Hamister, the investment advisor

The hamster came to us without warning. Elsa brought it back from the childcare school. She had "bought" it there. 

Elsa's class is Kindergarten 2, which abbreviates to "K2" (De laatste klas van de kleuterschool - group 2 of zo misschien? Ik snap het Nederlandse systeem niet helemaal). Coming January this cohort is moving on to primary school.

A few weeks ago, the school began teaching the children money skills. This will be essential for primary school in Singapore, where you have to pay for your lunch.

Counting in currency doesn't come all that easy when you are 6 years old. In fact, it doesn't come easy to full grown adults. I remember paying at the supermarket 11,15 gulden when my basket of goods was 8,65 gulden. I got a long blank stare and needed to explicitly say "een knaak alstublieft."

The school went down the rabbit hole, by imparting a sense of basic economics. The project quickly took on a life of its own. The children designed their own currency and they coined it "K2-coin". And then, they started making money.

Now, how cool is that? They literally made money - how often in your lifetime can you do that? I immediately tried investing in K2-coin, because bitcoin had proven so lucrative. However, the teacher denied me leveraging our mortgage. So, instead I cheered the kids on with the message that they will blossom into future central bankers. These children cannot possibly do a worse job than the current incompetents.

After their treasury was created, the kids could "work" to earn money. 'sMam immediately yelled: "child labor!" But of course this was nothing of the sort. The children read books to the class and received K2-coin for the effort. They cleaned up the class in return for some K2-coin. They were paid K2-coin for making sport shoes in a bathro... Oh no, so that never happened.

And then they were allowed to spend their hard earned K2-coin. There were pancakes to buy and apple juice and... Elsa bought a hamster.

Saywhat?

Aiden called it a Ham-i-ster, so his name was quickly "Hahmister". I subsequently dubbed it "HaMister SoulSister" to celebrate one of the only two songs over the past 50 years in which the ukulele is appropriate (the other one is REM's losing my religion).

The good news is: Hamister is not alive.

The bad news is: Hamister behaves like it is alive.

Wait. Let me make a video... 1 minute, just to share the gist.

This battery operated machine runs around as if it is some physical incarnation of chaos theory. Seriously, I have been observing Hamister for a while and it moves like the random walk of the stockmarket. And that made me wonder... if I watch it long enough, perhaps I can model it's path, and then use that to somehow predict the price of, say, bitcoin.

Elsa and Aiden also treat this cute little critter like it is alive. "Look, Hamister is trying to escape," said Elsa, while she stuffed it into the ball and Hamister was wheeling its way up and out... And, "I think there is a camera in there, so it can see where it is going." But there is of course no camera. Although made in China, this toy was not designed by Huawei.

Somehow that randomness of movement leaves an impression of determination, however paradoxical that sounds. We-humans are visually oriented and we think associative. It looks like a hamster, it runs like a hamster, so it must be a hamster.

Clearly, I love it. After Elsa and Aiden went to sleep, I let Hamister run around our house. It has visited practically every room we have. A hollow ball, a fluffy gadget with two wheels and one AAA battery. Together, it becomes the embodiment of tireless Brownian motion. I am completely captivated.

Eventually it rolled down a tiny step, into our kitchen. From that it will never recover without help. It is impossible for Hamister to go "up a step", even a sloppy slope would be insurmountable. It is unable to work harder than "default", to attempt reversing that amount of spent entropy. It is very easy to prove that Hamister is not alive. It is just hard to feel that, when you watch it run around.

Observing Hamister is like staring into a crackling campfire, there is this sense of futility, but you just can't not watch. By the way, it is very similar to 'sMam's pool cleaning robot, called Robbie. Robbie is also infinitely watchable, but this toy really looks like an animal. Hamister > Robbie.

Ah, now this is interesting... The hollow ball finally got stuck firmly between the back of our couch and the wall. Hahah... Hamister is locked forever in his little cage, unless I nudge it. Look at it go, frantically rolling around the tiny sphere, like a crazy bee in a jar. Hmmm... Time to short some bitcoin.

Econoom-poll

In het Catshuis kwamen ze er niet uit.  Maar wij wel.

En dat met maar één econoom in de familie!

Montessori, don't try this at home!

Marijntjes speelzaal is Montessori. Dat betekent: de kinderen veel zelf laten doen. Erg leuk.

Nou, dat moesten we thuis ook maar eens proberen.
Eén dienblad, twee bakjes, een lepeltje en wat droge rijst.

Jawel, ook thuis is het een groot succes!
Alleen dat opruimen (wat ze volgens de montessorijuf zelf zouden moeten kunnen), dat wil nog niet zo...
Alle rijst is nu mooi gelijkmatig verspreid over de hele vloer.

voornaam baby Vermeer...

Lonneke en Peter weten nog geen jongensnaam. Daarom vroeg Lonneke me naar de namenpool.
Hoe weet ze dat we een namenweddenschap hebben?
Ik heb haar deze natuurlijk nog niet gegeven, anders is het geen weddenschap meer.
Ik zal maar niet zeggen dat ik de naam die ik zelf in gedachten had, wél heb doorgegeven.

Nu gaan ze dus alsnog zelf iets bedenken. Alleen als ze na de geboorte nog niks hebben, kunnen ze onze voorstellen bekijken.
(Je schijnt in Nederland voor de keuze van de naam van je kindje tot twee dagen na de geboorte de tijd te hebben).

Marijntje deed nog niet aan de namenweddenschap mee. Ik vroeg haar of zij een idee had voor een naam voor het broertje van Pien.
"Voor het boertje van Pien?"
"Ja, voor het broertje van Pien."
"Pien."
Na wat meer uitleg dat twee pienen wel wat verwarrend wordt voor Lonneke, kwam ze geheel zelf met een nieuwe naam: "Tommie."

Nou Lonneke en Peter, zonder uitkomst van de namenpool moeten jullie het hier voorlopig maar even mee doen. Succes!

een goed doel

Michael legde ons een probleem voor, en uiteindelijk vond hij zelf een oplossing. Ik had ook een probleem(pje) en dat IS al opgelost, maar ik heb er een naar gevoel aan over gehouden. Een lief meisje, met prachtig zwarte ogen, ik schat haar ongeveer 14, belde aan. Ik liep al bijna naar mijn portemonnee, want ik dacht dat het VMBO zich weer inzette voor een goed doel en dat de leerlingen die gingen hardlopen, fietsen, of een dagennachtlangfeesten, mij als sponsor nodig hadden. Dit meisje kwam echter voor een doel waar ze zelf helemaal achter stond: het SandraReemerFoundation, ik meen dat ze waterpompen plaatsen in landen waar helemaal geen water is. Ik vroeg haar om haar vergunning en ze vertelde iets vaags van "mevrouw Reemer heeft het erg druk", maar vindt u dit niet voldoende? (het tijdschrift met een foto met dorstige zwarte mensen die nog geen pomp hadden) Of wilde ik misschien zelf Sandra Reemer bellen? Nou nee, dat wilde ik niet echt, dus uiteindelijk gaf ik niks en sloot de deur. Ik zocht die Foundation op op internet en daar was een telefoonnummer bij, en in een opwelling belde ik toch maar. Verbazing aan de andere kant: nee, er was helemaal geen collecte-actie in Boxtel! Toen ik het meisje omschreef, werd het even stil aan de andere kant. "Ik weet wie u bedoelt!" zei Sandra, "dat is een ontzettend lief meisje dat ons een warm hart toedraagt. Maar nee, dat mag ze niet doen, geld ophalen. Ik zal wel even haar moeder bellen!" Met de belofte een bijdrage te storten voor een waterpomp, legde ik de telefoon neer. Maar met een rotgevoel. Hier loopt nog ergens in de buurt een kind, met de eerlijkste ogen die je maar kunt voorstellen, ze gaat niet z.g. zwemmen, hardlopen of iets anders waar ze de zaak mee kan bedonderen, maar ze gaat recht op de vrouw af om een bijdrage te vragen voor de noodlijdende mens. En ik heb haar weggestuurd. Omdat ze geen vergunning had. Geen vergunning om dorstige mensen aan een glaasje water te helpen. Wat zouden jullie gedaan hebben?

EENOOG

Ik ga jullie een probleem voorleggen, zoals men wel in de Zaterdagbijlage van de Volkskrant tegenkomt. Ik zie heel graag jullie adviezen tegemoet, die ik dan wel of niet de wind in zal slaan.
Ik geef sinds een paar jaar operacursussen in Eindhoven bij Educatief 50plus. De naam zegt het al: de meeste cursisten zijn ouder dan ik. De baas van het spul is Alma. Zij gaf nogal laat door wanneer ik weer kon beginnen, met excuses, er waren erg veel problemen! Een daarvan was dat de docente Spaans-beginners ziek was geworden en ze kon geen vervanger vinden. Ik keek eens in het rooster wanneer die Spaanse cursus gegeven werd, en zag dat die vlak voor de cursus Opera zat. Je raadt het al: ik bood mezelf aan als tijdelijke docent Spaans. Tenslotte zit ik al in boek 2, een tijdje beginners begeleiden, dat moest wel kunnen. Blijkt intussen dat ze me het hele jaar willen laten doen. Moet kunnen.
Maar nu komt het probleem:
Ik wil graag aan de cursisten zeggen dat ik inval voor een zieke docent, dat ik zelf nog student Spaans ben en dat ik ze zeker nog niet in het Spaans toe kan spreken. Maar ook dat ik van huis-uit een taaldocente ben en ze in ieder geval goed op weg kan helpen, dingen uitleggen, zoals grammatika en uitspraak. Mogelijk moet ik zelf af en toe iets opzoeken in het woordenboek.
Alma zegt dat ik dat juist niet moet doen. De leerlingen verliezen dan het vertrouwen in hun docent, gaan dan denken: klopt het wel allemaal wat ze daar zegt? Volgens Alma moet ik helemaal niets zeggen, ik ben de lerares en de leerlingen hoeven niet te weten hoe weinig ik eigenlijk weet. In het land der blinden, za'k maar zeggen.
Wat vinden jullie dat ik moet doen?

TIP IN ZUINIGHEID

Vroeger, in het papieren tijdperk, hielden we een tijdlang een wedstrijd in zuinigheid. Zuinig met geld, zuinig met spulletjes, maar ook zuinig met tijd. De Termeers wilden hierin niet voor elkaar onderdoen. Ik weet niet of die zuinigheid sinds de invoering van de euro veranderd is, maar wat mezelf betreft, moet ik opmerken dat ik, nu ik op wat oudere leeftijd ben aanbeland, niet meer zo zuinig ben, terwijl ik in salaris toch aardig achteruit ben gesukkeld. Het zal wel te maken hebben met het goede Brabantse spreekwoord dat als excuus geldt (goede woordkeuze!) voor een gat in de hand: "ge kèn ut toch nie mee nemen!"
Toevallig ging ik op een voor mij ongebruikelijk moment boodschappen doen bij AH, tussen de middag dus. En daar zag ik een heleboel zuinige mensen! Ze waren naar AH gekomen om te ... LUNCHEN. Je kon voor niks krijgen:
1. stukjes kaas van een jongeman die ze op een dienblaadje had. Okee, je kreeg er een heel verhaal bij, maar als je na een rondje om de wijnafdeling had gemaakt, dan kende hij je gezicht al niet meer, en kon je weer rustig een stukje pakken. Overigens lagen er bij de kaasafdeling ook bordjes met kaas!
2. stukjes worst, bij de vleesafdeling. En daar stond helemaal niemand bij!
3. toastjes met roze smeerspul en toastjes met groen smeerspul, hartstikke lekker. Zonder uitleg, daarom kan ik jullie niet vertellen wat het smeerspul was.
4. stukjes rozijnenbrood met spijs. Helemaal niemand.
5. stukjes meloen. Geen uitleg erbij.
6. slokjes yoghurt drank. Daar stond wel weer iemand. Maar als je daar geweest was, dan kon je weer vooraan beginnen.
Dus mijn tip aan mijn nog steeds zuinige familieleden is dus: ga tussen de middag boodschappen doen! Ik doe dat uiteraard niet meer, ik kom zelfs voorlopig niet bij AH, ik heb er vandaag zoveel rondjes gemaakt dat ze waarschijnlijk vooraan in de winkel, bij de meloenen dus, een foto van me ophangen: "zeg tegen deze persoon dat ze voortaan thuis gaat eten!"

EVEN OPVROLIJKEN

Het waren niet de allerleuktste berichten op onze site, die laatste twee. Eerlijk gezegd slaap ik nog slecht. Dus ga ik mezelf, en hopelijk Erik en de rest van de familie ook, een beetje opvrolijken!
Weten jullie nog dat we ooit eens een consumentenonderzoek in de familie hebben gedaan voor de hartjessnoepjes? Ik ben vergeten welke winkel de voorkeur had. Ik heb nu nog een lekkerbekverzoek.
De zomer is gekomen en de Italiaanse ijsjeswinkel zijn weer open. Ik was er vandaag, want de onze ligt naast het postkantoor waar ik in de zomer vaak toevallig moet zijn. Meestal speur ik eerst in het rond of ik misschien iemand ken: "Hee, hallo Mientje, of Kees, of Jet, of Henk (ik ken zo ontzettend veel Boxtelse mensen sinds ik met pensioen ben!) Ik wil nét een ijsje halen, wil je er ook een?" Vandaag was de omgeving zowel Mientje- als Keesloos, dus stond ik als enige volwassene in een kinderrijke rij. Twee bolletjes mag ik altijd van mezelf. Nu heb je de keus uit ongeveer twintig bakken, en meestal neem ik stracciatella en iets met nootjes, maar vandaag koos ik dapper voor after-eight en lambada. Geen idee wat er in dat laatste zit, maar het was wel lekker. Alleen de combinatie met de gifgroene after-eight vond ik ronduit vies. Daarom de vraag aan jullie: wat is jullie favoriete combinatie voor twee bolletjes Italiaans ijs? Ik beloof dat ik ze allemaal ga uitproberen. Kan ik Mientje, Kees etc. etc. laten zien dat ik een expert ben op dit gebied. Als ik weer toevallig naar het postkantoor moet.

Boom Twee

Jarenlang was hij mijn trouwe vriend, die prachtige eikenboom die ik vanaf mijn bureau boven kon aanschouwen. Hij bracht inspiratie als ik een proefwerk in mekaar moest zetten, of een stukje voor tltztm; bij het luisteren naar muziek of gewoon bij het denken, want dat doe ik ook weleens, gaf hij een schitterende achtergrond, in alle jaargetijden, vooral in de herfst was hij heel heel mooi.
Hij was een van de drie bomen die dankzij Michael behouden zijn gebleven. Bijna een halve eeuw geleden, was de Gasunie op eigen houtje (!) begonnen aan het rooien van de bomen, er waren er al twee om toen Mike, ongeveer 14 jaar oud, met woeste kreten naar buiten stormde en met wijdgespreide armen de volgende boom beschermde. Intussen belde een ander familielid naar het gemeentehuis om te vragen of dat wel kon. Er was geen vergunning voor afgegeven, de Gasunie moest onmiddellijk stoppen met kappen. Langs een omweg is het hen gelukt om toch hun zin te krijgen, want vanochtend heeft de grootste van de drie, mijn grote vriend dus, het loodje moeten leggen. De aanleg van een gasbuis een aantal jaren geleden had zijn wortels zodanig beschadigd, dat hij een gevaar vormde voor het gebouw van de Gasunie (dat overigens leeg staat!)
Ik heb boven vanachter het raam zitten rouwen, iedere keer als een tak naar beneden kukelde sprong mijn hart een beetje op en neer. Het huis ook, trouwens, die takken waren zware jongens! Nu is er een heel groot gat in mijn uitzicht. In plaats van boom heb ik nu de schoorstenen op het dak van de Gasunie. Ach, ik hoef toch geen proefwerken meer te maken!
Wel kan ik Emma en Miguel precies vertellen hoe zo'n boom om moet: Je hebt nodig: Een hoogwerker, met twee hoogwerkende mannen erin, twee kleine vrachtwagentjes, eentje voor de boomstammen, eentje voor het verkeersregelend materiaal. En een wagen waar een hakselaar aan vast zit voor de takken. JE BEGINT BOVENIN DE BOOM, da's heel belangrijk. Oordoppen en een masker zijn onmisbaar, en je hebt een paar electrische zagen nodig. En sterke mannen om de boel op te rapen. Ik heb van een van de sterke mannen een schijfje gekregen van een dikke tak. Die leg ik op mijn bureau, voor als ik toch nog eens inspiratie nodig heb, of gewoon een beetje wil gaan denken.

Boom

Wij hebben in onze achtertuin een boom. Een hele grote, dikke, oude, gezonde esdoorn. Zo’n 15 m hoog, met een stam-diameter van ongeveer 1 m. Wij vinden hem erg mooi, maar ook wel erg groot. Naar verwachting houdt hij in de zomer erg veel zonlicht tegen. Ook vinden wij hem niet zo fraai gesnoeid.

Graag zouden wij hem daarom wat willen “inperken”. Wij kunnen ons voorstellen dat dit door een “professional” moet gebeuren. Want zomaar die boom inklimmen en een tak afzagen, zal niet gaan. Bovendien zal een vallende tak ernstige schade aan tuin en/of schutting van de buurman kunnen veroorzaken.

Misschien weet of is een van de familieleden zo’n “professional”, of heeft een van jullie een goeie snoeitip voor ons? NB: er kan geen hele grote machine in onze achtertuin worden geplaatst: wij hebben namelijk geen achterom. Al het materiaal zal door ons huis moeten en dus ook door de voordeur....