een jaartje te laat), ook dat was echt een Grote Verandering. Je hoeft geen hoog IQ te hebben om deze reeks te voorspellen: 6, 12, 18, 24... En inderdaad, het hield niet op: Rond mijn 30ste trouwde ik fout, en kocht ik een flat goed.
Zes jaar later vond ik mijn reboot-knop en begon mijn huidige, gouden era. Een verfrissende storm: eigen bedrijf, nieuw lief, weg uit de flat, een nieuw leven. Geen high-impact immigratie naar een nieuw land, maar deze verdiende heus de titel 'Grote Verandering'. Ongeveer zes jaar in, kochten en verhuisden Katelyn en ik naar flat II, en Elsa werd geboren. Ik was ongeveer 42. Dat is intussen alweer een paar jaar geleden.
De volgende is dus 48, en dat is nog best een hoop nachtjes slapen. Maar 48 is een veelvoud van twaalf (en van vierentwintig!), dus dit wordt weer zo'n massale! Nog een puzzelstukje valt op haar plek: in dat jaar begint Elsa aan de lagere school. Je snapt dat ik steeds minder rustig slaap, want wat staat me te wachten? Zullen we deze keer weer naar een ander land gaan?
En dan droom ik weg, beseffend dat het allemaal puur toeval is. Heel misschien is er wel een hormoon, dat echt mensen loswrikt na een aantal jaar stil te zitten, denk bijvoorbeeld aan de 'seven year itch'.
Maar, nu heerst het gevaar dat mijn Grote Verandering een self fullfilling profecy wordt. Als ik er al jaren van tevoren naar toe leef, is het dan nog wel zo'n enorme ommezwaai? Ik zou het eerlijk gezegd ook niet zo erg vinden als deze keer alles precies hetzelfde blijft, hahah.
En misschien is het dat wel; mijn verandering is deze keer dat de verandering niet komt! Want het breken van routine, dat is toch precies de definitie van verandering - wat een prachtige paradox :)
Beppie schrijft over veranderings-angst, en misschien is dat wel een gevolg van risico aversie. Katelyn is risico mijdend, dus ik ben haar maar gaan voorbereiden, want onze Grote Verandering komt. Nog een paar jaar, en dan gebeurt er weer iets belangrijks. "Waar in de wereld wil je wonen, en waar wil je dat Elsa naar school gaat, Katelyn?" Ik vraag het haar gewoon, want we kunnen vast de windrichting beïnvloeden.
Ik ken de tafels van zes en twaalf, en vierentwintig. Mijn leven ontplooit zich in veelvouden daarvan. Toen ik vijf was (eigenlijk een jaartje te vroeg), verhuisden we van Sittard naar Rosmalen. Op mijn twaalfde gingen we naar België - dat was echt een Grote Verandering. Precies zes jaar later dreef ik naar Tilburg voor de studie, en dat duurde ongeveer zes jaar. Het laatste jaar ging ik naar Australië en uiteindelijk Singapore (eigenlijk was dit een jaartje te laat), ook dat was echt een Grote Verandering. Je hoeft geen hoog IQ te hebben om deze reeks te voorspellen: 6, 12, 18, 24... En inderdaad, het hield niet op: Rond mijn 30ste trouwde ik fout, en kocht ik een flat goed.
Zes jaar later vond ik mijn reboot-knop en begon mijn huidige, gouden era. Een verfrissende storm: eigen bedrijf, nieuw lief, weg uit de flat, een nieuw leven. Geen high-impact immigratie naar een nieuw land, maar deze verdiende heus de titel 'Grote Verandering'. Ongeveer zes jaar in, kochten en verhuisden Katelyn en ik naar flat II, en Elsa werd geboren. Ik was ongeveer 42. Dat is intussen alweer een paar jaar geleden.
De volgende is dus 48, en dat is nog best een hoop nachtjes slapen. Maar 48 is een veelvoud van twaalf (en van vierentwintig!), dus dit wordt weer zo'n massale! Nog een puzzelstukje valt op haar plek: in dat jaar begint Elsa aan de lagere school. Je snapt dat ik steeds minder rustig slaap, want wat staat me te wachten? Zullen we deze keer weer naar een ander land gaan?
En dan droom ik weg, beseffend dat het allemaal puur toeval is. Heel misschien is er wel een hormoon, dat echt mensen loswrikt na een aantal jaar stil te zitten, denk bijvoorbeeld aan de 'seven year itch'.
Maar, nu heerst het gevaar dat mijn Grote Verandering een self fullfilling profecy wordt. Als ik er al jaren van tevoren naar toe leef, is het dan nog wel zo'n enorme ommezwaai? Ik zou het eerlijk gezegd ook niet zo erg vinden als deze keer alles precies hetzelfde blijft, hahah.
En misschien is het dat wel; mijn verandering is deze keer dat de verandering niet komt! Want het breken van routine, dat is toch precies de definitie van verandering - wat een prachtige paradox :)
donderdag, november 12, 2015
Vraag van de week: moet alles hetzelfde blijven?
Nu ik met prepensioen ben gegaan, vragen mensen mij hoe het voelt om niet meer te hoeven werken. Ik heb dat ook wel eens aan iemand gevraagd. Meestal zeggen mensen dingen als: "Het voelt als eeuwig vakantie" of "Ik heb het werk geen seconde gemist." Alleen Adrienne zei ronduit: "vanaf de dag dat ik stopte, voelde ik me oud."
Vandaag schreef ik een oud-collega in een mail: "Dat ik niet meer naar mijn werk hoef te gaan, voelt tot nu toe als een herfstvakantie met ergens in de verte iets ongemakkelijks aan de horizon. Zo denk ik op sommige ochtenden: sta ik nu werkelijk op zonder dat ik afspraken heb voor deze dag? Zonder dat iemand mij verwacht? Waarom dan wel?"
De dag die voor me ligt, voelt dan ineens een beetje leeg.
Die leegte blijft gelukkig niet hangen, maar keert terug, als er weer zo'n dag is die niets concreets van me verlangt. Komt het omdat stoppen met werken meestal samenhangt met OUD worden? Of is hier iets anders aan de hand? Is het zoals gewoonlijk weer De Grote Verandering die mij parten speelt?
Ik heb gemerkt dat ik niet van grote veranderingen houd. Van kleine eigenlijk ook niet. Voor mij bleef alles het liefst maar altijd hetzelfde. Vroeger had ik heimwee naar huis, als ik ergens ging logeren. En heimwee naar mijn oude school toen ik ging studeren in een andere stad. Elke verhuizing opnieuw heimwee naar mijn oude huis, hoeveel fijner het nieuwe objectief gezien ook was.
Ik stem mijn hele volwassen leven al PvdA, ook al werd mij in dat verband laatst op het hart gedrukt dat ik toch echt "met mijn tijd mee moest gaan." Uit de tijd raken, wie wil dat nou! Maar betekent dat dan ook dat ik de man met wie ik er al 43 jaar op heb zitten, onderhand eens de deur moet wijzen?
Ik koop altijd in dezelfde winkels. Toen onze bakker zijn deuren sloot, ging ik met een brok in mijn keel naar een andere. Ik heb via internet twee maal exact hetzelfde paar schoenen gekocht en ik overweeg om ze opnieuw aan te schaffen, want ook het 2e paar begint intussen vaal te worden.
Mijn kast hangt vol met dezelfde vesten. Ik heb mijn nieuwe brillenglazen in het oude montuur laten zetten. Ik koop bij AH elke week precies dezelfde etenswaren en ook in de schoonmaak-sfeer ga ik nimmer vreemd.
Wat lingerie betreft, ben ik van mijn geloof gevallen en heb ik me bekeerd tot een internetshop. Maar uit al die honderden modellen ze me bieden, bestel ik iedere keer weer hondstrouw exact hetzelfde model en ik zou dood neervallen als dat model ooit uit de productie genomen wordt.
Deze herfst zijn we bezig met de aanschaf van een nieuwe keuken. Omdat Emma genoeg kreeg van ons getreuzel om hiertoe stappen te zetten, stuurde ze haar eigen timmerman op ons af. Die kwam aan huis en inventariseerde onze wensen.
"Om maar met iets te beginnen: waar wilt u het fornuis?"
"Nou, waar het nu staat zo ongeveer."
"En wat voor aanrechtblad had u gedacht?"
"Hier links roestvrij staal," zei ik, "en rechts een houten aanrechtblad. En daar zo de koelkast."
"En de kleur van de kastjes?"
"Ik dacht aan roomwit of zo."
"Maar dat is allemaal precies hetzelfde als wat u nu heeft!"
"Eh, eigenlijk wel, ja."
Hebben jullie dat nu ook?
Moet voor jullie ook alles hetzelfde blijven?
Vandaag schreef ik een oud-collega in een mail: "Dat ik niet meer naar mijn werk hoef te gaan, voelt tot nu toe als een herfstvakantie met ergens in de verte iets ongemakkelijks aan de horizon. Zo denk ik op sommige ochtenden: sta ik nu werkelijk op zonder dat ik afspraken heb voor deze dag? Zonder dat iemand mij verwacht? Waarom dan wel?"
De dag die voor me ligt, voelt dan ineens een beetje leeg.
Die leegte blijft gelukkig niet hangen, maar keert terug, als er weer zo'n dag is die niets concreets van me verlangt. Komt het omdat stoppen met werken meestal samenhangt met OUD worden? Of is hier iets anders aan de hand? Is het zoals gewoonlijk weer De Grote Verandering die mij parten speelt?
Ik heb gemerkt dat ik niet van grote veranderingen houd. Van kleine eigenlijk ook niet. Voor mij bleef alles het liefst maar altijd hetzelfde. Vroeger had ik heimwee naar huis, als ik ergens ging logeren. En heimwee naar mijn oude school toen ik ging studeren in een andere stad. Elke verhuizing opnieuw heimwee naar mijn oude huis, hoeveel fijner het nieuwe objectief gezien ook was.
Ik stem mijn hele volwassen leven al PvdA, ook al werd mij in dat verband laatst op het hart gedrukt dat ik toch echt "met mijn tijd mee moest gaan." Uit de tijd raken, wie wil dat nou! Maar betekent dat dan ook dat ik de man met wie ik er al 43 jaar op heb zitten, onderhand eens de deur moet wijzen?
Ik koop altijd in dezelfde winkels. Toen onze bakker zijn deuren sloot, ging ik met een brok in mijn keel naar een andere. Ik heb via internet twee maal exact hetzelfde paar schoenen gekocht en ik overweeg om ze opnieuw aan te schaffen, want ook het 2e paar begint intussen vaal te worden.
Mijn kast hangt vol met dezelfde vesten. Ik heb mijn nieuwe brillenglazen in het oude montuur laten zetten. Ik koop bij AH elke week precies dezelfde etenswaren en ook in de schoonmaak-sfeer ga ik nimmer vreemd.
Wat lingerie betreft, ben ik van mijn geloof gevallen en heb ik me bekeerd tot een internetshop. Maar uit al die honderden modellen ze me bieden, bestel ik iedere keer weer hondstrouw exact hetzelfde model en ik zou dood neervallen als dat model ooit uit de productie genomen wordt.
Deze herfst zijn we bezig met de aanschaf van een nieuwe keuken. Omdat Emma genoeg kreeg van ons getreuzel om hiertoe stappen te zetten, stuurde ze haar eigen timmerman op ons af. Die kwam aan huis en inventariseerde onze wensen.
"Om maar met iets te beginnen: waar wilt u het fornuis?"
"Nou, waar het nu staat zo ongeveer."
"En wat voor aanrechtblad had u gedacht?"
"Hier links roestvrij staal," zei ik, "en rechts een houten aanrechtblad. En daar zo de koelkast."
"En de kleur van de kastjes?"
"Ik dacht aan roomwit of zo."
"Maar dat is allemaal precies hetzelfde als wat u nu heeft!"
"Eh, eigenlijk wel, ja."
Hebben jullie dat nu ook?
Moet voor jullie ook alles hetzelfde blijven?
woensdag, november 11, 2015
Domme domme
Pien komt thuis uit school: "Jip is verliefd op mij, en Yannick is verliefd op mij, en Silke is verliefd op mij, en Céline is verliefd op mij, en Viggo is verliefd op mij. Maar ik ben op niemand verliefd."
Ik: "Ook niet op mij?"
Nee, is het antwoord. Dat vindt Jeppe zielig voor mij: "Maar ik ben wél té lief op jou, hoor mama!"
Ik: "Ook niet op mij?"
Nee, is het antwoord. Dat vindt Jeppe zielig voor mij: "Maar ik ben wél té lief op jou, hoor mama!"
dinsdag, november 10, 2015
Domme dommes
Sofía kijkt in de boodschappentas. "Oh, opa! Je hebt twee flesjes bier gekopen!"
Ik: "Vind jij dat lekker?"
Sofía: "Nee-hee. Maar als ik later groot ben, dan ben ik ook opa, en dan vind ik bier óók lekker!"
Emma hoort Maren huilen, gaat kijken en ziet Matthias zijn zus knuffelen. "Wat is er gebeurd?"
Matthias: "Hij stootte zijn hoofd en toen ging ik aaien!"
Ik: "Vind jij dat lekker?"
Sofía: "Nee-hee. Maar als ik later groot ben, dan ben ik ook opa, en dan vind ik bier óók lekker!"
Emma hoort Maren huilen, gaat kijken en ziet Matthias zijn zus knuffelen. "Wat is er gebeurd?"
Matthias: "Hij stootte zijn hoofd en toen ging ik aaien!"
Emma: "Als de Sint straks in het land is, dan mag jij je schoen zetten
bij de open haard."
Matthias: "Ga jij mij dan dragen?"
Emma: "?"
Matthias: "Op één schoen
kan ik toch niet lopen?"
Domme domme
Jeppe zingt luidkeels mee met Kinderen voor Kinderen: "Ik heb zo wa wa wa wa zielig gedroomd, wa wa zielig, maar eerlijk gedroomd!"
Ehm...
Ik dacht, laat ik eens zo'n handig kniptangetje kopen waarmee je die tie-wrapjes door kunt knippen.
Ha! Maar ik laat me natuurlijk niet voor één gat vangen. Er zijn tenslotte nog méér winkels. Hm.
Abonneren op:
Posts (Atom)