Nieuwjaarsdommes

Tijdens een logeerpartij bij ons in de kerstvakantie spelen de kinderen schooltje. Sofía is wel een erg strenge juf. Ik fluistert er iets over tegen Matthias en de juf roept onmiddellijk: “Wat zeggen jullie daar? Pas maar op, want ik ben een hoordenaar!”

Toon heeft elk kind een leeg boek met echte kaft (een zogeheten dummy) gegeven om erin te schrijven en te tekenen. Het eerste wat Sofía doet is er een grote streep inzetten. “Wat doe je nu!" zeg ik, "je maakt een kras!”  Zegt ze: “Ja, maar dat is kúnst!” 

Milo komt zijn zus mee ophalen. Zijn blik valt op een tentoonstellings-affiche dat - al jaren - in Gouda aan de muur hangt. “Wie is dat? Wie heeft dat getekend? Heeft Matthias dat gedaan? Of Maren?” 
Ik zeg: “Nee, dat heeft een kunstenaar gedaan.” Hij: “Oh! Was die dan bij jullie thuis?”

Na afloop van de logeerpartij is Sofía thuis chagrijnig. Ze snauwt tegen haar broer. Loesje zegt tegen hem: “Let maar niet op Sofía, ze is een beetje boos.” Milo: “Is die op mij boos?” Loes: “Nee, op mij.” Hij: “Oh! Ik ben op jou lief!”

Sofia speelt met haar poppetjes. Loes hoort haar zeggen: “Meiden, ik ben de oudste, dus ik heb het meest van mijn fouten geleerd...”
 
Bij de schommels ziet Milo een jongen een snoepketting eten. De jongen zegt treiterend: “Kijk, ik heb lekker snoep!” “Oh!” zegt Milo. “Maar dan gaan jouw tanden eruit vallen!” 

Milo ligt in bad en neemt per ongeluk een slok water. Hij raakt een beetje in paniek: “Mama, kan je mijn buik openknippen met een schaar? En al het water eruit halen?” 

Vandaag heeft hij een nieuw lied geleerd, hij zingt en rent door de kamer: “Ik vlieg, vlieg, vlieg als een reuzel, en ik zwem, zwem, zwem!” Loes: “Milo, ben jij een reuzel?” Hij: “nee.” “Wat ben je dan?” Hij: “Een lekker knulletje!”

In het consultatiebureau moet Milo opdrachten doen: op één been staan, een schop tegen een bal geven. Dan pakt de arts een potlood, zet een rechte lijn op een vel papier en vraagt: “Camilo, kan jij dat ook?” Milo neemt het potlood over, trekt fors een flinke streep en zegt: “Deze is groter dan die van jou!”

Vraag van de maand: hebben jullie dat nou ook.....

....dat je je regelmatig het hoofd breekt over welke maaltijd er vandaag weer op tafel moet komen? Als je a. het koken niet als je meest favoriete bezigheid ziet en/of b. geen Marleen bent die gewoon het Volkskrant-jaarmenuboek uit 1982 erbij pakt, of c. niet in Singapore woont - is dat een behoorlijke klus. Want waar je niet allemaal rekening mee moet houden:

- de maaltijd moet gezond zijn: niet te vet, niet te zout, 2 ons groente per persoon.
- je moet afwisselen: gekookte of gebakken aardappelen, rijst, pasta, koude maaltijd, ovengerecht.
- vega, vlees, vis, kip en ei moeten wekelijks allemaal aan bod komen. En groentes kunnen worden gekookt, geroerbakt, in de oven geroosterd, als soep of rauw in een salade.
- Je moet allemaal het in huis hebben. En als je niet elke dag naar de winkel kunt of wilt, moet je altijd lijstjes bijhouden.

Om niet dagelijks te hoeven piekeren, zal er in de meeste huishoudens een routine in de maaltijden sluipen: elke maandag pasta-rode-saus (bij Emma), elke vrijdag verse frietjes uit de oven met hamburgers en sperzieboontjes (maakt Toon bij Loes). Maar als je geen werk meer hebt (wij) dan voelt zo'n vast weekprogramma als een burgermansvoorschrift. Alsof we zelf niet mans genoeg zijn iets te bedenken.

Zie hier ons probleem. Misschien is het onze leeftijd, maar wij weten op donderdag niet altijd meer wat we op maandag en dinsdag gegeten hebben. Jullie wel soms? Wij gaan dan zitten piekeren, hadden we maandag nu rijst met vega of omelet? En wat hadden we op zondag eigenlijk, ons vaste menu (vis met oven-aardappelen) of waren we die dag weg en hadden we ons menu daarop aangepast?

Een Termeer lost zoiets op en ik deed dat zo:

Stom?

Ik vond van niet. Met alle voorwaarden rekening gehouden, een zekere vastigheid in het programma, en toch per weekdag twee keuzemogelijkheden en nog wat extra's.

Hup, een magneetje erop en nu hangt-ie op de koelkast. Ik moet meteen toegeven dat we er vanwege de kerstdagen en logeerpartijen nog geen gebruik van hebben gemaakt, en we ons nog steeds dagelijks het hoofd breken over wat we eergisteren aten.

Maar onlangs was er een dochter hier die het lijstje zag hangen. "Mam!", zei ze bestraffend. Alsof ik haar zwaar tegenviel. Ik had op dat moment teveel om handen om mijn lijstje te verdedigen, dus doe ik het nu hier.

Wat vinden jullie ervan? Burgermansgedoe? Dementie-fase-1? Of gewoon heel slim van mij?

Domme dommes

Flinn speelt met zijn auto's: "Volle gasten vooruit!"

We lopen langs een overdadig versierde kersttuin. Er hangen lampjes in verschillende struiken en bomen, er staat een treintje met verschillend gekleurde kerstlichtjes, zes engelenbeelden toeteren zich een slag in de rondte om een uit lampjes geconstrueerde kerstboom en er schommelt een grote, dikke kerstman in een opgeschoren kerstboom, met boven zijn hoofd een tiental enorme kerstballen. Flinn: "Kijk, daar hangt een kerstman met glazen ballen!"

Wat mensen zoal niet weggooien, of verliezen... Flinn vindt een tampon: "Wat is dat, mama? Is dat een bom?"