Nijmeegse Dommes

Neeltje (Pien, M&E) komt op bezoek en Sophia logeert bij opa. We gaan in aanloop even naar het grote opabed kijken en dat is helemaal oké, maar wel een beetje saai: niet het groene dekbed met bolletjes wat ze gewend is, maar een wat zakelijk blauwe. Maar joh, geen probleem, de knuffels werden geïnstalleerd om het wat vrolijker te maken. Nu even kijken waar Neeltje slaapt... maar daar viel de vrolijk kwebbelende Sophia geheel stil. Op Neeltjes bed lag verdorie een echt Jip en Janneke dekbed... én ook nog eens een handdoek met Disneyprinsessen.  Sophia: "Opa... (lange stilte) ... die wil ik ook..." Tja, wat doe je dan als gediplomeerd opa? Neeltje weet nog van niks... Wat niet weet wat niet deert, dus even snel alles omwisselen. Gelukkig konden we Neeltje nog voorzien van een roedel Dalmatiërs. En Sophia? Over the moon. 

Opa heeft het boekje De vergeten beertjes al vijf keer voorgelezen en wordt een beetje baldadig. Hij pakt bij het volgende verzoek het lege voorblad en wijst met zijn vinger een denkbeeldig plaatje aan. "Visje in de grote stad." Volgt een geïmprovisseerd verhaal over een visje dat de mama kwijtraakt in de stad. Niemand heeft mama gezien, maar octopus vangt visje op en neemt het mee naar het politiebureau. Kan de politie helpen om mama te vinden? Sophia luistert geboeid en volgt opa's vinger langs de denkbeeldige plaatjes. Op het politiebureau zit agent Haai: "O, die mama hebben we opgesloten in de gevangenis omdat ze haar kindje was kwijt gera..." Maar uit het niets, zeer tot opa's verrassing, ontploft Sophia nu: "Nee!!! Stoute haai!!!" Ze bonkt met twee vuistjes op de lege pagina op de plek waar Haai zich ongeveer moet bevinden en huilt hartstochtelijk. "Dat mag niet!!! Je mag mama niet in de gevangenis doen!" Gelukkig liep alles goed af, werd Haai door agent Walvis ontslagen en mocht de mama met kindje vis naar huis. Kioew. 

Sindsdien nemen we de improvisaties wat serieuzer. Maar Sophia is wel wakker geschud. Bij elk leeg voorblad wordt tegenwoordig gevraagd: "Wat staat hier?" Als het twee lege voorbladen zijn, wil ze ook weten wat er op het andere blad staat. Opa geeft dan een gevaarlijke keuze "dit gaat over een monster dat kindjes eet" en een veilige keuze "dit gaat over een konijntje dat met mama en papa gaat picknicken". Ze kiest altijd voor de veilige keuze. Maar dat bloedeloze verhaaltje is nog niet afgelopen of opa moet toch ook nog even die andere bladzijde voorlezen... En natuurlijk loopt het goed af. 

Bij de drie voorgaande foto's: Sophia tijdens het eten van haar toetje (blauwe bessen, skyr en opajam) bezig met "bessen schilderen". 

Opa: "Ha! Het stoplicht springt op groen." Sophia: "Huh? Een stoplicht kan toch niet springen?"

Opa legt de zaken altijd goed uit. Een varken in de modder? "Ja, dat heb je met varkens hè." Een onverwachte regenbui? "Tja, dat heb je met regen hè." Nu zegt opa "Klaar is Kees!" Sophia: "Ja, dat heb je met Kezen hè!"

Sophia is aan het spelen met zeep en water en maakt "een kopje thee". Opa: "Met melk? Zeepmelk zeker!" Sophia: "Neeee... Het is net alsof échte melk."

Ene Loes (vriendin van Julia) is een concurrent van opa. Die neemt met haar bezoek altijd iets leuks mee en doet leuke spelletjes. Sophia ziet haar maar wat graag komen. Laatst had ze een echte toverkoffer bij zich. Een paar weken later kruipt Elise in de koffer en als mama en opa dat leuk vinden, klimt Sophia natuurlijk op de deksel. Ja, ook leuk, maar de koffer dreigt het nu onder die last te gaan begeven. Sophia: "Ach, Loes is toch niet in de buurt."

Sophia en opa zijn rustig aan het lunchen. Op de radio klinkt een aria van Handel, waar ze samen naar luisteren. Sophia: "Hé?! Da's niet van de muziekles."

Sophia heeft iets leuks gevonden om te zeggen: "Kakkiejakkiejakkie, de kat moet kakken," Ze herhaalt het iets van 10 keer en het wordt elke keer leuker, hahahahahahahahahahahahahaha!

De zussen kunnen het goed samen vinden. Sophia was altijd al Elise's grote held, maar nu Elise al een beetje kan staan, komt de liefde meer en meer van twee kanten.  Elise mag zelfs in het huisje komen, dat was eerder verboden gebied. En Elise heeft zo'n beetje de auto veroverd op Sophia. Sophia heeft zich ermee verzoend en vindt Elise tegenwoordig dan ook "zó lief" en "zó zacht". En zo is het.

Sophia wordt nu snel ouder. Vanaf dat ze kon lopen, was één van de dingen die ze graag deed "wandelen met Brahms". Dan pakte ze de kleine buste van Brahms uit opa's kast en liep daar onder grote vrolijkheid mee rond de tafel, terwijl opa dan moest blijven zeggen "welja, hallo, die gaat maar weer eens een stukje wandelen met Brahms, moet niet gekker worden". Brahms stond daarvoor ook op een voor haar makkelijk bereikbare plek. Gisteren heb ik Brahms naar een hoger gelegen plek verzet, omdat ze nu al maanden niet meer wandelt met Brahms. Hij mist dat, kon ik aan 'm zien. Ik ook. 

Nijmeegse dommedommes

 Ach kijk nou, daar ligt ze. In precies hetzelfde bed, onder hetzelfde dekbed, onder hetzelfde schilderij, met hetzelfde bedlichtje, in de dezelfde kamer als haar moeder toen díe een jaar of 5/6 was... En tróts dat ze is op haar nieuwe kamer, waarin ze voor het eerst in haar ééntje slaapt. Opa slaapt een deur verder en ze hebben drie keer geoefend, hoe het moet als ze opa mist. Ze hield het lang vol: tot wel 4 uur 's nachts. En keurig meldde ze zich bij opa. 's Ochtends was ze erg trots dat ze in haar nieuwe bed had geslapen. Maar het blijkt een éénmalige gebeurtenis: ze wil toch het allerliefst in "Het Grote Opa Bed". 

Sophia's eerste herkenbare tekening. Ballonnen!

Sophia doet gek en schommelt scheef, in rondjes. Sascha: "Huh? Da's gek. Mag dat wel, scheef schommelen?" Sophia stopt onmiddellijk en kijkt geschrokken. "Nu ben ik bang dat het niet mag, papa..." Julia: "Papa maakt maar een grapje hoor!" Sophia zachtjes: "Ik wil ook alles zo goed doen..." 

Sophia is met mama op een soort camping. Julia legt uit dat er een mannen w.c., daar mogen mama's en meisjes dus NIET op. Sophia, voor iedereen op de camping goed hoorbaar: "Ik wil óók een piemel! Ik wil nú een piemel! Ik wil dat écht mama!"

Julia kijkt naar een foto van een zakenvrouwenclubje. Sophia: "Wat doen die? Is dat saai?" Julia: "Ze praten over bedrijven." Sophia: "Mmm... Dáár gaan we liever niet naartoe."

Sophia krijgt wat spaarstickertjes bij de Jumbo. Sophia enthousiast: "Mama, wij hebben zóveel geluk! We zijn niet jarig en krijgen tóch een cadeautje!"

Elise krijgt de borst. Ineens houdt ze op, zwaait naar mama en kruipt naar papa. Ze weet net als Sophia blijkbaar al: dáár moet je zijn voor de leuke wilde entertainment. 

Tijdje terug, Sophia wordt tegen de afspraak in door mama en papa bij de peuterklas opgehaald, niet door opa. Sophia meteen in tranen... Vanwege opa? Nee. Ze heeft een broodje gebakken voor opa, maar dus niet voor mama en papa... Sophia huilend: "Mama en papa hebben niets te eten!"

Julia en Sascha hebben een mooie klok, waarop met stickertjes "speeltijd"en "bedtijd" hebben aangegeven. Met een kleine wijzer die steeds dichterbij "bedtijd" kwam, werd ze toch wat ongerust: "Is het dan bedtijd, mama?" Julia: "Ja, dan is het bedtijd." Dat was het echter nog lang niet, dus het werd verder vergeten. Later was Julia oprecht verrast, toen ze Sophia riep om klaar te maken voor bed. Sophia, wijzend naar de klok: "Haha!" De slimmerik had de sticker in de tussentijd op een andere plek neergepoot. 

Sophia zegt standaard dat ze niet kan slapen. Dat is niet waar, want dat zegt ze altijd 5 minuten voordat ze rustig in slaap valt. Julia heeft er een spelletje voor bedacht: "Als je nu je ogen dicht doet en stil gaat liggen terwijl mama even iets anders gaat doen, krijg je... knuffelhondje!" (Die hond ligt daar de hele dag, maar een beloning is een beloning.) Natuurlijk slaapt ze meteen in, maar als ze wakker wordt, is ze niet minder blij: "Mama! Ik heb gewonnen!"

Opa moet aan de lijn. Sophia heeft gezien dat hondjes aan de lijn moeten en "Opa is een hondje!" Opa gaat gewillig aan de lijn en mag met de baas gezellig door het huis wandelen. Aangekomen bij de opa-stoel kiest baas echter een scherpe toon naar haar nieuwe aanwinst: "Zitten hond!"

Meertalige Sophia zit op een stoel met twee... "Opa, deze stoel heeft twee Lochen." 

Opa's huidige - bijzonder aardige - huisgenoot Amena is niet populair bij Elise en ontketent daar telkens een pruillipje. De Egyptische ziet er bepaald Egyptisch uit. Ook Sophia had er moeite mee, ook al omdat Amena Engels spreekt en niet gewoon Duits of Nederlands. Het ijs is echter gebroken zoals je ziet, want Amena kan zo lekker  tutten met kettinkjes, ringetjes en haarspeldjes. Ze zaten daar tweeënhalf uur aan één stuk. In ruil kreeg Amena taalles. 

Er loopt een volumineuze vrouw in de supermarkt. Sophia keihard door de winkel: "Kijk mama, DIE heeft dikke billen!" Julia later: "Gelukkig waren we in een Duitse supermarkt." Sascha: "In Kranenburg? Daar lopen juist véél meer Nederlanders dan Duitsers..."

Sophia is het niet ontgaan dat mama altijd de gezonde opties kiest en Sascha vaker de lekkere verleidingen. Tijdens een gesprekje hebben ze het erover dat jongens papa worden en meisjes mama. Sophia denkt even na en is wat teleurgesteld: "Ik wordt een mama... maar papa zijn is veel leuker." Julia: "Waarom dan?" Sophia: "Papa's mogen lekkere dingen eten... en mama's niet."

Kleine poep (al zal ze Sophia wel voorbij groeien) blijft maar lachen. 

Dommes uit Nijmeegje

 Ach, het leven van oudste zus is niet makkelijk, zeker nu Elise steeds meer haar plaats opeist. "Pas op voor  je zusje Sophia!" Sophia: "Ik wil geen zus!"

En je eerste vriendinnen zijn soms niet zo aardig. In "het huisje" hangt een tekening van Sophia, in haar lievelingskleur paars. Een hele hoop krassen. Vriendinnetje Dali: "Die tekening is lelijk!!!" Opa neemt het voor Sophia op en sputtert iets van mooie kleuren. "Ja, maar díe tekening is écht lelijk!"

Het handelsinstinct van Sophia lijkt aangeboren. Opa: "Wat kost dat ijsje?" Sophia: "10 Cent." Opa: "Oei, ik heb er maar vijf." Sophia: "En 6? Heb je er ook 6?"

Sophia is een prima eter, het toetje is natuurlijk het meest in trek.  Hier zie je haar blauwe bessen beschiklderen.

Sophia zit in bad en opa springt even onder de douche. Sophia: "Haha! Die heeft papa ook! En als ik groot ben krijg ik ook een piemel!"

Sophia verdeelt de besjes eerlijk over de toetjes van opa en haarzelf. Opa heeft er een stuk minder maar bij navraag bij Sophia hoort opa: "O, dat is niet zo erg."

"Kijk opa! Ik heb korte benen!" Sophia heeft een rok aan. 

"Ik wil een boterham zonder helemaal niks, met alleen maar boter!"

De zeep wordt een beetje week, nadat Sophia hem al te langdurig onder water heeft gehouden: "Kijk opa, de zeep wordt sloom!"

Sophia kan zelf schommelen en schommelt hier met Mila (die is al 5, voor Sophia "een groot meisje") in de speeltuin om de hoek. Opa verveelt zich en probeert zogenaamd Sophia's voeten vast te pakken, met een dreigend "zal ik jou eens pákken...".  Sophia keihard door de speeltuin: "NEE OPA! JE MAG GEEN KLEINE MEISJES PAKKEN!" En alsof dat niet erg genoeg was, neemt ze het na een korte denkpauze ook op voor Mila: "... EN GROTE MEISJES OOK NIET!"

Opa moet strijken en Sophia zoekt wat te spelen. Wat te doen met de random voorwerpen op de foto? Nou, dat ligt voor de hand. Opa is jarig. Zijn stoel wordt versierd met de slinger. Er worden koekjes gebakken, waarbij kwistig met het zoutvaatje wordt gestrooid. De koekjes gaan even in de oven. Na het strijken moet opa gaan zitten en wordt er gezongen en van een bordje gegeten. 

Een aantal dominosteentjes worden gebruikt als kaarsen. Opa toont betrokkenheid door vanachter de strijkplank te roepen: "Steek de boel niet in de fik!" Hij moet even uitleggen wat fik is, maar dan klinkt het: "In de fik! STEEK!"

Sophia speelt nog steeds graag met de kleine popjes. Daarbij neemt zij de literaire benadering van haar moeder over. "Langzaam liep ze naar de deur. Daar stond ze dan, helemaal alleen... De auto verdween in de verte." 

Opa heeft Sophia een beschuitje met jam gegeven. "Zeg maar niet tegen papa en mama, anders worden ze misschien wel boos op opa." Sophia enthousiast: "Ja! Dan moet opa naar de gevangenis!"

Sophia ziet de uitstalling wasmiddelen op de wasmachine. Met het oog op één van de flessen: "Haha! Opa is een prinses!"

Elise blijft maar lachen en is nog steeds Sophia's grootste fan. Inmiddels kan ze ze zich optrekken en gaan staan. Bovendien kruipt ze met topsnelheid door het huis. 

Nijmeegse domme dommes

Sophia hoort veel vergelijkingen de revue passeren: Lang? "Zo lang als een lantaarnpaal!" of  Snel? "Zo snel als een haas die naar de wc moet!" Sophia begint ze uit zichzelf ook te maken: Koud? "Zo koud als een olifant! Hahaha!" Ze vindt het erg leuk en ze herhaalt 'm iets van 20 keer.

Sophia kopieert ook de benadering van Elise. Elise: "Da da da da..." Sophia: "Ja ja, dat wou ik ook net zeggen!" Of, terwijl ze naast haar kleine zus gaat zitten: "Daar zitten ze dan met z'n tweetjes."

"Waar slapen de vogels?" In de boom. "Waarom?" Omdat ze geen huis hebben. "Waarom hebben ze geen huis?" Omdat ze een nestje hebben. "En als het regent?" Dan worden ze nat. "Vinden ze dat niet erg?" ... Ik vrees dat de huizencrisis ineens onoplosbaar is geworden.

Opa heeft een simpele kijk op het leven en herhaalt vaak: "Als je moet ..., nou, dan moet je gewoon ... hè. Poepeladiejee." Bijvoorbeeld: "Als je moet poepen, nou, dan moet je gewoon poepen hè. Poepeladiejee" of "Als je wil kleuren, nou, dan wil je gewoon kleuren hè. Poepeladiejee." De discussie gaat over mollen. Sinds dat Sophia een mollenholletje heeft gezien, is ze bang voor mollen. Opa probeert haar op andere gedachten te brengen: "Hij is maar klein." en "Hij eet pieren, geen kindjes." en "Hij komt nooit boven de grond." en "Hij..." Maar Sophia kapt hem af: "Nou! Als je bang bent van mollen, nou, dan ben je gewoon bang van mollen hè! Poepeladiejee!" 

Sophia maakt soep van de theezakjes en schillen uit het afvalbakje. Opa, op afstand, hoort een vrolijk kwebbelende kok in de keuken, die met water en pannetjes bezig is. De gedachten dwalen af en na een half uur schrikt opa op: hoe lang is Sophia nu al bezig... en hoe lang is het al zo stil...?! Maar er is niets aan de hand. Er wordt nog steeds theesoep met kersenpitten gekookt. Alleen de schillen van de appel zijn op mysterieuze wijze verdwenen.

Sophia heeft een echte kassa en opent meteen een winkel. Opa is een goede klant (hij krijgt zelfs geld tóé bij de boodschappen). Maar het pad van de ondernemer verloopt niet over rozen.  Haar nering heeft de aandacht van de verkeerde soort klandizie getrokken... Angstig klemt ze de kassa vast, voordat de kleine boef ermee vandoor gaat.

Opa heeft een mooi kijkboek van Fien Westendorp en Sophia wil graag weten wáár op het eerste plaatje (mensen bij een trein) Sophia is. Opa wijst een kindje aan met een hoedje en twee koffertjes. Sophia knikt bedachtzaam. We gaan het hele boek door. Dat duurt minstens een half uur, want het is zo dik als een opa. Bij een van de laatste pagina's is weer een straatscène met veel mensen afgebeeld. Sophia: "Waar is Sophia?" Opa wijst weer een random kindje aan. Nee, die blijkt niet te worden goedgekeurd. "Die dan? Nee? Die misschien?" Nee. Sophia pakt het boek en bladert resoluut terug naar het begin: "Die!" Hoedje, twee koffertjes... Ja, natuurlijk. 

Julia, bij het slapen gaan: "Je mag nog één vraag stellen en dan doen we de oogjes dicht." 

Sophia: "Als mama's hoofd eraf is... dan heeft mama geen hoofd... En dan?"

Sophia heeft een nieuwe "boot" (kartonnen doos). Elise mag ook mee, maar Sophia is de kapitein, zegt opa. Sophia: "Ha! Ik ben de capuchon!"

Er wordt aangebeld. Bang dat het mama of papa is die haar komt ophalen, gaat Sophia snel verstoppen onder de tafel. Maar het is iemand anders, waar opa even mee moet babbelen. En ach... het is al laat op de middag...

Eekhoorn is kwijt. Elise heeft 'm ergens onderweg naar Appie Happie uit de kinderwagen gegooid... en we komen er thuis pas achter. Terug dus. Naar blijkt moeten we op ál onze schreden terug keren, tot en met de winkel. Daar vragen we of er wat gevonden is, hetgeen via de interne communicatie in no time bij al het personeel bekend is. Nee, niks. Sophia heeft de speurtocht van haar leven. Onderweg wordt ook véél met de verstopte eekhoorn gecommuniceerd. "Waar zit je eekhoorn?" "In de boom." "Welke boom?" "Weet ik niet!" etc. etc. Uiteindelijk vinden we hem op de tweede terugweg... in de eigen straat. Én een avontuur, én een happy end. Sophia stuitert van plezier. De volgende dag is er niets kwijt, maar moet het wel allemaal opnieuw met een imaginaire eekhoorn. Als we bij de winkel komen vraagt opa: "Zal ik vertellen dat eekhoorn gevonden is, of doe jij dat?" Sophia holt 20 meter vooruit en de automatische deur swingt open. Daar staat een medewerker die Sophia bij naam kent: "Eekhoorn is gevonden! Die lag op stráát!!!" Even later zijn alle medewerkers weer op de hoogte. 

Sophia kan al goed lezen. Bij een verkeersbord van 30: "3... en de O van opa. Mama, waarom staat daar 3 O?"

In de binnenspeeltuin: "Mama, zijn we hier al eens geweest?" "Julia: "Ja, toen zat Elise nog in de buik." Sophia: "Ja, dat weet ik! Toen had je een héééle dikke buik.... net zo dik als papa.*" 

Tante Emma is op bezoek: "Die heeft een baby in de buik.... (na enig nadenken) ... of een bal."

De Jumbo geeft een spaarsticker aan klanten: "Mama!! We hebben zóveel geluk! We zijn niet jarig en krijgen tóch een cadeautje!!!"

 

Duitse opa Dieter is op bezoek. Hij is nog niet zo bedreven in het voorlezen van Hello Kitty, maar Sophia heeft daar geen probleem mee en draait de rollen om: "Waar is Die Apfel?"  en dan enthousiast "Jááá'!"

*(Sascha wordt vaak dik genoemd, maar is in werkelijkheid juist heel slank.) 

  (Net als opa.) 

Sophia domme dommes

 Sophia heeft sinds haar ziekenhuisavontuur een flinke sprong gemaakt. Ze stelt voortdurend vragen en babbelt honderduit. En dat begint al vroeg op de dag. Om 05.30 schuift ze de gordijnen open: 
"Hm, even kijken of het overdag is... Ja! Opstaan! Opstaan! Het is geen slaapjestijd!"

Opa schept op en schept op: "Kijk eens wat opa lekker heeft gekookt! Opa is de beste kok. Goed gedaan opa, je bent fantastisch! Vind je opa ook een superdepuper-opa Sophia?" 
Sophia: "Ja... maar wel een beetje dom."

Sophia en opa wandelen vaak door de botanische tuin. Die is wat romantisch aangelegd, met een flinke vijver, een bosgedeelte en een "berg" van echte rotsblokken en met een waterval, bergbeekjes en vele bergpaadjes. Opa noemt een ingeslagen pad wel eens een "geheim paadje". "Geen idee waar die naartoe gaat. Misschien komt ie wel uit bij de waterval, of in het heksenbos, of bij de wolf! Geen idee." Maar dat had opa even niet scherp, toen Sophia vroeg: 
"Waar gaat dat pad naartoe?" 
Opa: "Naar de vijver." 
Sophia: "Nee, die gaat niet naar de vijver..." 
Opa: "Jawel hoor, ik zie de vijver da..." 
Sophia: "Nee opa! Nee! Die gaat niet naar de vijver! Weet niet waar die naartoe gaat! Geen idee!"

Mama: "Hé Sophia, zullen we samen gaan spelen?" 
Sophia: "Nee! Niet mama! Papa!" 
Papa: "Ja, maar ik ga weg, ik moet werken." 
Sophia, bijna in tranen: "Maar... maar... dan ben ik helemaal alleen..." 

Even een momentje nadenken en dan heel lief: "...mamaaa...?"

Sophia wordt misschien een echte Termeer:
Julia: "Hoe vond je de muziekles Sophia?"
Sophia: "Niet leuk. Daar ga ik NOOIT meer naartoe."
Julia: "Maar vond je de spelletjes dan niet leuk?"
Sophia: "Die wel. Maar er waren allemaal ménsen."

Sophia heeft flink met brood zitten kruimelen. 

Sascha: "Oh, jetzt muss ich wirklich staubsaugen, auch wegen Elise."

Sophia houdt haar handen voor haar ogen: "Nee! Ik wil geen herrie!"

Maar het moet echt van papa: "Es muss leider sein." Hij ruimt de tafel eerst op.

Intussen heeft Sophia snel de trapkast geopend en met behulp van haar opstapje een stoffer en blik gehaald. Ze gaat aan de slag en zegt tegen Sascha alleen: "Ha ha!"

Sophia kijkt dromerig naar de Waal, die voor haar huis langs loopt. Ze wijst in de lucht: 

"Als ie daarboven in de lucht zit, dan kun je hem niet zien." 

Iemand heeft haar vertelt dat wolken van water zijn. 

Julia: "Elise mag geen rozijntjes, want zij is nog een baby. Toen jij baby was, mocht je ook geen rozijntjes."

Sophia denkt even na en zegt dan: "Toen ik baby was, was er niemand een kind."

Sophia is fan van Jip en Janneke: "Ik wil op de piano klimmen, net als Jip!"

Julia: "Maar dan val je van de piano, net als Jip."

Sophia: "Maar dan kan mama mij even vasthouden?"

Julia: "Maar als jij op de piano klimt, dan gaat ie kapot."

Sophia kent echter haar klassiekers: "Nee, die gaat niet kapot. Bij Jip ook niet. Echt niet. Morgen kan het wel."

Sophia gaat óp papa liggen om te slapen. Het papa-matras. Mama is jaloers:

"Sophia? Wil je ook een keer op het mama-matras slapen? Dat lijkt me zo gezellig"

Nee, dat wil Sophia niet: "Kijk mama (ze rukt de deken weg en wijst op Sascha's buik), papa heeft een dikke buik, daar kun je op liggen. Is lekker zacht. Mama is hard!"

Sophia heeft geholpen om de fietskar in te laden, ze gaan naar de speeltuin: 

"We moeten de paashaas niet vergeten hoor!"

Geen nieuws bij Elise. 

Altijd vrolijk, altijd tevreden.

Sophia in het ziekenhuis

 Ach ach toch. Kleine Sophietje aan maar liefst 5 kabels in het ziekenhuis. Hart, infuus en adem (3). Ze had hoge koorts met stuipen en overgeven. Bovendien was ze niet meer aanspreekbaar. Bij de spoedhulp waren alle alarmbellen afgegaan. De dokteren dachten aan een hersenvliesontsteking. Had ze al paracetamol gehad? Eentje maar, en dus daar ging de extra billenpil. Even later ging de ibuprofen dezelfde kant op. Er werden bloedtesten afgenomen en in afwachting van de analyse ging de eerste batch antibiotica door het infuus. Je kunt je voorstellen dat we behoorlijk ongerust begonnen te worden. Sophia werd opgenomen in het ziekenhuis en werd met papa als wacht in milde isolatie geplaatst: afstand houden op de gang, wel toegang tot de ziekenhuistuin (het was prachtig weer). De vroege volgende ochtend volgde méér verontrustende berichten: zowel Sascha, Julia en Elise met hoge koorts en overgeven uitgeschakeld. Een familiepandemie. Opa werd als volgende kanarie de infectiemijn ingevlogen. Die trof een wit uitgeslagen Sascha aan die zich 

met zijn kotsbakje naar huis spoedde en een zielig hoopje Sophia, die toch wel beter oogde dan dat hij haar had achtergelaten op de spoedhulp. En kijk, in de loop van de dag draaide alles om: Sophia werd met de minuut beter, opa bleef onbekommerd op de been en het thuisfront werd zieker en zieker. Op het eind van de dag zat een fitte opa met een volledig opgeknapte Sophia in ziekenhuisqaurantaine Jip & Janneke te lezen, terwijl het thuisfront groen uitgeslagen thuis in bed lag. De wereld op zijn kop. Bij Sophia werd er afgeschaald. Meningitis leek vrij onwaarschijnlijk, omdat ze zo goed op de behandeling reageerde. Men dacht nu, dat het waarschijnlijk een virusinfectie was en opa dacht dat hij zijn goede conditie vast aan zijn brave griepprik te danken had. De antibiotica werden gestopt, elk half uur verdween er weer een kabeltje, de ibuprofen en paracetamol werden geskipt. Sophia was fit en helemaal hersteld. In de ziekenhuistuin kon ze leren fietsen en al met al begon het allemaal meer op een Pinkstervakantie met opa te lijken. Wel even de bloedtesten afwachten, dus nog wel een nachtje in het ziekenhuis. Thuis werd het gekreun inmiddels wat minder en werd er langzaamaan opgekrabbeld. De middag daarna de verlossende uitslag: geen bacterie aangetroffen. Als beloning voor het avontuur mocht Sophia een extra nachtje bij opa logeren. De ouders gaan voortaan wat extra paracetamol gebruiken, Elise weet nu dat het leven niet alleen maar leuk en lief lachen is, opa gaat straks zeker weer de griepprik halen en Sophia kan voortaan zelf fietsen. Allemaal wat geleerd. 

Opa kreeg wel een mooi cadeautje van Sophia. Haar eerste letters: o p a. Aldus de auteur. 

Domme Dommes uit Nijmegen

Sophia wordt midden in de nacht wakker: "En nu....?"

Sophia heeft in de gaten dat Julia en Sascha haar graag aan opa uitbesteden. Vaste prik bij binnenkomst: ze neemt konijn mee in haar huisje en opa moet aanbellen. Sophia opent het deurtje: "Ik ben mama." "Hallo mama." Opa krijgt konijn in handen gedrukt: "Kun je Sophia meenemen?"

Sophia is gebakjes aan het maken in de zandbak. Ze pakt daarvoor wel een een érg grote bak, formaat kleine bloembak. "Je kunt beter een klein bakje pakken Sophia. Dat gaat makkelijker." Sophia: "Nee-hé! Ik ben al drie!"

Oma Bibi uit Berlijn komt morgen. Sophia: "Misschien krijg ik wel een cadeautje.... maar ik weet het niet zeker."

Sophia gooit met kleine magneetjes tegen de radiator. "Hé! Houd daar eens mee op!" Sophia lachend: "Het is stoutemeisjestijd!"

Sophia is heel vrolijk en enthousiast aan het spelen. De keukenmat is een eiland, de handdoeken zijn de waterval en de elastiekjes zijn vissen. En voor haar uit, wijst ze met handje: "Dat is het nieuwe deusj!" Opa: "Ah, is dat de zee." Misgegokt. Sophia: "Nee, dat is het nieuwe deusj" Opa: "...het nieuwe....?" Sophia wijst nu iets minder vrolijk naar de keukendeur. Opa probeert: "Buiten? De tuin?" Nu slaat Sophia teleurgesteld haar ogen neer. De vrolijkheid is weg en ze weigert nog iets te zeggen...

Even later neemt opa de dag met Sophia door. Ze waren in de botanische tuin geweest met de waterval en de vissen en de natuurspeeltuin in het bos. Sophia: "Ja! In het deusj!"

Buurmeisje Maud komt spelen. Maud is 11 jaar en een beetje verlegen. Sophia is niet in de stemming: "Nee, niet Maud." "Maar Maud komt speciaal met jou spelen?!" Sophia draait haar rug naar Maud en Maud zit nu achter haar op haar knieën. In de keuken slaat de waterkoker af. "Ik ga even thee zetten, dan kunnen jullie alvast iets leuks gaan doen." Maar als ik twee minuten later terug kom, blijkt geen van de twee ook maar 'n millimeter bewogen te hebben. Er heerst een ijzige stilte. Een Mexican stand-off tussen onwil en verlegenheid.

Sophia heeft in het bos een mooie stok gevonden. Opa: "Hé, dat lijkt wel de knuppel van Woeste Willem." Woeste Willem is de hoofdpersoon in een van haar boeken. Hij jaagt de dieren weg met zijn knuppel, want hij wil geen bezoek. Opa speelt een klein zwijntje dat wil komen spelen. Sophia zet onmiddelijk een woestewillemstem op en haalt uit met haar knuppel: "Nee! Ik wil niet spelen. Wegwezen!" Alles met een onverwachte snelheid die opa moet bekopen met een blauwe plek...

Vervolgens speelt ze het verhaal na als een toneelstuk, waarbij er steeds meer props worden geïntroduceerd. "Dit is de vlieger" en "dit is het jongetje"en "dit zijn de cadeautjes" en "dit is..." Opeens is ze weg, richting boekenkast. Daar haalt ze het woestewillemboek uit de kast en loopt de plaatjes na alsof ze de toneeltekst nog even terugleest. Sophia: "Waar is de boot?"

Als het hele stuk uitgevoerd is: "Opnieuw!" Opa weet een tweede blauwe plek te nauwer nood te voorkomen.

Sophia houdt niet erg rekening met de gevoelens van anderen. Als opa haar thuisbrengt - altijd een moeilijk moment, want ze wil bij opa blijven - komt oma Bibi enthousiast aanlopen: "Ha Sophia, mein süsser!" Sophia doet haar hand met gespreide vingers naar voren: "Nee! Niet oma Bibi!"

Foto links: het opstapje is kapot. Sophia repareert vakkundig met hamer en schroevendraaier. 

Sophia's huisje

Hé, da's een mooie doos voor deze kleine woningzoekende.

Aan de slag. Het rode blokje is de hamer, het groene de boor.
Er komt een hoop herrie van de bouwplaats.

Ajeto, niks meer aan doen!

Sophia is echter een kritische consument...
Na deze inspectie loopt ze snel naar haar administratie.

Kijk, in het contract stond duidelijk: een ROOD dak!

Naar tevredenheid opgelost.
Hop, natuurlijk meteen een nieuwe keuken erin. 

 

En dan komen de kindjes vanzelf...

Klaar. Schaften.

P.S.: Op eigen gezag maakte ik nog een toevoeging.

Ja, nee, ik weet wat jullie denken... maar ik dacht héél onschuldig aan... 

Hm, nu zie ik het ook ja. 😟

Domme dommes uit Nijmegen

Opa is inmiddels gewoon opa. De eretitel Toto is helaas zo goed als verdwenen. Daar moet je speciaal naar vragen ("hoe heet opa?") en dat heeft natuurlijk iets triests. Maar opa is onverminderd populair, bijv. bij het ophalen van de peuterklas: "Niet (naar) mama en Sascha!!! Mama en Sascha saai!!!" Dat zegt ze dus ook als Julia of Sascha komen ophalen. De leidsters van de peuterklas spreken me dan ook nog steeds met groot respect aan: "Kijk Sophia, daar is Toto!"

De omgang met leeftijdsgenoten gaat steeds beter, nu ze steeds beter kan spreken. Eerst was dat alleen aanstaren en weglopen. Maar bij het voeren van de varkens in de kinderboerderij stond een even schattig peutertje bij het hok en zag ik hoezeer dat is verbeterd: "Hé! Aan de kant!"

En ze wordt wat assertiever. Julia wil haar graag naar bed toe hebben en zeurt bij Sophia: "Ik wil zo graag een boekje gaan lezen in bed, kom je lekker mee Sophia?" Sophia: "Nee mama, nu niet." (Handje als afweer naar voren, geleerd van de peuterjuf.) Of als Sascha zeurt dat hij een keer mee wil naar de muziekles zegt ze heel vriendelijk: "Nee nee Sascha. Even wachten."

Haar taal-skills groeien met de dag en ze praat eigenlijk aan één stuk door. Helaas komen we niet meer weg met "O ja?!" en "Nou en of!", want ze heeft prima door wanneer we haar niet verstaan. Dan wordt de zin gewoon nóg een keer uitgesproken. Met meer nadruk. En nog een keer. Harder. En nog een keer, naar je toe lopend. En wij maar toenemend in paniek... Sommige dingen blijven dan wel weer vertrouwd hetzelfde: een poes is nog steeds "een maaa". 

Sophia vraagt heel vaak: "En nuuu?" (De u muzikaal naar boven uitgerekt.) Dan wil ze graag instructies hoe het spel met de poppetjes verder kan gaan of als ze klaar is met werken ("Nu ben ik papa, ik ga werken.") Dan moet opa wat verzinnen: "Ga maar op vakantie in Amerika." Sophia: Waar is Amerika?" Opa: "Achter de tafel in de eetkamer." Dan worden er weer allerlei koffertjes gepakt met eten en reisgenoten en vertrekt de kleine ontdekkingsreiziger naar nieuwe wereld. Daar wordt alles uitgepakt, even druk gebabbeld, maar het het einde van dit spel is ook weer bekend: "En nuuu?"

"Sophia, Elise (op de grond aan het "kruipen") kan niet bij haar bal. Kun je die even naar haar toe rollen?" Sophia: "Nee, nu niet. Ik ga nèt naar Amerika."

Om haar te leren wat meer zelfstandig te leren spelen, heeft opa een hack gevonden. "Opa gaat even thee zetten, maar alsde puzzel klaar is laat je het vogeltje (in een sabbelboekje van Elise)  even piepen om opa te roepen." Dat soort afspraken hoef je maar één keer te maken, de instructies worden enthousiast opgevolgd.  

Sophia heeft haar vingertjes in een wc-rolletje en zegt dat er een muis in een huis zit. Opa: "O? Wat is die muis aan het doen?" Sophia: "Oh, een beetje afwassen."

Sophia gaat later bij papa en mama wonen, maar in de buurt van opa: "Anders krijg ik geen toetjes."

Een favoriet spelletje van Sophia: verjaardag spelen. Hier zie je haar antwoord geven op "Wie is er jarig?" Blotebillenprinses is op bezoek en wat poppetjes. Opa heeft een kadootje meegenomen, mooi ingepakt. Maar inmiddels speelt ze het spel zó vaak, dat ze haar kadootje zelf moet uitzoeken en inpakken (in een servetje). Geen enkel probleem, het spel blijft onverminderd populair. Ze speelt het zelfs in haar eentje. Zonder bezoek zelfs. Zo vond ik bij een dichte kamerdeur (binnen werd lang zal ze leven! gezongen) een eiland met poppetjes. Bij navraag bleken dat papa, mama en Elise te zijn...

Ach ach. Het bekende einde van de speeldag bij opa. We gaan op de fiets naar papa en mama...

Elise blijft een zeer tevreden en blije baby. Deze foto deed me denken aan het begin van een verhaal van Maarten Toonder: "Heer Bommel zat in gedachten verzonken (red. men ziet een slapende Bommel) bij het haardvuur, met een leerzaam boek op zijn buik."