Soms ben ik wat verstrooid. Dat vind ik zelf mooier klinken dan het vermoeden te uiten dat de leeftijd al een spelletje met me speelt.
Lonneke nam me mee naar Ikea in Heerlen. Dat is slim van haar, mijn auto is veel groter dan de hare. De aanschaf was echter zo overdadig, dat zelfs die te klein was. Op naar de verhuurder van de boedelbakken. Om te mogen huren moet je een geldig rijbewijs overleggen. Ik snuffelde in mijn autopapieren en vond alleen die van meneer mijn man. Geen bak dus. We proppen de auto zo vol mogelijk en bellen een vriend of we zijn karretje mogen komen halen: jammer, kapot! Dan maar naar Maastricht, daar een boedelbak huren en weer terug naar Heerlen. In Maastricht zit Edouard. Hij rommelt in de papieren en haalt er zo mijn rijbewijs uit. Ik was vergeten dat dit er tegenwoordig uitziet als een roze ziekenhuispasje!
Maar wat veel erger is: ik realiseerde me opeens dat ik helemaal niet naar mijn rijbewijs had gezocht. Het document waar ik op misgreep was mijn paspoort!
zaterdag, juli 05, 2008
Sleutels, deel twee.
Een jaar geleden vond Edouard ineens dat we een nieuwe auto nodig hadden. En toen we hem hadden vond ik dat ook. Wat een prachtkar. Wat ‘n toeters en bellen. En wat een sleutel: van verre kan je de chauffeursdeur open klikken, met twee keer drukken gaan de andere portieren van het slot en daarbij knipperen de lichten op een schalkse manier. Natuurlijk zat er ook een reservesleutel bij. Van onze oude auto zijn we die jarenlang kwijt geweest, tot we hem vonden in Matthijs’ toilettas. De nieuwe reservesleutel waren we al in de eerste week kwijt.
We namen de auto mee naar Duitsland. Ik wist zeker dat we de sleutel wel in de bagage zouden aantreffen. Niet dus. Weer thuis werden alle hoeken en gaten doorzocht. Nergens. Dan word je nerveus. Meneer de boef hoeft onze reservesleutel maar te vinden en dan in Maastricht een beetje rond te lopen, alsmaar klikkend op die prachtige knopjes. Ergens in de stad zou dan een (onze) auto beginnen te knipogen en weg ben je met die prachtige bolide!
De garageman heeft uren voorin de auto gelegen om de computergegevens op de sleutel te wijzigen, zodat het gevreesde nooit zal kunnen gebeuren. Daarbij raadde hij ons aan geen nieuwe reservesleutel te kopen, omdat “die krengen godsallejezus duur zijn”. Zenuwslopend: stel dat we de originele verliezen!
Omdat ons prachtwagentje groot genoeg is wordt hij vaak gebruikt voor allerlei verhuisperikelen. Daartoe moet de stoel soms in een andere positie gezet worden. Ook dat kan in deze auto. Op een gegeven moment lukte het Lonneke niet om de stoel weer terug te zetten. Daarom graaide ze lukraak onder de zetel. Haar triomfantelijke gezicht sprak boekdelen: na tien maanden hadden we onze reservesleutels alweer terug!
We namen de auto mee naar Duitsland. Ik wist zeker dat we de sleutel wel in de bagage zouden aantreffen. Niet dus. Weer thuis werden alle hoeken en gaten doorzocht. Nergens. Dan word je nerveus. Meneer de boef hoeft onze reservesleutel maar te vinden en dan in Maastricht een beetje rond te lopen, alsmaar klikkend op die prachtige knopjes. Ergens in de stad zou dan een (onze) auto beginnen te knipogen en weg ben je met die prachtige bolide!
De garageman heeft uren voorin de auto gelegen om de computergegevens op de sleutel te wijzigen, zodat het gevreesde nooit zal kunnen gebeuren. Daarbij raadde hij ons aan geen nieuwe reservesleutel te kopen, omdat “die krengen godsallejezus duur zijn”. Zenuwslopend: stel dat we de originele verliezen!
Omdat ons prachtwagentje groot genoeg is wordt hij vaak gebruikt voor allerlei verhuisperikelen. Daartoe moet de stoel soms in een andere positie gezet worden. Ook dat kan in deze auto. Op een gegeven moment lukte het Lonneke niet om de stoel weer terug te zetten. Daarom graaide ze lukraak onder de zetel. Haar triomfantelijke gezicht sprak boekdelen: na tien maanden hadden we onze reservesleutels alweer terug!
Sleutels
Ik heb iets met sleutels. Ik koester ze. En niet alleen de sleutels van mijn huis. Ook die van mijn buren en zelfs oude sleutels, waarvan ik niet eens weet waarop ze passen, krijgen een liefdevol bedje achter in de keukenla. Omdat ik bang ben dat de deur ineens achter mij dichtklapt hebben ook al mijn buren een sleutel van mijn voordeur. Lonneke, Jeroen en Matthijs hebben er een en natuurlijk Maria, onze Poolse wervelwind. Wat dat betreft voel ik me wel zeker.
Toen Matthijs zijn flat betrok heb ik dan ook zeventien sleutels laten bijmaken, zodat hij die kon uitdelen aan al zijn flatgenoten en natuurlijk een voor mijn verzameling. Omdat hij speciale veiligheidssloten heeft, was dat nog een hele exercitie; in Maastricht vond ik uiteindelijk een slotenmaker die de Udense sleutels kon vervaardigen. Nou is Matthijs anders dan ik. Dat weet ik natuurlijk al langer dan vandaag, dus had ik mijn voorzorgen genomen, want je weet maar nooit.
Op een zonnige zaterdagmiddag gaat de telefoon: “Ik sta buiten mijn appartement en de deur is door een tochtvlaag in het slot gevallen. Nu kan ik niet meer naar binnen!” (Zijn telefoontje had hij dus wel op zak.) Maastricht is niet naast de Udense deur, dus mijn sleutel gaan brengen was niet mijn eerste inval. Maar nu komt dan mijn overdreven zorg van pas: in de verhuistijd heb ik een van de sleutels op het Esscheheike achtergelaten, met een cryptische label eraan zodat meneer de inbreker niet meteen naar Matthijs zou vertrekken om ook daar de tv weg te halen. De label was zo onduidelijk dat het een hele tijd duurde voor Adrienne geloofde dat het echt zijn sleutel was. Maar toen pakte ze haar auto en reed spoorslags naar de wachtende Matthijs. Na een uur kon hij eindelijk weer naar binnen. Hij was zo dankbaar, dat hij voor Adrienne een kopje thee zette: dat had hij nog nooit eerder gedaan. Toen zij weer naar Boxtel vertrokken was heeft hij onmiddellijk sleutels uitgedeeld aan al zijn buren!
Toen Matthijs zijn flat betrok heb ik dan ook zeventien sleutels laten bijmaken, zodat hij die kon uitdelen aan al zijn flatgenoten en natuurlijk een voor mijn verzameling. Omdat hij speciale veiligheidssloten heeft, was dat nog een hele exercitie; in Maastricht vond ik uiteindelijk een slotenmaker die de Udense sleutels kon vervaardigen. Nou is Matthijs anders dan ik. Dat weet ik natuurlijk al langer dan vandaag, dus had ik mijn voorzorgen genomen, want je weet maar nooit.
Op een zonnige zaterdagmiddag gaat de telefoon: “Ik sta buiten mijn appartement en de deur is door een tochtvlaag in het slot gevallen. Nu kan ik niet meer naar binnen!” (Zijn telefoontje had hij dus wel op zak.) Maastricht is niet naast de Udense deur, dus mijn sleutel gaan brengen was niet mijn eerste inval. Maar nu komt dan mijn overdreven zorg van pas: in de verhuistijd heb ik een van de sleutels op het Esscheheike achtergelaten, met een cryptische label eraan zodat meneer de inbreker niet meteen naar Matthijs zou vertrekken om ook daar de tv weg te halen. De label was zo onduidelijk dat het een hele tijd duurde voor Adrienne geloofde dat het echt zijn sleutel was. Maar toen pakte ze haar auto en reed spoorslags naar de wachtende Matthijs. Na een uur kon hij eindelijk weer naar binnen. Hij was zo dankbaar, dat hij voor Adrienne een kopje thee zette: dat had hij nog nooit eerder gedaan. Toen zij weer naar Boxtel vertrokken was heeft hij onmiddellijk sleutels uitgedeeld aan al zijn buren!
dinsdag, juli 01, 2008
BLOEMKOLEN
Zo’n tien jaar geleden liep ik met Tosca regelmatig een rondje langs de volkstuintjes bij ons in de buurt. Op de hoek had een man een keurig net perceel, er was geen sprietje onkruid, zijn schuurtje werd ieder jaar geverfd, de groenten hadden het er naar hun zin, vooral de bloemkolen, die allemaal in een emmertje zonder bodem stonden. De man was er dan ook altijd bezig, in ieder geval als Toos en ik voorbij kwamen. We maakten dan meestal even ‘n praatje, het onderwerp was meestal een mooie peul of een leuke krop sla.
Op een dag kwam hij ons huis voorbij toen ik net in onze brievenbus keek. Hij zei dat hij helemaal te voet naar huis moest, want hij was zijn portemonnee vergeten en wilde sigaretten kopen bij Het Renpaard. Ik bood aan hem wat geld te lenen. “Geef maar gelijk 10 euro”, zei hij, “dan heb ik zeker genoeg”. Ik vond dat wel wat veel voor een pakje sigaretten, maar ik gaf het hem toch maar. Daarna zag ik hem niet zo vaak meer, en dat tientje al helemaal niet! Na een paar weken was hij weer aan het wieden tussen de preistelen. “Je hebt zeker dat tientje niet gevonden in je brievenbus, hè?” vroeg hij. Wat koeltjes gaf ik toe dat dat klopte. “Ik heb het er wel ingedaan, hoor, in een verfrommelde envelop. Maar het zat ook vol reclame, jouw brievenbus.” Ik zei dat wij nooit reclamefolders kregen op het Essche Heike (die worden, voor ze bij ons zijn meestal wel ergens in een sloot gekieperd) en dat ik ook geen verfrommelde envelop was tegengekomen. “Nee, allicht niet!” zei hij, “die gooi je natuurlijk meteen weg met de reclamefolders! “ Ik liep toen maar door. Onze vriendschap was uiteraard over. Tosca en ik namen voortaan een andere route en als ik hem toevallig ergens tegenkwam, negeerde ik hem. .
Ik liep vandaag toch maar weer eens dat rondje met Zebbie, en het viel me op dat het hoektuintje één grote onkruidmassa was. Wat zou er aan de hand zijn? Is hij ziek en kan hij niet meer tuinieren? Is hij misschien doodgegaan? Meteen had ik er spijt van dat ik hem nooit vergeven had. Stel je voor dat hij nu zelfs te arm is om de huur van een tuintje te betalen! En heb ik dat geld nou echt gemist? Ik heb er geen ijsje minder om gegeten, en zeker geen tuinboon of rooie kool. Ik vond mezelf een mispunt!
Totdat ik hem vandaag plotseling weer zag. Hij heeft een tuintje verderop op het complex! Met een nog mooier schuurtje en ongetwijfeld prachtige snijbonen en bloemkolen in emmertjes. En, wat denken jullie, was ik blij dat het toch goed met hem ging, blij dat ik de kans kreeg om te vergeven en te vergeten dat hij mij voor de gek heeft gehouden? Bestolen zelfs?
Niks hoor! Ik ben weer nét zo boos op hem als tien jaar geleden!
Op een dag kwam hij ons huis voorbij toen ik net in onze brievenbus keek. Hij zei dat hij helemaal te voet naar huis moest, want hij was zijn portemonnee vergeten en wilde sigaretten kopen bij Het Renpaard. Ik bood aan hem wat geld te lenen. “Geef maar gelijk 10 euro”, zei hij, “dan heb ik zeker genoeg”. Ik vond dat wel wat veel voor een pakje sigaretten, maar ik gaf het hem toch maar. Daarna zag ik hem niet zo vaak meer, en dat tientje al helemaal niet! Na een paar weken was hij weer aan het wieden tussen de preistelen. “Je hebt zeker dat tientje niet gevonden in je brievenbus, hè?” vroeg hij. Wat koeltjes gaf ik toe dat dat klopte. “Ik heb het er wel ingedaan, hoor, in een verfrommelde envelop. Maar het zat ook vol reclame, jouw brievenbus.” Ik zei dat wij nooit reclamefolders kregen op het Essche Heike (die worden, voor ze bij ons zijn meestal wel ergens in een sloot gekieperd) en dat ik ook geen verfrommelde envelop was tegengekomen. “Nee, allicht niet!” zei hij, “die gooi je natuurlijk meteen weg met de reclamefolders! “ Ik liep toen maar door. Onze vriendschap was uiteraard over. Tosca en ik namen voortaan een andere route en als ik hem toevallig ergens tegenkwam, negeerde ik hem. .
Ik liep vandaag toch maar weer eens dat rondje met Zebbie, en het viel me op dat het hoektuintje één grote onkruidmassa was. Wat zou er aan de hand zijn? Is hij ziek en kan hij niet meer tuinieren? Is hij misschien doodgegaan? Meteen had ik er spijt van dat ik hem nooit vergeven had. Stel je voor dat hij nu zelfs te arm is om de huur van een tuintje te betalen! En heb ik dat geld nou echt gemist? Ik heb er geen ijsje minder om gegeten, en zeker geen tuinboon of rooie kool. Ik vond mezelf een mispunt!
Totdat ik hem vandaag plotseling weer zag. Hij heeft een tuintje verderop op het complex! Met een nog mooier schuurtje en ongetwijfeld prachtige snijbonen en bloemkolen in emmertjes. En, wat denken jullie, was ik blij dat het toch goed met hem ging, blij dat ik de kans kreeg om te vergeven en te vergeten dat hij mij voor de gek heeft gehouden? Bestolen zelfs?
Niks hoor! Ik ben weer nét zo boos op hem als tien jaar geleden!
zondag, juni 29, 2008
Aussie says hi!
Jullie krijgen allemaal de hartelijke en liefdevolle groeten van de familie uit Australie! We hebben gisteren een heerlijke middag vol thee, lekkers en goede gesprekken gehad. Uncle Lyn en Auntie Marj maken het goed, ze zien er beiden stralend uit. Ook met de rest van de familie gaat het prima. Alle persoonlijke knuffels die ik her en der moet uitdelen, kom ik zo snel mogelijk geven!
G`day!
G`day!
Abonneren op:
Posts (Atom)