VT Wonen

Sascha en Julia zijn druk bezig met de inrichting van hun nieuwe huis. Julia (en ik) houden van goedkope kringloopromantiek, Sascha is liefhebber van dure nieuw-en-strak (Duitser). Hij gaat voor inspiratie graag te rade in VT Wonen, een tijdschrift vol zogenaamde "woonideeën". 

Het format voor de content: neem een huis van 2 à 3 miljoen, doe daar alle nieuwe hebbedingetjes van de Leen Bakker, de Kwantum en de Ikea in en maak daar dan aantrekkelijke foto's van. Zie boven: op zo'n zitbank zie je jezelf toch meteen neerploffen? Inclusief nonchalant neergeworpen dekentje van Boutique Anique à €87,99. Want in de bijschriften zie je meteen waar al dat moois verkrijgbaar is met de mooie prijzen er meteen bij. 

We kunnen praten wat we willen, maar als het niet in VT Wonen staat... tsja, dan komt het er bij Sascha niet in. Om Sascha wat meer de "goede richting" in te "nudgen" heb ik voor hem een dus maar een "special" gemaakt....

Overigens gaat Julia eerst bevallen (ze is uitgeteld, elk moment nu...) en komt de verhuizing naar Ede pas half juni. 

Hè hè, daar zijn we weer!

Neeltje zit in groep drie en is daar flink aan het lezen. Ze leest alles wat los en vast zit. Zo ook het melkpak. En dan komen de vragen: "Wat ik nou niet snap: het is halfvolle melk, maar het pak zit helemaal vol?!"
Daarnaast gaat ze ook moeilijke woorden gebruiken: "Ik zette mijn bakje letterlijk en gifuurlijk in de afwasmachine. Of is het refuurlijk?"

In groep drie begint ook het tandenwisselen. Peter krijgt bij het naar bed brengen een moeilijk dilemma voor zijn kiezen: "Papa, kies maar: óf een verhaaltje, óf praten over mijn tand die uit is..."

Pien zit inmiddels in de tweede van de middelbare school. Ze leert daar bijzonder moeilijke dingen. Zo weet ze tegenwoordig wat een monotremen zijn. Wel is ze er stellig van overtuigd dat olifanten eieren leggen...

Van langer geleden, toen er een keertje sneeuw lag: de hoeveelheid sneeuw in onze eigen tuin vonden ze niet voldoende, dus gingen ze naar de buren en namen wat sneeuw mee terug.

Na een lange discussie waarbij Peter uiteindelijk aan het langste eind trekt, geef ik Pien goede raad: "Pien, trouw nooit met een man die slimmer is dan jij!"

Pien: "Je had ook kunnen stoppen na 'trouw nooit'."

Neeltje moet poepen, maar haar drol komt er niet uit: "Hij moet nog even afscheid nemen van zijn vader en zijn moeder."

Flinn is boos, heel boos: "DAT GA IK DUS MOOI NÍET DOEN, DAT GAAT DUS MOOI NÍET GEBEUREN, BEKÍJK HET ALLEMAAL MAAR!!!"

En ook van een tijdje terug: Neeltje werd verkozen (geloot) tot Prinses Carnaval van de school:

Neeltje klaagt over hoofdpijn. Ze drinkt wat in de hoop dat het daarmee overgaat. Maar ze denkt vast vooruit: "Als mijn hoofdpijn niet over gaat, mag ik dan een vitaminemolletje?"

Neeltje staat voor haar kledingkast en twijfelt... "Mama, hoe warm wordt het vandaag?"
Ik: "Lekker: een graad of 20."
Neeltje: "Onder de nul?"

Flinn zegt iets over een moskee. Jeppe lacht: "Moskee? Dat woord bestaat niet. Het is een moskeet!"

Pien heeft trompetles en wat vergeet ze? Juist, haar trompet.

Flinn ziet een heel spannende, Engelstalige film over een 'Syrische killer'!

Neeltje: "Wie is jouw schoonmoeder? En wie is dan jouw viesmoeder?"

In de paastijd komt het weer ter sprake, de gruwelijke dood van Jezus. Neeltje: "Ik weet hoe Jezus was doodgegaan: hij was aan het kruis opgehangen, met nietjes."

Het zit in de genen: Jeppe, Flinn en Neeltje zingen bij een kinderkoor. Recent gaven ze een concert samen met een jeugdkoor uit Aachen. Jeppe was ziek, maar als je goed kijkt, zie je Neeltje staan, links voor de dirigent, de middelste van de drie turquoise jurkjes vooraan, met direct daarachter Flinn (met bril).

Over lentekriebels en inbrekers

Poetin heeft wat aangericht in de voorheen warme leventjes van onze kleinkinderen. Als Maren het ’s morgens koud heeft bij het aankleden, roept Emma altijd: “Wim Hof! Denk aan Wim Hof!” - een verwijzing naar onze nationale zwemmen-in-ijswaterpropagandist. 
’s Avonds moet Maren onder een snelle douche. Zegt ze: “Nu moet ik zeker weer denken dat ik Leo Bezemer ben..."
Emma tegen mij: “Die naam klinkt niet eens als Wim Hof....”  
Ik - heb even snel gegoogeld: "Maar hij bestaat wel!"

Het was Lentekriebelweek in het Nederlandse lager-onderwijs. Menige rechtse politicus stond zich daar in ons nationale Parlement over op te winden. Toch hebben broer (10) en zus (8) uit Rijswijk het er thuis helemaal niet over gehad. Maar dan blijkt dat er toch iets bij Matthias is blijven hangen. Emma hoort hem zeggen: “Maren, als we nou allebei op niemand verliefd worden later, dan kunnen we ook met elkaar gaan wonen.”

Behalve dat zaterdagnacht de klok één uur vooruit moest, was er in Rijswijk ook ander ophef: tegen enen werd er ineens keihard op de voordeur gebonkt. Uit hun slaapkamerraam kijkend, zagen ze een auto voor het huis, lichten aan, iemand achter het stuur. De deurbonker was vanuit die positie niet te zien. Gauw naar beneden, 112 bij de hand. Bij de voordeur hoorden ze stemmen die Pools leken te spreken. Ze draaiden het slot van de voordeur open, waarna de mannen buiten wegrenden en de klaarstaande auto indoken. 

Zonder dralen rende onze dappere schoonzoon - hij heeft op dit front een reputatie te verdedigen - in nachtgoed de straat op, maar de auto scheurde al weg en zonder bril was het kentekennummer niet meer te ontcijferen. 

De volgende ochtend balt Matthias zijn vuisten na het horen van dit verhaal. "Als ik wakker was geworden, had ik tegen ze gezegd: "Heb je deze twee wel eens gevoeld?" 

En voor de verandering is het nu eens Maren die er een beeldverhaal bij  heeft gemaakt. Haar grote broer staat helemaal links al met zijn vuisten klaar. En zo te zien heeft ze ook gepoogd de nachtelijke haarcoupe van haar dappere vader goed in beeld te brengen.....