Ik kreeg een cadeautje van Julia en Sascha, een antieke plafondlamp. Ze weten dat ik van ouwe troep houd: meestal mooier dan de doorsnee Ikea, altijd kwalitatief beter en vaak uniek. Hoe de lamp er oorspronkelijk uitzag, heb ik niet op foto, maar wel hoe hij eruit zag nadat ik hem krap twee minuten in bezit had...
Je ziet dat hij wat grauw glas had, maar een mooi metalen randje. Balen... Want vindt maar eens een antieke glasplaat met een diameter van een random 47cm. En áls je die al vindt, dan zit ie vast in een ándere antieke lamp, die je dan weer moet afbreken om deze te kunnen herstellen etc. etc.. Da's zelfs voor deze ervaren kringloper dus echt zoeken naar een speld in de hooiberg.
Vroeger deed ik dan dit schietgebedje: "Heilige Antonius, goede vrind, help dat ik mijn ... (glasplaat) vind". Dat hielp altijd. Ik heb het waarschijnlijk zó vaak gebeden, dat deze heilige op mijn schouder moet hebben gezeten, bij mijn bezoek aan de eerste de beste zoeklocatie:
Perféct passend, een losse 47cm diameter glasplaat, alsof ie daar voor mij klaargelegd was. Is dat mazzel of voorzienigheid? De lamp is er ook nog eens wat frisser op geworden. Mijn tip voor deze week is dan ook: laat eens iets vaker uit handen vallen!
Voor €3,- maar die vraag ik nog aan Julia en Sascha terug, want het was toch een cadeautje?
