Op de Woensdagen kwam A3n naar Rosmalen om ons op te vangen in de namiddag. Het is één van mijn oudste herinneringen. Ze maakte tosti's voor lunch. Ik zat op de kleuterschool en zal vijf of zes geweest zijn. Petra een jaar of drie ouder.

Vijftien jaar later speelde ik gitaar in een bandje. Zomaar opeens stuurde A3n me een foto per post (wellicht met de krant).

"Flowers in a Green Field," she wrote. It was the name of the band, and the lyrics of one of our songs! It was so very appropriate. The photo is taken in Rosmalen's backyard. Possibly shot on one of those Wednesday afternoons.

On the first of June 2022, I spent one more Wednesday with A3n. It was a lovely, warm June day in Boxtel. We walked with Hera in the park, we chatted about this and that, and Aiden and Elsa made pencil drawings with A3n. All of us had such a wonderful time.

A few weeks after our visit, A3n told 'sMam how much she had enjoyed that day, and how "the boy had been cheeky, and the girl really sweet." It was so touching that A3n remembered that day, despite her memory trouble.

Aiden was six at the time, Elsa eight. Perhaps we did not eat tosti's, but reflecting back, I feel we somehow made a nice, full circle.

De paradoxale Grote Verandering

Toen Petra naar Haïti verhuisde voelde ik de kriebels weer even, maar ik ben nog niet aan de beurt. Mijn datum nadert, nog een paar jaar en dan is het weer zover.

Beppie schrijft over veranderings-angst, en misschien is dat wel een gevolg van risico aversie. Katelyn is risico mijdend, dus ik ben haar maar gaan voorbereiden, want onze Grote Verandering komt. Nog een paar jaar, en dan gebeurt er weer iets belangrijks. "Waar in de wereld wil je wonen, en waar wil je dat Elsa naar school gaat, Katelyn?" Ik vraag het haar gewoon, want we kunnen vast de windrichting beïnvloeden.

Ik ken de tafels van zes en twaalf, en vierentwintig. Mijn leven ontplooit zich in veelvouden daarvan. Toen ik vijf was (eigenlijk een jaartje te vroeg), verhuisden we van Sittard naar Rosmalen. Op mijn twaalfde gingen we naar België - dat was echt een Grote Verandering. Precies zes jaar later dreef ik naar Tilburg voor de studie, en dat duurde ongeveer zes jaar. Het laatste jaar ging ik naar Australië en uiteindelijk Singapore (eigenlijk was dit een jaartje te laat), ook dat was echt een Grote Verandering. Je hoeft geen hoog IQ te hebben om deze reeks te voorspellen: 6, 12, 18, 24... En inderdaad, het hield niet op: Rond mijn 30ste trouwde ik fout, en kocht ik een flat goed.

Zes jaar later vond ik mijn reboot-knop en begon mijn huidige, gouden era. Een verfrissende storm: eigen bedrijf, nieuw lief, weg uit de flat, een nieuw leven. Geen high-impact immigratie naar een nieuw land, maar deze verdiende heus de titel 'Grote Verandering'. Ongeveer zes jaar in, kochten en verhuisden Katelyn en ik naar flat II, en Elsa werd geboren. Ik was ongeveer 42. Dat is intussen alweer een paar jaar geleden.

De volgende is dus 48, en dat is nog best een hoop nachtjes slapen. Maar 48 is een veelvoud van twaalf (en van vierentwintig!), dus dit wordt weer zo'n massale! Nog een puzzelstukje valt op haar plek: in dat jaar begint Elsa aan de lagere school. Je snapt dat ik steeds minder rustig slaap, want wat staat me te wachten? Zullen we deze keer weer naar een ander land gaan?

En dan droom ik weg, beseffend dat het allemaal puur toeval is. Heel misschien is er wel een hormoon, dat echt mensen loswrikt na een aantal jaar stil te zitten, denk bijvoorbeeld aan de 'seven year itch'.

Maar, nu heerst het gevaar dat mijn Grote Verandering een self fullfilling profecy wordt. Als ik er al jaren van tevoren naar toe leef, is het dan nog wel zo'n enorme ommezwaai? Ik zou het eerlijk gezegd ook niet zo erg vinden als deze keer alles precies hetzelfde blijft, hahah.

En misschien is het dat wel; mijn verandering is deze keer dat de verandering niet komt! Want het breken van routine, dat is toch precies de definitie van verandering - wat een prachtige paradox :)

E-poll-a

Geen roze meer. Fijn. Maar, de poll is nu weer onleesbaar. Oh, dat was deze keer misschien maar goed ook.

Zet maar gewoon wat foto´s op de blog

Erik en Katelyn zijn in Nederland (geweest).

Zeger op de diploma-uitreiking

Merel in het voorprogramma van de diploma-uitreiking

Katelyn en Erik zijn in Frankrijk (geweest)

Moby verhuist begin september naar Frankrijk. Roelof-jan en ik ook.

Fijne vakantie!

equiliberi

en daar is:

* *  Jeppe!  * *

Jeppe Vermeer,

vanochtend geboren op de Padualaan in Maastricht,

52 cm, 3300 gram,

Lonneke en zoon maken het goed!

Nu staat het aantal kleinkinderen en achterkleinkinderen van Opa inderdaad gelijk.

O, maar we hebben er nog meer

Als de voorlopige beoordeling 'goeie tweede' is, misschien maken we dan met Marijntje meer kans voor de eerste prijs.
Dit filmpje is van 17 augustus 2010:

Inmiddels is Marijntje wel al gegroeid, maar lachen kan ze nog steeds als de beste!

   



dievanonslachtniet... oftochwel

We doen er alles aan om Pien te laten lachen: kietelen, meelachen, dreigen. Het helpt niet.

 

En de oplossing blijkt zo simpel te zijn...

ziemijeenslekkerlachencompetitie

Nou, hier is dan onze Winsumse inzending van Femke (11 december 2010).
Wat mij betreft hoeft deze competitie overigens niet beperkt te blijven tot baby's.

The Riga files: day 1

Emma ("kleine"Emma) zit in Letland op uitwisseling. Het meisje Monta waar ze bij logeert is niet echt haar type. Monta komt wat autistisch over, eet niet, interesseert zich nergens voor, maakt zinnen van één of twee woorden en stelde gedurende haar verblijf bij ons geen enkele vraag. Emma houdt ons op de hoogte via de mail. Dag 1.

In de ochtend:

Hee daar,

Een bericht vanuit Letland! We zijn veilig aangekomen, na een vlucht van precies 2 uur. Nu is het hier half 12, en zit ik in hun appartement. Het is wel best klein, maar ze heeft me haar eigen kamer gegeven, en daar heb ik zeker geen problemen mee :) Ze is nog steeds heel raar. Nu heeft ze opeens een of andere ontmoeting geregeld met haar vrienden (zonder het mij te vertellen). Dus dat gaat interessant worden.
Riga is in een woord.. lelijk. Stel je Berlijn in de tijd van de Muur voor. En dan het oostelijke gedeelte. That's right, lelijk dus. Maargoed, daar moeten we dan maar mee leven.
Ik ga jullie waarschijnlijk mailen ipv bellen, want mijn mobiel doet het gewoon echt helemaal niet hier en bellen gaat gewoon niet werken, dus mailen wordt het :) Een stuk goedkoper ook.
Dus, jullie zullen nog van me horen!

xx Emma

PS: Ze heeft een kat, natuurlijk heel leuk. Het enige nadeel is dat dat beest over m'n spullen en m'n SCHONE handdoek kruipt. Ik kom dus thuis met een aantal haren aan m'n kont. Geen probleem, hoop ik?

Een paar uur later:

Hee!

Ik heb foto's gemaakt vanuit de kamer, maar het enige wat je ziet is appartementen en dorre bomen. Dat is het. De moeder is wel heel aardig, maar kan niet zo goed Engels, dus communicatie gaat nogal lastig. En als ze dan Engels praat is het compleet onverstaanbaar.
Ze zei dus net: Ja, dan gaan we naar m'n vrienden, bier drinken. Ik ga d'r zo toch wel even duidelijk maken dat ik daar niet lang blijf!
Ik hoop echt enorm dat ik een keer te eten krijg, volgens mij doen ze hier niet echt aan middageten..
Ik ben nu wel heel erg moe, en morgen weer vroeg op.. Het is trouwens el mooi weer hier, veel zon en best warm. Maar morgen gaat het regenen. Oja, en nog een probleempje: mijn mobiel kan dus geen netwerk vinden, wat betekent dat als ik verdwaal ofzo, ik niemand kan bellen om me uit de brand (of in dit geval: de verdwaal) te helpen.

Hoe hou ik dit vol..

Een halve dag later:

Hoihoi, hier komt een compleet verslag van de dag van vandaag :)

Het begon allemaal op het vliegveld, waar alles wonderbaarlijk genoeg heel vlot verliep. Niemand was zijn of haar identiteitskaart vergeten! Het is bijna een wonder. Jeanne en ik kwamen dus als laatste het vliegtuig in, waar een steward zijn werk wel heel geinig vond.. tijdens de demonstraties van de exit's en zwemvesten enzo, kon hij z'n lach niet inhouden :P Wat een beroep..
De reis duurde dus precies 2 uur, en Jeanne en ik zaten, hoewel we dus geen plekje naast het raam meer hadden kunnen bemachten, wel naast een Nederlander die ons over het een en ander waarschuwde in Letland. Volgens hem waren er daar mensen die een of andere valse muntsoort wilden omwisselen voor euro's, dus dat we daar flink voor moesten uitkijken!
Het was een beetje bewolkt, maar er was wel land te zien (lees: bos). Op een gegeven moment kwam het icoontje 'fasten your seatbelts' in beeld, tot verbazing van iedereen (of waren het alleen Jeanne en ik?), er was namelijk geen landingsbaan te bekennen. Laat staan een auto. Laat staan een weg. En toen beseften we het. We waren in Letland. En niet zomaar in Letland, we waren op het grootste vliegveld van Letland. Het Schiphol van Letland. Weeze mag in z'n handjes klappen.

Nadat we waren geland liep alles ook weer lekker vlotjes door, behalve dan dat we 40 minuten op onze bagage moesten wachten. Letten nemen de tijd. Onze geliefde Letjes stonden ons daar natuurlijk al geirriteerd (sorry, ik krijg tekentjes op de letters op die toetsenbord niet voor elkaar!) op te wachten: 'We hebben hier wel 50 minuten gestaan!' Wij lachen.

Met een zucht wierp ik mijn laatste blik richting de Nederlanders, en volgde ik de moeder van Monta naar de auto. Gelukkig wonen ze dicht bij het vliegveld, dus we waren snel zu hause. Ik kreeg de kamer van Monta toegewezen, en met een subtiele ' Oh, krijg ik een kamer voor mezelf!' had ik er ook weer mooi voor gezorgd dat ze niet op een matras naast me ging liggen. Die gaat lekker op de bank.
Ik pakte mijn koffer een beetje half uit en gaf de cadeautjes aan haar, die nu ongeopend naast me liggen, as we speak. God, wat heb ik zin die zak drop open te trekken.
Vervolgens vroeg ze wat ik graag wou doen, waarop ik zei dat ze misschien iets van de omgeving kon laten zien. 'Omgeving me hol' moet ze gedacht hebben, want nog geen minuut later hing ze met haar vrienden aan de telefoon om een afspraak te maken. Ze vertelde me dat we rond 13.00 naar haar vrienden zouden gaan, waarop ik geirriteerd antwoorde dat ik moe was en daarom niet te lang wou blijven. Met een verwijtende 'Jij wou de omgeving zien!' gingen we om 13.00 op pad.

En wat voor een pad! Niet zomaar een, kan ik je vertellen. Wat een pad, wat een pad. Appartementenblokken torenen boven je uit, allemaal dezelfde balkonnetjes, geen enkele kleur, triest, triest en nog eens triest. In plaats van over de stoep te lopen, vinden ze hier midden op straat ook prima, waar ik me lekker niet aan hield. Die stoep is er niet voor niks. Weg oversteken? Nee joh, we klimmen gewoon over de treinrails. Ze kon nog wel lachen om mijn paniekerige 'Loop ik nou serieus over een TREINRAILS?'

Na een tijdje lopen kwamen we 'de vrienden' tegen. Lullen allemaal lekker door in het Lets natuurlijk, wat ik toch niet zo erg vond, ik wil niet eens weten waar zij het allemaal over hebben. Monta probeerde wel zo veel mogelijk te vertalen. De uren die volgden zijn bij uitstek de vreselijkste van mijn leven tot nu toe geweest. De reis begon bij een supermarkt (waarbij je niet moet denken aan een hypermoderne Albert Heijn, no, I'm talking USSR supermarkt..) waar natuurlijk gelijk naar de bier-sectie werd gesjeest. Hoppa, 10 flessen bier d'r in (0,5 liter!!) en nog een aantal blikjes. Daarna gingen ze ergens in het doolhof van appartementen op een bankje zitten (alles lijkt daar zo op elkaar!) en trokken met z'n allen een fles bier open. Daarna ging het ongeveer zo: zuipen, zuipen, zuipen, spugen, roken, spugen, zuipen, spugen, zuipen, roken, spugen..
En wat schaamde ik me toch voor al die vrouwen die daar met hun kinderwagen voorbij liepen (die heb je hier massa's!) en een blik van minachting over ons heen lieten gaan. Verschrikkelijk. Er was een meisje bij die in mei 20 wordt. Wat is daar nou mis mee, zul je denken. Nou, het feit dat ze net als ik in de VIERDE klas zit, kan het verklaren. Naast het bankje waar we zaten stond een prullebak. Prullebak? Het is toch veel leuker om het ergens midden op straat te flikkeren? En het is daar normaal! Het is daar gewoon normaal als je een flesje bier leegdrinkt en 'm vervolgens gewoon over je schouder gooit. Het kan hier allemaal.
Wat ook opvallend is is dat de oudere mensen de jongere heel veel aanspreken. Ik versta er natuurlijk geen hol van, maar ze hebben altijd kritiek. Terecht natuurlijk ;)

Nouja, daarna ging ze me thuisbrengen, hebben we even met z'n allen gegeten en nu is ze dus weer weg en zit ik heerlijk alleen op m'n kamer :) Ze heeft een paar films op d'r computer staan, dus ik vermaak me wel. Die zak drop kan ze vergeten.

xx Emma

PS: Nog 6 dagen, nog 6 dagen, nog 6 dagen..
PPS: Haar moeder is overigens echt heel erg lief. Ze kan echt 0,0 Engels maar ze is ontzettend gastvrij. Ik verhonger dus gelukkig niet (weer een zorg minder..).

daar is ze dan!

* Pien *

geboren op 27 maart 2010, om half twee 's middags

ze weegt ongeveer 3200 gram

een mooi kindje

met mooie lange vingertjes en mooie lange teentjes

*

Zojuist, om half vier, belde Marleen deze gegevens vol trots door.

De bevalling schijnt vannacht om 2.30 thuis begonnen te zijn. Lonneke had veel pijn. Uiteindelijk moesten ze toch naar het ziekenhuis waar al gesproken werd over keizersnede. Het kindje reageerde heftig op de weeën.

Lonneke kreeg een ruggeprik en daarna ging het snel. Keizersnede hoefde niet meer. Ze heeft wel veel bloed verloren.

Marleen had 's ochtends een afspraakje met Lonneke om samen boodschappen te doen. Peter zou naar een open dag moeten. De komst van de kleine Pien schopte lekker alles in de war. Marleen gaf toe dat ze behoorlijk zenuwachtig was.

Alles is goed afgelopen dus. Op dit moment zijn Pien en haar ouders nog in het ziekenhuis. Lonneke moet wachten tot de verdoving van de ruggeprik is uitgewerkt. Daarna mag ze weer naar huis.

*

Lonneke, Peter, van harte gefeliciteerd met jullie kleine Pien!

Wij zijn heel blij voor jullie en gaan het hier lekker vieren.

Tot binnenkort!

groetjes,

nichtje Lisa, nichtje Marijntje, tante Es en oom Jeroen

Concerto in G-major

Samen met Benson (bass), Eric (keyboard), Katelyn (drum) en Gillian (vocals) speel ik in een bentje (de voorlopige naam is Gillian and the... what the...?). De opzet was oorspronkelijk eenvoudig: we schrijven ons eigen materiaal, geen druk, en misschien spelen we ooit een concertje ergens of we doen wat home-recording.

Gillian is echter een echte semi-professional. Ze zingt jazz in een hotel. Toen ze aan ons vroeg of we met haar akoestisch wilde spelen in een bar (betaald), dacht ik, hey waarom niet? Ik speelde op het hoogtepunt van In a Green Field 15 jaar geleden voor 700 toeschouwers. Optreden, dat kan ik nog wel...

FOUT.

Feit bleek: We hadden slechts twee weken om ons voor te bereiden.
Bleek feit: De concert lengte: 3 sets van 45 minuten (meer dan twee uur).
Probleempje: Benson zat in Australië voor twee weken.
Blame-je-pro: Katelyn is echt nog niet ready voor concerten.

Onze doelgroep (barvolk) wil natuurlijk U2 horen en Radiohead en zo, en niet teveel Louis Armstrong en Miles Davis. In het verleden speelden we samen alleen ons eigen geschreven materiaal. Gillian en ik moesten dus opeens een cover-lijst met ongeveer 60 liedjes samenstellen en instuderen. In 14 dagen?! Hola, ik moet ook aan mijn bedrijfje denken, en lopenlopenlopen, etc.

We hebben alles bij elkaar 6 keer 2 uur gerepeteerd. Ik zat iedere avond tot diep in de nacht met de gitaar op schoot op het Interweb, zoekend naar poppy liedjes tussen 1950 en 2010 die niet al te moeilijk waren om live te spelen. Vaak moesten we iets vinden voor solos (infamous quote: 'Kun je niet wat scatten voor de solo in dat Kate Bush nummer?'), en soms moest ik ze transponeren naar Gillian's stem-bereik. Die twee eerdere filmpjes waren van een soort trial-event dat we deden in de Holiday Inn hotel (en ja, dat was een lift). Dat was één week geleden. Tot dan toe hadden we iets van 10 liedjes gesprokkeld. We durfden er 4 te spelen die avond.

Gisteren avond was het optreden. En hoe ging het? Er waren dus drie sets van 45 minuten:
(1-1) Erg slecht.
(2-2) Stukke beter.
(3-3) Helemaal geweldig.

Zo hoort het. In stijl ;)

Ik was bloednerveus. Ik wist dat we écht slecht voorbereid waren, en lets-face-it, ik was gewoon poepie-bang. Als een bassist meespeelt, dan mag je best een keer fout gaan, maar Benson zat in Melbourne en met alleen gitaar en zang is ieder foutje hoorbaar. En inderdaad: mistakes-galore, de PA was hopeloos, een snaar sprong, kritiek-lawine van de-baas-van-de-bar, de monitor kraakte bij het leven, het was 'buiten' (erg warm, vooral met een L.E.D. spot op je gezicht), en dat éne zuchtje verkoelende wind waaide de score in het rond. Echt alles ging mis.

Maar, who cares? de laatste set was echt grandioos te gek. Er waren mensen in de bar, die precies vertrokken nadat wij ons laatste nummer eindigden. Da's toch magnifiek? Helaas verdween de-baas-van-de-bar halverwege de tweede set, maar misschien mogen we wel terug komen volgende week (hopelijk kan Benson dan ook meespelen met een paar nummers).

Ik heb zoveel sneetjes en eelt op mijn linker-vingertoppen (van de snaren), dat het lijkt alsof ik er een halve marathon op gelopen heb. Dat is het pijnlijke resultaat van twee weken hard musiceren, maar, met een constante glimlach. Mijn gage gaat in een spaarpot voor studio kosten van ons eigen werk. Hoi podium, ik ben weer terug...

HET IS KOUD!

Ik weet niet hoe het in de rest van de wereld is, en daarmee bedoel ik natuurlijk Singapore en San Francisco, maar hier in Boxtel is het frisjes, vandaag zaterdag 9 januari! Opap zal wel een extra dekentje willen en uiteraard krijgen ook onze vogeltjes de nodige zorg, er hangt een batterij aan pinda's en vetbollen over de vijver, en voor de niet-hangers een groot plastic kerstbord met appeltjes die iets te lang hebben gelegen, Weetabix die al vijf jaar in de kast stond, havermout die niemand lust, verjaarde rozijnen, toastjes die over waren van de feestdagen, muesli en jawel, ook gewoon bruin brood. Wel acht merels maken daar grote ruzie over, er mag er maar eentje tegelijk op het bord zitten. Och, op die manier blijven ze ook een beetje in beweging.
Op het journaal gisteravond werd aangeraden "niet naar buiten te gaan" vandaag, want de gevoelstemperatuur zou -15 graden zijn. Zebbie kan ik echter niet op de pot zetten, dus ik MOET wel naar buiten. Ondanks het feit dat ik in een vorig leven een Eskimo was, is -15 voor mij toch ook wel een beetje koud, ik zal even vertellen hoe ik mij daar vanochtend tegen wapende: panty's onder lange broek, twee paar sokken in laarzen, een regenbroek, dikke trui, dikke jas, das OM de muts heen, warme handschoenen en mijn handen teruggetrokken in de mouwen. Ik kon er tegen! Echter, na 5 seconden hing er een druppel aan mijn neus en moest ik mijn handen weer naar buiten duwen, handschoen af, om een zakdoek te zoeken. Handschoen was gevallen, dus nat. Dit herhaalde zich om de 10 meter. Gelukkig was er niemand anders op straat, want ik zag er bovendien niet uit! Ik heb nu iets anders bedacht: ik koop gewoon een burka! Misschien hebben ze speciale winter-burka's, maar anders trek ik voornoemde plunje eronder aan. Neus afvegen hoeft dan niet eens: niemand die de druppel ziet hangen! Ik stuur jullie hierbij allemaal mijn warmste gevoelens toe!

Voorbij de 40…

Op de een of andere manier is mij bijgebleven dat ik rond de leeftijd die Zeger nu heeft (15 jaar), mijn ooms en tantes echt oud vond. Ons pap ook wel, alleen ons mam zag ik toch wat anders. Zij was destijds (slechts) 35 jaar, rekenkundig toen voor mij ook behorend tot de categorie ‘oud’, maar zij was in mijn ogen wel ‘modern’. Maar die ooms en tantes, toch allemaal maar dertigers, of zelfs eind twintigers, die leken mij van een andere generatie. Een generatie die niets begreep van mij, die tiener met geverfd haar, afwijkende muzieksmaak en vreemde kleren.

Begrippen als ‘oud’ en ‘jong’ zijn relatief, zoals ons Erik deze zomer nog zei toen Merel over ‘oude’ mensen begon: alleen iedereen ouder dan jezelf is oud. Merel (bijna 13) vindt iemand van 30 dan ook al heel oud, wat dat betreft verschilt haar mening nu niet veel van mijn mening destijds.
Nog belangrijker voor mijn ‘oude-ooms-en-tantes' gevoel was waarschijnlijk het feit dat mijn nichten en neven zo ongeveer nog in de wieg lagen, wat echt een heel andere gezinsleven geeft als eentje met tieners. Dan valt het als oom en tante echt niet mee om je de wereld van zo’n tiener-nicht voor te stellen. Ik zie hetzelfde gebeuren met mijn volleybal-collega’s. Het merendeel heeft nog jonge kinderen en kunnen zich geen voorstelling geven wat de tieners van nu bezig houdt. Terwijl ik redelijk gemakkelijk mee praat over hun kinderen, zie je glazige ogen en vraagtekens als ik wat vertel over Zeger en Merel.

Met mijn 42 ben ik intussen allang de leeftijd voorbij die ik destijds oud vond. Ons Merel heeft het al gezegd – jij bent oud. Gelukkig voor mij zijn haar oma’s ‘helemaal oud’. Om maar te zwijgen van opa Termeer! Maar – wat blijkt nu – ik behoor toch nog tot de categorie ‘jong’! Niet voor Merel, maar in het algemeen. Want tijdens de begeleiding van een vriendin met borstkanker krijgen we regelmatig te horen dat zij (47) nog tot de categorie ‘jonge vrouwen’ behoort, een categorie tot 50 jaar. Dus, beste ooms en tantes: ik nog niet, maar jullie zijn inderdaad oud!

Kan ik die ‘anti-aging’ dagcreme en die handcreme voor de rijpere huid nog even opzij leggen, ik ben immers nog een jonge vrouw!

DE JAS

Eerst even bedanken voor de reacties op mijn vraag hoe me te gedragen t.o.v. mijn cursisten spaans. Ik was immers aangesteld als juf spaans, en lag precies een half jaar voor op mijn leerlingen. Ik heb ongeveer 5 lessen gegeven en er mijn stinkende best voor gedaan, en het ging prima, maar na iedere les van 90 minuten was ik werkelijk doodop. De operales die ik aansluitend (aan een andere groep) gaf, was gewoon een makkie!
Ik had bij aanvang van de lessen spaans gezegd dat ik een zieke juf verving, en later (toen ik een foutje maakte) zei ik dat het voor mij wel een tijdje geleden was dat ik iets aan spaans had gedaan. Dat klopte wel, het was zeker twee uur geleden. Ik dacht dat ik er voor de rest van het schooljaar aan vast zat, maar toen kwam er een engel uit de hemel in de gedaante van Patricia! Patricia is een jonge Eindhovense die een HBO opleiding doet tot lerares spaans en Patricia zocht een stageplek! Bovendien is haar moeder een Spaanse en haar vader een Peruaan! Een lot uit de loterij. Vanaf volgende week neemt ze mijn taak over en ik begeleid haar een tijdje wat betreft het doceren op zich. Want daar weet ik wél alles van.
Zo. En dan nu het volgende probleem dat ik aan jullie wil voorleggen.
De jas.
Op donderdagmiddagen geef ik een groepje dames Engelse les. Daar zit een heel lieve vriendin bij die mij alsmaar dingetjes toestopt. Als het zelfgebakken appelflappen zijn, dan is dat geen probleem: die eten we met z'n allen meteen op. Nu heeft ze me ook een jasje gegeven dat ze speciaal voor mijn verjaardag had gemaakt. Ik zie nog haar verwachtingsvolle gezichtje toen ik het cadeau uitpakte: een paars jasje met een enorme kraag. Ik kon niet anders doen dan zeer enthousiast bedanken: precies mijn kleur en precies mijn maat en precies mijn model, je kent dat wel. Om EERLIJK te zijn: het staat mij van geen kanten en ik trek het nooit aan. Tenzij we samen ergens naar toe gaan en dan voel ik me doodongelukkig. Het is nu te laat om te zeggen dat ik het eigenlijk niet mooi vind, dus mijn vraag aan jullie: hoe kom ik van dat ding af zonder haar gevoelens te kwetsen?

NEDERLANDERSCHAP

Als enige allochtoon van de straat heb ik onlangs kunnen bewijzen dat ik al zeer goed ingeburgerd ben: mijn fiets werd gestolen uit de fietsenstalling bij het station. Dat ik koos voor de onbewaakte, gratis stalling bewees eveneens mijn Nederlanderschap. Mogelijk ben ik de dief op de traverse tegengekomen, ik moest opzij springen voor een woest rijdende allochtone fietser, mogelijk zat hij op MIJN fiets.
Eerst komt uiteraard het onbegrip: "HIER stond hij toch, of had ik 'm aan de andere kant gezet?" en dan tien keer alle rijen door. Daarna een lange wandeling naar huis tijdens welke ik steeds bozer en bozer werd en alleen maar kon denken aan de billen van de dief die nu op MIJN zadel zaten. Thuisgekoken worstelde ik me door het uitgebreide internet aangifte formulier, ik heb er niets meer van gehoord, dus vermoedelijk rijdt deze dure fiets (gekocht tijdens mijn laatste schooljaar in het kader van het fietsenplan van de minister) allang ergens in Roemenië. En als daar een oud moedertje erg blij is met de lage-instap-batavus, dan heb ik er wel vrede mee.
Vriendin Ans-van-de-gym (ik heb twee Ansen als vriendin) kende een mevrouw die al 20 jaar een fiets in de garage had staan en 'm vast wel aan mij wilde geven en zij-zou-dat-wel-even-regelen (Ik noem haar voortaan maar regel-Ans) Bleek nog waar te zijn ook! Gratis kreeg ik een Gazelle, nog gekocht bij de firma Vos, die al zo'n 20 jaar niet meer bestaat. Er moest het een en ander aan gedaan worden, maar regel-Ans kende een andere mevrouw van wie de echtgenoot het verschrikkelijk leuk vond om fietsen op te knappen. Ook dat bleek waar te zijn! Voor 50 euro werd de Vos-Gazelle weer splinternieuw! Ik kreeg er zelfs gratis een soort wollen muts bij voor op het zadel dat mij warme gevoelens geeft in de nether regions. Blijkbaar hebben veel Nederlandse vrouwen van zekere leeftijd zo'n wolletje op hun fietszadel.
In het begin keek ik overigens wel vaak in fietsenstallingen bij supermarkten en station of mijn gestolen fiets daar stond, maar ik ben nu heel gelukkig met mijn twee prachtige fietsen. Jawel, twee, want de man die graag fietsen opknapt heeft ook mijn oude krakkemik weer toonbaar en fietsbaar gemaakt! Bovendien heeft deze allochtoon er weer een aantal vrienden bij: ik ben al op verjaarsvisite geweest! En straks ga ik nog Nederlander worden door met Sinterklaas wat cadeautjes-met-gedichtjes te maken voor de betrokkenen. Ik heb dus een goede raad voor mijn mede-allochtonen: Wil je echt goed inburgeren? Nederlandse vrienden maken? LAAT GEWOON EENS JE FIETS JATTEN!

Schone verhalen?

Aangezien ik gedurende de werkdag veel thee drink, moet ik ook regelmatig even wat vocht wegbrengen. Het viel me op dat het in de wc regelmatig een enorme kliederboel is. De vloer nat, druppels op de bril, doorweekte papieren handdoekjes die naast de prullenbak gevallen zijn. Ik begon me steeds vaker af te vragen of de student van tegenwoordig thuis geen manieren meer geleerd krijgt. Daarnaast begon ik de wc te mijden. Ik hield het op, met als gevolg dat ik thuisgekomen op knappen stond en soms maar met moeite mijn eigen wc haalde, met alle vieze gevolgen vandien.
Tot ik het op een dag echt niet meer hield en mijn gelijke moest erkennen in mijn blaas. Ik rende naar de wc waarvan ik wist dat studenten er het minst gebruik van maken. Ik gooide de deur open en liep tegen een studente aan. Ik herkende haar eerst niet, want normaal gesproken heeft ze een hoofddoek om. Ze stond, met twee vriendinnen, uit alle macht te poeliën. Voeten, handen, gezicht, alles ging onder de kraan. Alledrie zijn ze twee koppen kleiner dan ik en konden ze net bij de wasbak. Geen wonder dat het zo'n natte bedoeling werd.
En vanwaar dit geklieder? Wij willen het onze internationale studentenkliek zoveel mogelijk naar de zin maken, dus ook onze studenten uit Saudi Arabië. Daarom hebben we een "prayer room" en voor het bidden moeten de dames en heren zich wassen.
Dus toch niet zo'n vies verhaal. Maar mijn eerstvolgende les gaat over handdoekjes ín prullenbakken gooien. Ach, ik kan tenminste weer gewoon naar de wc!

VIEZE VERHALEN

Na het lezen van Beppies Novemberhanden, leek het mij wel leuk om nog meer smerige verhalen te lezen! Ik zal beginnen, want ik heb er zojuist eentje gehoord van buurvrouw Ineke, die vorige week jarig was. Ze was in afwachting van koffiebezoekers en zette de taart alvast klaar op het aanrecht. Ze pakte de bordjes uit de kast en toen ze zich weer omdraaide zag ze hond Tim een hap uit de taart nemen. Ze joeg hem weg en sneed de taart verder in keurige stukken en serveerde die later aan de gasten. Ze kon me dit gewoon vertellen, want ik was er toen niet bij! Ter geruststelling: ik heb zoiets nog NOOIT gedaan. Zebbie mag hier het taartbord aflikken als het bezoek weg is, dat spaart afwas.

RE: BLOEMKOLEN

Ik denk niet dat men vaak teruggaat naar oudere artikelen om te zien of er een "reactie" bij is gekomen, dus maak ik hier maar even een vervolg van het bloemkolenverhaal. Ik had me vergist, de man die mij geld had afgetroggeld, was toch niet op een ander stukje grond opnieuw begonnen. Dat was een look-alike, al die oudere magere mannen met petje en sigaret lijken op elkaar. Vandaag liep ik met Zebbie langs de tuintjes en maakte een praatje met een ander ouder mager mannetje. Ik vroeg hem waar zijn buurman was gebleven. Hij keek me een beetje raar aan en vroeg: "Heddegijdèniegeheurtdan?" Wat had ik gehoord moeten hebben? "Heddegijdèniegelezedan?" Het had dus in de krant gestaan: ik was niet de enige die besodemieterd was, de booswicht had geld gestolen van "aauw vrouwkes" in verzorgingstehuizen, pinpassen en -codes ontvreemd, waarschijnlijk bij diezelfde aauw vrouwkes, geld gestolen van een zielige Surinamer en ook de snijbonen van mijn informant. Voor de meeste van deze vergrijpen werd hij veroordeeld tot een aantal maanden gevangenisstraf. Sindsdien had men hem niet meer gezien in Boxtel. Zijn vrouw had hem in de steek gelaten en bij de tuintjes was hij niet meer welkom. Uiteraard heb ik niet verteld wat mij was overkomen, want ik wilde niet ingedeeld worden bij de aauw-vrouwkes-groep!
p.s. toen ik doorliep voelde ik toch een beetje medelijden met de boef. Hoe kon iemand die zulke mooie bloemkolen kon laten groeien, zomaar op z'n ouwe dag het slechte pad opgaan?

BLOEMKOLEN

Zo’n tien jaar geleden liep ik met Tosca regelmatig een rondje langs de volkstuintjes bij ons in de buurt. Op de hoek had een man een keurig net perceel, er was geen sprietje onkruid, zijn schuurtje werd ieder jaar geverfd, de groenten hadden het er naar hun zin, vooral de bloemkolen, die allemaal in een emmertje zonder bodem stonden. De man was er dan ook altijd bezig, in ieder geval als Toos en ik voorbij kwamen. We maakten dan meestal even ‘n praatje, het onderwerp was meestal een mooie peul of een leuke krop sla.

Op een dag kwam hij ons huis voorbij toen ik net in onze brievenbus keek. Hij zei dat hij helemaal te voet naar huis moest, want hij was zijn portemonnee vergeten en wilde sigaretten kopen bij Het Renpaard. Ik bood aan hem wat geld te lenen. “Geef maar gelijk 10 euro”, zei hij, “dan heb ik zeker genoeg”. Ik vond dat wel wat veel voor een pakje sigaretten, maar ik gaf het hem toch maar. Daarna zag ik hem niet zo vaak meer, en dat tientje al helemaal niet! Na een paar weken was hij weer aan het wieden tussen de preistelen. “Je hebt zeker dat tientje niet gevonden in je brievenbus, hè?” vroeg hij. Wat koeltjes gaf ik toe dat dat klopte. “Ik heb het er wel ingedaan, hoor, in een verfrommelde envelop. Maar het zat ook vol reclame, jouw brievenbus.” Ik zei dat wij nooit reclamefolders kregen op het Essche Heike (die worden, voor ze bij ons zijn meestal wel ergens in een sloot gekieperd) en dat ik ook geen verfrommelde envelop was tegengekomen. “Nee, allicht niet!” zei hij, “die gooi je natuurlijk meteen weg met de reclamefolders! “ Ik liep toen maar door. Onze vriendschap was uiteraard over. Tosca en ik namen voortaan een andere route en als ik hem toevallig ergens tegenkwam, negeerde ik hem. .

Ik liep vandaag toch maar weer eens dat rondje met Zebbie, en het viel me op dat het hoektuintje één grote onkruidmassa was. Wat zou er aan de hand zijn? Is hij ziek en kan hij niet meer tuinieren? Is hij misschien doodgegaan? Meteen had ik er spijt van dat ik hem nooit vergeven had. Stel je voor dat hij nu zelfs te arm is om de huur van een tuintje te betalen! En heb ik dat geld nou echt gemist? Ik heb er geen ijsje minder om gegeten, en zeker geen tuinboon of rooie kool. Ik vond mezelf een mispunt!

Totdat ik hem vandaag plotseling weer zag. Hij heeft een tuintje verderop op het complex! Met een nog mooier schuurtje en ongetwijfeld prachtige snijbonen en bloemkolen in emmertjes. En, wat denken jullie, was ik blij dat het toch goed met hem ging, blij dat ik de kans kreeg om te vergeven en te vergeten dat hij mij voor de gek heeft gehouden? Bestolen zelfs?

Niks hoor! Ik ben weer nét zo boos op hem als tien jaar geleden!

MIJN ALLERMOOISTE LIEFDE

Onze lagere school (en met "onze" bedoel ik die van Margriet, Marleen, Beppie, José en mijzelf) bestaat 100 jaar en daarom was er op 17 mei een reunie. Men had de oud-leerlingen in 4 leeftijds-categoriën verdeeld, wij waren de tweedst oudste: die van geboortejaren 1937-1957. Ik ging er heen met Marleen en vriendin Marijke Verhoeven en die raakte ik beide meteen kwijt. Aangezien iedereen die ik tegenkwam van een andere jaargang was, ging ik zelf maar op zoek naar mijn verleden. Ik kwam in de gang waar vroeger de kleuterschool was, die toen nog "bewaarschool" heette. We werden overdag bewaard tegen het kwaad van de straat. Op de bewaarschool gebeurde niets kwaads, ondanks het feit dat er ook jongetjes werden toegelaten. Dat kwam omdat de klassen onder streng toezicht stonden van de bruiden van Christus, die vanwege de sjieke families waar ze uitkwamen en de bruidschat die ze meebrachten, Mère werden genoemd. Uiteraard met een naam erachter: Mère Sjurtruut, Mère Leenie, Mère Marie-Wierook, Mère Angèle-snotbel!. De naam van de Mère die mij moest bewaren, ben ik vergeten, maar ik wist nog precies waar haar klas was en daar stond ik op 17 mei 2008 stil voor de glazen deur. Aan de andere kant van die deur stond ik ook, in 1949, misschien was het ook wel 17 mei. Ik stond er "op straf". Mijn allereerste straf en meteen de allerergste: voor de glazen deur zodat iedereen die over de gang liep, mij kon zien: "kijkkijk! Adrienne Termeer staat op straf!" Ik had 'm ook wel verdiend. De Mère had ons allemaal een papier gegeven met een voorgedrukte locomotief erop. Die moest ingekleurd worden. Ik had er heel erg mijn best op gedaan en was er ook wel een beetje trots op: mijn locomotief was groen en blauw en rose en geel. En alles binnen de lijntjes! De deftige mond van de Mère viel open van verbazing over zoveel domheid, want ZO ZAG EEN LOCOMOTIEF ER NIET UIT!!!! En dus stond ik even later bibberend voor de glazen deur op straf. De kinderen die het wèl goed gedaan hadden, moesten mij om de beurt hun locomotief laten zien. De meesten deden dat triomfantelijk, blij dat ze niet zelf daar stonden. Behalve kleine Wim van de Z., een van mijn vriendjes. Ook hij had de locomotief keurig zwart gemaakt. Ik durfde bijna niet met mijn hoofd te draaien, bang dat ik mijn evenwicht zou verliezen. Ik raapte al mijn moed bij elkaar, en keek hem aan. Ik zag dat zijn zes-jarige gezichtje vertrokken was van medelijden! Het maakte de straf ietsje gemakkelijker, en ik hield vanaf dat moment van hem. Mijn eerste grote liefde. Er kwamen andere grote liefdes in mijn leven. En verdwenen weer. Welke was de mooiste? Op 17 mei 2008 wist ik het.
Toevallig (?) kwam ik even later zijn echtgenote tegen. Ze heeft een kladje meegenomen met het adres van ons feestje op 31 mei. Ik hoop dat hij komt!