Zomaar in het NRC....

 

Nog meer "beestjes" raden...

Elsa: What has many brown spots, eats the leaves on the tree, and is very tall?
Katelyn: Hmm... a giraffe!

Even later:
Elsa: What has only one brown spot, eats the leaves on the ground, and is short?
Katelyn: Eh...?
Elsa: A baby giraffe!

Deze vonden we erg moeilijk: What has two big balls, no legs, and eats carrots?
Na een tijdje geeft Elsa ons een hint... It melts in the sun!

We besluiten maar meteen dat we in Januari 2018 naar de Pyreneeën komen voor Elsa's eerste winter experience, dan mag ze er zelf eentje maken.

In Singapore gaat verder alles uitstekend. De foto getuigt van een groeiende Aiden, een lief knulletje. Katelyn gaat over een week terug aan het werk, en Elsa en ik gaan dit weekend een heuse vulkaan beklimmen (mount Bromo, op Java).

Nieuwtje

Vruchtbare grond in Limburg, ook aan de voet van de berg:

Nonètje wordt rond 12 juli verwacht.

Vol verwachting klopt ons hart

We kunnen haast niet meer wachten: Pien omdat ze hetzelfde t-shirt heeft als Viertje, kan ze eindelijk tweeling zijn, Jeppe omdat hij rond de tijd dat ze geboren wordt zelf jarig is, en Flinn omdat hij dan eindelijk weer plek heeft in ons bed: "Mama, schuif eens op met je dikke buik, er is helemaal geen plek voor mij!"

Dwarsliggertje

Ze zeggen wel eens driemaal is scheepsrecht en de laatste loodjes zijn het zwaarst. Zouden we daarom al deze avonturen meemaken bij de laatste loodjes van nummertje vier?

Het begint met een gevalletje kinkhoest. Een in principe verdwenen ziekte, want we worden er allemaal als kind tegen ingeënt. Maar blijkbaar was er nog een bijzondere vorm van de bacterie in Zuid-Limburg in omloop, want Flinn liep, ondanks zijn inentingen, de ziekte op bij het kinderdagverblijf. Dus de hele familie, inclusief Apa en Ama, moest profilax aan de antibiotica.

Dat achter de rug hebbende, bleek bij de 36-weken controle het kindje in stuit te liggen. Aangezien er nog heel veel ruimte was in de buik werd aangeraden te proberen het kindje van buitenaf te draaien, een versie te doen. Onze tegenwerpingen dat die zee aan ruimte er ook wel eens voor zou kunnen zorgen dat het kindje net zo makkelijk weer terug zou kunnen draaien, werden weggewuifd met de opmerking baat het niet, dan schaadt het niet. En dus werden we doorverwezen naar het ziekenhuis.

Op maandag, 7 november, de allereerste dag van mijn zwangerschapsverlof, moest ik me in het ziekenhuis melden voor de versie. Marleen ging met me mee. De risico's waren klein, mijn buik is soepel en er is nog veel ruimte en het kindje is in goede conditie. Het hartfilmpje dat ze standaard vooraf maken, lukte niet goed. Het kindje lag onhandig en was veel te beweeglijk; ze konden er niet goed bij. Gezien de beweeglijkheid werd geconcludeerd dat het kindje in goede conditie is, en dus werd er toch maar gedraaid. Waar ze normaal gesproken minimaal 5 minuten, soms wel een half uur aan de buik moeten trekken en sjorren om de baby koppeltje te laten duikelen, was Viertje binnen een minuut van bil- naar kopligging gedraaid. Volgens protocol werd er weer een hartfilmpje gemaakt, en toen was er ineens onrust: een onregelmatige hartslag. Inmiddels stond de niet al te grote kamer vol met dames: ik op bed, Marleen op een stoel bij het raam, de verpleegkundige (Lonneke) met haar hand op mijn schouder, een arts-assistent, een co-assistent, een gynaecoloog, en iedereen twijfelde. Dus werd de dókter erbij gehaald, een man. Die schoot meteen in de paniek. We moesten met spoed naar de echokamer waar betere apparatuur was en er dus een betere meting gedaan kon worden. De dokter zelf haalde alvast de lift, terwijl ik in een rolstoel werd gehesen. Met gezwinde spoed, ik heb Marleen nog nooit zo hard zien rennen, doken we de lift in. De verkeerde, want deze sloeg de eerste verdieping over. Dus van 0 weer terug naar 2, lift uit, hoekie om, andere lift in, naar de 1e verdieping en toen met een rotgang zigzaggend tussen de polipatiënten door naar de echokamer. In een nóg kleiner kamertje stonden, zaten en lagen we nu met 9 mensen om er allemaal getuige van te zijn dat het onregelmatige ritme gelukkig niet aan een anatomische hartafwijking lag, maar een 'simpele' ritmestoornis bleek te zijn. Zo nu en dan sloeg het hartje een slag over. De ritmestoornis was dus ook nog eens aritmisch. Genoeg reden om mij in het ziekenhuis te houden en 's middags nog een keer te meten en kijken. 's Middags was die ritmestoornis er nog steeds en bleek bovendien het kindje teruggedraaid in stuit...

Ik mocht naar huis, maar moest me een dag later weer melden voor een nieuw hartfilmpje en een echo. Weer dat onregelmatige ritme en nog steeds een stuitligging. En dus moet ik nu om de dag (donderdag, zaterdag, maandag, woensdag, ...) naar het ziekenhuis voor een echo, tot het kindje geboren is, zodat ze het hartje goed in de gaten kunnen houden. Gelukkig maar dat ik mijn afspraak met de verloskundige op vrijdag heb staan, daar kan ik dus ook nog gewoon naartoe.

Onze geplande thuisbevalling, bij Apa en Ama op de Laan, gaat in ieder geval niet door. Sterker nog, begin volgende week verwacht ik precies te kunnen zeggen wanneer Viertje zal arriveren, want we krijgen waarschijnlijk te maken met nóg een versie en aansluitend een ingeleide bevalling. Dus we hebben de agenda's er alvast op nageslagen: wanneer komt het met roosters, school, verjaardagsfeestjes, en zwemles het beste uit om een kind te krijgen?

Wij laten het allemaal maar gebeuren en vertrouwen erop dat we in goede handen zijn. We houden slechts ons hart vast: is er binnen onze muzikale familie wel plaats voor een aritmisch dwarsliggertje?!

Domme domme

Flinn is erg geïnteresseerd in anatomie. Hij wijst zijn knie aan en constateert: "Dit is mijn knie." Dan wijst hij zijn enkel aan en besluit: "Dit is mijn enkel." Vervolgens wijst hij het stuk aan de voorkant tussen knie en enkel aan. "Wat is dit, mama?"
"Dat is je scheenbeen."
"Jawel, dat is wél mijn been!"

Peter houdt de deur voor Flinn open. Flinn: "Dank u wel, papa, val te pletter."

Nieuwtje:
Pien zit sinds kort op zwemles. Als een echte waterrat springt ze van de kant, duikt ringetjes op, loopt over een mat en zwemt er onderdoor. Wij hebben grootse verwachtingen, want naast haar zwemmeester Pascal, wordt ze wekelijks bijgestaan door stagiaire Uschi Freitag. Wij rekenen dus op een spectaculaire show als ze op mag voor haar A diploma.

KLEIN Kleiner kleinst

ETA: 2 december 2016

Flinn: "Is de baby in de buik? En waar zijn de papa en de mama van de baby?"
Jeppe: "Mama, wil jij mij opeten? Dan kan ik de baby vast zien!"
Pien, wanneer we haar vragen of ze een idee heeft voor een werknaam: "Baby Camilo!"

Groetjes uit Haiti, of eigenlijk uit New York...

Vandaag eens rustig bij gelezen op de blog: ik bleek al bijna een maand niet meer aan gelogd te hebben. Gezellig hoor, al die domme domme's, kleine zangertjes, foto's van kindjes, kippen, landgoederen en wat nog meer. Omdat ik al ook al heel lang niets van ons heb laten horen over bijv Haiti, hierbij een korte bijdrage:

Alles prima in Haiti. Pauwel werkt hard en ik heb nog steeds vakantie. Zeger is bezig met zijn master in Tilburg en Merel hoopt dit jaar in een keer haar P te halen. We waren begin mei samen een weekend in New York:

Ja, erg blauw!! Behalve Merel's enkel:

Te enthousiast gerugby-ed, enkelband gescheurd, en die zit nu in mooi rood gips.

Update uit Haiti

De foto's heb ik bijna allemaal al op Facebook gezet, maar hierbij ook voor niet-facebookers.

Eten en drinken 
Dat is hier uitermate goed verzorgd. De supermarkten hebben werkelijk alles, veel meer dan in NL. Je kan hier uit alle werelddelen eten kopen: Europees, Amerikaans, Zuid-Amerikaans, Aziatisch, Midden-Oosten... Wel is het allemaal erg duur, want geïmporteerd. Zo kost een pak muesli hier al snel 8-9 euro. Een liter yoghurt (weliswaar van het dure merk Danone) kost ook zo'n 8 euro. 4 geïmporteerde appels: 7 euro.

Lokale producten zijn goedkoper. Gefabriceerde lokale producten zijn er niet zo veel (wel bier uiteraard!!), maar wel uit de landbouw: groente, fruit en vlees. Vooral het vlees is echt spotgoedkoop - vandaag 500g ossenhaas gehaald voor 7 euro!!

En je kan ook heel veel non-food in de supermarkt krijgen. Naast dingen als wc papier, wasmiddelen en persoonlijke verzorging, is er een ruime keuze aan keukengerei, schoonmaakspullen, elektrische apparaten (duur!!), en zelfs bizarre dingen als smeer- en motorolie...

Behalve ruim gevulde supermarkten zijn er op het gebied van eten en drinken ook veel goede restaurants beschikbaar, opnieuw uit alle windstreken. Van de Amerikaanse fastfood tot de Japanse sushi (met kwaliteitsrauwe vis). Prijzen zijn niet extreem duur, je kan voor 10-15 euro een lekkere salade krijgen, en je betaalt zo'n 20-25 euro voor een goed vlees- of vishoofdgerecht. Alleen een McDonalds ontbreekt hier (gelukkig) nog. Een Domino's pizza is er al wel, dus die McDonalds zal vast niet zo lang meer duren,

Voor alle duidelijkheid - die supermarkten, restaurants en ook de McDonalds in de toekomst is voor de rijke Haitianen en expats. Veel te duur voor de lokale bevolking, veelal werkeloos of met een salaris van zo'n 250 euro waar de hele familie van mee eet!



Verkiezingen
Dit jaar wordt er een nieuwe president gekozen. Haïti is duidelijk nog een jonge democratie, en heeft last van corruptie. Op zich ook wel logisch met de werkeloosheid en de lage salarissen. Ik kan me ook voorstellen dat men niet echt begrijpt wat een overheid is of doet. Want de bestuurders uit het verleden - die werden er vooral zelf beter van :-). Dus kiest het volk iemand die ze kennen, niet omdat hij zo'n goede leider is. De voorgaande president was bijv een bekende zanger. Hij heeft het niet eens zo slecht gedaan voor het land, in zoverre ik dit kan inschatten, maar ook hij en zijn familie zijn er heel veel op vooruit gegaan.... President worden is dus heel interessant, met als gevolg dat er 100+ kandidaten zijn. En die hangen overal hun posters met foto en het nummer waar je op moet stemmen. Anders moet je heel lang zoeken in die 100+ namenlijst :-).

Het grootste deel van de bevolking is arm, heel arm, maar er is die extreem rijke bovenlaag. Dit zijn een aantal invloedrijke families, en zij willen hun situatie vooral behouden. Zij zijn erg close - hebben met elkaar op school gezeten, trouwen met elkaar, enfin, ons-kent-ons. Zij zijn niet zichtbaar bij campagnes en kandidaten maar er zal vast geld stromen naar de kandidaten die zij in het zadel willen hebben, kandidaten die zij kunnen manipuleren.

Roddel of  niet, er zouden ook kandidaten gesteund worden met drugsgeld. En dan zijn er de Amerikanen en in mindere mate de Canadezen die hun invloed willen hebben in hun achtertuin.
Met andere woorden - er zijn veel onduidelijke krachten en hidden agenda's bij deze verkiezingen.

Maar het zijn dit keer opvallend rustige verkiezingen. Bij de vorige verkiezingen voor president en voor lokale bestuurders was er veel geweld. Dit keer gelukkig niet.
Vorige week zondag 25 okt was er een eerste ronde - zonder noemenswaardige incidenten. Dinsdag 3 nov wordt de uitslag verwacht. Er volgt in december een tweede ronde met 2 overgebleven kandidaten. Mogelijk komen er volgende week protesten van kandidaten en hun aanhang (lees - de onduidelijke krachten) die afgevallen zijn. Afwachten dus.

Vrij bewegen.
Wij mogen in Port-au-Prince en directe omgeving niet de straat op. Auto in, voor de winkel er uit, en meteen de winkel in. Bepaalde gebieden, de sloppenwijken, mogen we al helemaal niet komen en zeker niet uitstappen. Er is een periode geweest van veel kidnappingen van westerse expats. Momenteel is het aantal incidenten zeer beperkt, maar Heineken wil geen risico nemen en wij houden ons netjes aan de regels. Maar wat verder uit de stad, is het wel mogelijk vrij rond te lopen. En het is er bovendien prachtig. Ik had al wel een aantal 'berg' foto's op de blog gezet, maar hier nog een paar (jammer van dat rare mens op een van de foto's):

Op de laatste 2 een 'zandrivier'. Als het regent, dat betekent doorgaans heel veel water in korte tijd, dan kolkt het water de bergen af. Omdat Haitianen de meeste bomen hebben omgehakt voor houtskool, erodeert de zandgrond enorm en wordt het zand meegesleurd naar beneden. Ik zou graag eens gaan kijken als het geregend heeft - moet zeer indrukwekkend zijn!

Groetjes uit Haïti!

Impressie Haïti

Merel en ik zijn een week op bezoek geweest bij Pauwel. Een impressie:

Gevlogen via Atlanta, waar we de middag doorgebracht hebben. 

In Atlanta hebben we het Coca-Cola museum bezocht - nou ja, museum? Het is een groot marketing gebeuren. Verder is Atlanta echt geen leuke stad, absoluut geen bezoekje waard.

De dag erop door gevlogen naar Haïti. De aankomst op de luchthaven was wat stressie: warm, druk, mensen die dringen om je te komen 'helpen', nog meer mensen bij de uitgang en we konden het parkeerterrein niet af omdat er overal auto's dubbel geparkeerd stonden. Merel was helemaal ontdaan: mam, wil je echt hier komen wonen? Maar toen we 's avonds in een 'rooftop bar' zaten waar mevrouw een heerlijke cocktail dronk, was ze onze aankomst al weer vergeten:

We hebben in Haïti vooral voor Pauwel gezorgd. Boodschappen en klusjes gedaan, inschrijvingen geregeld, voorraadje eten (diepvries) gekookt. En natuurlijk vakantie gevierd. Zoals aan het strand:

Happy papa en dochter:

Helaas mogen we niet rondlopen en gaan we overal met de auto naar toe, want het kan gevaarlijk zijn (berovingen, ontvoeringen). Dat is wel jammer want er zijn heel veel marktjes waar het gezellig druk is. Hieronder worden bananen en mango's, en kledij verkocht:

Haïtianen willen niet dat je hen op de foto zet, en ik moet dit soort foto's vanuit de auto maken, lastig dus. Nu lopen er echt heel veel mensen met allerlei spullen op hun hoofd. Dozen, zakken, emmers met eten, drank en wat nog meer - ongelooflijk hoe dat allemaal blijft liggen en dat ze zo makkelijk er mee rond lopen. Het zijn vooral vrouwen die met van die torens rond lopen, maar ik heb helaas alleen een redelijke foto kunnen maken van een man:

Een paar % Haïtianen zijn stinkend rijk en wonen in super luxe villa's met zwembad etc. Maar de rest woont in kleine huisjes of krotten. Zoals hier langs de weg waar ook nog jerrycans met iets (benzine, olie?) verkocht worden:

Port-au-Prince ligt in een dal, maar de rest van Haiti is behoorlijk heuvelachtig. De hoogste berg is 2680m, en dat is een stuk hoger dan bijv Alpe d'Huez (ca 1900m). Het is in de bergen wat koeler. Bovendien kan je daar wat vrijer bewegen, ideaal om wat te wandelen:

Tja, gewoon tussen de koeien:

 En Port-au-Prince in het dal:

En intussen in Haïti...

Pauwel is gisteren naar een voetbalwedstrijd geweest van zijn bedrijf. Dat is een soort bedrijven-competitie. Ze nemen het heel serieus, alsof het nationale elftal speelt: netjes in een rij voor de wedstrijd opstellen, het volkslied mee zingen. 

Zelfs de gigantisch overdreven schwalbes zijn zoals in een internationale wedstrijd!! Maar wat een ambiance op de tribune:

Helaas ging het aan het eind een beetje mis: er ontstond een vechtpartij. Pauwel had niets in de gaten en was nog rustig foto's aan het trekken. Op zijn laatste foto zie je rechts iemand met een  'Prestige' shirt aan en een bril op naar Pauwel rennen:

Dit is een collega die hem komt zeggen dat ze onmiddellijk moeten vertrekken want de situatie dreigde uit de hand te lopen. Met overal bewakers in bezit van guns, en doorgaans niet echt (goed) opgeleid - daar wil je op zo'n moment niet tussen staan...

Maar behalve dat akkefietje gaat het allemaal prima in Haïti :-).

En wij? Wij doen aan quality moeder-dochter time. Samen fietsen naar het strand om daar een ijsje te eten.

Update

Pauwel's eerste week in Haïti - heel warm, veel indrukken, best moe. Tijd voor een 'Prestige'!! Merel zit deze week met vrienden in Spanje dus ik heb het rijk alleen. Helemaal niet vervelend :-)

Fotootje

Merel is geslaagd - champagne om dat te vieren!

En Pauwel is vertrokken naar Haïti - hij is goed aangekomen, heeft het al erg druk en vooral warm!

Nog meer verhuisnieuws

Zoals eerder op de blog verkondigd: Zeger is pas verhuisd in Tilburg, zeker 500m. Merel gaat binnenkort verhuizen naar Eindhoven, zo’n 140km. Dus gaan wij ook maar verhuizen. Maar dan nog ietsje verder weg -  om precies te gaan: 7519 km. Wij verhuizen naar Haïti!!

Heineken heeft in de hoofdstad Port-au-Prince een brouwerij. Ze brouwen hier een lokaal bier 'Prestige' en vullen ook water en frisdranken af. Er werkt zo'n 1200 man. Pauwel wordt verantwoordelijk  voor deze brouwerij.  

Hij begint er op 15 juni. Ik heb mijn baan al opgezegd maar blijf nog even in Nederland tot Merel goed en wel op kamers zit en zich wat thuis voelt in Eindhoven. Verwachting is dat ik in september/oktober ook die kant op ga, en we zullen er ongeveer 3 jaar blijven. 

Er valt heel veel over Haïti te vertellen, maar google er zelf maar eens op. We moeten echt wel rekening houden met bijv de veiligheid (niet zonder chauffeur/auto op pad in Port-au-Prince, ook niet overdag) en de gezondheid (malaria, dengue, diarree). Maar Haïti is ook een heerlijk klimaat, mooie stranden, een intrigerende cultuur, vriendelijke mensen, muziek en ambiance, en is eigenlijk heel goed voorzien (je kan er werkelijk alles krijgen, al heeft 't wel zijn prijs!). Er zijn zodoende behoorlijk veel expatriates die -net als wij- van een beetje avontuur houden.

Heineken laat overigens niets aan het toeval over, we worden uitstekend bijgestaan en zullen niets te kort komen. Niets? Jawel, toch wel: ook al is er internet, whatsapp en skype - we zijn toch wel ver van ons kids...

Wordt zeker vervolgd!

Bericht aan de (groot)ouders van kleine kinderen

Het lijkt nog maar zo kort geleden - Zeger als baby. De blog staat vol met kleintjes in de familie, maar kleine kinderen worden heel snel groot, dan heb je tieners in huis en voor je het weet zijn ze volwassen, gaan studeren en op kamers. En dan wonen ze ineens helemaal zelfstandig op een eigen appartement. Zeger is per 1 mei gaan samenwonen met zijn vriendin Nicole in Tilburg. De foto's zijn net na de verhuizing gemaakt, dus het is nog wat rommelig. Een leuk appartement, met een aparte slaapkamer, en lekker veel ruimte voor beide studenten.

Merel gaat overigens deze zomer ook op kamers, zij gaat naar Eindhoven.
En wij? Wij worden gewoon snel oud.

dubbeleppoll

Jawel! De poll is weer terug. Viel het jullie ook op dat de onzin "test poll" twee stemmen meer kreeg dan de serieuze vraag over het gedrag van onze familie? Dat is frappant. En daar kan meneer sukkel wat van leren! Onzin vragen zijn pollpulairder dan serieuze vragen. Ik zal maar niet te serieus zijn in de komende poll.

Voetbal bijvoorbeeld. Dat neemt echt niemand serieus!

Ons (electronisch) geboorte kaartje.

Marleen is weer thuis!

Vanochtend om 10:00u is ze door Edouard opgehaald uit het ziekenhuis. In een rolstoel van staaldraad, zo hard dat je er bijna je rug in zou breken, is ze naar de auto gerold. Thuis stapte ze zelf uit de auto en liep het huis in. Er staat een bed beneden in de kamer, zodat Marleen als ze daar behoefte aan heeft lekker kan gaan liggen. Het bed heeft vooral dienst gedaan als klimrek voor Jeppe en Pien. Een enorme zak vol medicatie moet haar door de komende weken heen helpen. Op 5 september moet ze voor nacontrole naar het ziekenhuis.

Marleen in het ziekenhuis

Peter was een weekje op vakantie en Marleen en Edouard stonden de achterblijvers dag in dag uit bij. Het was warm, dus hoogzwangere en kleine kinderen verbleven voornamelijk binnen, waar het lekker koel was, terwijl M&E de plekjes in de tuin opzochten waar schaduw te vinden was, waar ze zich vervolgens uitleefden op uitgeschoten gras en onkruid. De tuin knapte zienderogen op. Het was bijna jammer dat Peter na een week op woensdagmiddag weer thuis kwam.

Op donderdag gingen we langs op de Laan om een Hamamelis mollis af te leveren, als dank voor het vele harde werken. Marleen stond net op het punt om naar bed te gaan. Ze had slecht geslapen en wilde een middagdutje doen. Een telefoontje naar de Laan op vrijdag, leerde dat Marleens hernia hoogstwaarschijnlijk terug was. Ze had vreselijke pijn in haar rug en zat alleen maar stil achterin de tuin in een tuinstoel. Een groot contrast met de voorgaande week; Marleen is geen stilzitter.

Hoopten we eerst nog dat de hernia misschien gewoon extreme spierpijn was, op zaterdag lag ze de hele dag in bed. Hoewel het buiten bloedheet was, lag ze zo nu en dan te rillen in bed, onder het dekbed. Bewegen kon ze nauwelijks. Ze kreeg pijnstillers die Edouard via een bevriende arts had weten te bemachtigen. De pijn werd iets minder, maar een van de bijwerkingen was misselijkheid en daar had ze behoorlijk last van. Zondag was er geen verbetering, dus Edouard had zich al voorgenomen op maandagochtend meteen de huisarts te bellen.

Omdat ik op maandag naar de verloskundige moest, die bij Marleen en Edouard in de buurt zit, besloot ik de dag daar door te brengen. Dan kon ik Edouard een beetje ondersteunen bij het verzorgen van Marleen. Peter zou mij afzetten, maar omdat Pien en Jeppe in de auto zaten, op weg naar het kinderdagverblijf, en we wilden voorkomen dat ze dachten dat ze de dag bij Apa en Ama mochten doorbrengen, zette Peter mij af op de hoek bij de slager. De afstand slager-Laan is ongeveer 200 meter. Ik deed er, door mijn enorme buik, eindeloos over. Ik bedacht nog dat ik er waarschijnlijk te voet net zo lang over deed van de slager naar het huis als Peter erover deed met de auto tot in de binnenstad. Tot ik de hoek om kwam. Ambulance. Mijn benen gingen vanzelf, dubbel, driedubbel tempo. Ik hoopte nog even dat de ambulance voor de deur van de buren stond, maar het was duidelijk.

Toen ik binnenkwam, strompelde Marleen net tussen twee enorme ambulancebroeders in de trap af. Op het moment dat ze op de brancard ging liggen, klapten de wieltjes om. Gelukkig lag ze net goed. Terwijl ze naar buiten werd gereden, zei ze dat ik maar een lekker kopje koffie moest pakken. Ze hebben net een nieuw Nespresso apparaat. Ik was te geschrokken om ook maar zin te hebben in koffie. En ik had bovendien geen idee hoe dat nieuwbakken apparaat werkte.

Edouard reed mee met de ambulance en hield me via sms op de hoogte. Eerst de hele ochtend en middag op de spoedeisende hulp. Bloedafnames, urinekweken, foto's, uitgebreide anamnese. Rond half 2 belde Edouard of ik hem op wilde komen halen. Marleen lag te slapen, Edouard had honger en wilde een tas inpakken voor Marleen. Er was nog geen duidelijkheid over de diagnose, maar zeker was wel dat Marleen een nachtje zou moeten blijven.

Inmiddels is dat ene nachtje uitgegroeid tot 3 nachten. En dat worden waarschijnlijk nog veel meer nachten. Marleen heeft spondylodiscitis. Dat is een bacteriële infectie van een ruggenwervel en de tussenwervelschijf. De behandeling is heftig: 6 weken lang 6 keer per dag antibioticum per infuus en daarbij plat liggen (maximale hoek van 40 graden). Na de eerste 6 weken, volgen er nog 6 weken orale antibioticum-kuur en heel veel rust houden en voorzichtig bewegen onder leiding van een fysiotherapeut. Daarna moet bekeken worden in hoeverre de ruggenwervels aangetast zijn en wat er verder moet gebeuren. Volgens de artsen is ze er nog wel tot het eind van het jaar zoet mee. Het is nog onduidelijk of het herstel (deels) thuis kan plaatsvinden of dat ze daarvoor in het ziekenhuis moet blijven.

Natuurlijk zijn we allemaal erg geschrokken. En hoewel Marleen er uiteraard van baalt dat ze nu zo lang aan bed gekluisterd is, houdt ze toch de moed erin. Wie er ook langskomt, verpleegkundige, arts, Edouard of (klein)kinderen, of ze nou moe is of niet, ze is altijd vrolijk en blij om iedereen te zien.