In het kader van al weer iets anders in de klas dan gewoon goed leren rekenen, lezen en schrijven, moesten Matthias en zijn klasgenoten een schilderij maken dat geveild zou gaan worden met het WereldNatuurFonds als goede doel.
Hiermee kwam-ie op dinsdag, onze vaste oppasmiddag, de school uit.
Een eend met een hip kapsel, dacht ik, maar het moest een boom voorstellen.
's Avonds zetten zijn ouders de boomeend op een app met veel gefortuneerde familieleden, en het veilen kon beginnen. Het ging er stevig aan toe, en hoewel de meesten van het type waren: kijken kijken, maar niet kopen, zette neef Bart al spoedig de toon met een openingsbod van 24,99. Emma ging daar ruim overheen met €25,-, maar Loes overtrof tenslotte alles en iedereen met € 35,-. Een opgewonden veilingmeester Matthias sloot onmiddellijk af!
Maren kon een en ander niet zo goed volgen, maar zij was intussen zelf erg gehecht geraakt aan de boomeend. En geef haar eens ongelijk:
Emma hoorde Maren heel mineur tegen haar broer zeggen: "Heb je het schilderij echt aan tante Loes verkocht? Maar dan kunnen wij er niet meer naar kijken..."Matthias sloeg een arm om haan heen en sprak troostend: "Wij zijn best vaak in Ypenburg. Je kunt het schilderij daar nog veel zien!
Ik kwam weliswaar te laat bij de veiling aan, want was aan de afwas, maar meende alles en iedereen alsnog omver te kunnen bluffen met mijn bod van € 50 euro. Matthias: "Echt? Oma Beppie is een geweldige oma, maar soms een beetje getikt. Vijftig euro?!!!?
Ook Lonneke kwam te laat. Zij had ook willen bieden. Een echte van Wijck tussen háár Vermeers, dat was pas écht mooi geweest!
