The Riga files: day 4

... en we zijn alweer bij Dag IIII!

Aangezien het zaterdag was kon ik vandaag heerlijk uitslapen. Ik lag er vrijdag al om 22.00 in en werd om 10.00 weer ongeveer wakker, dus ik heb weer wat slaap ingehaald. Omdat ik gister te moe was om nog een verslag te schrijven begon ik daar 's ochtends maar mee. Na het rustig aan gedaan te hebben in de ochtend gingen we om 12.00 de stad in, we zouden namelijk met Jeanne, Maudy (blog: ook een vriendin van me) en haar Let en Britta, een ander Nederlands meisje, waarvan de uitwisseling ergens anders moest zijn, naar de film gaan. De bioscoop is helemaal goedgekeurd, hij was namelijk enorm. Ook is er ontzettend veel beenruimte, terwijl je in Nederland altijd met je benen zit te klooien. Puntje voor Letland.
Voor de film begon, gingen we nog snel even de Rimi in, wat ongeveer de Letse Albert Heijn is, maar dan wat goedkoper en primitiever. Echter, in de Rimi bleken de zogenaamde Trakas Dienas (letterlijk: dwaze dagen) aan de gang te zijn. In de V&D betekenen de dwaze dagen wat extra drukte bij de kassa. In Letland pakken ze het toch wat anders aan. Twee beveiligers bij de deur probeerden de drukte een beetje te beheren, wat absoluut onmogelijk bleek te zijn. De enige optie was om ons schuifelend naar de pringles en de gekoelde cola te bewegen, die zich uiteraard weer helemaal achterin de winkel bevonden. Al met al duurde het een half uur voordat we weer goed en wel de winkel uit waren. Sommige Letten hadden absoluut geen moeite met de drukte: opvallend was hoeveel mensen er in de rij voor de kassa schaamteloos voorkruipen.

Uiteindelijk kwamen we iets te laat de film binnen, wat niet zo erg was: hij was nog net niet begonnen. In Letland doen ze niet echt aan uitzonderlijk lange reclames voor de film begint. Trailers komen echter wel voorbij.

Na de film kwamen we nogal verslagen buiten. De film eindige namelijk nogal heftig, en we hebben allemaal wel een traantje gelaten. Al snel hadden we het winkelcentrum gevonden (de Letse Bijenkorf), dus de tranen waren al snel vergeten. Na er wat rondgelopen te hebben begaven we ons naar een busstation, om vanuit daar naar het huis van Maudy's Let (Anna) te gaan, waar we vervolgens pizza's zouden gaan maken.
Het appartement van Anna was al een stuk groter dan dat van Monta, maar Anna had dan ook wel 2 broers en een zusje. Terwijl de pizza's in de over zaten hebben we nog wat Kabouter Wesley gekeken op de computer, en het nieuws over de aswolk gevolgt, wat op het moment nogal speelt hier. Het is namelijk erg onduidelijk of we terug kunnen of niet. In Nederland wordt de tijd dat het luchtruim nog gesloten zal zijn constant verplaatst, en ook de Letse vliegvelden zijn gesloten. Het gaat er dus echt om spannen.
Maudy vroeg een beetje naar mijn Let, waarop ik antwoorde dat ze nooit iets wist. Jeanne wou dat eens uitproberen. 'Monta, is your house very far from here?' waarop ze antwoorde: 'Uh, don't know...'
We gaven haar een tweede kans. 'Monta, what are you going to do tomorrow?'
'Uh, don't know, really...'
We kwamen niet meer bij.

Nadat we klaar waren met de pizza's werden Monta, Jeanne en ik opgehaald door Monta's vader, die ons thuis zou brengen, waarna Jeanne door de vader van haar Let zou worden opgehaald. De rit was nogal onstabiel. De Letten hebben namelijk een nogal aparte manier van rijden. Telefoneren achter het stuur is hier geen probleem, en het gebruikelijke 'ogen op de weg' is hier niet bekend. Doodeng. En dan de wegen, die zijn hier ook zo ontzettend slecht.

Gelukkig zijn we toch veilig thuisgekomen, is Jeanne nu opgehaald en zit ik nu lekker achter de computer. Ik heb geen idee wat de plannen zijn voor morgen, dus dat gaat interessant worden. Ik slaap in ieder geval weer lekker uit.
Wat me trouwens ook opvalt is dat niemand hier rekening met elkaar houdt. Laatst zag ik een oud vrouwtje dat nogal slecht ter been was, een wannabe-bus aanhouden. De wannabe-bus stopte, en een vrouw stapte uit. Hoewel ze het oude vrouwtje gezien had, smeet ze de deur recht voor haar neus dicht, waarna ze gewoon doorliep. Ook liepen Monta en ik een keer over een straat heen, waar we werden voorgelaten door een auto. Ik stak netjes mijn hand op om te bedanken, waarop ze me aankeek alsof ik haar net had verteld dat Rusland weer eens zou komen binnenvallen. Als Letten elkaar nodig hebben, schreeuwen ze gewoon, al is het midden in de nacht. De tv staat loeihard en de deur wordt 's ochtends ontzettend hard dichtgegooid (wat echt ENORM veel lawaai maakt), terwijl andere mensen in het appartementencomplex nog gewoon slapen.

Dan zijn wij toch maar een netjes volk, hoor...

xxx Emma

PS: Ik mis de thee met melk ontzettend...

The Riga files: day 3

Dag III in het bruisende en avontuurlijke Letland!

Ik werd vandaag om 6.22 wakker gemaakt, omdat we op tijd op school moesten zijn. Het was namelijk de bedoeling dat wij een aantal lessen gingen volgen. We konden het ons dus niet permitteren nog een keer een wannabe-bus te missen. Gelukkig waren we meer dan op tijd op school en vond ik Jeanne en Margriet al snel, waarmee ik de eerste twee lesuren zou doorbrengen. Onze Letten zetten ons netjes af bij lokaal 306. En dat was niet zomaar een lokaal. Toen we binnenstapten, konden we een lach niet onderdrukken. Wat in onze school een rommelige bezemkast van de congierge zou zijn, is hier een tip-en-top Engels lokaal, zelfs het alfabet hangt achter het bureau van de docent. Het schoolbord is nog net wat centimeters groter dan het schoolbord waar ik thuis altijd schooltje mee speelde, en zo'n 12 tafeltjes staan wat onhandig tegenover elkaar (foto's volgen zodra ik thuis ben!)
Hoewel wij een wat formeel onderwijs verwachtten, komen de leerlingen hier gewoon zo'n 20 minuten later binnenlopen, wat geen probleem is voor de docent. De lessen duren hier wel wat korter, 40 minuten, waarvan ongeveer 20 minuten echt les wordt gegeven. De docente Engels stond namelijk nog wat met haar mobieltje te spelen.
Het Engels is niet echt van een heel hoog niveau. Ik heb in totaal 4 Engels lessen gevolgd, waarvan 1 docent zo'n ongelooflijk accent had! Ze kon de 'th'-klank met geen mogelijkheid uitspreken.
Het is handig te bedenken dat ik me op het moment van spreken dus bevind op het RIGA STATE GYMNASIUM NO.1, wat in principe betekent dat als je, volgens Letse maatstaven, ontzettend slim bent, je hier terecht kan.

Na de lessen gingen we meteen door naar het station, aangezien we de trein naar Jurmala (een badplaatsje) moesten halen. De treinen hier zijn toch wel wat anders dan gewend. Ze zijn heel erg breed, en de opstapjes zijn belachelijk hoog. We kwamen dus na zo'n 20 minuutjes aan in het Letse Scheveningen, waar echt, maar dan ook echt, geen HOL te zien was. Het plaatsje bestond uit Pippi Langkous huizen, waar ik jammer genoeg vergeten ben een foto van te maken, het waren namelijk serieus Pippi Langkous huizen! Ze hadden allemaal een of ander 'torenkamertje' en waren allemaal van hout. Na een tijdje lopen door de Pippi Langkous-tour kwamen we bij een villa met een groot hek ervoor. Iemand vertelde ons dat dit het duurste huis was in Oost-Europa. Oost-Europa ja.. Het huis zag er nogal vervallen uit, maar was schijnbaar helemaal van marmer gemaakt. Ik was niet de enige die het huis aan de overkant van de straat, dat compleet gerenoveerd en opgeknapt was, stukken mooier vond.

Al snel liepen we door naar het strand, waar Jurmala om bekend staat. Het strand was ontzettend smerig en bezaaid met hout. Verder was er niet veel meer te zien, dus gingen we al snel weer naar het 'station'. Het punt is, in Letland hebben ze geen spoorbomen of een perron. Je kan hier gewoon rustig op de rails gaan staan, aangezien dat ook gelijk de enige manier is om over de rails te komen (zie verslag 1 ;))

's Avonds stond er een Opera op het programma, dus gingen we eerst naar huis om ons daarvoor klaar te maken. We kwamen dus om 7 uur heel netjes bij het gebouw aan, wat heel mooi was. Ook de zaal was ontzettend mooi, een enorme kroonluchter hing er in het midden. Wij hadden dus met z'n allen een plaatsje op het hoogste balkon. We konden dus alles wat op het podium gebeurde goed zien.
De opera begon, en na een half uur kwamen we er achter dat het in het Frans was. We konden er niks van verstaan en hadden geen idee waar het over ging. Na een tijdje kwam ik erachter dat er ondertiteling was, hoog boven het podium. De kroonluchter was zeker mooi, maar heeft ons wel mooi belet om ook maar iets van het verhaal te snappen! We probeerden de Engelse ondertiteling een beetje om de kroonluchter heen te lezen, maar dat was niet te doen. In de pauze kwamen we er pas achter wat er nou allemaal gebeurde.
Jeanne had het in het tweede deel echter al snel gezien, en besloot dus Bobby Carrot op haar mobiel te spelen. Al met al hebben we in deze avond flink wat afgelachen. De man op het podium, die dus verliefd was op de vrouw die eigenlijk al getrouwd was met een man waar ze eigenlijk helemaal niet van hield, maar dat ze nu eenmaal aan haar stervende moeder had beloofd dat ze met deze man zou trouwen, maar eigenlijk verliefd was op de ander man, was volgens ons autistisch, om de manier hoe hij slepend over het podium liep en constant op de grond neerviel, dan weer naar de ene deur rende, en dan weer naar de andere.

Toen we weer thuis aankwamen was ik zo moe, dat ik meteen ging slapen. Daarom schrijf ik dit verslag ook pas vandaag :)
Maar nu ga ik me aankleden, want... Nee, dat komt in het volgende verslag! :)

xxx Emma

PS: Zal ik de stroopwafels die ik ook eigenlijk als cadeautje had bedoeld ook maar in beslag nemen?
PPS: De zak drop is inmiddels op.

PPPS: Het is niet zeker of er woensdag vliegtuigen gaan, aangezien de aswolk nu deze kant op komt. Er is mij verteld dat het luchtruim tot zeker woensdag dicht zou zijn, dus FINGERS CROSSED! Ik wil hier niet langer zijn dan nodig...

The Riga files: day 2

Dag II van mijn denderende avonturen in Letland!

Dit verslag wordt gelukkig veel positiever. Ik heb d'r vandaag namelijk maar weinig gezien, wat voor ons allebei volgens mij beter uitkomt ;)

Ik ging vandaag vroeg uit de veren, want we moesten al om 8.20 op school zijn. De moeder was speciaal voor mij opgestaan om ontbijt te maken: de thee en boterhammen lagen al gesmeerd en wel klaar. Hartstikke lief natuurlijk.
Een paar minuten later stonden we op een taxi/bus te wachten, die ons naar school zou brengen. Het is een soort wannabe bus. Met de sterke nadruk op wannabe. En de bussen daar! God, de bussen.. Dat verhaal komt later.
We hadden de eerste wannabe-bus dus gemist, dus ik kwam te laat aan in het 'school-museum', waar we wat over de school te horen kregen.
Daarna mochten we de directeur van de school ontmoeten en kregen we een rondleiding. Een hoop gelul over 'onze leraren zijn zo slim', maar Engels spreken kon de zo intellectuele directeur niet! De Engels leraar vertaalde alles (met een ontzettend zwaar accent) en ging ons daarna iets van de school laten zien. De school is voor Letland redelijk modern, maar het voelde helemaal niet aan als een school. Hele hoge plafonds en geen kleuren. Ook de klaslokalen waren ontzettend klein. De tafels stonden ook allemaal schots en scheef, het zag er echt niet uit. Morgen gaan we 4 lessen volgen, dus dan kan ik jullie wat over de kwaliteit van het onderwijs vertellen. :)
De bel is daar trouwens heel leuk, het is het eerste stuk van de Big Ben. Tu du du duuu..

Daarna konden we gaan brunchen in de kantine. Mijn hemel, wat een kantine. Dat is geen kantine meer, dat is een bunker. Als ik terug in Nederland ben zal ik foto's laten zien. Vervolgens gingen we naar een museum van Letse kunst. De Letten begonnen ongeveer rond 1900 met het maken van kunst. Dan weet je wel ongeveer hoe ver gevorderd dit land wel niet is.

Toen hadden we 2 uur vrije tijd, dus ben ik met Jeanne op pad gegaan. Al snel hadden we iets gevonden waar we koffie konden drinken (obviously :)). De koffie hier is trouwens zo slecht nog niet! Daarvoor hadden we nog even wat 'Lats' gepint, dus we zaten hun geld flink uit te lachen. Op een briefje van 5 staat namelijk een boom, op een munt van 1 een vis (volgens ons zelfs een dooie vis) en op het muntje van 2 een.. KOE! En niet zomaar een, een GRAZENDE koe! Hoe verzinnen ze het. De halve dierentuin komt eraan te pas..
In Riga kan je geen kraanwater drinken (of je moet een verschrikkelijke uitwisselingspartner hebben en dus zelfmoord willen plegen), dus besloten we wat flesjes water te kopen. Alles is hier heel erg goedkoop, dus veel waren we er niet aan kwijt.
Het was echt ontzettend warm buiten, terwijl de Letse weerman ons had verteld dat het 8 graden zou worden en het zou gaan regenen. Geen wolkje aan de hemel! Geen een! De uitwisseling van Jeanne (Kristiana) vertelde ons later dat je het nieuws en weer niet kan vertrouwen, ze roepen gewoon maar iets, wat niet echt als een verrassing kwam.

Nadat we ons allemaal weer hadden verzameld voor de school, gingen we het oude gedeelte van Riga in, waar de Letse studenten ons dingen vertelden over de gebouwen. De binnenstad is zeker veel mooier dan de rest, maar het heeft totaal geen sfeer. De straten zijn ontzettend slecht, de gebouwen zijn allemaal kapot..
Toen iedereen het wel een beetje had gezien, riep de Geschiedenis docente dat we naar huis mochten gaan, of nog even in de stad mochten blijven rondhangen. Jeanne en ik zorgden ervoor dat we samen met Kristiana en Monta nog iets gingen drinken (lees: koffie). We denken dat ze het wel goed met elkaar kunnen vinden, dus daar zijn we heel gelukkig mee. We gaan in het weekend ook iets samen afspreken, dan hebben we namelijk het hele weekend geen programma.

Nu zit ik weer lekker op m'n kamer, heb al gegeten en is Monta naar een basketbalwedstrijd. Daar zijn we dan ook weer mooi vanaf. We gaan trouwens niet meer zwemmen, wat eerst het plan zou zijn. Daar ben ik heel blij mee, aangezien ik net ongesteld ben geworden (kan het nog erger..).

Groetjes aan iedereen daar!

xx Emma

PS: Ik ben er eindelijk achter waarmee ik de omgeving hier kan vergelijken. Het is gewoon de setting van een computerspelletje. Zo'n verzinwereld. Maar dan in het echt. Stel je overal zand voor, Eindeloze appartementblokken met duizenden balkonnetjes, een paar zwerfkatten die je voor de bonuspunten kan neerschieten en je bent er wel zo'n beetje.
PPS: Oja, de bussen! Haha, die komen echt nog uit het jaar 0. Jeanne en ik liepen over straat, en opeens hoor ik allemaal herrie achter me, dus ik dacht, zijn ze daar aan de weg bezig ofzo. Maar nee, het was een bus! En wat voor een... Geef er een tikje tegenaan en hij flikkert uit elkaar.

The Riga files: day 1

Emma ("kleine"Emma) zit in Letland op uitwisseling. Het meisje Monta waar ze bij logeert is niet echt haar type. Monta komt wat autistisch over, eet niet, interesseert zich nergens voor, maakt zinnen van één of twee woorden en stelde gedurende haar verblijf bij ons geen enkele vraag. Emma houdt ons op de hoogte via de mail. Dag 1.

In de ochtend:

Hee daar,

Een bericht vanuit Letland! We zijn veilig aangekomen, na een vlucht van precies 2 uur. Nu is het hier half 12, en zit ik in hun appartement. Het is wel best klein, maar ze heeft me haar eigen kamer gegeven, en daar heb ik zeker geen problemen mee :) Ze is nog steeds heel raar. Nu heeft ze opeens een of andere ontmoeting geregeld met haar vrienden (zonder het mij te vertellen). Dus dat gaat interessant worden.
Riga is in een woord.. lelijk. Stel je Berlijn in de tijd van de Muur voor. En dan het oostelijke gedeelte. That's right, lelijk dus. Maargoed, daar moeten we dan maar mee leven.
Ik ga jullie waarschijnlijk mailen ipv bellen, want mijn mobiel doet het gewoon echt helemaal niet hier en bellen gaat gewoon niet werken, dus mailen wordt het :) Een stuk goedkoper ook.
Dus, jullie zullen nog van me horen!

xx Emma

PS: Ze heeft een kat, natuurlijk heel leuk. Het enige nadeel is dat dat beest over m'n spullen en m'n SCHONE handdoek kruipt. Ik kom dus thuis met een aantal haren aan m'n kont. Geen probleem, hoop ik?

Een paar uur later:

Hee!

Ik heb foto's gemaakt vanuit de kamer, maar het enige wat je ziet is appartementen en dorre bomen. Dat is het. De moeder is wel heel aardig, maar kan niet zo goed Engels, dus communicatie gaat nogal lastig. En als ze dan Engels praat is het compleet onverstaanbaar.
Ze zei dus net: Ja, dan gaan we naar m'n vrienden, bier drinken. Ik ga d'r zo toch wel even duidelijk maken dat ik daar niet lang blijf!
Ik hoop echt enorm dat ik een keer te eten krijg, volgens mij doen ze hier niet echt aan middageten..
Ik ben nu wel heel erg moe, en morgen weer vroeg op.. Het is trouwens el mooi weer hier, veel zon en best warm. Maar morgen gaat het regenen. Oja, en nog een probleempje: mijn mobiel kan dus geen netwerk vinden, wat betekent dat als ik verdwaal ofzo, ik niemand kan bellen om me uit de brand (of in dit geval: de verdwaal) te helpen.

Hoe hou ik dit vol..

Een halve dag later:

Hoihoi, hier komt een compleet verslag van de dag van vandaag :)

Het begon allemaal op het vliegveld, waar alles wonderbaarlijk genoeg heel vlot verliep. Niemand was zijn of haar identiteitskaart vergeten! Het is bijna een wonder. Jeanne en ik kwamen dus als laatste het vliegtuig in, waar een steward zijn werk wel heel geinig vond.. tijdens de demonstraties van de exit's en zwemvesten enzo, kon hij z'n lach niet inhouden :P Wat een beroep..
De reis duurde dus precies 2 uur, en Jeanne en ik zaten, hoewel we dus geen plekje naast het raam meer hadden kunnen bemachten, wel naast een Nederlander die ons over het een en ander waarschuwde in Letland. Volgens hem waren er daar mensen die een of andere valse muntsoort wilden omwisselen voor euro's, dus dat we daar flink voor moesten uitkijken!
Het was een beetje bewolkt, maar er was wel land te zien (lees: bos). Op een gegeven moment kwam het icoontje 'fasten your seatbelts' in beeld, tot verbazing van iedereen (of waren het alleen Jeanne en ik?), er was namelijk geen landingsbaan te bekennen. Laat staan een auto. Laat staan een weg. En toen beseften we het. We waren in Letland. En niet zomaar in Letland, we waren op het grootste vliegveld van Letland. Het Schiphol van Letland. Weeze mag in z'n handjes klappen.

Nadat we waren geland liep alles ook weer lekker vlotjes door, behalve dan dat we 40 minuten op onze bagage moesten wachten. Letten nemen de tijd. Onze geliefde Letjes stonden ons daar natuurlijk al geirriteerd (sorry, ik krijg tekentjes op de letters op die toetsenbord niet voor elkaar!) op te wachten: 'We hebben hier wel 50 minuten gestaan!' Wij lachen.

Met een zucht wierp ik mijn laatste blik richting de Nederlanders, en volgde ik de moeder van Monta naar de auto. Gelukkig wonen ze dicht bij het vliegveld, dus we waren snel zu hause. Ik kreeg de kamer van Monta toegewezen, en met een subtiele ' Oh, krijg ik een kamer voor mezelf!' had ik er ook weer mooi voor gezorgd dat ze niet op een matras naast me ging liggen. Die gaat lekker op de bank.
Ik pakte mijn koffer een beetje half uit en gaf de cadeautjes aan haar, die nu ongeopend naast me liggen, as we speak. God, wat heb ik zin die zak drop open te trekken.
Vervolgens vroeg ze wat ik graag wou doen, waarop ik zei dat ze misschien iets van de omgeving kon laten zien. 'Omgeving me hol' moet ze gedacht hebben, want nog geen minuut later hing ze met haar vrienden aan de telefoon om een afspraak te maken. Ze vertelde me dat we rond 13.00 naar haar vrienden zouden gaan, waarop ik geirriteerd antwoorde dat ik moe was en daarom niet te lang wou blijven. Met een verwijtende 'Jij wou de omgeving zien!' gingen we om 13.00 op pad.

En wat voor een pad! Niet zomaar een, kan ik je vertellen. Wat een pad, wat een pad. Appartementenblokken torenen boven je uit, allemaal dezelfde balkonnetjes, geen enkele kleur, triest, triest en nog eens triest. In plaats van over de stoep te lopen, vinden ze hier midden op straat ook prima, waar ik me lekker niet aan hield. Die stoep is er niet voor niks. Weg oversteken? Nee joh, we klimmen gewoon over de treinrails. Ze kon nog wel lachen om mijn paniekerige 'Loop ik nou serieus over een TREINRAILS?'

Na een tijdje lopen kwamen we 'de vrienden' tegen. Lullen allemaal lekker door in het Lets natuurlijk, wat ik toch niet zo erg vond, ik wil niet eens weten waar zij het allemaal over hebben. Monta probeerde wel zo veel mogelijk te vertalen. De uren die volgden zijn bij uitstek de vreselijkste van mijn leven tot nu toe geweest. De reis begon bij een supermarkt (waarbij je niet moet denken aan een hypermoderne Albert Heijn, no, I'm talking USSR supermarkt..) waar natuurlijk gelijk naar de bier-sectie werd gesjeest. Hoppa, 10 flessen bier d'r in (0,5 liter!!) en nog een aantal blikjes. Daarna gingen ze ergens in het doolhof van appartementen op een bankje zitten (alles lijkt daar zo op elkaar!) en trokken met z'n allen een fles bier open. Daarna ging het ongeveer zo: zuipen, zuipen, zuipen, spugen, roken, spugen, zuipen, spugen, zuipen, roken, spugen..
En wat schaamde ik me toch voor al die vrouwen die daar met hun kinderwagen voorbij liepen (die heb je hier massa's!) en een blik van minachting over ons heen lieten gaan. Verschrikkelijk. Er was een meisje bij die in mei 20 wordt. Wat is daar nou mis mee, zul je denken. Nou, het feit dat ze net als ik in de VIERDE klas zit, kan het verklaren. Naast het bankje waar we zaten stond een prullebak. Prullebak? Het is toch veel leuker om het ergens midden op straat te flikkeren? En het is daar normaal! Het is daar gewoon normaal als je een flesje bier leegdrinkt en 'm vervolgens gewoon over je schouder gooit. Het kan hier allemaal.
Wat ook opvallend is is dat de oudere mensen de jongere heel veel aanspreken. Ik versta er natuurlijk geen hol van, maar ze hebben altijd kritiek. Terecht natuurlijk ;)

Nouja, daarna ging ze me thuisbrengen, hebben we even met z'n allen gegeten en nu is ze dus weer weg en zit ik heerlijk alleen op m'n kamer :) Ze heeft een paar films op d'r computer staan, dus ik vermaak me wel. Die zak drop kan ze vergeten.

xx Emma

PS: Nog 6 dagen, nog 6 dagen, nog 6 dagen..
PPS: Haar moeder is overigens echt heel erg lief. Ze kan echt 0,0 Engels maar ze is ontzettend gastvrij. Ik verhonger dus gelukkig niet (weer een zorg minder..).

Pien ontmoet historie

Pien maakte op de 15de dag van haar leventje haar eerste wereldreis die haar naar haar roots leidde. Een kleine impressie.