Stomme trut

Dat ben ik. Maar ik wist dat het ooit zou gebeuren met al die smalle weggetjes hier. Als enig verweer heb ik dat ik maar nèt met een wiel van het asfalt af was en meteen wegzakte. Het was daar kleddernat, dat verwacht je niet na weken van tegen de dertig graden. De postbode (gele autootje) was veel verder uitgeweken en niet weggezakt.

Terwijl de postbode hulp ging halen, kon ik een foto nemen van mijn schande:

Er kwam al snel een buurman met een vier-wiel aangedreven auto. Die trok mijn auto professioneel uit de geul. En hij weigerde vervolgens enige betaling. Twee zoenen was alles wat hij wilde accepteren.
Schatjes die Gersois.

Taal

Het is weer zwembadjestijd, maar het water lekt uit een klein gaatje in mijn zwembad. Bij het zwembad - uit Nederland - zit een plaksetje. Daar hoort een gebruiksaanwijzing bij:

 De Nederlandse gebruiksaanwijzing is hier vergroot weergegeven.

Gelukkig snapte ik de Franse versie wel.

Water!

Heel herkenbaar, de regenton van Lonneke. Wij hebben ook zo'n regenton aan de schuur:

Maar bij ons zit er bijna niks in:

Dat komt omdat wij het vervolg van Lonnekes verhaal kennen. Het water in de regenton bevriest eerst aan de bovenkant, dan kun je er nog leuk een gieter op zetten. Maar daarna bevriest de rest en het uitzettende ijs moet ergens naar toe. Bij ons barstte de plastic ton niet, maar de bodem was zo rond geworden dat hij omviel. En dan moet je heeeeel lang wachten tot al het water weer ontdooid is.

Water?!

Wij hebben een grote regenton vol gratis water. Maar de ton staat halverwege de tuin (zo'n 50 meter van het huis vandaan) en ik had steeds wel een smoes om geen water te hoeven halen. Een huilend kind, regen, geen jas bij de hand en met dat koude weer heb je zo een verkoudheid onder de leden... Vandaag had ik geen excuus. Jas nog aan, slapend kind, gieter leeg en de planten dringend aan water toe. Dus ik liep de immense afstand om mijn gietertje te vullen, maar helaas, geen gratis water vandaag.

De leeftijd

Een familielid maakte mij er attent op dat ik al zowat een jaar niks meer van me heb laten horen. Op de blog dan, want verder ben ik luid genoeg. Ik meende gewoon dat ik niks bijzonders te melden had, saai-65+leventje, waar ik overigens best tevreden mee ben. Ik hoop dat zo te houden, al beginnen er af en toe wat alarmerende seintjes te piepen als ik in de auto opeens niet meer weet waar ik naar toe wilde (het schiet me gelukkig toch weer snel te binnen) of als ik niet op het juiste woord kan komen (maar daarin ben ik niet de enige). En toen ik twee maanden geleden spit kreeg, zei de fysiotherapeut dat ik niet te snel moest denken dat het over was, op MIJN LEEFTIJD kon het weer plotseling terug komen. Ook ben ik regelmatig tas of sleutels kwijt. Ik heb al een keertje mijn pinpas geblokkeerd omdat ik dacht dat mijn portemonee echt weg was, om 'm dan gewoon in een jaszak terug te vinden. Vandaag deed ik een compleet nieuw stom iets. Ik stapte na een wandeling met Zebbie (en hier had ik eerst "Tosca" getypt!) uit de auto, heel erg snel, omdat ik een kennis een paar meter verderop zag. Ik drukte op het slotknopje aan de binnenkant van de deur, sloot die en holde de kennis achterna. Na een babbeltje ging ik terug naar de auto: die bleek dus op slot, en de sleutels zaten nog in het contact en de motor draaide nog. Ik riep in paniek de buurman erbij, en die zei dat ik de ANWB moest bellen. Eerst maar even naar binnen om te zien of ik een reserve sleutel kon vinden. Niks. Daarna terug naar de auto om Zebbie gerust te stellen. Bleek de linkerdeur gewoon van het slot te zijn. Opluchting groot, tas en hondje konden eruit. Ik besefte pas later dat die deur dus ook open is geweest tijdens de wandeling van een uur. Met mijn tasje gewoon op de voorstoel....

Proficiat!

Wat 'n toepasselijke dag om jarig te zijn, hè Mike?!

http://www.beleven.org/feest/internationale_dag_van_de_ouderen

Eenzame echo

Op dringend verzoek van Michael - die punniksite kent hij onderhand ook van buiten - had ik hier wat nieuwe echo-foto's willen plaatsen. Vanmiddag om 12 uur hadden wij een afspraak bij de echoscopist in het ziekenhuis om weer eens naar ons tweede wondertje te kijken. Toen Peter om 2 over 12 nog niet gearriveerd was en ik inmiddels wel Edouard tegen het lijf was gelopen, besloot ik toch maar vast nar de poli te gaan. Edouard ging mee om Peter op te vangen en door te sturen.

Waar je normaal toch zeker zo'n 20 minuten in de wachtkamer naar andere wachtenden zit te staren en Privé's en Party's van 7 maanden geleden zit door te bladeren, was ik nu meteen aan de beurt. Op een nieuw echo-apparaat zag ik ons kleine wolkje, haarscherp en helemaal compleet, heerlijk dutten - het tegenovergestelde van grote zus Pien die bij 12 weken uitgebreid kermis vierde in de buik. Helaas was het apparaat zo nieuw, dat foto's afdrukken nog niet lukte. Ik kreeg een cd mee met de plaatjes. Plaatjes die ik, vanwege de extensie, helaas niet kan openen (iemand tips voor het openen van .4dv files?). Mike, geen foto's dus...

Na de echo door naar de bloedprikpoli. Nog steeds geen Peter. In de wachtkamer van de bloedprikpoli geen Weekends of Libelles, alleen rochelende, zuchtende en zwetende patiënten die, vanwege de drukte, wel heel dichtbij zaten. Hier uiteraard wel een wachttijd van 20 minuten. Een buisje bloed armer en een gaatje in de arm rijker afscheid genomen van Edouard en ietwat ongerust over het lot van Peter richting de uitgang.

Een klassieke slapstick bij de draaideur: Peter van buiten naar binnen, ik van binnen naar buiten en, omdat we elkaar wilden treffen, allebei nog een rondje. Hij was verwikkeld geraakt in een ernstige, heftige discussie en daardoor de tijd vergeten. Nou ja, hij was in ieder geval ongedeerd!

En Ukkie? Die moet maar vast wennen aan die man die op zondag altijd het vlees komt snijden...

Speciaal voor Michael, die eerlijk toegaf nogal eens te vergeten op de Pien-blog te kijken, hier een foto van een trotse Opa met zijn kleindochter. Voor meer details toch maar even op de Pien-blog kijken...

HET NIEUWE ZIEKENHUIS IN DEN BOSCH

Als iemand met zijn kop tegen een glazen wand of deur oploopt, dan doet zo'n sufferd dat meestal bij de supermarkt, of de bank. Ik ben ook zo'n sufferd, alleen wilde ik niet bij een supermarkt door een glazen wand naar buiten rennen, maar in het spiksplinternieuwe ziekenhuis in Den Bosch. Opap had zijn pasje in Margriet d'r auto laten liggen en ik wilde dat snel gaan halen. KNAL!!! "Niks aan de hand", riep ik nog naar enkele geschrokken mensen, en rende vervolgens door een echte deur (nààst dat verdomde raam!) naar buiten. Het bleek echter toch wel nodig te zijn om een eerste hulp mevrouw naar beneden te halen, en een beveilingsambtenaar om een glaasje water te sturen en een zak met ijs. Dat ijs liet op zich wachten, waarschijnlijk wist niemand waar het nieuwe restaurant zich bevond (het ziekenhuis is nog niet officieel open, de echte verhuizing is pas volgend weekend) dus ik zat daar best een tijdje. Ik was de tweede persoon die door het glas naar buiten wilde lopen, maar wel de eerste patient van de EHBO afdeling! Overigens had ik me helemaal niet hoeven haasten om dat pasje, het bezoek aan opap z'n chirurg (Dr. Lips) liep echt wat uit. Ik heb zelf nog niet in de spiegel durven kijken, maar aan de geschokte blikken zie ik wel dat ik er niet uit zie. Ik moet vannacht om de twee uur gewekt worden, wie belt mij om drie uur en om vijf uur en om zeven uur? Vòòr die tijd zal Nick mij wakker maken, en om zeven uur kom ik er wel uit! Groetjes! A3n p.s. Nick heeft een foto van me gemaakt. Ik zal eens kijken of ik die hieronder kan krijgen. Hoe zou het eigenlijk met Erik z'n kromme vinger zijn?

Sneeuwpret

Meer familieleden die genieten van het winterse weer?

Stemmen in Delft

Op 3 maart mocht Esteban voor de eerste keer stemmen in Nederland. Dat heeft niets met zijn pas verworven NL paspoort te maken, want alle immigranten die 5 jaar of langer met een geldige verblijfsvergunning in ons land wonen, mogen stemmen voor de gemeenteraad. De week voor de verkiezingen had hij diverse politieke debatten op TV gezien, maar dat waren allemaal landelijke kopstukken. Voor wie moest hij nu in Delft stemmen?
Op weg naar het stembureau aldaar kwam hij zijn Italiaanse collega Domenico tegen. Die had al gestemd. Op wie dan? Domenico begon een heel verhaal te vertellen, hij hij had de perfecte kandidaat gevonden, met Kies Kompas, de man stond op de lijst van D'66, een heel intelligente man, hij had ook een beurs gehad enzovoort enzovoort. Nu was E. door zijn TV-scholing toch al gecharmeerd geraakt van Alexander Pechtold, dus besloot hij de tip van Domenico te volgen. Op het stembureau bestudeerde hij de lijst met kandidaten aan de muur. Een rij met D'66 kandidaten, maar wat gek, Kees Kompas stond er helemaal niet bij!

SNEEUWRUIMEN DEEL TWEE (ZO MOET HET ZIJN GEGAAN)

Ooh-bah-mah!

Pappa en Mamma zegt ze nog niet!

Meer van hetzelfde nieuws...

Vandaag was mijn loopje. Trots: 3 uur en 54 minuten en 15 seconden. Ik heb gisteren gepoogd A3N te bellen via skype, zoals 's Mam, maar dat is niet gelukt. Maakte blijkbaar niet uit: ik rende precies zoals ik het van tevoren hoopte. Rustig tot de halve marathon achter de rug is, en dan een tandje sneller aangezet. Mijn horloge is fout: ik heb dus de vorige keer 2km te weinig gelopen. Dwz dat ik feitelijk 15 minuten sneller ben gegaan.

Behalve de resultaten heb ik ook mijn playlist ge-export (beetje voor de grap -- Petra, Pauwel en Roelof zullen wel lachen). De muziek wordt aanzienlijk sneller na 2 uur. Dat is bewust. Op die manier doe ik rustig aan in het begin en pak ik de snelheid op na het keerpunt. Ging helemaal perfect. De laatste bunch zijn echt hoog-tempo-songs. En ik kan niet naar The Pretender luisteren zonder minstens 13km/uur te lopen. Echt waar.

Why race?

Het had net geregend. Het was perfect weer. Ik had er zin in... En dus liep ik (in m'n eentje) een marathon in 4 uur.

Ik ben ingeschreven voor de Singapore marathon, met het waanzinnige 'target' dat ik de 42.2 kilmoter daar in vier uur zou finishen. Mijn tijd in Mei 2009 was 4:28:36, en dat wil zeggen dat ik per kilometer 40 seconden sneller moest gaan. Dat werd moeilijk. Ik trainde me helemaal kaduuk de afgelopen twee maanden.

Katelyn's school zit 10km van mijn office. Daar kom ik twee keer langs om mijn drinkbus te vullen en op 21 km koop ik een flesje water. Op die manier val ik niet om van de dorst. Deze keer voelde ik na tien km al dat het zo goed ging, dat ik een record zou kunnen gaan zetten. Dus Katelyn vulde mijn beker bij, terwijl ik een rondje school deed. Dat scheelt een hoop tijd. Ze bleef op school op me wachten tot na 6 uur om me te helpen op de terug weg. Wat een mazzel heb ik toch...

Tegen het einde werd het (zie de data) steeds moeilijker. En ik moest nog een soortement sprintje grunten om het precies onder de vier rond te krijgen. Zo hoort het. Zo hoort het echt.

Na vandaag hoef ik eigenlijk niet meer mee te doen met die race over 15 dagen. Misschien dat ik hem in klompen ga rennen. Da's wel geinig, dacht ik zo.

Domme dief

Bij Katelyn op school was er twee nachten geleden ingebroken in de gymzaal. De school bewaker hoorde wat en riep hard "Hey!". De dief rende weg, klom over het hek en verloor daarbij zijn rugzakje aan het prikkeldraad. De zodoende teug gevonden loot bestond uit: 1 USB-hub, 1 instant camera en... het paspoort van de dief. De gym leraar vertelde Katelyn dat hij 500 dollar (250 Euro) los in een laatje had liggen, maar daar had de dief niet gekeken.

Wij gaan morgen ook naar een Halloween party (hallo-weeën). Ik ga verkleed als "Nederlands spook". Een kostuum van heel weinig moeite; mijn laken met twee geschaarde ogen over mijn hoofd, en een zonnebril (dat lijkt me wel cool).

Dus moest ik mijn laken wassen.
Dus waste ik al mijn beddengoed.
Dus dacht ik: laat ik ook mijn twee favoriete kussens eens wassen -- ik las in een Bill Bryson, dat een zes jaar oud kussen voor 10% bestaat uit "dead skin flakes, mites and mite dung".
Dus zat twee uur later mijn wasmachine vast: tjokvol met natte dons veertjes. Ze zaten overal, in het filter, achter de trommel, onder ieder stukje rubber.

Ik ben ruim 4 uur (!) lang bezig geweest afgelopen nacht: 'rinse & spin', open filter, pulk-pulk-pulk, veren overal, water overal, dweilen, trommel stof afvodden (dead skin flakes, mites and mite dung), en weer overnieuw, rinse-spin... 30 keer

Kostuum van heel weinig moeite.

De cream-cheese

Mijn reactie is te lang voor de reacties, dus maar een post van gemaakt...

Petra stuurt soms een pakket spul uit NL naar SG. Meestal vol met drop en broodbeleg dat we hier niet kunnen vinden. Dat is geweldig aangenaam (tip voor Loesje: geen nee zeggen). Vorig jaar stuurde ze een pakket van wel 7 kilo. Daarin zat, naast taai taai, drop en hagelslag, een plastic pot met, duidelijk op het label: mascarpone.

Kwark?

Per post naar mij? Tja, ik lust wel Tiramisu, en het is niet makkelijk om goeie Italiaanse zuivel produkten te vinden hier. Petra had de plastic pot nog 'extra' dicht gedaan met een plastic-folie onder het deksel. De zachte kaas zag er na vijf dagen dan ook bruin uit, en het rook niet naar kaas, maar het rook niet onaangenaam. Wat raar. Weggooien dan maar. De hele pot in de vuilnisbak. Vanavond niet vergeten de vuilnis aan de straat te zetten, anders is overmorgen de poes ziek.

Een uur later zat ik er nog over te denken. Toen schoot het me opeens binnen: het was pindakaas! (hier is de peanutbutter gezoet en dat is smerig). Een glazen pot Calve per post is dom, dus heeft Petra een oude plastic container gebruikt.

Ik heb de pot uit de vuilnis bak gevist (dat folietje kwam van pas) en vier weken lang genoten bij het ontbijt.

DE PIN-AUTOMAAT

Er werd onlangs 250 euro onrechtmatig van mijn ING-rekening afgeschreven. Ik kreeg na een tijdje het geld weer terug en een brief met de welgemeende excuses van de bank. En zo hoort het, ik had niet anders verwacht van de bank waar de klant centraal staat (dat staat ook in de brief) Ook al is het de klant die iets stoms doet, en dat was bij mij toch wel het geval: die 250 euro pinde ik bij een automaat, stak het pasje in mijn portomonnee en vertrok zonder het geld uit het laadje te pakken. Ik kwam er pas uren later achter! Ik moest er overigens wel wat moeite voor doen om het geld terug te krijgen: stond een half uur op het politiebureau, vervolgens een half uur op de Rabobank (daar was de automaat van) maar daar verwezen ze me door naar mijn eigen bank een stuk verderop in de straat. Maar die bank waren ze aan het verbouwen! Uiteindelijk heb ik het allemaal telefonisch kunnen regelen. Ik had overigens geluk dat het een regenachtige dag was, er waren nauwelijks mensen op straat, en de automaat slikt automatisch na 10 sec. het geld weer in.
Ben ik de enige in de familie die zoiets is overkomen? Graag jullie stommiteiten hieronder!

Plee-naam

Vier jaar lang was me niet opgevallen.
Opeens zag ik het merk van het toilet.
Met mooie kleine krulletters geschreven.

Marathon

Ik had nog nooit een race gelopen. We begonnen middernacht (dat is minder heet).

De eerste 25km waren vlak en gingen mooi zoals gepland (de 21km deed ik in precies 2 uur). Daarna waren er glooiende-heuvels. Heuvels zijn niet leuk.

Uiteindelijk in net iets onder 4 uur en 30 minuten aangekomen. Dat was ook precies mijn "target". Katelyn en Pek Boon en Sock Siong stonden bij de finish op mij te wachtten (dat was erg motiverend gedurende de laatste 8 kilometers).

In de photo's: finish en Katelyn helpt met de balans terwijl ik stretch.