Singa in Limbo...

We spent two short weeks in Antwerp, Boxtel, and Maastricht—visiting friends and family, swimming in pools with super long slides, eating loads of ice cream, exploring a school and a mine, and of course… farting in the forest.

The fun already starts before we even leave. At home, I say: "So, we need to leave for the airport at 8:30."
Katelyn, panic-stricken: "OMG! I have only eight hours left to pack!!"

While waiting in restaurants, the kids play with their coloring pencils.
Aiden: "This pencil is super blonde!"
Katelyn: "Ah, yes—that would be blunt."

We bring wonderful weather with us, warm enough for daily ice cream. Aiden accidentally breaks his, but nothing dents his mood: "Oh, look—now I have two ice creams!"

In Brabant, we visit Klaartje en José, Steef en Jan Willem. We swim in a pool with waves, and glide down many slides. We also bring Oma to the pool. She's hesitant about getting into the jacuzzi, but once inside, she admits: "Oh yes! I believe I will sit here for the rest of the day!"

Besides seeing Oma very often, we also visit Merel’s house. During the house tour, Merel says she loves green. Aiden does too—it’s his favorite color! Later, he quietly asks Katelyn: "If her favorite color is green… then why is her hair red?"

We walk a long walk in a big forest.
Elsa feels there’s no point to walking, but I tell her: "It’s good for us; the air is fresh."
Oma and Katelyn worry we’ll get lost. Aiden spots a black beetle and fears it might jump on his shoe.
"Only if it’s the illustrious black shoe-jumping beetle," I joke. Some polite laughter, and we walk on.

Then, when everyone is a few meters ahead, I quietly pass air—but it’s louder than expected.
Elsa fires back immediately: "So much for the fresh air here!"
Oma bursts out laughing: "Yes! I was thinking the same thing!"

Aiden tells a joke: "Why should you not fart in Apple? Because it has no windows!"
I add: "Why should you not fart in Microsoft? Because its Windows aren’t working!"

In Maastricht, we visit Katelyn’s international school campus. We enjoy lunch with Marleen and Eduard, and team Lonneke joins us for dinner.

Visiting the three-country point is good fun for kids who live in a city-state.
"Aiden, what country are we in now?"
"Maastricht!"

Katelyn likes Maastricht very much. "Look, please take my picture here," she says, "no need to go to the Provence for lavender!":

We also sight-see-proper: a stone-age flint mine. I can really recommend this excursion: shafts dug 6,000 years ago, 10 meters(!) deep into limestone. The tour brings us through a forest with remarkable flora and we even spot a badger sett (yes, I had to look that up too!). Our English-speaking guide is so incredibly knowledgeable—I learn more in one evening than I did in the past six months:

Aiden loves the trip to the flint mine too—he can pretend he’s in Minecraft:

"But so, what was the most fun part of the trip?"
Elsa, without hesitation: "Visiting Oma!" So sweet… or maybe a little diplomatic? But the two of them have always been close, and neither of them has changed all that much:

When we get home, Aiden is so exhausted from the journey, that he falls asleep on the floor. And, he too hasn’t really changed over the years:

Encore
A few days after we return, Petra sends a picture of herself with Oma on the duo-bike:

Elsa looks at it and says: "Oma looks just like Einstein with the wind in her hair!"

Nostra Vacanza in Italia e Francia

We also went on a short trip to Oma, and Italy, where Aiden pushed a tower, ...

... Elsa ate an apple, ...

... Katelyn experimented with her new selfie stick, ...

... and I mostly enjoyed life, which is becoming a wonderful habit of mine.

It was nice to smile as my thoughts sometimes drifted to A3n; like when eating a Gelato, while walking through Puccini's Lucca, or when hearing an aria through a crackling Italian transistor radio.

We had great fun and lots of laughs, quite a few of which were at the expense of Katelyn's selfie stick, and all of which I forgot to write down... Ah, but one...

Aiden: "My teacher is called rainy!"
All of us: "Huh? Seriously?"
Aiden: "Yes, Rainy, and it's spelled r e n e e."

Klaar voor de vakantie

Wij gaan naar Italië. Zonder opa Michael! maar...

Ik vraag aan Aiden en Elsa waar ze het meest op vooruit kijken. Aiden: "The flight." Elsa: "Seeing Oma!"

Awh...💝

Katelyn: "The museum is at... Bleh... Blegh-neh... uh... Blehg-nehg?" I go over to look at how it is spelled: "Oh! Blagnac!"

Aiden: "Can you drink water from the tap in Italy? If not, then I should bring a full water bottle."

Elsa: "You should bring an empty water bottle, else after interrogation they will think you are bringing drugs!"

Aiden considers a cementtruck and then a firetruck... "They should call a firetruck a 'watertruck': it doesn't carry fire, but it sprays water!"

Corona-vrij

Toen de vakantie aanbrak, besloten de oudste drie te gaan snotteren. De richtlijn gebiedt ook bij milde klachten te testen, dus togen wij naar de teststraat in Urmond. Er was een aparte afdeling voor kinderen, dus reden wij lachend langs de file met wachtenden en werden we ontvangen in een keetje naast de twee opgestelde testtenten. Nog lachend om die man die zo met zijn neus wiebelde toen hij wegreed, lopen we de kinderkeet binnen. Twee vrolijke dames in witte pakken, met brillen en mondkapjes ontvangen ons met open armen, maar op gepaste afstand. Flinn neemt als eerste plaats. Bij Pien rollen de tranen over haar wangen. Niet van de verkoudheid, ook niet van angst, maar omdat Flinn precies zo met zijn neus wiebelt als de man waarom we eerder zo moesten lachen. Flinn hoeft niet lang te wachten op zijn revanche: Pien loopt rood aan als bij haar het stokje bijna helemaal in haar neus verdwijnt. We zijn even bang dat de vingers van de testmevrouw ook zullen verdwijnen, maar dat valt gelukkig mee. Jeppe, die zijn twee voorgangers met een steeds bleker toetje heeft gadegeslagen, kiest voor een veilige testplek: bij moeders op schoot. Ook hij houdt zich groot en verdient een dapperheidsdiploma. En omdat ze zo goed heeft toegekeken, mag ook Neeltje een sticker uitzoeken.

Dan begint het lange wachten, want na een test mag je, uit veiligheidsoverwegingen, tot de testuitslag, zo'n 48 uur later, je huis niet uit. We waren toch al niet van plan weg te gaan deze vakantie, dus thuiszitten, daar hadden we al op gerekend. Maar het voelt toch ineens een stuk minder leuk als het verplicht is. Gelukkig weet iedereen zich goed te vermaken: Pien leest in plaats van één, twee boeken uit op een dag, Jeppe maakt zijn vader helemaal in met het spelletje Beverbende, Flinn en Neeltje spelen afwisselend moeder en grootbroer met de poppen of racen met de auto's op de zelfgemaakte racebaan, en als het ze uitkomt, dan combineren ze dat. En ik? Ach, ik vermaak me ook best.

Flinn legt tot in detail uit wat een arena is. En het klopt woord-voor-woord. Als ik hem vraag hoe hij aan die kennis komt, haalt hij zijn schouders op: "Gewoon, wiskunde."

Fenna wordt drie en Neeltje kijkt al dagen uit naar het feestje. Ze is dol op Fenna, want "Fenna is mijn kleine zusje, toch, mama?" Ik leg uit dat dat niet helemaal klopt. Fenna is de dochter van mijn broer Matthijs, dus Neeltje is Fenna's grote nicht. Ze snapt het. "Ik ben de grote nicht van Fenna en Fenna is mijn kleindochter."

Ook Flinn houdt zich zo af en toe bezig met de dood. "Mama, hoe is het eigenlijk om dood te zijn?" Ik leg uit dat niemand dat precies weet, want de doden kunnen het niet meer vertellen en mensen die nog kunnen praten zijn niet dood. Hij snapt het. "Ja, want als je dood bent, dan kan je soms je tong kwijt zijn en dan kan je niet meer praten."

Feestje in het Zuiden

Vampier en brandweerman

Pien Mondriaan

Elsa en de vulkaan

Ik help al een paar jaar mee met DataKind Singapore, we zijn een soort pro-bono datascience organizatie. We werken met honderden professionals die zich vrijwillig inzetten voor non-profits, charities en de social sector.

Sinds de geboorte van Aiden werk ik op een super laag pitje (officieel heb zelfs ik mijn ontslag aangeboden).

Echter, toen er door het core-team een trip naar Mount Bromo in Indonesië gepland werd, kreeg ik jeuk om mee te gaan. Dit soort vakantie is niets voor Katelyn, maar het leek me leuk om Elsa eens te polsen voor een wat outdoorsy backpacker style vakantie. Elsa vindt alles prima als er maar een doosje rozijnen meekomt, en mijn collegae vonden het geweldig dat ik Elsa meenam op de trip.

En het was een mega succes. De eerste dag beklommen we meteen de vulkaan, en op dag twee gingen we de berg aan de overkant van de vulkaan op. We hadden vooral op dag één behoorlijk slecht weer (regen en koude wind), en dat maakte het allemaal wat moeilijker, en slipperiger en dus zwaarder.

Ik droeg Elsa in een soort kinderzitjerugzak (een geweldige hand-me-down van vrienden). Elsa vond het prima. Ze had het de eerste dag wat koud, maar op dag twee moedigde ze het hele team aan als een soort slavendrijver vanuit een draagtroon: "Let's go everyone! Chopchop, Raymond!" (chopchop is colloquial for hurry up)

Het laatste stuk van de vulkaanklim was een paar honderd stappen op een uitgehakte trap. Het was wat zwaarder dan ik had verwacht, met die twintig extra kilo's op mijn rug. Mijn kuiten doen nu nog zeer, alsof ik weer aan het ultra-marathon trainen ben.

En toen waren we boven.

Elsa kwam uit de rugzak geklommen om rond te kijken. Maar we bleven niet al te lang aan de top. De krater stonk ontzettend naar de H₂S, en het was er best gevaarlijk – stijl naar beneden aan beide kanten, zonder een goed beschermend hek.

Nadat we de trap af waren, besloot Elsa dat ze zelf wat ging lopen. Ze begon, eerst heel voorzichtig, maar snel steeds moediger aan haar eigen afdaling. Ze heeft een flink eind afgelegd. Tegen het einde ging ze regelmatig net iets te ver; dan versnelde ze, of ze probeerde over een iets te grote aardscheur te springen (met stevig mijn hand vast was het nooit echt gevaarlijk). Ik vond het prachtig, dit is helemaal mijn dochter. Niets van Katelyn.

Toen begon het weer hard te regenen, en werden we allemaal nat en koud en kleum. Elsa bewees wederom helemaal mijn dochter te zijn: Ze huilde van kou, en de ellende, en van de honger na alle inspanning.

Maar dat kan geen kwaad, want als je eerst wat moet afzien, dan is het extra genieten als je het daarna weer goed hebt..

Colorado

Wij waren een week op vakantie in Colorado, USA. Tuurlijk hebben we ook een hamburger gegeten en per ongeluk ook een keer cola besteld. Dan krijg je ca 3/4 liter cola die je niet op kunt, en dan vragen ze ook nog of je een (gratis) re-fill wilt. Maar USA is gelukkig meer dan hamburgers en te grote cola's. Het was echt een schitterende vakantie, wat een indrukwekkende natuur. Foto's geven niet dat overweldigend gevoel weer, maar wel een goede indruk. En omdat ik moeilijk kon kiezen een heleboel:

En oh ja, ook genoten van de biertjes gebrouwen door lokale bierbrouwerij-tjes. Is er ook een fotootje met ons er op:

Dommelsa

Elsa: "There are three monkeys and there two monkeys and here one monkey"
Erik: "And how many monkeys are there all together?"
Elsa: "Yes! All together, many monkeys!"

Katelyn wijst naar een eenvoudige plastic vis en vraagt "what is that?" Elsa's antwoord verbaast ons: "that is a shark." Ik wijs naar een wat grotere plastic walvis en vraag, "and that big thing over there?" Elsa: "that is a big shark!"
Mijn inductieve conclusie: je gaat als kind door een periode waarin alles een shark is.

En... Iedereen schuilen, want heel Singapore komt naar Europa! Over een paar weken zijn we gedrieën in Nederland te bezichtigen. Heeft nog iemand ideeën voor leuke eendaags tripjes voor tweeënhalfjarigen, zoals concerten van Wooden Ships en andere kinderboerderijen?

Haïti in beeld

Petra vond dat ik moest komen, dus dan doe ik dat. Bijna drie weken ben ik er geweest. Ik logeerde in hun luxe appartement, in hotels en in een superdeluxe beach-resort. Ik kwam niks tekort, het was een gezellige en heerlijke vakantie. En ik genoot buiten Port-au-Prince, de hoofdstad, van de tropische natuur, veel bloemen, veel fruit, veel mooie bomen. Ook zeer armzalige dorpen werden grotendeels toegedekt door bougainville. Het is dan ook prachtig weer,  met een mooie mix van zonneschijn overdag en regen 's nachts. Petra en Pauwel zijn dan ook heel gelukkig.

Maar toch.

Haïti heeft alle pech van de wereld gehad. Het land is gevormd door de opstand van de slaven tegen hun Franse overheerser, ze maakten zichzelf vrij en besturen sinds 200 jaar hun eigen land. Maar ze kregen vanaf het begin alle mogelijke tegenwerking, vooral van de Verenigde Staten, die een vrije slavenrepubliek in hun achtertuin niet gewenst vonden. En de Amerikanen blijven een belangrijke vinger in de Haïtiaanse pap houden. Ook in de nasleep van de gruwelijke aardbeving, nu zes jaar geleden. Het rare is, dat het land heel erg Frans aandoet. De taal is Kreyol, maar dat is gebaseerd op Frans, wij spraken met iedereen Frans. Baguettes, om 12 uur warm eten, demonstreren, trots en eigenwijs en daardoor dom, ik herkende het.

Haïti hoort bij de armste landen ter wereld (veel Afrikaanse landen zijn overigens nog armer). Dat is vooral schrijnend omdat er zoveel stinkrijke mensen wonen. Haïtianen die - vaak via corruptie - rijk geworden zijn. Heel rijk, zelfs in onze ogen. En veel, relatief rijke, buitenlanders. Een middenklasse bestaat eigenlijk niet, al vrees ik dat er nog wel een onderklasse bestaat. Delen van Haïti heb ik niet gezien, te gevaarlijk.

We werden rondgereden door de chauffeurs/beveiligers van Heineken. We mochten meestal niet uit de auto, zelfs het raam mocht niet open. Ik moest filmen door de zwart-gestreepte ruit van de auto.

De meeste Haïtianen vinden hun uiterlijk zeer belangrijk. Hagelwitte T-shirts, moderne spijkerbroeken, gelakte nagels, prachtige kapsels. En vooral schone kleren. Als je ziet hoe ze wonen, in het stof, zonder stromend water, dan vraag je je af hoe ze dat voor elkaar krijgen.

Gelukkig kreeg ik op het einde van mijn vakantie nog een opkikkertje van een vriendin van Petra. Ze was nu drie jaar in Haïti. Ik vroeg haar of het in die tijd veranderd was. "Zeker, het is veel beter geworden", was haar antwoord. Ik hoop voor de Haïtianen dat dat zo doorgaat.

Update uit Haiti

De foto's heb ik bijna allemaal al op Facebook gezet, maar hierbij ook voor niet-facebookers.

Eten en drinken 
Dat is hier uitermate goed verzorgd. De supermarkten hebben werkelijk alles, veel meer dan in NL. Je kan hier uit alle werelddelen eten kopen: Europees, Amerikaans, Zuid-Amerikaans, Aziatisch, Midden-Oosten... Wel is het allemaal erg duur, want geïmporteerd. Zo kost een pak muesli hier al snel 8-9 euro. Een liter yoghurt (weliswaar van het dure merk Danone) kost ook zo'n 8 euro. 4 geïmporteerde appels: 7 euro.

Lokale producten zijn goedkoper. Gefabriceerde lokale producten zijn er niet zo veel (wel bier uiteraard!!), maar wel uit de landbouw: groente, fruit en vlees. Vooral het vlees is echt spotgoedkoop - vandaag 500g ossenhaas gehaald voor 7 euro!!

En je kan ook heel veel non-food in de supermarkt krijgen. Naast dingen als wc papier, wasmiddelen en persoonlijke verzorging, is er een ruime keuze aan keukengerei, schoonmaakspullen, elektrische apparaten (duur!!), en zelfs bizarre dingen als smeer- en motorolie...

Behalve ruim gevulde supermarkten zijn er op het gebied van eten en drinken ook veel goede restaurants beschikbaar, opnieuw uit alle windstreken. Van de Amerikaanse fastfood tot de Japanse sushi (met kwaliteitsrauwe vis). Prijzen zijn niet extreem duur, je kan voor 10-15 euro een lekkere salade krijgen, en je betaalt zo'n 20-25 euro voor een goed vlees- of vishoofdgerecht. Alleen een McDonalds ontbreekt hier (gelukkig) nog. Een Domino's pizza is er al wel, dus die McDonalds zal vast niet zo lang meer duren,

Voor alle duidelijkheid - die supermarkten, restaurants en ook de McDonalds in de toekomst is voor de rijke Haitianen en expats. Veel te duur voor de lokale bevolking, veelal werkeloos of met een salaris van zo'n 250 euro waar de hele familie van mee eet!



Verkiezingen
Dit jaar wordt er een nieuwe president gekozen. Haïti is duidelijk nog een jonge democratie, en heeft last van corruptie. Op zich ook wel logisch met de werkeloosheid en de lage salarissen. Ik kan me ook voorstellen dat men niet echt begrijpt wat een overheid is of doet. Want de bestuurders uit het verleden - die werden er vooral zelf beter van :-). Dus kiest het volk iemand die ze kennen, niet omdat hij zo'n goede leider is. De voorgaande president was bijv een bekende zanger. Hij heeft het niet eens zo slecht gedaan voor het land, in zoverre ik dit kan inschatten, maar ook hij en zijn familie zijn er heel veel op vooruit gegaan.... President worden is dus heel interessant, met als gevolg dat er 100+ kandidaten zijn. En die hangen overal hun posters met foto en het nummer waar je op moet stemmen. Anders moet je heel lang zoeken in die 100+ namenlijst :-).

Het grootste deel van de bevolking is arm, heel arm, maar er is die extreem rijke bovenlaag. Dit zijn een aantal invloedrijke families, en zij willen hun situatie vooral behouden. Zij zijn erg close - hebben met elkaar op school gezeten, trouwen met elkaar, enfin, ons-kent-ons. Zij zijn niet zichtbaar bij campagnes en kandidaten maar er zal vast geld stromen naar de kandidaten die zij in het zadel willen hebben, kandidaten die zij kunnen manipuleren.

Roddel of  niet, er zouden ook kandidaten gesteund worden met drugsgeld. En dan zijn er de Amerikanen en in mindere mate de Canadezen die hun invloed willen hebben in hun achtertuin.
Met andere woorden - er zijn veel onduidelijke krachten en hidden agenda's bij deze verkiezingen.

Maar het zijn dit keer opvallend rustige verkiezingen. Bij de vorige verkiezingen voor president en voor lokale bestuurders was er veel geweld. Dit keer gelukkig niet.
Vorige week zondag 25 okt was er een eerste ronde - zonder noemenswaardige incidenten. Dinsdag 3 nov wordt de uitslag verwacht. Er volgt in december een tweede ronde met 2 overgebleven kandidaten. Mogelijk komen er volgende week protesten van kandidaten en hun aanhang (lees - de onduidelijke krachten) die afgevallen zijn. Afwachten dus.

Vrij bewegen.
Wij mogen in Port-au-Prince en directe omgeving niet de straat op. Auto in, voor de winkel er uit, en meteen de winkel in. Bepaalde gebieden, de sloppenwijken, mogen we al helemaal niet komen en zeker niet uitstappen. Er is een periode geweest van veel kidnappingen van westerse expats. Momenteel is het aantal incidenten zeer beperkt, maar Heineken wil geen risico nemen en wij houden ons netjes aan de regels. Maar wat verder uit de stad, is het wel mogelijk vrij rond te lopen. En het is er bovendien prachtig. Ik had al wel een aantal 'berg' foto's op de blog gezet, maar hier nog een paar (jammer van dat rare mens op een van de foto's):

Op de laatste 2 een 'zandrivier'. Als het regent, dat betekent doorgaans heel veel water in korte tijd, dan kolkt het water de bergen af. Omdat Haitianen de meeste bomen hebben omgehakt voor houtskool, erodeert de zandgrond enorm en wordt het zand meegesleurd naar beneden. Ik zou graag eens gaan kijken als het geregend heeft - moet zeer indrukwekkend zijn!

Groetjes uit Haïti!

Impressie Haïti

Merel en ik zijn een week op bezoek geweest bij Pauwel. Een impressie:

Gevlogen via Atlanta, waar we de middag doorgebracht hebben. 

In Atlanta hebben we het Coca-Cola museum bezocht - nou ja, museum? Het is een groot marketing gebeuren. Verder is Atlanta echt geen leuke stad, absoluut geen bezoekje waard.

De dag erop door gevlogen naar Haïti. De aankomst op de luchthaven was wat stressie: warm, druk, mensen die dringen om je te komen 'helpen', nog meer mensen bij de uitgang en we konden het parkeerterrein niet af omdat er overal auto's dubbel geparkeerd stonden. Merel was helemaal ontdaan: mam, wil je echt hier komen wonen? Maar toen we 's avonds in een 'rooftop bar' zaten waar mevrouw een heerlijke cocktail dronk, was ze onze aankomst al weer vergeten:

We hebben in Haïti vooral voor Pauwel gezorgd. Boodschappen en klusjes gedaan, inschrijvingen geregeld, voorraadje eten (diepvries) gekookt. En natuurlijk vakantie gevierd. Zoals aan het strand:

Happy papa en dochter:

Helaas mogen we niet rondlopen en gaan we overal met de auto naar toe, want het kan gevaarlijk zijn (berovingen, ontvoeringen). Dat is wel jammer want er zijn heel veel marktjes waar het gezellig druk is. Hieronder worden bananen en mango's, en kledij verkocht:

Haïtianen willen niet dat je hen op de foto zet, en ik moet dit soort foto's vanuit de auto maken, lastig dus. Nu lopen er echt heel veel mensen met allerlei spullen op hun hoofd. Dozen, zakken, emmers met eten, drank en wat nog meer - ongelooflijk hoe dat allemaal blijft liggen en dat ze zo makkelijk er mee rond lopen. Het zijn vooral vrouwen die met van die torens rond lopen, maar ik heb helaas alleen een redelijke foto kunnen maken van een man:

Een paar % Haïtianen zijn stinkend rijk en wonen in super luxe villa's met zwembad etc. Maar de rest woont in kleine huisjes of krotten. Zoals hier langs de weg waar ook nog jerrycans met iets (benzine, olie?) verkocht worden:

Port-au-Prince ligt in een dal, maar de rest van Haiti is behoorlijk heuvelachtig. De hoogste berg is 2680m, en dat is een stuk hoger dan bijv Alpe d'Huez (ca 1900m). Het is in de bergen wat koeler. Bovendien kan je daar wat vrijer bewegen, ideaal om wat te wandelen:

Tja, gewoon tussen de koeien:

 En Port-au-Prince in het dal: