Goed, het is een kerstliedje, maar dat mag toch wel als nieuwjaarswens? Sweet '16, allemaal!
donderdag, december 31, 2015
dinsdag, december 29, 2015
Het verhaal van het poezenalfabet
Dit verhaal heb ik al vaak verteld, maar nu is het echt af. Dus kan ik het wel op de blog zetten.
Lang, heel lang geleden, borduurde ik een poezenalfabet. Toen het doek af was, heb ik het ingelijst, het was dus een soort schilderij. Ik houd van borduren, maar niet zo erg van de resultaten, dus ik gaf het aan Roelof. Die heeft het uiteindelijk opgehangen in de gang van ons huis in Oudenbosch. Naast de voordeur.
Toen we het huis wilden verkopen, was er een Open Dag. Ik speelde zelf voor makelaar. Op zo'n dag belde er, ver voor de officiële aanvangstijd, een man aan de deur. Ik zag hem en schatte in dat hij de weg kwam vragen. Hij zag er bepaaald niet uit als iemand die een huis van zeseneenhalve ton ging kopen.
Maar ik vergiste me, hij kwam echt voor het huis. Hij heette Arjan en had zijn zus meegenomen. Eenmaal binnen zei zij meteen dat ze het poezenschilderij prachtig vond. Ik zei dat ze dan maar eens het hele huis moesten bekijken, want ik had nog veel meer geborduurde schilderijen.
Ze bekeken het huis, maar ze kwamen eigenlijk voor de tuin. Daar brachten ze uren in door, terwijl ik andere, naar mijn gevoel serieuzere kandidaten het huis liet zien. Die vonden allemaal de tuin te groot. Teveel werk.
Arjan en zijn zus kwamen nog even binnen koffie drinken, het werd heel gezellig. Toen ze eindelijk weggingen, door de voordeur, vertelde de zus nog eens dat ze het poezenalfabet zo mooi vond. In een opwelling zei ik: "Als jij zorgt dat je broer dit huis koopt, dan krijg jij van mij dit schilderij." Dat vond ze heel leuk, ze zou het doen.
Arjan bleek miljonair. Hij kocht uiteindelijk het huis, niet voor de vraagprijs maar wel bijna. Ik weet niet hoeveel aandeel de zus in de aankoop had, maar ik vond dat ik mijn belofte in stand moest houden.
Daar was Roelof een beetje boos over. Het was toch zijn schilderij! En dat kon ik toch niet zomaar weggeven? Dus beloofde ik Roelof dat ik hetzelfde schilderij nog eens zou maken.
Ik fotografeerde elke 'letter', maar ik vergat het totaal te fotograferen. Maar misschien krijg je zo een indruk:
Lang, heel lang geleden, borduurde ik een poezenalfabet. Toen het doek af was, heb ik het ingelijst, het was dus een soort schilderij. Ik houd van borduren, maar niet zo erg van de resultaten, dus ik gaf het aan Roelof. Die heeft het uiteindelijk opgehangen in de gang van ons huis in Oudenbosch. Naast de voordeur.
Toen we het huis wilden verkopen, was er een Open Dag. Ik speelde zelf voor makelaar. Op zo'n dag belde er, ver voor de officiële aanvangstijd, een man aan de deur. Ik zag hem en schatte in dat hij de weg kwam vragen. Hij zag er bepaaald niet uit als iemand die een huis van zeseneenhalve ton ging kopen.
Maar ik vergiste me, hij kwam echt voor het huis. Hij heette Arjan en had zijn zus meegenomen. Eenmaal binnen zei zij meteen dat ze het poezenschilderij prachtig vond. Ik zei dat ze dan maar eens het hele huis moesten bekijken, want ik had nog veel meer geborduurde schilderijen.
Ze bekeken het huis, maar ze kwamen eigenlijk voor de tuin. Daar brachten ze uren in door, terwijl ik andere, naar mijn gevoel serieuzere kandidaten het huis liet zien. Die vonden allemaal de tuin te groot. Teveel werk.
Arjan en zijn zus kwamen nog even binnen koffie drinken, het werd heel gezellig. Toen ze eindelijk weggingen, door de voordeur, vertelde de zus nog eens dat ze het poezenalfabet zo mooi vond. In een opwelling zei ik: "Als jij zorgt dat je broer dit huis koopt, dan krijg jij van mij dit schilderij." Dat vond ze heel leuk, ze zou het doen.
Arjan bleek miljonair. Hij kocht uiteindelijk het huis, niet voor de vraagprijs maar wel bijna. Ik weet niet hoeveel aandeel de zus in de aankoop had, maar ik vond dat ik mijn belofte in stand moest houden.
Daar was Roelof een beetje boos over. Het was toch zijn schilderij! En dat kon ik toch niet zomaar weggeven? Dus beloofde ik Roelof dat ik hetzelfde schilderij nog eens zou maken.
Ik fotografeerde elke 'letter', maar ik vergat het totaal te fotograferen. Maar misschien krijg je zo een indruk:
Ik had het patroon nog, met het overgebleven garen. Van de erven van een tante van Roelof had ik veel borduurlinnen gekregen. Er zat een blauwe lap tussen die ik kon gebruiken. Ik hoefde alleen maar enkele soorten draden bij te kopen. Het kostte dus vrijwel niets, alleen maar drie jaar borduren.
Nu is hij af, en hij hangt weer in de gang, bij de voordeur. Voorlopig verkopen we Taule niet, maar voor alle zekerheid heb ik er een foto van genomen.
maandag, december 28, 2015
Inbraakproof
Nadat we dit jaar de buitenboel hadden laten schilderen via een aanbesteding door Vereniging Eigen Huis, stuurde VEH na het vertrek van de schilders een "bouwkundige" bij ons langs, niet alleen voor een controle van het schilderwerk maar ook voor een gratis onderhoudscheck van ons huis.
Nou ja onderhoudscheck, meneer wandelde gewoon met flukse tred en vlotte babbel samen met mij door ons huis waarbij zijn blik, gezien de opmerkingen in het uiteindelijke rapport, vooral gericht bleek op inbraak- en brandpreventie. Zo hebben wij inderdaad geen rookmelders, en op een enkele plek kan een onverlaat tamelijk makkelijk ons huis binnen breken. Ja, dat alles wisten wij natuurlijk ook wel.
Het laatste had onze aandacht al vanwege het grote aantal inbraken in onze buurt de laatste twee jaar, vooral tijdens de donkere maanden. Wij zijn regelmatig dag en avond weg en doen dan tevoren de gekste dingen met laptop, harde schijf en tablets. De aandacht van de deskundige ging vooral naar onze voordeur: die wordt slechts gesloten met 1 sleutel. Ja, er zit ook een binnenklem op, maar die kan natuurlijk niet dicht als we het huis verlaten, bovendien zit die er vooral op omdat de kromgetrokken deur anders nog verder krom gaat staan. Nee, die kersvers overgeschilderde grachtengordelgroene voordeur was onze zwakste schakel.
Na 's mans vertrek bespraken wij de toestand. Een nieuwe deur dan maar? Een echt goede voordeur kost wel 2000 euro, hoorden we van iemand die er verstand van heeft. Moet dat echt? Nou ja, dat moet dan misschien maar.
Eerst maar eens even de kerstdagen veilig zien door te komen. Dat deden we - na op 25 december bij A3n te zijn geweest - door op 26 en 27 onze snipverkouden neuzen niet buiten de voordeur te steken. Maar vandaag, 28 december, moest er iets uit de auto gehaald worden. En wie troffen we aan? Juist:
*
Nu vragen we ons natuurlijk of of het wel nodig is, die nieuwe deur voor 2000 euro. Dat oudje beschermt ons nog prima. En er wil bij ons toch niemand naar binnen!
*Deze foto is hier inderdaad al eens eerder geplaatst.
Nou ja onderhoudscheck, meneer wandelde gewoon met flukse tred en vlotte babbel samen met mij door ons huis waarbij zijn blik, gezien de opmerkingen in het uiteindelijke rapport, vooral gericht bleek op inbraak- en brandpreventie. Zo hebben wij inderdaad geen rookmelders, en op een enkele plek kan een onverlaat tamelijk makkelijk ons huis binnen breken. Ja, dat alles wisten wij natuurlijk ook wel.
Het laatste had onze aandacht al vanwege het grote aantal inbraken in onze buurt de laatste twee jaar, vooral tijdens de donkere maanden. Wij zijn regelmatig dag en avond weg en doen dan tevoren de gekste dingen met laptop, harde schijf en tablets. De aandacht van de deskundige ging vooral naar onze voordeur: die wordt slechts gesloten met 1 sleutel. Ja, er zit ook een binnenklem op, maar die kan natuurlijk niet dicht als we het huis verlaten, bovendien zit die er vooral op omdat de kromgetrokken deur anders nog verder krom gaat staan. Nee, die kersvers overgeschilderde grachtengordelgroene voordeur was onze zwakste schakel.
Na 's mans vertrek bespraken wij de toestand. Een nieuwe deur dan maar? Een echt goede voordeur kost wel 2000 euro, hoorden we van iemand die er verstand van heeft. Moet dat echt? Nou ja, dat moet dan misschien maar.
Eerst maar eens even de kerstdagen veilig zien door te komen. Dat deden we - na op 25 december bij A3n te zijn geweest - door op 26 en 27 onze snipverkouden neuzen niet buiten de voordeur te steken. Maar vandaag, 28 december, moest er iets uit de auto gehaald worden. En wie troffen we aan? Juist:
*Nu vragen we ons natuurlijk of of het wel nodig is, die nieuwe deur voor 2000 euro. Dat oudje beschermt ons nog prima. En er wil bij ons toch niemand naar binnen!
*Deze foto is hier inderdaad al eens eerder geplaatst.
zondag, december 27, 2015
Kerstspelletjes
Tijdens een dagje Gouda beviel het oudbakken stelletje kerststalfiguren dat voor hem was klaargezet, Matthias zeer. Favoriet waren de 3 koningen, die hij verstoppertje liet spelen, maar ook Jozef kon hem bijzonder boeien. Hij bestudeerde het lelijke poppetje nauwgezet en vergeleek hem met de anderen. "Jozef is erg oud," concludeerde hij. "Maar Maria is nog jong."
Aan het einde van de dag mocht hij de figuren meenemen in zijn rugzak, en de dagen daarop gingen ze overal mee naar toe, zelfs naar bed:
Ook overdag werd er volop mee gespeeld. Zo bleek Jezus ziek, hij moest mee met de ambulance.
Oh, oh. Wie krijgt hem er nu nog uit?
Aan het einde van de dag mocht hij de figuren meenemen in zijn rugzak, en de dagen daarop gingen ze overal mee naar toe, zelfs naar bed:
Ook overdag werd er volop mee gespeeld. Zo bleek Jezus ziek, hij moest mee met de ambulance.
Oh, oh. Wie krijgt hem er nu nog uit?
donderdag, december 24, 2015
Domme domme
Uit den ouden doosch (wie opruimt vindt nog eens wat...):
Pien doet ten tijde van het wk of ek mee aan de voetbalpool. Ze weet wel wat de uitslag wordt: 4 voor Nederland, 3 voor voetbal!
Pien moet opruimen, maar heet daar geen zin in. Ik stel voor een wedstrijdje opruimen te doen.
Pien: "Nee, want ik wil niet dat jij wint!"
Ik: "Kan je niet tegen je verlies?"
Pien: "Jawel, maar ik wil niet dat jij wint en ik verlies!"
Jeppe heeft op het kinderdagverblijf geleerd dat je moet samen spelen, samen delen. Als Pien op schoot zit en Jeppe vindt dat het zijn tijd is, past hij de regel toe: "Pien, samen spelen, dame delen!"
Pien doet ten tijde van het wk of ek mee aan de voetbalpool. Ze weet wel wat de uitslag wordt: 4 voor Nederland, 3 voor voetbal!
Pien moet opruimen, maar heet daar geen zin in. Ik stel voor een wedstrijdje opruimen te doen.
Pien: "Nee, want ik wil niet dat jij wint!"
Ik: "Kan je niet tegen je verlies?"
Pien: "Jawel, maar ik wil niet dat jij wint en ik verlies!"
Jeppe heeft op het kinderdagverblijf geleerd dat je moet samen spelen, samen delen. Als Pien op schoot zit en Jeppe vindt dat het zijn tijd is, past hij de regel toe: "Pien, samen spelen, dame delen!"
Langsi laahoe
In Zuid-Holland wordt momenteel hard gewerkt om Matthias en Sofía nog vóór het nieuwe jaar een liedje in het Mandarijn te laten zingen over de twee tijgers die hard rennen, de een zonder oren, de ander zonder staart, maar hoe gek het ook klinkt, het wil nog maar niet lukken.
Ondanks het spiekbriefje met vereenvoudigde tekst, dat overal mee naartoe gaat:
geeft Sofía op dit moment (abuela Romy de hele dag om zich heen) begrijpelijkerwijs de voorkeur aan feliz Navidad a todos en was Matthias weliswaar zeer onder de indruk van zijn ongestoord in de plassen stampende achternichtje, anderzijds is hij een "een beetje verlegen van Elsa".
's Avonds vertelt hij zijn ouders: "Ik heb een neefje die woont in Chinees!
Ik oefen het lied gestaag met hem en inmiddels mompel-zingt hij het zo'n beetje mee, maar nog lang niet voldoende om ook maar een beetje indruk te maken in Singapore. Zelfs zijn Wilhelmus gaat nog beter. Ik doe dus een beroep op de familie in Zuid-Limburg om het lied ook in te studeren en op de film te zetten!
maandag, december 21, 2015
Vraag van de week: waar zou jij niet dood gevonden willen worden?
Vorig weekend waren we in Boxtel, om Adrienne te bezoeken én om een kerstboom te kopen, want ik heb een zeer traditiegetrouwe echtgenoot, wat die jaarlijkse aanschaf betreft. Alsof er in ons eigen stadje geen bomen te koop zijn. Maar het kwam mooi uit, sprak A3n, want ook zij had een boom nodig.
We vervoegden ons hiertoe bij twee verschillende kerstboomverkopers, want zuslief bleek er een eigen adres op na te houden: een kennis annex liefhebber die een gering aantal uitsluitend kleine boompjes in de aanbieding had. Ze bespraken de tentoongestelde waren in de sfeer van "hedde gij" en "gade gij" en "zudde gij" tot ze tot een afronding kwamen met "den dieje dan moar?" en na gedane zaken werden wij voorgesteld als haar zus en zwager. Dat verbaasde de kennis helemaal niets, mijn zus en ik leken sprékend "op mekoaren". Toen wilde hij weten waar wij dan wel vandaan kwamen. Uit Gouda? Nou, daar zou deze meneer nog niet dood gevonden willen worden.
Dat vroeg om opheldering. Bleken meneer en zijn echtgenote ooit een vakantie doorgebracht te hebben in het Zuid-Hollandse Oudewater vanwaaruit ze een autotochtje hadden gemaakt naar Gouda, waar ze verdwaald waren in het plaatselijke eenrichtingsverkeer. Enfin, Gouda de hel, daar kwam het wel op neer.
Mm.
Ik moet toegeven dat Gouda vele feilen kent. Zo leven wij sinds jaar en dag op een moeras beneden zeeniveau, de favoriete habitat van zomerse muggen. Staan wij landelijk bekend om kazen, stroopwafels en kaarsen die hier niet meer en Syriëgangers die hier weer wel vandaan komen en hebben wij een overschot aan zwartekousendragers.
Maar. De Karnemelksloot.
Bij ons links de straat uit en dan linksaf, de kortste route naar de binnenstad. Hij staat al in de atlas van Blaeu uit 1652 als "Wech naa Wtrecht" (zie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Gouda#/media/File:Plattegrond_van_de_stad_Gouda_binnen_de_singels,_ca._1650..jpg
zie rechtsboven). Een straatje met een sloot er middenin, boompjes erlangs en kleine, krakkemikkige huisjes aan beide zijden, huisjes waar ooit grote gezinnen gewoond moeten hebben, nu de favoriete stek van vrijgezellen en yuppies die hun sloot elk jaar vol leggen met verlichte kerstboompjes-op-vlotten.
Ja?
Hebben jullie soms zo'n sloot in Boxtel, kerstboommeneertje?
En dat brengt mij tot de vraag van de week: waar zouden jullie niet dood gevonden willen worden? Met het pistool op de borst kies ik voor Nepal, of ieder ander hooggebergte, want ik houd 1. niet van hoge bergen - tenzij vanuit de verte - en 2. niet van klimmen en 3. niet van gladheid en ik zou er nog vele motieven aan kunnen toevoegen.
De hartelijke groeten uit
alwaar we een echte schaatsbaan hebben!
We vervoegden ons hiertoe bij twee verschillende kerstboomverkopers, want zuslief bleek er een eigen adres op na te houden: een kennis annex liefhebber die een gering aantal uitsluitend kleine boompjes in de aanbieding had. Ze bespraken de tentoongestelde waren in de sfeer van "hedde gij" en "gade gij" en "zudde gij" tot ze tot een afronding kwamen met "den dieje dan moar?" en na gedane zaken werden wij voorgesteld als haar zus en zwager. Dat verbaasde de kennis helemaal niets, mijn zus en ik leken sprékend "op mekoaren". Toen wilde hij weten waar wij dan wel vandaan kwamen. Uit Gouda? Nou, daar zou deze meneer nog niet dood gevonden willen worden.
Dat vroeg om opheldering. Bleken meneer en zijn echtgenote ooit een vakantie doorgebracht te hebben in het Zuid-Hollandse Oudewater vanwaaruit ze een autotochtje hadden gemaakt naar Gouda, waar ze verdwaald waren in het plaatselijke eenrichtingsverkeer. Enfin, Gouda de hel, daar kwam het wel op neer.
Mm.
Ik moet toegeven dat Gouda vele feilen kent. Zo leven wij sinds jaar en dag op een moeras beneden zeeniveau, de favoriete habitat van zomerse muggen. Staan wij landelijk bekend om kazen, stroopwafels en kaarsen die hier niet meer en Syriëgangers die hier weer wel vandaan komen en hebben wij een overschot aan zwartekousendragers.
Maar. De Karnemelksloot.
Bij ons links de straat uit en dan linksaf, de kortste route naar de binnenstad. Hij staat al in de atlas van Blaeu uit 1652 als "Wech naa Wtrecht" (zie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Gouda#/media/File:Plattegrond_van_de_stad_Gouda_binnen_de_singels,_ca._1650..jpg
zie rechtsboven). Een straatje met een sloot er middenin, boompjes erlangs en kleine, krakkemikkige huisjes aan beide zijden, huisjes waar ooit grote gezinnen gewoond moeten hebben, nu de favoriete stek van vrijgezellen en yuppies die hun sloot elk jaar vol leggen met verlichte kerstboompjes-op-vlotten.
Ja?
Hebben jullie soms zo'n sloot in Boxtel, kerstboommeneertje?
En dat brengt mij tot de vraag van de week: waar zouden jullie niet dood gevonden willen worden? Met het pistool op de borst kies ik voor Nepal, of ieder ander hooggebergte, want ik houd 1. niet van hoge bergen - tenzij vanuit de verte - en 2. niet van klimmen en 3. niet van gladheid en ik zou er nog vele motieven aan kunnen toevoegen.
De hartelijke groeten uit
Kerstsfeer in Eauze
Een kerstmarkt en een IJSBAAN! Dat moest ik zien! Dus fietsten Roelof en ik gisteren in een heerlijk zonnetje naar Eauze. De kerstmarkt viel natuurlijk verschrikkelijk tegen. Het was een slap aftreksel van de toeristenmarkten die ze hier zo veel hebben: standjes met Floc, Armagnac, Foie gras en met allerlei huisgemaakte rotzooi. Toch kon ik nog iets kopen: stroopwafels. Van een Nederlandse vrouw, zelfgemaakt (zei ze).
Dan maar naar de ijsbaan. Ik herinnerde me natuurijs in België, daar liep het hele dorp over de ijsbaan, met plassende hondjes en schoenen vol zand. Wij probeerden daar tussendoor te schaatsen en hadden dan veel bekijks. Dus Zuid-Frankrijk en schaatsen, dat moest wel heel bijzonder zijn.
Het was op de Place d'Armagnac, dat is het plein bij de kerk waar al onze gasten graag een drankje of een ijsje consumeren. Het was er lekker druk op de terrassen. De ijsbaan leek in alles op een Nederlandse ijsbaan, een tent waar je schaatsen kunt huren en betalen en dan hup het kleine ijsbaantje op:
Ik zag meteen dat niemand echt schaatste, het was meer lopen op het ijs. Toen we dichterbij kwamen zagen we waarom.
Dan maar naar de ijsbaan. Ik herinnerde me natuurijs in België, daar liep het hele dorp over de ijsbaan, met plassende hondjes en schoenen vol zand. Wij probeerden daar tussendoor te schaatsen en hadden dan veel bekijks. Dus Zuid-Frankrijk en schaatsen, dat moest wel heel bijzonder zijn.
Het was op de Place d'Armagnac, dat is het plein bij de kerk waar al onze gasten graag een drankje of een ijsje consumeren. Het was er lekker druk op de terrassen. De ijsbaan leek in alles op een Nederlandse ijsbaan, een tent waar je schaatsen kunt huren en betalen en dan hup het kleine ijsbaantje op:
Ik zag meteen dat niemand echt schaatste, het was meer lopen op het ijs. Toen we dichterbij kwamen zagen we waarom.
De baan was niet gemaakt van ijs maar van plastic platen!
zaterdag, december 19, 2015
Aardig
Ach, wat gunnen ze elkaar toch veel, die kleintjes in Groot-Den Haag.
Matthias moet even weg uit zijn spel met de autootjes.
"Papa, wil jij op mijn garage passen, anders gaat Maren ermee spelen.
Miguel: "Nou, misschien ga ik er wel mee spelen!"
Matthias spreidt zijn armen wijd in verbazing: "Maar jij bent toch geen klein jongetje van 3!"
Ander voorbeeld:
Loesje heeft zojuist een bericht gekregen en zegt: "Sofía, Matthias komt zo!"
Sofia, die eigenlijk net een filmpje zat te bekijken, springt direct van haar stoel en rent door de kamer. Komt terug met haar verjaardagscadeau, haar step.
Klimt terug op haar stoel en gaat door met kijken, maar houdt de step alvast stevig vast.
Tien minuten later nog steeds!
vrijdag, december 18, 2015
December 2015
Bijna kerst, dus......
- de gebruikelijke soepogen
maar ook:
- een mug in de slaapkamer
- een bloem in de tuin
- een zingende merel in de straat
- en een kerstkapsel om een vogelnest in te bouwen!
- de gebruikelijke soepogen
- de familie uit Colombia op bezoek
maar ook:
- een mug in de slaapkamer
- een bloem in de tuin
- een zingende merel in de straat
- en een kerstkapsel om een vogelnest in te bouwen!
donderdag, december 17, 2015
Domme domme
Kleine meisjes die opeens menen te moeten gaan lopen, kleine jongens die het, met dank aan het Sinterklaasjournaal, ineens over 'witte wieven' hebben, het gaat me allemaal veel te snel! Gelukkig blijft onze kleine jongen met sommige uitspraken nog best een beetje een kleine jongen. Zo had hij het vanochtend over zijn slaapslak.
Marleen vertelt hoe ze, als gezonde proefpersoon, heeft deelgenomen aan een medische trial. Ze mocht helemaal in de scanner. Vooral de mri van haar hersenen vond ze interessant. Altijd geïnteresseerd in het medisch welzijn van haar moeder, informeert dochterlief: "En? Hebben ze ze kunnen vinden?"
Marleen vertelt hoe ze, als gezonde proefpersoon, heeft deelgenomen aan een medische trial. Ze mocht helemaal in de scanner. Vooral de mri van haar hersenen vond ze interessant. Altijd geïnteresseerd in het medisch welzijn van haar moeder, informeert dochterlief: "En? Hebben ze ze kunnen vinden?"
dinsdag, december 15, 2015
Song van de maand
Vaak zijn de liedjes voor Wooden Ships hartstikke actueel, maar als je dan weer een paar weekjes verder bent, dan zijn ze meteen ook weer érg gedateerd. Tegen de tijd dat ze worden opgenomen moet je er zelfs een historische toelichting bij geven. Hier is een voorbeeldje.
Turn up the fire
One and a half to two degrees
That’s what the warm-up’s gonna be
“We have a treaty!” Cheering shouts
Happy faces, all are proud
Succeeded to turn our fate around
Safe and sound on solid ground
All is lost, hopes are gone
No grazing zebras on my lawn
No climate change and melting ice
No backyard birds of paradise
Now that they have capped the global rise
They will fail to carbonize at a costly price
Turn up the fire one degree higher
One and a half to two degrees?
N.G.O. says: it’s more like three
A sparkle of sunlight through the clouds!
Three degrees can mean global droughts
I might still be welcoming migrating crowds
The extra degree could help us all out!
Turn up the fire only one degree higher
zondag, december 13, 2015
Nog eens Elsa
Je moet er wat voor over hebben. Natte schoenen, natte voeten, een natte broek. Maar dan krijg je Vader Jacob in het Mandarin.
Vertaald in het Engels zingt ze:
Two tigers (2x)
Run fast (2x)
One has no ears, one has no tail
How weird (2x)
Bedankt Katelyn!
Kerstverhaal 2015
Marijntje wil een verhaal vertellen, of ik het even wil typen. Oké, misschien kan ik het dan ook wel op de blog zetten. Al vertellende blijkt wel dat Marijntje dit verhaal op school gehoord heeft en dus niet zelf verzonnen heeft maar eigenlijk na vertelt. Persoonlijk vind ik wel dat ze het, voor een zesjarige, wel heel erg knap na vertelt. Ik heb letterlijk opgeschreven wat zij achter elkaar tegen mij zei. En de layout is ook op verzoek van Marijntje zelf:
Het kind
De herbergier was erg gesteld op een goede nachtrust.
Toen werd er aan de deur geklopt.
“Vol!” riep de herbergier.
“Maar we hebben een hele dag gereisd en we zijn moe en we
hebben het koud,” zeiden Maria en Jozef.
“Om de hoek is een stal, hier twee dekens,” zei de
herbergier.
Hij deed de deur dicht, klom de trap op, kroop in bed en
viel in slaap.
Toen werd er weer op de deur geklopt.
“Sorry, maar mogen we nog een kleinere deken?” vroeg Jozef.
“Hier, een kleinere deken,” zei de herbergier.
Hij deed de deur dicht, klom de trap op, kroop in bed en
viel weer in slaap.
Toen maakte een verblindend licht hem wakker.
Hij klom uit bed, liep de trap af, deed de deur dicht, klom
de trap weer op, deed de gordijnen dicht en kroop weer in bed.
Toen werd er nog een keer op de deur geklopt.
Er stonden drie herders.
“Wat moeten jullie? Zijn jullie je schapen kwijt?” zei de
herbergier.
“Nee, we zijn op zoek naar Maria en Jozef,” zeiden de
herders.
“Om de hoek is een stal, daar zijn ze,” zei de herbergier.
Hij klom de trap op, kroop in bed en viel weer in slaap.
Toen werd er voor de zoveelste keer op de deur geklopt.
Er stonden drie koningen.
Ze zeiden: “Wij zijn o…”
“Om de
hoek!!!!” schreeuwde de herbergier.
De koningen schrokken zich geen hoedje, maar een kroontje.
De herbergier sloeg de deur dicht, stampte de trap op,
sprong in bed en viel weer in slaap.
Toen maakte een hemels gezang hem wakker.
“Nou is het genoeg,” schreeuwde de herbergier.
Hij sprong uit bed, stormde de trap af, sloeg de deur open,
rende de hoek om, stormde de stal binnen en wilde net wat gaan zeggen toen…
“Sssssssssssssssssssssssssssssssssssht! Je maakt de baby
wakker!”
“Baby?” zei de herbergier verbaasd.
“Ja, er is vannacht een baby geboren,” zei Maria.
De herbergier keek over de rand van de kribbe en voelde
plots tot zijn stomme verbazing zijn woede verdwijnen.
“Wat een kanjer!” zei hij.
Hij vond het zo bijzonder, dat hij gelijk de stal
uitstormde, de hoek omrende, de deur opensloeg en alle logeerders in de herberg
wakker maakte.
Eerst waren ze boos, maar toen ze in de kribbe keken,
voelden zij ook plots tot hun stomme verbazing hun woede ook verdwijnen.
De herbergier vroeg: ”Hoe heet het kind?”
Maria fluisterde: “Ik denk dat het Jezus gaat heten.”
Einde.
vrijdag, december 11, 2015
Zij kan het ook
Nu nicht Iris zich in de kijker heeft gespeeld met haar eerste stappen, kan Maren natuurlijk niet achterblijven. Hoewel ziek de afgelopen week - oorontsteking, vandaar ook de speen in haar mond - wil ze toch graag laten zien dat zij het intussen ook kan!
Als afsluiter een domme domme van nicht Sofía:
"Opa, ga je weer naar Gouda?"
"Ja."
"Gaan de speculaasjes ook mee?"
Als afsluiter een domme domme van nicht Sofía:
"Opa, ga je weer naar Gouda?"
"Ja."
"Gaan de speculaasjes ook mee?"
Dancing in public
Elsa is normaal erg verlegen als er vreemde mensen bij zijn, maar dit keer danst ze in een shopping mall. Singaporese kinderen groeien zowat op in een shopping mall (een enorm gebouw helemaal vol winkels) dus voor haar is dit misschien een beetje thuis.
Ik kies deze video om jullie te laten horen dat ze chinees kan. Eerlijk gezegd zit er ook wat Elsa-taal tussen, maar jullie (en ik) horen het verschil toch niet.
Ik kies deze video om jullie te laten horen dat ze chinees kan. Eerlijk gezegd zit er ook wat Elsa-taal tussen, maar jullie (en ik) horen het verschil toch niet.
donderdag, december 10, 2015
Ik houd erg van roodborstjes...
... maar had dat misschien beter niet tegen poes kunnen zeggen. Weer een dooie bij de achterdeur.
maandag, december 07, 2015
Geluk
Wel heel verdacht hoor dat hij, de dag nadat ik met pensioen was gegaan, ineens de bezem door de rotzooi in zijn werkkamer haalde, waardoor het er zowaar gezellig uit begon te zien.
Maar toen hij mijn beëindigingsvergoeding aanwendde voor de aanschaf van een digitale piano, begon ik te begrijpen waar het hier werkelijk om draaide.
Met blozende wangen leidde hij mij rond in zijn paradijs.
"Ik denk niet dat ik nog vaak naar beneden kom," sprak hij, innig tevreden.
Computer was een tijdje stuk. Nu doet ie het weer.
Tltztm checken. Wat heb ik gemist?
Wat hebben jullie gemist?
Iris zet haar alleerste stapjes! Op Jeppes verjaardag! Op de film:
Een weekje later oefent ze haar kunstje nog steeds, gesteund door haar zussen Marijntje en Femke die dan steeds naast haar moeten komen zitten.
Alternatieve drugs?
Mooi liedje van Elsa, maar behalve bellen doen wij ook niet meer aan zingen. Hier in Nederland hebben we apparaten die voor ons zingen. Wij komen op heel andere manieren aan onze trekken...
callpoll
Bellen doen we ook al nauwelijks in de familie. Het woord 'hermit' begint steeds meer als 'Termeer' te klinken.
En na dit trieste nieuws voelen we ons allemaal weer een tikje eenzamer... Maar gelukkig is Elsa er, om ons allemaal blij te maken met een Nederlands liedje... Herken je het?
Ik hoop dat de video werkt. Ik kan hem zelf niet afspelen op mijn Linux, maar ik heb de morele stimulans ook niet echt nodig, want ik bel misschien wel 10 personen vandaag, en één daarvan is wellicht Elsa.
En na dit trieste nieuws voelen we ons allemaal weer een tikje eenzamer... Maar gelukkig is Elsa er, om ons allemaal blij te maken met een Nederlands liedje... Herken je het?
Ik hoop dat de video werkt. Ik kan hem zelf niet afspelen op mijn Linux, maar ik heb de morele stimulans ook niet echt nodig, want ik bel misschien wel 10 personen vandaag, en één daarvan is wellicht Elsa.
donderdag, december 03, 2015
Domme domme
Flinn doet gek, doet onhandig en valt. Als hij ziet dat wij het zien, begint hij te huilen. Dus we reageren heel overdreven: "Ach jee, Flinn, ben je gevallen? En heb je je nu verschrikkelijk pijn gedaan? Zit er nu een deuk in je ego?"
Pien en Jeppe, in koor: "Je ego? Je Lego, zul je bedoelen!"
Pien en Jeppe, in koor: "Je ego? Je Lego, zul je bedoelen!"
maandag, november 30, 2015
Met een beetje fantasie....
De kleine Termeertjes rolden vroeger met hun knikkers tussen legomuurtjes en speelden dan dat het personen waren. Tegenwoordig is zoveel fantasie niet meer nodig, met al die poppetjes die je overal in allerlei soorten en maten kunt kopen.
Sofia kreeg een Lego-huisje op haar slaapkamertje toen haar broertje geboren werd, om haar ook boven een mogelijkheid tot spelen te geven. Haar favoriete spel met dat huisje is keer op keer het naspelen van scènes uit het gezin van haar neef, sinds ze daar onlangs een hele dag heeft doorgebracht en zag hoe Matthias een keer van zijn moeder op zijn kop kreeg.
Ze heeft precies drie Playmobielpoppetjes die de volgende hoofdpersonen voorstellen: Matthias, Sofia en Emma. Het spel draait doorgaans om dit drietal.
Maar op een dag hoort Loesje dat ook Miguel een rol in het spel heeft gekregen. "Miguel! Miguel!", hoort ze Sofía roepen, "Kom! We gaan eten!"
Loes werpt een blik op het spel en ziet hoe Sofia haar 4e persoon heeft opgelost:
zaterdag, november 28, 2015
Praatjes en een draak
Matthias: "Oma, ik vind jou lief."
"Oh, dat vind ik heel fijn!"
Het blijft even stil. Dan: "Oma, als ik zeg: ik vind jou lief, dan moet jij zeggen: ik jou ook!"
Sofía: "Mama! Kijk! Er zit een draakje bij mijn tuin!"
"Oh, dat vind ik heel fijn!"
Het blijft even stil. Dan: "Oma, als ik zeg: ik vind jou lief, dan moet jij zeggen: ik jou ook!"
Sofía: "Mama! Kijk! Er zit een draakje bij mijn tuin!"
donderdag, november 26, 2015
Kleine jongens worden groot
Jeppes allerlaatste dag op het kinderdagverblijf...
Op weg naar het kinderdagverblijf leert Jeppe, net als iedere dag, weer iets nieuws. Deze keer is het de letter V. We wijzen de letter aan op de auto voor ons. Hij spot zelf het tweede en derde exemplaar.
"Goed zo, Jeppe, dat is inderdaad de V. De V van Vermeer en van Verjaardag en van Verrassing en van Veel taart."
"Ja, en van lantaarnpaal!"
zondag, november 22, 2015
Dommes
Matthias is sinds kort zindelijk en dat wil hij weten ook: "Kijk mijn plasser. Die is in-te-res-sánt!"
Er is nóg een zaak van groot belang: namelijk de Sint en zijn bontgekleurde partner. De kleintjes zingen de liederen uit volle borst mee, ze kennen ze nog van vorig jaar. Sofía heeft er eigenlijk al weer een beetje genoeg van, ze verzint er voor de verandering een eigen tekst bij:
Voor het eerst van haar leven mocht ze 's avonds haar schoen zetten. Daar bleek 's morgens een verrassingsei van het Kruidvat in te zitten. In eerste instantie reageerde ze verrukt, maar daar kwam ze even later toch op terug: "Ik voel een beetje zielig omdat Sinterklaas mij niet een groot cadeau heeft gebrengt".....
Dan maar broertje Camilo knuffelen. Want die had helemaal niets gekregen. Terwijl-ie vandaag toch precies 4 weken oud was!
Er is nóg een zaak van groot belang: namelijk de Sint en zijn bontgekleurde partner. De kleintjes zingen de liederen uit volle borst mee, ze kennen ze nog van vorig jaar. Sofía heeft er eigenlijk al weer een beetje genoeg van, ze verzint er voor de verandering een eigen tekst bij:
Voor het eerst van haar leven mocht ze 's avonds haar schoen zetten. Daar bleek 's morgens een verrassingsei van het Kruidvat in te zitten. In eerste instantie reageerde ze verrukt, maar daar kwam ze even later toch op terug: "Ik voel een beetje zielig omdat Sinterklaas mij niet een groot cadeau heeft gebrengt".....
Dan maar broertje Camilo knuffelen. Want die had helemaal niets gekregen. Terwijl-ie vandaag toch precies 4 weken oud was!
woensdag, november 18, 2015
In de voortuin, met een najaarsstorm op til.
maandag, november 16, 2015
Slimme slimme
Edouard en Pien hebben een aftelkalender tot 5 december gemaakt. Achter ieder vakje zit een verrassing. Op de 21ste dag voor het grote feest komen er 6 smarties tevoorschijn. Pien verdeelt ze zorgvuldig onder de drie Vermeertjes. Peter, nooit te beroerd om zijn dochter iets te leren, vraagt: "Dus wat heb je nou gedaan, Pien? Zes snoepjes gedeeld door...?"
Pien: "Pien!"
We rijden langs de P+R van station Bunde. Pien wil weten wat dat betekent. We leggen uit dat de trein beter is voor het milieu dan de auto, vanwege die vieze uitlaatgassen. We leggen uit dat de uitlaatgassen de lucht vies maken en we kaarten aan dat zelf fietsen eigenlijk nog beter is dan de trein. Het is even stil, dan concludeert Pien: "Nee, want als je op de fiets zit, adem je al die vieze uitlaatgassen in!"
Pien: "Pien!"
We rijden langs de P+R van station Bunde. Pien wil weten wat dat betekent. We leggen uit dat de trein beter is voor het milieu dan de auto, vanwege die vieze uitlaatgassen. We leggen uit dat de uitlaatgassen de lucht vies maken en we kaarten aan dat zelf fietsen eigenlijk nog beter is dan de trein. Het is even stil, dan concludeert Pien: "Nee, want als je op de fiets zit, adem je al die vieze uitlaatgassen in!"
zondag, november 15, 2015
Song van de maand
Nooit gedacht dat de hel al in Parijs begon, maar ik had hem recent al in een liedje gestopt. Als je je afvraagt wat het lelijke "task force subjectification" in de tekst doet, dan is het goed te weten dat er op mijn school een heuse "werkgroep subjectivering" aan de slag is, die voor de school uitzoekt wat "een goed mens" is. Gezegend een land dat de luxe heeft om dit soort werkgroepen in te stellen. Men is begonnen met een enquête onder het personeel. Muziekvoorbeeldje is hier te vinden. Normaal gesproken hoop ik dat de tekst voldoende zeggingskracht heeft, maar in dit geval geeft de muziek wel een het bedoelde ironische tintje aan het laatste couplet.
Drawing circles
A simple question is put to me
What is “a good man” meant to be?
“Task force subjectification” wants to know
I’m not making this up: bussiness is slow
So what is your bit? And what is mine?
I’m drawing circles all the time
The one that’s drawn along my skin:
Six inches radius, has peace within
But in every other circle that I draw
There’s words and quarrel, all-out war
And further down, not hard to tell
A frightful glimpse of Dante´s hell
Repelling circles, magnet hearts
While closing in, they bounce apart
The question’s not “how am I to be?”
But all the more pressing towards WE
So let us gaze towards the stars
And draw a circle infinitely far
In search of peace for subject WE
To match the peace inside of me
And share a devine tranquility
vrijdag, november 13, 2015
Domme domme
Edouard komt aangekleed en wel naar beneden. Hij ziet er weer tiptop uit: bruine trui, zwarte broek, goed gepoetste schoenen. Flinn kijkt even op en roept: "Blauwe jurk aan! Gek hè?!"
Toetjes-tijd. Er staat een pak gele vla en een pak bruine vla op tafel. "Flinn, welke kleur wil jij?"
"Blauwe!"
Toetjes-tijd. Er staat een pak gele vla en een pak bruine vla op tafel. "Flinn, welke kleur wil jij?"
"Blauwe!"
De paradoxale Grote Verandering
Toen Petra naar Haïti verhuisde voelde ik de kriebels weer even, maar ik ben nog niet aan de beurt. Mijn datum nadert, nog een paar jaar en dan is het weer zover.
Beppie schrijft over veranderings-angst, en misschien is dat wel een gevolg van risico aversie. Katelyn is risico mijdend, dus ik ben haar maar gaan voorbereiden, want onze Grote Verandering komt. Nog een paar jaar, en dan gebeurt er weer iets belangrijks. "Waar in de wereld wil je wonen, en waar wil je dat Elsa naar school gaat, Katelyn?" Ik vraag het haar gewoon, want we kunnen vast de windrichting beïnvloeden.
Ik ken de tafels van zes en twaalf, en vierentwintig. Mijn leven ontplooit zich in veelvouden daarvan. Toen ik vijf was (eigenlijk een jaartje te vroeg), verhuisden we van Sittard naar Rosmalen. Op mijn twaalfde gingen we naar België - dat was echt een Grote Verandering. Precies zes jaar later dreef ik naar Tilburg voor de studie, en dat duurde ongeveer zes jaar. Het laatste jaar ging ik naar Australië en uiteindelijk Singapore (eigenlijk was dit een jaartje te laat), ook dat was echt een Grote Verandering. Je hoeft geen hoog IQ te hebben om deze reeks te voorspellen: 6, 12, 18, 24... En inderdaad, het hield niet op: Rond mijn 30ste trouwde ik fout, en kocht ik een flat goed.
Zes jaar later vond ik mijn reboot-knop en begon mijn huidige, gouden era. Een verfrissende storm: eigen bedrijf, nieuw lief, weg uit de flat, een nieuw leven. Geen high-impact immigratie naar een nieuw land, maar deze verdiende heus de titel 'Grote Verandering'. Ongeveer zes jaar in, kochten en verhuisden Katelyn en ik naar flat II, en Elsa werd geboren. Ik was ongeveer 42. Dat is intussen alweer een paar jaar geleden.
De volgende is dus 48, en dat is nog best een hoop nachtjes slapen. Maar 48 is een veelvoud van twaalf (en van vierentwintig!), dus dit wordt weer zo'n massale! Nog een puzzelstukje valt op haar plek: in dat jaar begint Elsa aan de lagere school. Je snapt dat ik steeds minder rustig slaap, want wat staat me te wachten? Zullen we deze keer weer naar een ander land gaan?
En dan droom ik weg, beseffend dat het allemaal puur toeval is. Heel misschien is er wel een hormoon, dat echt mensen loswrikt na een aantal jaar stil te zitten, denk bijvoorbeeld aan de 'seven year itch'.
Maar, nu heerst het gevaar dat mijn Grote Verandering een self fullfilling profecy wordt. Als ik er al jaren van tevoren naar toe leef, is het dan nog wel zo'n enorme ommezwaai? Ik zou het eerlijk gezegd ook niet zo erg vinden als deze keer alles precies hetzelfde blijft, hahah.
En misschien is het dat wel; mijn verandering is deze keer dat de verandering niet komt! Want het breken van routine, dat is toch precies de definitie van verandering - wat een prachtige paradox :)
Beppie schrijft over veranderings-angst, en misschien is dat wel een gevolg van risico aversie. Katelyn is risico mijdend, dus ik ben haar maar gaan voorbereiden, want onze Grote Verandering komt. Nog een paar jaar, en dan gebeurt er weer iets belangrijks. "Waar in de wereld wil je wonen, en waar wil je dat Elsa naar school gaat, Katelyn?" Ik vraag het haar gewoon, want we kunnen vast de windrichting beïnvloeden.
Ik ken de tafels van zes en twaalf, en vierentwintig. Mijn leven ontplooit zich in veelvouden daarvan. Toen ik vijf was (eigenlijk een jaartje te vroeg), verhuisden we van Sittard naar Rosmalen. Op mijn twaalfde gingen we naar België - dat was echt een Grote Verandering. Precies zes jaar later dreef ik naar Tilburg voor de studie, en dat duurde ongeveer zes jaar. Het laatste jaar ging ik naar Australië en uiteindelijk Singapore (eigenlijk was dit een jaartje te laat), ook dat was echt een Grote Verandering. Je hoeft geen hoog IQ te hebben om deze reeks te voorspellen: 6, 12, 18, 24... En inderdaad, het hield niet op: Rond mijn 30ste trouwde ik fout, en kocht ik een flat goed.
Zes jaar later vond ik mijn reboot-knop en begon mijn huidige, gouden era. Een verfrissende storm: eigen bedrijf, nieuw lief, weg uit de flat, een nieuw leven. Geen high-impact immigratie naar een nieuw land, maar deze verdiende heus de titel 'Grote Verandering'. Ongeveer zes jaar in, kochten en verhuisden Katelyn en ik naar flat II, en Elsa werd geboren. Ik was ongeveer 42. Dat is intussen alweer een paar jaar geleden.
De volgende is dus 48, en dat is nog best een hoop nachtjes slapen. Maar 48 is een veelvoud van twaalf (en van vierentwintig!), dus dit wordt weer zo'n massale! Nog een puzzelstukje valt op haar plek: in dat jaar begint Elsa aan de lagere school. Je snapt dat ik steeds minder rustig slaap, want wat staat me te wachten? Zullen we deze keer weer naar een ander land gaan?
En dan droom ik weg, beseffend dat het allemaal puur toeval is. Heel misschien is er wel een hormoon, dat echt mensen loswrikt na een aantal jaar stil te zitten, denk bijvoorbeeld aan de 'seven year itch'.
Maar, nu heerst het gevaar dat mijn Grote Verandering een self fullfilling profecy wordt. Als ik er al jaren van tevoren naar toe leef, is het dan nog wel zo'n enorme ommezwaai? Ik zou het eerlijk gezegd ook niet zo erg vinden als deze keer alles precies hetzelfde blijft, hahah.
En misschien is het dat wel; mijn verandering is deze keer dat de verandering niet komt! Want het breken van routine, dat is toch precies de definitie van verandering - wat een prachtige paradox :)
donderdag, november 12, 2015
Vraag van de week: moet alles hetzelfde blijven?
Nu ik met prepensioen ben gegaan, vragen mensen mij hoe het voelt om niet meer te hoeven werken. Ik heb dat ook wel eens aan iemand gevraagd. Meestal zeggen mensen dingen als: "Het voelt als eeuwig vakantie" of "Ik heb het werk geen seconde gemist." Alleen Adrienne zei ronduit: "vanaf de dag dat ik stopte, voelde ik me oud."
Vandaag schreef ik een oud-collega in een mail: "Dat ik niet meer naar mijn werk hoef te gaan, voelt tot nu toe als een herfstvakantie met ergens in de verte iets ongemakkelijks aan de horizon. Zo denk ik op sommige ochtenden: sta ik nu werkelijk op zonder dat ik afspraken heb voor deze dag? Zonder dat iemand mij verwacht? Waarom dan wel?"
De dag die voor me ligt, voelt dan ineens een beetje leeg.
Die leegte blijft gelukkig niet hangen, maar keert terug, als er weer zo'n dag is die niets concreets van me verlangt. Komt het omdat stoppen met werken meestal samenhangt met OUD worden? Of is hier iets anders aan de hand? Is het zoals gewoonlijk weer De Grote Verandering die mij parten speelt?
Ik heb gemerkt dat ik niet van grote veranderingen houd. Van kleine eigenlijk ook niet. Voor mij bleef alles het liefst maar altijd hetzelfde. Vroeger had ik heimwee naar huis, als ik ergens ging logeren. En heimwee naar mijn oude school toen ik ging studeren in een andere stad. Elke verhuizing opnieuw heimwee naar mijn oude huis, hoeveel fijner het nieuwe objectief gezien ook was.
Ik stem mijn hele volwassen leven al PvdA, ook al werd mij in dat verband laatst op het hart gedrukt dat ik toch echt "met mijn tijd mee moest gaan." Uit de tijd raken, wie wil dat nou! Maar betekent dat dan ook dat ik de man met wie ik er al 43 jaar op heb zitten, onderhand eens de deur moet wijzen?
Ik koop altijd in dezelfde winkels. Toen onze bakker zijn deuren sloot, ging ik met een brok in mijn keel naar een andere. Ik heb via internet twee maal exact hetzelfde paar schoenen gekocht en ik overweeg om ze opnieuw aan te schaffen, want ook het 2e paar begint intussen vaal te worden.
Mijn kast hangt vol met dezelfde vesten. Ik heb mijn nieuwe brillenglazen in het oude montuur laten zetten. Ik koop bij AH elke week precies dezelfde etenswaren en ook in de schoonmaak-sfeer ga ik nimmer vreemd.
Wat lingerie betreft, ben ik van mijn geloof gevallen en heb ik me bekeerd tot een internetshop. Maar uit al die honderden modellen ze me bieden, bestel ik iedere keer weer hondstrouw exact hetzelfde model en ik zou dood neervallen als dat model ooit uit de productie genomen wordt.
Deze herfst zijn we bezig met de aanschaf van een nieuwe keuken. Omdat Emma genoeg kreeg van ons getreuzel om hiertoe stappen te zetten, stuurde ze haar eigen timmerman op ons af. Die kwam aan huis en inventariseerde onze wensen.
"Om maar met iets te beginnen: waar wilt u het fornuis?"
"Nou, waar het nu staat zo ongeveer."
"En wat voor aanrechtblad had u gedacht?"
"Hier links roestvrij staal," zei ik, "en rechts een houten aanrechtblad. En daar zo de koelkast."
"En de kleur van de kastjes?"
"Ik dacht aan roomwit of zo."
"Maar dat is allemaal precies hetzelfde als wat u nu heeft!"
"Eh, eigenlijk wel, ja."
Hebben jullie dat nu ook?
Moet voor jullie ook alles hetzelfde blijven?
Vandaag schreef ik een oud-collega in een mail: "Dat ik niet meer naar mijn werk hoef te gaan, voelt tot nu toe als een herfstvakantie met ergens in de verte iets ongemakkelijks aan de horizon. Zo denk ik op sommige ochtenden: sta ik nu werkelijk op zonder dat ik afspraken heb voor deze dag? Zonder dat iemand mij verwacht? Waarom dan wel?"
De dag die voor me ligt, voelt dan ineens een beetje leeg.
Die leegte blijft gelukkig niet hangen, maar keert terug, als er weer zo'n dag is die niets concreets van me verlangt. Komt het omdat stoppen met werken meestal samenhangt met OUD worden? Of is hier iets anders aan de hand? Is het zoals gewoonlijk weer De Grote Verandering die mij parten speelt?
Ik heb gemerkt dat ik niet van grote veranderingen houd. Van kleine eigenlijk ook niet. Voor mij bleef alles het liefst maar altijd hetzelfde. Vroeger had ik heimwee naar huis, als ik ergens ging logeren. En heimwee naar mijn oude school toen ik ging studeren in een andere stad. Elke verhuizing opnieuw heimwee naar mijn oude huis, hoeveel fijner het nieuwe objectief gezien ook was.
Ik stem mijn hele volwassen leven al PvdA, ook al werd mij in dat verband laatst op het hart gedrukt dat ik toch echt "met mijn tijd mee moest gaan." Uit de tijd raken, wie wil dat nou! Maar betekent dat dan ook dat ik de man met wie ik er al 43 jaar op heb zitten, onderhand eens de deur moet wijzen?
Ik koop altijd in dezelfde winkels. Toen onze bakker zijn deuren sloot, ging ik met een brok in mijn keel naar een andere. Ik heb via internet twee maal exact hetzelfde paar schoenen gekocht en ik overweeg om ze opnieuw aan te schaffen, want ook het 2e paar begint intussen vaal te worden.
Mijn kast hangt vol met dezelfde vesten. Ik heb mijn nieuwe brillenglazen in het oude montuur laten zetten. Ik koop bij AH elke week precies dezelfde etenswaren en ook in de schoonmaak-sfeer ga ik nimmer vreemd.
Wat lingerie betreft, ben ik van mijn geloof gevallen en heb ik me bekeerd tot een internetshop. Maar uit al die honderden modellen ze me bieden, bestel ik iedere keer weer hondstrouw exact hetzelfde model en ik zou dood neervallen als dat model ooit uit de productie genomen wordt.
Deze herfst zijn we bezig met de aanschaf van een nieuwe keuken. Omdat Emma genoeg kreeg van ons getreuzel om hiertoe stappen te zetten, stuurde ze haar eigen timmerman op ons af. Die kwam aan huis en inventariseerde onze wensen.
"Om maar met iets te beginnen: waar wilt u het fornuis?"
"Nou, waar het nu staat zo ongeveer."
"En wat voor aanrechtblad had u gedacht?"
"Hier links roestvrij staal," zei ik, "en rechts een houten aanrechtblad. En daar zo de koelkast."
"En de kleur van de kastjes?"
"Ik dacht aan roomwit of zo."
"Maar dat is allemaal precies hetzelfde als wat u nu heeft!"
"Eh, eigenlijk wel, ja."
Hebben jullie dat nu ook?
Moet voor jullie ook alles hetzelfde blijven?
woensdag, november 11, 2015
Domme domme
Pien komt thuis uit school: "Jip is verliefd op mij, en Yannick is verliefd op mij, en Silke is verliefd op mij, en Céline is verliefd op mij, en Viggo is verliefd op mij. Maar ik ben op niemand verliefd."
Ik: "Ook niet op mij?"
Nee, is het antwoord. Dat vindt Jeppe zielig voor mij: "Maar ik ben wél té lief op jou, hoor mama!"
Ik: "Ook niet op mij?"
Nee, is het antwoord. Dat vindt Jeppe zielig voor mij: "Maar ik ben wél té lief op jou, hoor mama!"
dinsdag, november 10, 2015
Domme dommes
Sofía kijkt in de boodschappentas. "Oh, opa! Je hebt twee flesjes bier gekopen!"
Ik: "Vind jij dat lekker?"
Sofía: "Nee-hee. Maar als ik later groot ben, dan ben ik ook opa, en dan vind ik bier óók lekker!"
Emma hoort Maren huilen, gaat kijken en ziet Matthias zijn zus knuffelen. "Wat is er gebeurd?"
Matthias: "Hij stootte zijn hoofd en toen ging ik aaien!"
Ik: "Vind jij dat lekker?"
Sofía: "Nee-hee. Maar als ik later groot ben, dan ben ik ook opa, en dan vind ik bier óók lekker!"
Emma hoort Maren huilen, gaat kijken en ziet Matthias zijn zus knuffelen. "Wat is er gebeurd?"
Matthias: "Hij stootte zijn hoofd en toen ging ik aaien!"
Emma: "Als de Sint straks in het land is, dan mag jij je schoen zetten
bij de open haard."
Matthias: "Ga jij mij dan dragen?"
Emma: "?"
Matthias: "Op één schoen
kan ik toch niet lopen?"
Domme domme
Jeppe zingt luidkeels mee met Kinderen voor Kinderen: "Ik heb zo wa wa wa wa zielig gedroomd, wa wa zielig, maar eerlijk gedroomd!"
Ehm...
Ik dacht, laat ik eens zo'n handig kniptangetje kopen waarmee je die tie-wrapjes door kunt knippen.
Ha! Maar ik laat me natuurlijk niet voor één gat vangen. Er zijn tenslotte nog méér winkels. Hm.
zaterdag, november 07, 2015
txtpll
Er zijn duidelijk niet veer teenagers die onze blog lezen. De gemiddelde adolescent deed er (in 2010!) 100 per dag. Een ander artikel heeft het over 60 texts per dag per teenager.
Om jullie een beetje op de hoogte te houden van de plethora van emoticons tegenwoordig... Hier zijn er een paar, in kattetaal >^.^<
Om jullie een beetje op de hoogte te houden van de plethora van emoticons tegenwoordig... Hier zijn er een paar, in kattetaal >^.^<
donderdag, november 05, 2015
Eerste schooldag
Jeppe is wezen oefenen op school, maar of hij daar nou de gewenste dingen leert...
Voor meer foto's, zie http://pienenjeppevermeer.blogspot.nl/
Voor meer foto's, zie http://pienenjeppevermeer.blogspot.nl/
dinsdag, november 03, 2015
maandag, november 02, 2015
Domme dommes
Emma: "Matthias, we gaan naar boven, tandjes poetsen."
Matthias: "Maar ik wil nog heel even spelen."
Emma: "Nog twee minuten dan."
Matthias: "Oké, dank je, mama."
Emma zit met Matthias op schoot op een schommel. Op de schommel ernaast een meisje van een jaar of vijf. Matthias kijkt opzij. Dan zegt hij: "Ik kijk naar dat meisje. En zij kijkt naar mij.
Net als Anna en Hans. Die zijn ook verliefd."
*Noot van Emma: Anna en Hans zijn personages uit een kinderboek, die aan het einde samen gaan trouwen.
zondag, november 01, 2015
Mysterie
vrijdag, oktober 30, 2015
Update uit Haiti
De foto's heb ik bijna allemaal al op Facebook gezet, maar hierbij ook voor niet-facebookers.
Eten en drinken
Dat is hier uitermate goed verzorgd. De supermarkten hebben werkelijk alles, veel meer dan in NL. Je kan hier uit alle werelddelen eten kopen: Europees, Amerikaans, Zuid-Amerikaans, Aziatisch, Midden-Oosten... Wel is het allemaal erg duur, want geïmporteerd. Zo kost een pak muesli hier al snel 8-9 euro. Een liter yoghurt (weliswaar van het dure merk Danone) kost ook zo'n 8 euro. 4 geïmporteerde appels: 7 euro.
Lokale producten zijn goedkoper. Gefabriceerde lokale producten zijn er niet zo veel (wel bier uiteraard!!), maar wel uit de landbouw: groente, fruit en vlees. Vooral het vlees is echt spotgoedkoop - vandaag 500g ossenhaas gehaald voor 7 euro!!
En je kan ook heel veel non-food in de supermarkt krijgen. Naast dingen als wc papier, wasmiddelen en persoonlijke verzorging, is er een ruime keuze aan keukengerei, schoonmaakspullen, elektrische apparaten (duur!!), en zelfs bizarre dingen als smeer- en motorolie...
Behalve ruim gevulde supermarkten zijn er op het gebied van eten en drinken ook veel goede restaurants beschikbaar, opnieuw uit alle windstreken. Van de Amerikaanse fastfood tot de Japanse sushi (met kwaliteitsrauwe vis). Prijzen zijn niet extreem duur, je kan voor 10-15 euro een lekkere salade krijgen, en je betaalt zo'n 20-25 euro voor een goed vlees- of vishoofdgerecht. Alleen een McDonalds ontbreekt hier (gelukkig) nog. Een Domino's pizza is er al wel, dus die McDonalds zal vast niet zo lang meer duren,
Voor alle duidelijkheid - die supermarkten, restaurants en ook de McDonalds in de toekomst is voor de rijke Haitianen en expats. Veel te duur voor de lokale bevolking, veelal werkeloos of met een salaris van zo'n 250 euro waar de hele familie van mee eet!
Verkiezingen
Dit jaar wordt er een nieuwe president gekozen. Haïti is duidelijk nog een jonge democratie, en heeft last van corruptie. Op zich ook wel logisch met de werkeloosheid en de lage salarissen. Ik kan me ook voorstellen dat men niet echt begrijpt wat een overheid is of doet. Want de bestuurders uit het verleden - die werden er vooral zelf beter van :-). Dus kiest het volk iemand die ze kennen, niet omdat hij zo'n goede leider is. De voorgaande president was bijv een bekende zanger. Hij heeft het niet eens zo slecht gedaan voor het land, in zoverre ik dit kan inschatten, maar ook hij en zijn familie zijn er heel veel op vooruit gegaan.... President worden is dus heel interessant, met als gevolg dat er 100+ kandidaten zijn. En die hangen overal hun posters met foto en het nummer waar je op moet stemmen. Anders moet je heel lang zoeken in die 100+ namenlijst :-).
Het grootste deel van de bevolking is arm, heel arm, maar er is die extreem rijke bovenlaag. Dit zijn een aantal invloedrijke families, en zij willen hun situatie vooral behouden. Zij zijn erg close - hebben met elkaar op school gezeten, trouwen met elkaar, enfin, ons-kent-ons. Zij zijn niet zichtbaar bij campagnes en kandidaten maar er zal vast geld stromen naar de kandidaten die zij in het zadel willen hebben, kandidaten die zij kunnen manipuleren.
Roddel of niet, er zouden ook kandidaten gesteund worden met drugsgeld. En dan zijn er de Amerikanen en in mindere mate de Canadezen die hun invloed willen hebben in hun achtertuin.
Met andere woorden - er zijn veel onduidelijke krachten en hidden agenda's bij deze verkiezingen.
Maar het zijn dit keer opvallend rustige verkiezingen. Bij de vorige verkiezingen voor president en voor lokale bestuurders was er veel geweld. Dit keer gelukkig niet.
Vorige week zondag 25 okt was er een eerste ronde - zonder noemenswaardige incidenten. Dinsdag 3 nov wordt de uitslag verwacht. Er volgt in december een tweede ronde met 2 overgebleven kandidaten. Mogelijk komen er volgende week protesten van kandidaten en hun aanhang (lees - de onduidelijke krachten) die afgevallen zijn. Afwachten dus.
Vrij bewegen.
Wij mogen in Port-au-Prince en directe omgeving niet de straat op. Auto in, voor de winkel er uit, en meteen de winkel in. Bepaalde gebieden, de sloppenwijken, mogen we al helemaal niet komen en zeker niet uitstappen. Er is een periode geweest van veel kidnappingen van westerse expats. Momenteel is het aantal incidenten zeer beperkt, maar Heineken wil geen risico nemen en wij houden ons netjes aan de regels. Maar wat verder uit de stad, is het wel mogelijk vrij rond te lopen. En het is er bovendien prachtig. Ik had al wel een aantal 'berg' foto's op de blog gezet, maar hier nog een paar (jammer van dat rare mens op een van de foto's):
Op de laatste 2 een 'zandrivier'. Als het regent, dat betekent doorgaans heel veel water in korte tijd, dan kolkt het water de bergen af. Omdat Haitianen de meeste bomen hebben omgehakt voor houtskool, erodeert de zandgrond enorm en wordt het zand meegesleurd naar beneden. Ik zou graag eens gaan kijken als het geregend heeft - moet zeer indrukwekkend zijn!
Groetjes uit Haïti!
Eten en drinken
Dat is hier uitermate goed verzorgd. De supermarkten hebben werkelijk alles, veel meer dan in NL. Je kan hier uit alle werelddelen eten kopen: Europees, Amerikaans, Zuid-Amerikaans, Aziatisch, Midden-Oosten... Wel is het allemaal erg duur, want geïmporteerd. Zo kost een pak muesli hier al snel 8-9 euro. Een liter yoghurt (weliswaar van het dure merk Danone) kost ook zo'n 8 euro. 4 geïmporteerde appels: 7 euro.
Lokale producten zijn goedkoper. Gefabriceerde lokale producten zijn er niet zo veel (wel bier uiteraard!!), maar wel uit de landbouw: groente, fruit en vlees. Vooral het vlees is echt spotgoedkoop - vandaag 500g ossenhaas gehaald voor 7 euro!!
En je kan ook heel veel non-food in de supermarkt krijgen. Naast dingen als wc papier, wasmiddelen en persoonlijke verzorging, is er een ruime keuze aan keukengerei, schoonmaakspullen, elektrische apparaten (duur!!), en zelfs bizarre dingen als smeer- en motorolie...
Behalve ruim gevulde supermarkten zijn er op het gebied van eten en drinken ook veel goede restaurants beschikbaar, opnieuw uit alle windstreken. Van de Amerikaanse fastfood tot de Japanse sushi (met kwaliteitsrauwe vis). Prijzen zijn niet extreem duur, je kan voor 10-15 euro een lekkere salade krijgen, en je betaalt zo'n 20-25 euro voor een goed vlees- of vishoofdgerecht. Alleen een McDonalds ontbreekt hier (gelukkig) nog. Een Domino's pizza is er al wel, dus die McDonalds zal vast niet zo lang meer duren,
Voor alle duidelijkheid - die supermarkten, restaurants en ook de McDonalds in de toekomst is voor de rijke Haitianen en expats. Veel te duur voor de lokale bevolking, veelal werkeloos of met een salaris van zo'n 250 euro waar de hele familie van mee eet!
Verkiezingen
Dit jaar wordt er een nieuwe president gekozen. Haïti is duidelijk nog een jonge democratie, en heeft last van corruptie. Op zich ook wel logisch met de werkeloosheid en de lage salarissen. Ik kan me ook voorstellen dat men niet echt begrijpt wat een overheid is of doet. Want de bestuurders uit het verleden - die werden er vooral zelf beter van :-). Dus kiest het volk iemand die ze kennen, niet omdat hij zo'n goede leider is. De voorgaande president was bijv een bekende zanger. Hij heeft het niet eens zo slecht gedaan voor het land, in zoverre ik dit kan inschatten, maar ook hij en zijn familie zijn er heel veel op vooruit gegaan.... President worden is dus heel interessant, met als gevolg dat er 100+ kandidaten zijn. En die hangen overal hun posters met foto en het nummer waar je op moet stemmen. Anders moet je heel lang zoeken in die 100+ namenlijst :-).
Roddel of niet, er zouden ook kandidaten gesteund worden met drugsgeld. En dan zijn er de Amerikanen en in mindere mate de Canadezen die hun invloed willen hebben in hun achtertuin.
Met andere woorden - er zijn veel onduidelijke krachten en hidden agenda's bij deze verkiezingen.
Maar het zijn dit keer opvallend rustige verkiezingen. Bij de vorige verkiezingen voor president en voor lokale bestuurders was er veel geweld. Dit keer gelukkig niet.
Vorige week zondag 25 okt was er een eerste ronde - zonder noemenswaardige incidenten. Dinsdag 3 nov wordt de uitslag verwacht. Er volgt in december een tweede ronde met 2 overgebleven kandidaten. Mogelijk komen er volgende week protesten van kandidaten en hun aanhang (lees - de onduidelijke krachten) die afgevallen zijn. Afwachten dus.
Vrij bewegen.
Wij mogen in Port-au-Prince en directe omgeving niet de straat op. Auto in, voor de winkel er uit, en meteen de winkel in. Bepaalde gebieden, de sloppenwijken, mogen we al helemaal niet komen en zeker niet uitstappen. Er is een periode geweest van veel kidnappingen van westerse expats. Momenteel is het aantal incidenten zeer beperkt, maar Heineken wil geen risico nemen en wij houden ons netjes aan de regels. Maar wat verder uit de stad, is het wel mogelijk vrij rond te lopen. En het is er bovendien prachtig. Ik had al wel een aantal 'berg' foto's op de blog gezet, maar hier nog een paar (jammer van dat rare mens op een van de foto's):
Op de laatste 2 een 'zandrivier'. Als het regent, dat betekent doorgaans heel veel water in korte tijd, dan kolkt het water de bergen af. Omdat Haitianen de meeste bomen hebben omgehakt voor houtskool, erodeert de zandgrond enorm en wordt het zand meegesleurd naar beneden. Ik zou graag eens gaan kijken als het geregend heeft - moet zeer indrukwekkend zijn!
Groetjes uit Haïti!
woensdag, oktober 28, 2015
Vraag van de week: aftellen naar de GV
Tijdens mijn werkzame leven heb ik uitsluitend in het onderwijs gewerkt, en ieder jaar doe ik het weer: aftellen naar de Grote Vakantie. Niet omdat ik een hekel heb aan mijn werk, integendeel. Ook niet omdat ik zo graag op vakantie ga, ik ben een huismus.
Misschien omdat werken met groepen óók spannend is, altijd maar die gezichten die op jou zitten te wachten, die lange ochtenden, middagen en zelfs avonden waarbij je nooit eens de aandacht kunt laten verslappen of even uit het raam staren. Logisch dat je gaat verlangen naar de vrijheid.
Maar er is ook een prozaïsche reden: de methodes waar je als docent mee werkt. Het lesmateriaal heeft nu eenmaal een bepaalde omvang, en er komt altijd wel een moment halverwege het schooljaar dat je nog eens heel precies nagaat hoeveel weken er nog te gaan zijn, en of je moet versnellen om de methode tijdig af te krijgen of vertragen en extra materiaal verzamelen om niet een maand voor de GV met lege handen voor de klas te staan.
Ik doe het meestal in maart als de periode van de vrije dagen eraan komt. Afhankelijk van de start van de GV zijn er dan nog 15 of 16 of 17 weken te gaan. Ik zet mijn planning in een schema, print dat uit en doe in het in mijn voorbereidingsmap om wekelijks in de gaten te houden. Klaar is B.
En dan begint het aftellen.
Het gebeurt meestal 's avonds, als ik naar de avondles fiets. Ik heb geen hekel aan de avondlessen, maar volgens mij gaat niemand 's avonds graag de deur uit voor werk. Ik heb dat gecheckt bij collega's.
Ik zit op mijn fiets en denk: nog 16 weken. Nog 16. 16 weken dus. En ik begin al fietsend naar mijn werk na te denken over die 16. Hoe was mijn leven toen ik 16 was? Wat deed ik dat jaar? Was dat niet het jaar dat Petra geboren werd? In welke klas zat ik? Met wie ging ik om? Wat (of liever: wie) maakte mij gelukkig? Of juist verdrietig?
Een week later is de 15 aan de beurt. Dan de 14. Tegen de tijd dat ik bij de 11 ben, wordt het moeilijk. Ik weet niet zoveel meer van mijn basisschooltijd. Mijn herinneringen verwateren dan even tot ik bij week 7 ben.
Ik heb 7 jaar op het gymnasium gezeten, dus dan begin ik opnieuw, maar nu in de hoogste klas. Omdat ik me van de hoogste klassen meer herinner dan van de laagste, draai ik de boel om tegen de tijd dat ik bij week 3 ben aangekomen: dan gaat het om hoeveel jaar ik nog naar school moest. Nog 3 in de 4e, 2 in de 5e en 1 in de 6e!
Zeker de laatste 2/3 weken gaat het fietsend herinneren me behoorlijk de keel uithangen. Er vallen me geen nieuwe herinneringen meer te binnen. Maar tegen die tijd is het allang een dwanggedachte geworden. Het moet.
Hebben/Hadden jullie zoiets nu ook?
Dit jaar is er iets bijzonders gebeurd. Het is nu oktober, maar ik ben al weer aan het aftellen. Ditmaal is het voorgoed. Ik moet nu echt alleen de 1 nog - morgenavond, 29 oktober.
Zal ik voor de verandering eens een heel ander jaar nemen? De eerste klas bij mère Josepha? Mijn eerste jaar als docent voor de klas? Het eerste jaar met mijn allerliefste? Mijn eerste jaar als moeder?
Ik vrees dat mijn hoofd dat niet zal toestaan. Steeds weer wil het maar naar die tienertijd terug. Altijd maar weer die middelbare school als ijkpunt. Wat een eer voor die periode in het leven.
Misschien omdat werken met groepen óók spannend is, altijd maar die gezichten die op jou zitten te wachten, die lange ochtenden, middagen en zelfs avonden waarbij je nooit eens de aandacht kunt laten verslappen of even uit het raam staren. Logisch dat je gaat verlangen naar de vrijheid.
Maar er is ook een prozaïsche reden: de methodes waar je als docent mee werkt. Het lesmateriaal heeft nu eenmaal een bepaalde omvang, en er komt altijd wel een moment halverwege het schooljaar dat je nog eens heel precies nagaat hoeveel weken er nog te gaan zijn, en of je moet versnellen om de methode tijdig af te krijgen of vertragen en extra materiaal verzamelen om niet een maand voor de GV met lege handen voor de klas te staan.
Ik doe het meestal in maart als de periode van de vrije dagen eraan komt. Afhankelijk van de start van de GV zijn er dan nog 15 of 16 of 17 weken te gaan. Ik zet mijn planning in een schema, print dat uit en doe in het in mijn voorbereidingsmap om wekelijks in de gaten te houden. Klaar is B.
En dan begint het aftellen.
Het gebeurt meestal 's avonds, als ik naar de avondles fiets. Ik heb geen hekel aan de avondlessen, maar volgens mij gaat niemand 's avonds graag de deur uit voor werk. Ik heb dat gecheckt bij collega's.
Ik zit op mijn fiets en denk: nog 16 weken. Nog 16. 16 weken dus. En ik begin al fietsend naar mijn werk na te denken over die 16. Hoe was mijn leven toen ik 16 was? Wat deed ik dat jaar? Was dat niet het jaar dat Petra geboren werd? In welke klas zat ik? Met wie ging ik om? Wat (of liever: wie) maakte mij gelukkig? Of juist verdrietig?
Een week later is de 15 aan de beurt. Dan de 14. Tegen de tijd dat ik bij de 11 ben, wordt het moeilijk. Ik weet niet zoveel meer van mijn basisschooltijd. Mijn herinneringen verwateren dan even tot ik bij week 7 ben.
Ik heb 7 jaar op het gymnasium gezeten, dus dan begin ik opnieuw, maar nu in de hoogste klas. Omdat ik me van de hoogste klassen meer herinner dan van de laagste, draai ik de boel om tegen de tijd dat ik bij week 3 ben aangekomen: dan gaat het om hoeveel jaar ik nog naar school moest. Nog 3 in de 4e, 2 in de 5e en 1 in de 6e!
Zeker de laatste 2/3 weken gaat het fietsend herinneren me behoorlijk de keel uithangen. Er vallen me geen nieuwe herinneringen meer te binnen. Maar tegen die tijd is het allang een dwanggedachte geworden. Het moet.
Hebben/Hadden jullie zoiets nu ook?
Dit jaar is er iets bijzonders gebeurd. Het is nu oktober, maar ik ben al weer aan het aftellen. Ditmaal is het voorgoed. Ik moet nu echt alleen de 1 nog - morgenavond, 29 oktober.
Zal ik voor de verandering eens een heel ander jaar nemen? De eerste klas bij mère Josepha? Mijn eerste jaar als docent voor de klas? Het eerste jaar met mijn allerliefste? Mijn eerste jaar als moeder?
Ik vrees dat mijn hoofd dat niet zal toestaan. Steeds weer wil het maar naar die tienertijd terug. Altijd maar weer die middelbare school als ijkpunt. Wat een eer voor die periode in het leven.
maandag, oktober 26, 2015
Gauw vertellen dat er een baby geboren is!
Op verzoek van Margriet hier een filmpje van Sofía die door ons 's avonds naar huis wordt gebracht. De hele dag heeft ze al moeten aanhoren dat broertje geboren is, en ze is daar vol van. Ze roept de hele tijd "baby Camiejo Joepie!" en "Ik ga papa en mama vertellen!" Hier rent ze naar de voordeur:
Eenmaal in het zicht van de baby is ze op slag bedeesd. Dat daar een echt wurm ligt is toch weer wel een heel grote verrassing!
Eenmaal in het zicht van de baby is ze op slag bedeesd. Dat daar een echt wurm ligt is toch weer wel een heel grote verrassing!
zondag, oktober 25, 2015
Geboren op 25 oktober 2015 op Nanans verjaardag:
Camilo Eduardo Jaramillo Freydell - of korter: Milo Freydell.
De jongeman én zijn moeder maken het uitermate goed!
woensdag, oktober 21, 2015
Abonneren op:
Posts (Atom)