Hállo middelbare school!

Daar ging ze, mijn meisje. We zetten haar af bij het hek van de fietsenstalling, maar dat was dicht. Ze liep helemaal alleen om en was al binnen voordat ik in de buurt was om haar te helpen. Ze heeft niet eens gemerkt dat ik achter haar aan kwam. Mijn kleine meisje, op de middelbare school.

Singaporona week 3

Aiden was asked to do a show-and-tell (spreekbeurt?) about "Green Fruits".

All kids in the class go through a show-and-tell turn. At this age (3-4 year olds), it means the "Red Fruit" child will draw a strawberry, a cherry and raspberry on an A4 sized paper stands in front of the class, and explains to her friends how much she likes strawberries.

However, in corona times, childcare learning is done remotely. The teachers decided that two pupils can live-cast their show-and-tell during the twice weekly "zoom" lesson sessions.

And that meant that most parents are present during showtime.

To our shock and horror, we watched some parents roll through complete power point slideshows, while their four year old rattled off a carefully scripted monologue about antioxidants and the nutritional value of purple veggies.

Additionally, we noticed how Aiden utterly locked up in shyness when his microphone was unmuted and he received the opportunity to say "hi" to all his virtualized classmates. Fair enough really, twenty windows with glaring kiddo faces staring at you can be a bit daunting. Not everyone is extrovert like Elsa.

So, when it was our turn, we decided to prepare a video a few days earlier and combine Aiden's show-and-tell with another home learning exercise: the float-or-sink science experimentation.

Here is the result (edited by Katelyn):

We screened the video when it was Aiden's turn and it was a marvelous success. All the other kids were glued to their screens.

Aiden did a short live Q&A session after the video was shared with the group. A teacher asked him whether he had expected the heavy melon to float, and the light grape to sink. And... Aiden responded, eh, not! He looked ultra cute, staring carefully at his own feet. And that is perfectly okay Aiden, you can still become a great software engineer.

Thuiswerkweken

Er wordt door iedereen hard gewerkt. Stapels thuiswerk krijgen ze iedere week toegestuurd. Voor Pien is dat allemaal niet genoeg; zij wil meer. Dus schreef ze een verhaal:

Valk en Olifant

Het mysterie van rat.

Op een ochtend werd Valk wakker door een hevig trompetgeschal. Hij ging naar buiten om te kijken wat er gaande was. Olifant stond pal voor de deur te tetteren. “Wat doet dat hier voor mijn deur?” riep Valk naar  Olifant. Oefenen, was het antwoord van Olifant. “En van wie mocht dat dan?!” vroeg Valk. “Van degene die dit geschreven heeft,” antwoordde Olifant. En hij liet een briefje zien met een sierlijk handschrift erop.

Olifant krijgt van mij toestemming om te oefenen met zijn toeter waar hij maar wil.

Het hing op mijn deur,” zei Olifant. “Kom mee, Olifant,” zei Valk, Die ineens snapte wie dat briefje op Olifant zijn deur had geplakt. En zo liepen de twee vrienden naar het huis van Wasbeer. Wasbeer was net thee aan het drinken toen de twee aanbelden. Wasbeer deed open en Valk stormde naar binnen. “Kom, Olifant,” zei Valk - die al aan tafel was gaan zitten – en drink een kopje mee! Toen Olifant er ook bij zat begon de ondervraging. “Wasbeer,” begon Valk “heb jij toevallig dit briefje op de deur geplakt,”? vroeg Valk. En hij liet het briefje zien. “N…n…nee,” stotterde Wasbeer, want Valk klonk heel streng. “En nu de waarheid,” zei Valk. “Ja,” moest Wasbeer toegeven. Maar het was niet mijn idee! Het was het idee van Rat. Olifant schrok wakker, want die was ondertussen al in slaap gedommeld. “Dé Rat?” vroeg hij doodsbenauwd. “Ja, dé Rat,” antwoordde Wasbeer. Valk riep: “Maar dat is onmogelijk, die was toch dood?!”  “Nee hoor,” zei Wasbeer “dan is wat ze zeggen niet waar,”. “Wat is er dan gebeurd dat hij nog leeft?” vroeg Valk terwijl hij Olifant probeerde tot rust te maken.  “Heel lang geleden - toen zelfs jullie er nog niet waren – leefde hij wel al en hij had een liefhebbende moeder die niet wilde dat haar jongen ooit zal sterven, dus zorgde ze daar ook voor. Ze ging naar een bijzondere rivier met water dat ervoor zorgde dat je nooit zult sterven. Ze gooide hem erin en ving hem een eindje verder op,” Begon Wasbeer. “Hé dat is bijna hetzelfde verhaal als dat van Achilles!” riep Olifant. “Dat is ook zo,” zei Wasbeer “En zo gaat het ook verder,” “Dus er is hier een oorlog geweest?” vroeg Valk. “Yep,” antwoordde Wasbeer. “Wie tegen wie?” vroeg Olifant die er erg in geïnteresseerd was. Wasbeer antwoordde: “Adelaren tegen valken, olifanten neushoorns, ratten tegen muizen enzovoorts.”  Terwijl Wasbeer aan het vertellen was, merkten ze niet dat er iemand hen aan het bespioneren was. Plotseling hoorde ze een takje breken… “wat was dat!” riep Wasbeer geschrokken. “Kom mee, Olifant,” zei Valk “wij gaan dit uitzoeken!” “O nee, niet weer, Valk!” zei Olifant. “O jawel, jij komt mee!” riep een onbekende stem. “En wat was dat dan!?” riep Olifant doodsbenauwd. “Dat was ik,” zei Rat, die net uit het duister  liep. Hij zag er heel eng uit. Hij had grote klauwen en heel veel haar zoals je weleens in films ziet. “Nou Wasbeer, stel me eens voor, want dit is echt heel onbeleefd, zo horen broers zich niet te gedragen,” zei Rat. “Broers!?” riepen Valk en Olifant tegelijk. “Ja, heeft hij jullie dat nog niet verteld?” “Nou, nee,” zei Wasbeer beschaamd. “Hoezo niet, je kan ons vertrouwen!” riep Valk. “Ja, dat weet ik wel, maar ik dacht dat jullie me dan superveel vragen zouden stellen.” “Denken,, denken , denken.” Murmelde Valk. “Wij zouden dat nooit doen, toch Olifant?” vroeg valk aan Olifant. “Nee hoor,” antwoordde Olifant. “Maar eh, mysterie opgelost, toch?” zei Olifant, die het behoorlijk eng begon te vinden. “Nou, in principe wel, maar ik wil hier iets meer over weten,” zei Valk. “Hoeft niet, je weet alles al,” zei Rat. “O ja?” vroeg Valk. “Ja,” zei Wasbeer zenuwachtig en hij duwde ze het huis uit. “Nou ja zeg,” zei Valk. En hij liep weer naar zijn huis. “Toch wil ik hier iets meer over weten,” zei hij tegen niemand in het bijzonder.      

Life on the Inside: Week 3 of the COVID-19 Hostage Situation

Ook hier op de Berg wordt intensief en fanatiek geschooltjespeeld.

Muziekles
Neeltje: "Het regent, het zegent, de pannetjes in de oven!"

Lezen
Neeltje: "s-r -i vos, p-s-a hek, m-r-s kip, f-s-k-l-i we gaan weer verder!"
Neeltje: "Wanneer gaan we naar de picolotheek?" (bibliotheek)

Rekenen
Ik teken een 3 op een melkpak, want Neeltje is drie jaar. "Neeltje, wat staat hier?"
"Drie."
Ik teken een 5 ernaast. "En wat staat hier?"
"Vijf."
En dan de ultieme test: "En hoeveel is drie plus vijf?"
"Acht!"
Overigens blijft het daarbij: "En hoeveel is vijf plus drie?"
"Dat weet ik niet."

De dagen van de week en de klok
Neeltje, iedere dag van de week: "Hoe dinsdag is het?"
Neeltje tuurt ingespannen op de klok: "Het is zeven over achttien negentien maanden! Ik ga straks mijn tanden poetsen, over drie mimuutjes!"

Natuurkunde
Flinn: "Ik zag 'n auto met ijs achterop!"
"Oh ja? Zag je iets wits?"
Flinn, belerend: "Mama! IJs is niet wit, ijs is doorzichtbaar!"

Online repetities
Ook moeders en Apa ontkomen niet aan de crisis. Lingua e Musica, viert dit jaar haar 40-jarig jubileum. Voor de gelegenheid is het koor tijdelijk omgedoopt tot Lingua Quaranta, maar de geplande feestelijkheden zijn voorlopig komen te vervallen vanwege de strenge maatregelen. Toch gaan de repetities op donderdagavond gewoon door, online, onder de naam Lingua Quarantaine. Met dit als resultaat:

Boekenbeurt

Jeppe houdt op 14 mei zijn eerste boekenbeurt. Hij heeft er enorm veel zin in en heeft, na wat aanmoediging van onze kant, ook heel hard geoefend. Hij vertelt over het boek Vos en Haas Een echt zwijn is stoer en leest het hoofdstuk Opwarmen voor.

 

 

Een spannend avontuur

Op de eerste dag van de herfstvakantie trekt de BSO er met een groep van 30 kinderen, inclusief Pien, Jeppe en Flinn, op uit. Met de trein van Bunde naar Maastricht, vervolgens te voet van het station naar de Maas, daar de boot op om in Sint Pieter weer aan wal te gaan en de grotten in te duiken. Tot overmaat van feest mogen Flinn en Jeppe die avond ook nog bij Apa en Ama slapen. Omdat ik toch wel nieuwsgierig ben hoe ze het gehad hebben, bel ik ze even. Jeppe komt aan de telefoon en vertelt lang en uitgebreid over het avontuur dat hij beleefd heeft: "En toen waren we in de grot en moesten we tegen de muur aan gaan staan maar ik had mijn  spidermanpak aan dus bij mij deed het geen pijn en toen deden ze het licht uit en moesten we steeds ja roepen want dat was de naam van onze groep en toen riep ik dat ook maar ik vond het wel een beetje eng want ik was een beetje bang en toen deed Bas zijn lichtje aan want die was bij mij maar alleen maar een heel klein beetje aan zodat je nog bijna niks kon zien en... nou, waar was ik?"
Het verhaal gaat verder waar het gebleven was: "en toen gingen we allemaal weer uit de grot en toen mochten we weer op de boot en nu gingen we ook weer in de trein maar het was een andere trein want eerst kon ik niet zitten maar nu wel want nu waren er stoelen en... hé, ik heb mijn sokken verkeerd om aan!"
Vervolgens komt Flinn ook nog even vertellen: "Ik was op de boot en met de trein en in de grot en nou gaan we met de treinen spelen" waarop hij, met de telefoon in zijn hand, aan de slag gaat om een mooie rails te bouwen. Het was een dag vol avonturen!

Kleine Flinn wordt groot

Flinn vierde zijn laatste dag op het kinderdagverblijf. Hij is klaar voor een nieuwe uitdaging, maar zijn lieve leidsters zijn er eigenlijk nog niet klaar voor hem te laten gaan, getuige het berichtje in zijn schriftje:

Lief, vrolijk en slim vriendje van ons, je laatste dag vandaag op Juliana... en ondanks dat je heeeel erg toe bent aan een nieuwe uitdaging willen wij jou niet loslaten. Wij hebben 4 jaar mogen genieten, van een eigenwijs baby'tje dat niet bij ons aan de fles wilde drinken, af en toe een beetje eigenwijs was, een peuter die de hele dag zong en grapjes met ons maakte, een heerlijke knuffelkont, kortom een mooi, lief en sociaal kereltje dat wij heerlijk verwend hebben. Genoten van jou droge opmerkingen en je humor. Lieve Flinn wat gaan we jou missen, kom echt een keertje met papa of mama langs zodat we kunnen zien hoe groot je bent geworden en hopelijk stuurt mama ons regelmatig een foto van jou. Gelukkig hebben we lieve Neeltje nog en ook die gaan we goed verwennen. Dag lief vriendje we zullen jou missen ❤️

Bolleboos met kort haar

Pien heeft de kinderbijbel inmiddels ook uit en in een uiterste poging haar toch te blijven uitdagen, heeft de school besloten haar dan maar met groep 4 te laten meedraaien. Dat kan vrij gemakkelijk en geruisloos, aangezien Pien in een 3/4-combinatieklas zit, met slechts 32 kinderen...
En bij een nieuwe uitdaging, hoort natuurlijk een nieuwe coupe:

Lezen lezen lezen

Pien heeft een grote hobby: lezen. De boekenkast thuis heeft ze nagenoeg uit, bibliotheekboeken kunnen vaak dezelfde dag uitgelezen en wel weer terug naar de bieb, en op school verveelt ze zich omdat er niets meer te lezen valt. Dus mag ze van de juf zelf een boek mee naar school nemen. Vandaag nam ze dit mee:

Broederliefde

Neeltje gaat sinds drie weken naar de kinderopvang. Twee dagen per week zit ze bij Flinn in de groep. Helaas is daar op de donderdag geen plaats, dus zit ze tijdelijk in de babygroep. Maar ook daar hoeft ze haar broer niet te missen, want die loopt simpelweg naar beneden om daar zijn zusje een beetje heen en weer te schommelen.

Hagelslag in Singapore

Shamelessly ripped van Elsa's school's Facebook:

Elsa’s Oma (Grandma) recently came all the way from Holland to visit her family. Oma brought along a box of Hagelslag (chocolate sprinkles) for Elsa to teach her friends how to make a treat that she sometimes has at home as a snack.

The children were each given a slice of bread to spread with butter, followed by sprinkling Hagelslag over the bread. The room went very silent as the children ate the Hagelslag they had made themselves. Many children said that it tasted really yummy.

This was a wonderful experience for Elsa to share a little about her family’s culture and share with her friends a snack that she likes to eat at home. It was also great to see the children independently making the Hagelslag themselves. This simple task allowed children to feel competent and proud of what they had made. Maybe you could let your child make their own breakfast in the morning or help around the house to develop a sense of independence and responsibility.

Stay tuned; as we will be having more parents come in to do more cooking experiences with the children and sharing their culture and home life with us.

Please let us know if you would like to come in to do an experience with the children. This can range from cooking, reading stories, cultural celebrations, art, music etc. We would love parent volunteers and to continue extending the children’s interest in learning about each other’s home life!

Nederlandse cultuur les? Smullen zullen ze bedoelen! Namens de hele klas: bedankt Oma!

Groetjes uit Haiti, of eigenlijk uit New York...

Vandaag eens rustig bij gelezen op de blog: ik bleek al bijna een maand niet meer aan gelogd te hebben. Gezellig hoor, al die domme domme's, kleine zangertjes, foto's van kindjes, kippen, landgoederen en wat nog meer. Omdat ik al ook al heel lang niets van ons heb laten horen over bijv Haiti, hierbij een korte bijdrage:

Alles prima in Haiti. Pauwel werkt hard en ik heb nog steeds vakantie. Zeger is bezig met zijn master in Tilburg en Merel hoopt dit jaar in een keer haar P te halen. We waren begin mei samen een weekend in New York:

Ja, erg blauw!! Behalve Merel's enkel:

Te enthousiast gerugby-ed, enkelband gescheurd, en die zit nu in mooi rood gips.

Kleine jongens worden groot

Jeppes allerlaatste dag op het kinderdagverblijf...

 

Op weg naar het kinderdagverblijf leert Jeppe, net als iedere dag, weer iets nieuws. Deze keer is het de letter V. We wijzen de letter aan op de auto voor ons. Hij spot zelf het tweede en derde exemplaar.

"Goed zo, Jeppe, dat is inderdaad de V. De V van Vermeer en van Verjaardag en van Verrassing en van Veel taart."

"Ja, en van lantaarnpaal!"

Eerste schooldag

Jeppe is wezen oefenen op school, maar of hij daar nou de gewenste dingen leert...

Voor meer foto's, zie http://pienenjeppevermeer.blogspot.nl/

Twee jaar!

Vraag je aan Flinn "wie is er jarig?, dan antwoordt hij "Abudi!""(kindje van de crèche). Vraag je hem "voor wie is die mooie kroon?", dan roept hij "Nora!" (kindje van de crèche), maar als je de foto's ziet, dan weet je dat 'ie genoten heeft, onze kleine drummer-in-de-dop.

Jeppe mocht mee op de tafel staan "want ik ben het grote broertje van Flinn!"

Toekomstplannen

Flinn wil helemaal niet de liefste van de hele wereld zijn...

Hij wil gewoon ijscoman worden!

Fotootje

Merel is geslaagd - champagne om dat te vieren!

En Pauwel is vertrokken naar Haïti - hij is goed aangekomen, heeft het al erg druk en vooral warm!

Pien rok-a-rolt erop los

Jaarsluiting bij Pien op school. En thuis doen ze het nog eens dunnetjes over.

De filmpjes zijn helaas te groot om hier te uploaden (up te loaden), dus ik verwijs jullie graag naar de Pien, Jeppe en Flinn-blog. Klik op de kunstzinnige foto, gemaakt door Pien, onderaan het berichtje van vrijdag 4 juli (The Sound of De Bundeling) voor alle foto's en filmpjes. Of klik hier voor het school optreden en hier voor de thuisversie.

Kleine intellectueel

Pien kwam vandaag thuis met haar eerste rapport. Papa, zo trots als een pauw, bestudeert het tot in detail.

Even uit de roulatie...

Nou, je kijkt een week of 2-3 niet meer op de blog en vervolgens herken je niets meer! Ik word wel een beetje moe van de snelheid waarmee je alles moet volgen, vooral op internet. Of ik word gewoon oud, het zal het laatste wel zijn. Maar goed - ipv per item commentaar te leveren maar ineens via een stukje.

Te beginnen met Erik's kolibries. Ik dacht dat ik vliegende kolibri's moest gewaar worden op het scherm. Ik zag dat de achtergrond was veranderd, maar vliegende kolibries? Nee, die zag ik niet! Dus ijverig ctrl<+> en ctrl<-> intoetsen... Nee hoor, nog steeds geen vliegende kolibries. Tja, ik ben inderdaad oud aan het worden - het gaat natuurlijk gewoon om die achtergrond en ja, die zag ik wel. En ja, bij nader inzien zie ik ook het plaatje van de vliegende kolibrie...
Overigens ben ik het wel eens met ons mam - de blog is iets minder overzichtelijk, en bovendien zo rose!

Dan de Family Matters. Tja, dat valt me toch wel tegen, Michael. Wel een heuse familie foto gebruiken, ook al is het de 'andere' familie (geen Termeers!!), en alleen maar een oom en nicht die een bijdrage leveren aan de CD? We hebben nog zooooveel muzikale talenten in de familie, dat had makkelijk een echte family matters kunnen worden. Zo hebben we hier in huis nog een drummer en gitarist. Alhoewel ik moet toegeven dat het wat betreft (woon)afstanden wel ver is, en de muzieksmaken duidelijk verschillend zijn...

Zo kom ik bij onze Zeger. Tja, geslaagd en met een toplijst. Mooi he! Hier spreekt een trotse moeder :-). En Emma - jij natuurlijk ook van harte gefeliciteerd! Wel grappig om te zien dat jij de drukte gaat opzoeken (Amsterdam), terwijl Zeger juist in Brabant wilt gaan studeren.
En verder nog meer goed nieuws over Zeger: hij is gisteren nog een keer geslaagd: dit keer voor zijn rij-examen. Meteen de eerste keer goed. Voorlopig moeten wij nog meerijden (Zeger wordt pas in november 18), maar zo kan-ie tenminste al wat oefenen en voor ons chauffeur spelen.

Met Merel ook alles goed. Denk ik toch. Die heeft het nl vooral heel druk. Met een uitwisseling met een italiaanse klas, met een weekend bij ons mam, een weekend op Terschelling (Oerol), tussendoor nog naar de bios, repeteren voor een theaterstuk, oja, school en huiswerk wordt ook nog gedaan, volgende week proefwerkweek, dan een week met vriendin op vakantie in de Ardennen, dan een week met een andere vriendin in Zuid-Frankrijk en dan - dan zien we haar eindelijk nog eens, want ze gaat ook met ons mee op vakantie. Maar gelukkig is er Facebook: zo blijf ik ook op de hoogte van haar doen en laten.

En tenslotte in ons familie-tje - Pauwel. Hij gaat binnen Heineken van werk veranderen en gaat weer in Zoeterwoude aan de slag. Een leuke uitdaging en het scheelt vooral veel tijd en ergernis met rijden - ipv van de dagelijkse 150km naar Bunnik op en neer worden dat er maar zo'n 50km per dag.

O, en over familie gesproken, beter nog, uitbreiding van de familie: yeah yeah yeah - gefeliciteerd Loes & Esteban!!! Geniet van elke dag, al tijdens de zwangerschap want voor je het weet zijn ze geslaagd en gaan op kamers. Hier spreekt een ervaringsdeskundige!

Kijk, en zo klets ik maar verder over niets en nog minder. Wat nog rest om commentaar op te geven: Julia in concert en de koningin die daarbij toe kijkt (en eh... waar zit Julia nu eigenlijk?), Toon gefeliciteerd met de gewonnen wedstrijd en een beker waarvan ik echt nog nooit van had gehoord, lekker lachen met domme domme's van Pien (helaas, mijn kids zijn intussen te oud voor domme domme's en die van mezelf schrijf ik natuurlijk niet op!), en wat lees ik hier: ook Miguel geslaagd! Tjonge, wat een hoop geslaagden in de familie. Miguel, ook jij gefeliciteerd uiteraard!!! Tenslotte de condoom poll, waarbij er meer commentaar is met Jeroen's heiligen dan het hele condoom-stukje zelf. Tja, seks doet het altijd goed, zeker op internet. Of nee, daar ging het eigenlijk helemaal niet over. Maar door het woord seks in dit stukje twee keer te vermelden, ben ik er zeker van dat jullie het toch tot het einde lezen.

Ja, ja - beloofd - ik zal nu weer wat regelmatiger de blog lezen zodat ik tijdig 'lokaal' commentaar kan geven en jullie niet met een stukje als dit verveeld worden!