Vogels voeren

Vanaf dat het -12 graden was, heb ik het bijvoeren van de vogeltjes in de tuin wat opgevoerd. Normaal hangt er een pindanetje en een vetbolletje, maar voor de scharrelaars op de grond ben ik strooivoer gaan toevoegen. Omdat een grootverpakking van 20 kilo wat voordeliger leek dan al die kleine zakjes, ging het ineens erg hard. Inmiddels ben ik aan mijn derde twintigkilozak toe. Iedere dag is het dan ook een komen en gaan van vele vogels, een soort open lucht volière. Inmiddels heb ik meer dan 20 soorten in ons stadstuintje gehad, waaronder een verdwaalde boomklever en een specht. De laatste dagen hebben we regelmatig een appelvink te gast, echt een bijzondere verschijning, dus die 60 kilo strooivoer zijn wat mij betreft goed besteed. De vogeltjes zijn ook aan de katten niet onopgemerkt gebleven. De meeste katten zijn zo goed doorvoed met Wiskas, dat ze niet echt tot jagen in staat geacht moeten worden, maar gisteren lagen dan toch de resten van een dode turkse tortel op het gras. Ik nam aan ten prooi gevallen aan een buurtkatten. Maar ik zat er helemaal naast. Vandaag zat de kennelijke dader in de appelboom: een sperwer! Dat geeft het vogeltjes voeren ineens een heel andere dimensie...

Pieterpadters

In navolging van Edouard en zijn broers zetten Peter en ik op 21 februari 2009, klokslag 12, onze eerste schreden op het Pieterpad. Maar in tegenstelling tot De Vier van Bevers, begonnen wij in Pieterburen. Door een winderig, open Gronings landschap bracht de eerste etappe ons van de zeehondencrèche naar huize Tuinbouwstraat 13 in Winsum, alwaar wij voor de eerste keer ons kersverse nichtje in de armen sloten.
Een overnachting in het Mercure hotel te Haren en een uitgebreid ontbijt verschafte ons voldoende moed om op 22 februari de 18 km lange voettocht van Winsum naar Groningen te ondernemen. Onderweg een boom vol ransuilen, kerkjes op wierden, verscheidene kerkhoven, veel wind en vooral erg vermoeide voeten aan het eind van de dag.
Gesterkt door wederom een goede nachtrust, ieder een enorme pizza en een bustocht door het Drents-Groningse landschap in een (te) goed verwarmde bus, begonnen we op 23 februari aan de derde etappe: Groningen-Zuidlaren. Berend Botje zijn we niet tegengekomen - die zat vast nog in Amerika - wel ontelbare molens, prachtige vennetjes, een paar kilometer snelweg, een echt Gronings, laid back tsieiettsieiekwâêk [uitspraak: dikke Groningse t en langgerekt, nasaal kwâêk] vogeltje en een welverdiende pannenkoek met spek en kaas aan het eind van de dag.
Nu 51 km in de benen. Nog 454 te gaan...

Marijntje, geboren op 8 februari 2009

Lief meisje met je mooie ogen,

ik zit hier over je heen gebogen

naar je te kijken;

zal je op me gaan lijken?

Lisa, 8 februari 2009