Filiaal San Francisco

Na een leuke stop van een paar dagen in New York, waar we hadden afgesproken met Estebans ouders, zijn jongere zus en kleine broertje, zijn we op 19 juli in San Francisco aangekomen, waar we in het Marriott hotel op Oakland Airport een kamer hadden besproken. Hier zijn we 1 ½ week gebleven op een long stay-tarief. Met behulp van een huurauto daarna een druk programma afgelopen: een appartement zoeken, de benodigde spullen kopen en vervoeren, maar ook afspraken nakomen op het het CHORI (instituut waar ik per 3 augustus start) en op het bijbehorende ziekenhuis, waar ik voor vaccinaties heen moest (TB en BMR), waarbij ik tot tweemaal toe ben flauwgevallen...

Voor het appartement bezochten we Berkeley en Emeryville, allebei tegen Oakland aan. We moesten rekening houden met:
- de ‘veiligheid’ van de buurt. Zo wordt Oakland zelf, waar het CHORI ligt, als een onveilige buurt beschouwd. Mij werd aangeraden binnen op Esteban te wachten, mijn chauffeur, en niet buiten op de stoep…
- Mijn astma en allergie voor huisstof. In alle appartementen lag echter hoogpolig tapijt, dus toen telde vooral hoe schoon dat eruit zag.

Uiteindelijk hebben we voor een relatief nieuw complex in Emeryville gekozen (adres: 5648 Baystreet apartments, nr. 611, Emeryville CA 94608, the USA) een appartement op 5 hoog, met winkels op de begane grond en allerlei faciliteiten voor de bewoners.
Zie: http://www.windsorcommunities.com/Apartment/Default.aspx?PropID=113&Region=CA (type Boston).

Het zwembad heeft uitzicht op SF, de Golden Gatebridge, en de bergen op de achtergrond. Het appartement heeft 1 slaapkamer met grote inloopkast en een mooie keuken met koelkast, fornuis, oven en wasmachine ingebouwd. De Emery-go-round (= buurtbus) stopt voor de deur. Die kan ik nemen tot aan de BART (= tram) en vandaar heeft het ziekenhuis een shuttle. Allemaal gratis en voor niks!

Er is 1 nadeel aan het appartement, het ligt aan de Amtrak rails, en de Baybridge met zijn vele auto’s is vlakbij, maar het heeft dubbel glas, dus ik denk dat het wel mee zal vallen. Ik heb altijd nog mijn oordoppen…! Baystreet is een gezellige en mooie winkelstraat van Emeryville. Er is een Gap, Nike store, body shop etc.etc. Leuke supermarkt, honderdduizend eettentjes en dus belangrijk: leven en mensen op straat. En super grappig, op 200m de Ikea!

Daar hebben we dus onze hele inventaris vandaan gesleept: een slaapbank, nachtkastjes, bedframe, handdoeken, douchegordijn, bordenset (alles hetzelfde als in Delft..), een TV en TV-tafeltje, klein tafeltje voor bij de bank, 2 dekbedden, 2 dekbedovertrekken, kussens, hoeslakens, matras en stofzuiger (een hele fancy one, ze zien er hier allemaal zo anders uit. Ze werken niet met zakken, maar met plastic bakjes die je er zelf uit moet halen). Verder: koffiezetapparaatje, toaster (het brood is hier anders niet lekker), CD/DvD speler/radio, bureautje, bureaustoel, een tafel met 4 stoelen voor 39 dollar (aanbieding), glazen, koffiekopjes, pannen en allerlei kookdingen: onderzetters, lepels, plankjes enz. We hebben geluk dat de dollar zo gunstig staat!

Intussen zijn we weer volop aan het werk: E is druk met schrijven, en ik heb een werkbespreking gehad met Liz, mijn baas. Op 4 augustus moet ik al een praatje geven voor Liz, mijn naaste collega Suranjana (een postdoc uit India) en Ward (een dokter uit het ziekenhuis, die vorige week een praatje gaf). Ik vind het wel leuk om dat meteen te doen, dan weten ze ook wat mijn achtergrond is. Wel jammer dat de groep zo klein is, maar ik voel me er daardoor wel snel thuis denk ik! Het gebouw lijkt trouwens wel een beetje op het lab in Delft :)

Verder hebben we ook al een sportschool. We gingen in een straat hier tegenover eten, en toen zagen we een grote In-shape gym. We wilden alleen naar binnen voor wat info, maar ze laten je hier niet gaan! Ze blijven op je inpraten, totdat je ja zegt, en als je in het begin ECHT niet wil, heb je alleen maar meer kans dat je een goede deal krijgt. Ik kan er voor 50 dollar per maand sporten en dan heb ik ook lessen en veel keus in apparaten. Leuk dat we hier 'thuis' ook een fitnessruimte hebben, maar het is beter om de deur uit te gaan. Zaterdagochtend is mijn eerste kennismakingsles met een personal trainer, haha!

Update

Tijd voor een kleine update.
We zitten nu op iets meer dan 6 weken na de operatie en het gaat heel erg goed. Ik ben inmiddels aardig gewend aan mijn nieuwe eetpatroon. Ik moet van de diëtiste behoorlijk veel eten en krijg het niet elke dag allemaal naar binnen maar de basis gaat prima.
Ik moet per dag (en schrik nu niet): 3 sneeën brood, 2 porties fruit, 600 ml melkproducten, een aardappel, 2 lepels groenten en 100 gram vlees naar binnen werken. Daanaast moet ik ook nog 1,5 liter drinke (water of thee oid). Het moet zoveel zijn omdat ik anders te weinig eiwitten binnen krijg en ik mijn spieren ga afbreken en dat is natuurlijk niet de bedoeling.
Over het algemeen gaat het goed hoewel ik mijn boterhammen niet altijd op krijg.
Ik moet er wel goed aan denken dat ik eet want ik heb dus geen honger meer. Ik eet omdat ik op de klok zie dat het tijd is om weer iets te eten of omdat ik merk dat ik me iets te slap begin te voelen. Maar dat is ook prima. Naast de honger is ook de lekkere trek een stuk minder. Het is makkelijker nee te zeggen omdat ik weet dat als ik iets verkeerds op eet ik er mijn bouwstoffen niet meer in krijg of dat ik er ziek van wordt (zoals te veel suiker of vet).

Het resultat van dit regime is er wel.
Sinds de operatie ben ik nu ruim 12,5 kilo afgevallen!!
Dit tempo zal nog wel wat afnemen maar dat is niet erg. Ik moet nu al wennen aan het makkelijke bewegen en meer conditie hebben!
Ik ga vrolijk door en ben benieuwd naar alle reacties!
Groetjes

DAAR BEN IK WEER!

Een hele tijd kon ik niet op de blog. Hij verdween samen met mijn vorige computer! Op de nieuwe computer kon ik alleen maar commentaar geven op de stukjes van mijn lieve familieleden, en dan alleen maar als anoniempje.
Maar nu ben ik er weer en kan weer verhalen van mijn spannende avonturen. Als die er waren, tenminste. Nee, ze waren er niet. Ik heb echt niks meegemaakt, de laatste tijd! Geen inbrekers, geen keukenbrandje, geen auto in de sloot, geen wespenplaag, geen Spaanse, Hongkong of Mexicaanse griep, ik sloeg mezelf niet eens met een Zebbie-stok op mijn kop. Wat een saai leven heb ik toch!
Buurvrouw Ineke en ik gaan regelmatig samen wandelen met hondjes Tim en Zebbie. Een paar weken geleden kregen we tijdens een van die tochtjes ruzie met een man die zijn vier honden uitliet. Ik weet niet eens meer hoe het precies begon, het lag niet aan de honden, die wilden heel graag met elkaar spelen. Een week daarna kon ik niet mee, Ineke en Tim deden het rondje met z'n tweetjes. En ja hoor, daar was-ie weer, die man. De ruzie laaide weer op, het begon toen hij een van zijn hondjes aan de kopharen naar zich toe sleurde. De manier waarop Ineke keek beviel hem niet: " wat sta je daar te kijken, arrogant wijf?" De toon was gezet. Ineke was toen nog niet op haar mondje gevallen, en er vielen aan beide kanten onvriendelijke woorden. "Zal ik je eens een klap geven?" vroeg de man. Ik zou dan meteen "nee, dank u!" gezegd hebben, maar Ineke nodigde hem uit om dat maar eens te proberen. Ze kreeg een vuist vol tegen haar slaap en ging tegen de grond. Toen ze weer bijkwam en overend krabbelde, zei de man dat het haar eigen schuld was: ze had maar door moeten lopen.
We gaan nu voortaan altijd samen, telefoontjes mee, en Ineke heeft een busje pepperspray gekregen van haar broer in Duitsland. Ik weet niet hoe Zebbie zou reageren bij een eventueel volgend incident, op Tim hoeven we in ieder geval niet te rekenen: hij stond rustig gras te eten in de berm toen zijn vrouwtje werd neergemept!
Ineke heeft nu een verhaal waarmee ze de komende 10 jaar kan scoren op feestjes en partijen.
Dat soort avonturen zitten niet in mijn saaie leventje. Eerlijk gezegd ben ik daar niet rouwig om!