... wij draaien! Maar ik wil niet de hele TLTZTM met baby Pien vullen. Dus voor een laatste update van Piens leventje, zie http://pienvermeer.blogspot.com/
zaterdag, april 03, 2010
Nieuwkomers
Zoals bekend geef ik NT2 - ik hoop dat jullie weten wat dat betekent (NL als tweede taal) want onderwijsambtenaren die ik uit hoofde van mijn neventaak (= verantwoordelijke voor de inburgering) spreek, denken nog steeds dat het 1 niveau hoger is dan NT1 (= NL als moedertaal)- en de klas waar ik in deze periode 1 x per week voor sta, is een beginnersklas vol vluchtelingen, jonge mensen, voornamelijk Somali's, maar ook 1 Nigeriaan, 1 Liberiaanse en 1 Afghaan. De kleine Thaise Duangai is de enige importbruid, want het is moeilijk geworden om bruiden en -gommen ons land binnen te krijgen. Twee berichten uit deze groep.
NEDERLAND LAAG LAND
In mijn klas ben ik begonnen met het vak Kennis van Nederland, een van de onderdelen van het inburgeringsexamen. We lezen een tekst over Nederland in Europa en ze pakken de atlas erbij. Men zoekt ingespannen op de kaart en er ontstaat enige hilariteit als ze Nederland gevonden hebben en zien hoe klein het land is. Op de kaart van Europa in de Bos-atlas is het zo klein, dat de naam afgekort moet worden tot NED.
Dan lezen we over het vele water in Nederland en over de grote rivieren, zoals de Rijn die uit Zwitserland naar Nederland loopt. "Kennen jullie Zwitserland?" vraag ik. "Wat weten jullie over Zwitserland?". Dungai weet dat daar bergen zijn. We zoeken nu ook Zwitserland op de kaart en het blauwe kronkellijntje van de Rijn. Ik leg uit hoe het water van de bergen naar beneden loopt, door Zwitserland, door Duitsland naar Nederland, het laagste land in Europa. Azeez, die toch de middelbare school heeft gedaan in Nigeria, tuurt op de plattegrond van Europa. 'Docent Beppie", zegt hij. "Jij zegt het water loopt naar beneden. Maar is niet waar. Deze rivier loopt naar boven..."
MAMA
Abdi is een Somalische jongeman, type verstrooide lieverd en gemotiveerd van hier tot Mogadishu en weer terug, gelukkig maar, want dat verzacht zijn lage leerbaarheid een beetje. Tijdens de les gaat zijn mobiele telefoon, streng verboden natuurlijk, maar helaas vergeten uit te zetten. In plaats van dat alsnog te doen, schiet hij als door een adder gebeten uit de stoel en roept: MIJN MAMA! De klas moet lachen. MIJN MAMA BELT! Hij wijst op zijn telefoon en baant zich struikelend een weg langs de anderen naar de gangdeur. MIJN MAMA! MIJN MAMA BELT! roept hij steeds, in grote staat van opwinding verkerend. "Nou, gauw opnemen dan maar," zeg ik, want mama's zijn heilig, zeker de mama's van een vluchteling.
Na een paar minuten keert hij terug. MIJN MAMA BELT! zegt hij nogmaals, de telefoon innig tegen de borst drukkend. 'Geweldig" zeg ik. "Hoe lang is het geleden dat je haar gesproken hebt?" In de veronderstelling van een jaar of wat. "Vorige week", zegt Abdi en hij bergt zijn telefoon in zijn tas.
Later hoor ik van mijn collega, tutor van deze groep, dat Abdi's mama minstens 1x per week belt. Dat ze hem de stuipen op het lijf jaagt omdat ze geld van hem verwacht, het liefst veel en nu meteen. Ze denkt, als zovelen daar ver weg, dat de straten in Europa met goud geplaveid zijn. Abdi mag van mij zijn MAMA niet meer opnemen.
NEDERLAND LAAG LAND
In mijn klas ben ik begonnen met het vak Kennis van Nederland, een van de onderdelen van het inburgeringsexamen. We lezen een tekst over Nederland in Europa en ze pakken de atlas erbij. Men zoekt ingespannen op de kaart en er ontstaat enige hilariteit als ze Nederland gevonden hebben en zien hoe klein het land is. Op de kaart van Europa in de Bos-atlas is het zo klein, dat de naam afgekort moet worden tot NED.
Dan lezen we over het vele water in Nederland en over de grote rivieren, zoals de Rijn die uit Zwitserland naar Nederland loopt. "Kennen jullie Zwitserland?" vraag ik. "Wat weten jullie over Zwitserland?". Dungai weet dat daar bergen zijn. We zoeken nu ook Zwitserland op de kaart en het blauwe kronkellijntje van de Rijn. Ik leg uit hoe het water van de bergen naar beneden loopt, door Zwitserland, door Duitsland naar Nederland, het laagste land in Europa. Azeez, die toch de middelbare school heeft gedaan in Nigeria, tuurt op de plattegrond van Europa. 'Docent Beppie", zegt hij. "Jij zegt het water loopt naar beneden. Maar is niet waar. Deze rivier loopt naar boven..."
MAMA
Abdi is een Somalische jongeman, type verstrooide lieverd en gemotiveerd van hier tot Mogadishu en weer terug, gelukkig maar, want dat verzacht zijn lage leerbaarheid een beetje. Tijdens de les gaat zijn mobiele telefoon, streng verboden natuurlijk, maar helaas vergeten uit te zetten. In plaats van dat alsnog te doen, schiet hij als door een adder gebeten uit de stoel en roept: MIJN MAMA! De klas moet lachen. MIJN MAMA BELT! Hij wijst op zijn telefoon en baant zich struikelend een weg langs de anderen naar de gangdeur. MIJN MAMA! MIJN MAMA BELT! roept hij steeds, in grote staat van opwinding verkerend. "Nou, gauw opnemen dan maar," zeg ik, want mama's zijn heilig, zeker de mama's van een vluchteling.
Na een paar minuten keert hij terug. MIJN MAMA BELT! zegt hij nogmaals, de telefoon innig tegen de borst drukkend. 'Geweldig" zeg ik. "Hoe lang is het geleden dat je haar gesproken hebt?" In de veronderstelling van een jaar of wat. "Vorige week", zegt Abdi en hij bergt zijn telefoon in zijn tas.
Later hoor ik van mijn collega, tutor van deze groep, dat Abdi's mama minstens 1x per week belt. Dat ze hem de stuipen op het lijf jaagt omdat ze geld van hem verwacht, het liefst veel en nu meteen. Ze denkt, als zovelen daar ver weg, dat de straten in Europa met goud geplaveid zijn. Abdi mag van mij zijn MAMA niet meer opnemen.
Nieuws uit Oudenbosch
Waar is deze rubriek gebleven? Vroeger schreef iedereen wel eens nieuwsfeitjes bij elkaar. Ik (Margriet) probeer een traditie te herstellen. Overigens is ‘nieuws’ wel het meest gebruikte label op de blog, dat komt van al die babies.
Ik ben sinds 1 maart ‘met pensioen’. Het contract dat ik had met KPC is afgelopen, en er werd mij niks nieuws aangeboden. De crisis, ook in het advieswerk rond het onderwijs, zorgt ervoor dat er veel te weinig werk is. Ruim een jaar geleden vroegen ze me nog wat ze moesten doen om mij te behouden, de braindrain van ouderen uit de organisatie was begonnen. Nu zijn ze blij dat ze een mond minder te voeden hebben.
Dus ik heb afscheid genomen. Het was goed voor mijn ego dat er binnen drie weken een vraag lag of ik kon interimmen als schoolleider. Waarschijnlijk gaat het niet door, ik had teveel concurrentie en ik wil pas in mei beginnen.
Want april is voor ons de maand dat we Taule definitief kopen. RJ en ik rijden op 11 en 12 april naar het zuiden. We hebben dan een auto en een aanhanger tjokvol spullen geladen. Dat zijn vooral gereedschappen, en zaken als een ladder en een steiger.
RJ blijft drie maanden daar, om zelf te werken en de aannemer op zijn vingers te kijken. Ik blijf twee weken, om vakantie te vieren. Verschil moet er zijn ….
Alle afspraken met de aannemer (Nicolas) zijn gemaakt, vastgelegd, getekend en gedeeltelijk al betaald. Hij doet het ‘hoofdhuis’: het dak, de schoorsteen, de vloeren, de ramen en deuren. RJ gaat aan de slag in de annex, ‘mijn’ huisje. Het is de bedoeling dat in de annex een douche, wc en keukentje komt. We kunnen daar dan wonen als RJ begint met de interne verbouwing van het hoofdhuis.
We zullen het huis doorlopen met de huidige eigenaresse, kennis maken met de buren, kennis maken met de Maire, boodschappen doen (een telefoon, een bankrekening, internetaansluiting) en natuurlijk naar de notaris. Het is heel spannend of het water en de elektriciteit in Taule gaan werken. En ik ga naar de kapper. Franse kappers zijn beroemd, ik ben benieuwd.
Het huis is nu onbewoonbaar. We hebben daarom tot 1 juli een gîte (zomerhuisje) gehuurd. Willem, zwager van RJ, komt ook een paar weken helpen.
Ons huis in Nederland staat vanaf volgende week ‘te koop’. Natuurlijk hebben we weer nieuwe problemen met de gemeente Oudenbosch, die eerdere toezeggingen van ‘robuust groen’ tussen ons huis en de rondweg weer halfhartig intrekt. De makelaar heeft een brochure gemaakt en hij kan daarin eigenlijk geen duidelijkheid geven aan belangstellenden hoe de situatie in de toekomst zal zijn. Terwijl alle besluiten al zijn genomen!
We verwachten dat de verkoop van ons huis erg lang gaat duren. We proberen het maar gewoon. In principe ben ik in Nederland om de verkoop te begeleiden en te zorgen dat alles er netjes uitziet, RJ doet de Franse kant.
Verder heb ik alle 1850 dia’s van de jeugd van Petra en Erik gedigitaliseerd. Ik ga nu aan het werk om ze te catalogiseren en ze op dvd te zetten. Kost vreselijk veel tijd, maar dat heb ik genoeg.
En ik ben begonnen met het herlezen van oude TLTZTM’s, om te beginnen 1986. Elke dag een paar stukjes. Leuk om te lezen, en heel veel ‘nieuws’.
Maar nu is het Pasen en gaan we naar PPZ&M (= Petra en aanhang) voor het weekend. Genieten dus.
En, hebben jullie ook nieuws?
Margriet
Ik ben sinds 1 maart ‘met pensioen’. Het contract dat ik had met KPC is afgelopen, en er werd mij niks nieuws aangeboden. De crisis, ook in het advieswerk rond het onderwijs, zorgt ervoor dat er veel te weinig werk is. Ruim een jaar geleden vroegen ze me nog wat ze moesten doen om mij te behouden, de braindrain van ouderen uit de organisatie was begonnen. Nu zijn ze blij dat ze een mond minder te voeden hebben.
Dus ik heb afscheid genomen. Het was goed voor mijn ego dat er binnen drie weken een vraag lag of ik kon interimmen als schoolleider. Waarschijnlijk gaat het niet door, ik had teveel concurrentie en ik wil pas in mei beginnen.
Want april is voor ons de maand dat we Taule definitief kopen. RJ en ik rijden op 11 en 12 april naar het zuiden. We hebben dan een auto en een aanhanger tjokvol spullen geladen. Dat zijn vooral gereedschappen, en zaken als een ladder en een steiger.
RJ blijft drie maanden daar, om zelf te werken en de aannemer op zijn vingers te kijken. Ik blijf twee weken, om vakantie te vieren. Verschil moet er zijn ….
Alle afspraken met de aannemer (Nicolas) zijn gemaakt, vastgelegd, getekend en gedeeltelijk al betaald. Hij doet het ‘hoofdhuis’: het dak, de schoorsteen, de vloeren, de ramen en deuren. RJ gaat aan de slag in de annex, ‘mijn’ huisje. Het is de bedoeling dat in de annex een douche, wc en keukentje komt. We kunnen daar dan wonen als RJ begint met de interne verbouwing van het hoofdhuis.
We zullen het huis doorlopen met de huidige eigenaresse, kennis maken met de buren, kennis maken met de Maire, boodschappen doen (een telefoon, een bankrekening, internetaansluiting) en natuurlijk naar de notaris. Het is heel spannend of het water en de elektriciteit in Taule gaan werken. En ik ga naar de kapper. Franse kappers zijn beroemd, ik ben benieuwd.
Het huis is nu onbewoonbaar. We hebben daarom tot 1 juli een gîte (zomerhuisje) gehuurd. Willem, zwager van RJ, komt ook een paar weken helpen.
Ons huis in Nederland staat vanaf volgende week ‘te koop’. Natuurlijk hebben we weer nieuwe problemen met de gemeente Oudenbosch, die eerdere toezeggingen van ‘robuust groen’ tussen ons huis en de rondweg weer halfhartig intrekt. De makelaar heeft een brochure gemaakt en hij kan daarin eigenlijk geen duidelijkheid geven aan belangstellenden hoe de situatie in de toekomst zal zijn. Terwijl alle besluiten al zijn genomen!
We verwachten dat de verkoop van ons huis erg lang gaat duren. We proberen het maar gewoon. In principe ben ik in Nederland om de verkoop te begeleiden en te zorgen dat alles er netjes uitziet, RJ doet de Franse kant.
Verder heb ik alle 1850 dia’s van de jeugd van Petra en Erik gedigitaliseerd. Ik ga nu aan het werk om ze te catalogiseren en ze op dvd te zetten. Kost vreselijk veel tijd, maar dat heb ik genoeg.
En ik ben begonnen met het herlezen van oude TLTZTM’s, om te beginnen 1986. Elke dag een paar stukjes. Leuk om te lezen, en heel veel ‘nieuws’.
Maar nu is het Pasen en gaan we naar PPZ&M (= Petra en aanhang) voor het weekend. Genieten dus.
En, hebben jullie ook nieuws?
Margriet
vrijdag, april 02, 2010
Poll resultaat: de 38% foute familie
De Termeer familie = 1 ignorant, geen enkele nerd, 2 snobs, 1 geek, 4 slimmeriken en 5 probleem gevallen.
Bias, hoezo bias?
Bias, hoezo bias?
woensdag, maart 31, 2010
zondag, maart 28, 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)