Song van de maand

Tijdens het etentje ter gelegenheid van 100 jaar Tante Nella bleken Marleen en Edouard nog wel eens al zappend in de levens van goudzoekers in Alaska terecht te komen (Yukon Gold). Dat programma ken ik niet, maar ik had dit verschijnsel al eens eerder gediscoverychanneld: erg dikke mannen die dag in dag uit met zware machines in grond zitten te wroeten. Grond die niet eerder op de schop is geweest, noemen ze "virgin soil". Ze hopen daarin natuurlijk goud te vinden. Genoeg voor een liedje dachten we zo. Voor wie niet zonder de muziek kan of wil: klik hier .

Virgin soil

In the lone Alaskan mountains
One can see the massive men
With their big beards and big bellies
Drinking beer right from the can

Welding steel machineries
Spending days on heavy toil
Pushing dirt through a water hole
Looking for gold in virgin soil

And the sun is never gentle
No women in their sight
And the diesel´s doing dixie
Pushing way into the night

Digging for gold in virgin soil

Midnight empty motorway
Dire Straights are on the air
The GPS is set for going home
But frankly I don´t care

A car resembles a mother´s womb
Destination yet unknown
An empire of solitude
Perfectly happy on your own

And with every junction passing
A stronger longing does uncoil
The exit I’ll be taking
It will lead to virgin soil

Digging for gold in virgin soil

Now passing the outskirts
Of my old, familiar town
I’d like to turn the wheel
But somehow I’m backing down

Digging for gold in virgin soil

...well I’ve got no beard... I don’t drink beer anyway...
...and this ain’t Alaska, is it... I do have a belly though...
...but massive… no

HONDERD
plus alweer drie dagen.

Het schijnt tegenwoordig al niet meer zo heel bijzonder te zijn, 100 jaar oud worden. Maar voorlopig hebben wij slechts één honderdjarige in de familie, dus mag die toch wel even wat aandacht op de Blog. De oudste zus van opap, tante Nella, 100 jaar geleden geboren op 1915, 18 maart.  Rich en José, Marleen en Edouard, Michael en A3n hebben het feest meegemaakt, samen met zowat heel Olland. Het was een rumoerig en gezellig middagje, met veel Termeers, Versantvoorten en daar weer familie van. We kenden eigenlijk alleen onze eigen neven en nichten en heel vaagjes zagen we familietrekjes in de achterneven en -nichten en nog vager in de achterachterneefjes en miniachternichtjes. De jarige werd omzoomd door enorme bloemstukken en fruitmanden, gelukkig was er ook een ton waar onze bescheiden monetaire cadeautje in mocht. Ze zag er heel gelukkig uit, ook al kon ze nauwelijks iets verstaan van de vele gelukwensen en toespraakjes. Waarschijnlijk heeft ze wel gehoord dat de harmonie haar heeft toegetoeterd, het splinternieuwe gebouw (feestzaal, school, jeu de boules, eetzaal voor de oudjes, café, gymzaal) stond ervan te trillen. Hopelijk staat het er over 100 jaar nog, zodat al die miniachterneefjes en - nichtjes die nu nog in de buggy´s zaten, er hún 100ste verjaardag kunnen vieren. Helaas zal ik er dan niet meer bij zijn, maar we hebben de honderdste verjaardag van Tante Pietje nog te goed!!

fluitende baby

Eerst was het vooral lachen en zwaaien.
Nu kan Iris iets nieuws, vooral aan het begin van dit filmpje goed te horen: ze fluit!

Ook Maren heeft aan haar burgerplicht voldaan!

Van de straat...

Samen met Flinn voldeed ik aan mijn democratische plicht in het plaatselijke bejaardentehuis. Een oude dame kriebelde Flinn vertederd onder zijn kin. "Ach wat een schatje! Is het een meisje? Nee? Wat is het dan?"