Kerstpost

Sinds begin dit jaar hebben wij nieuwe achterburen, een echtpaar met twee jonge kinderen. Vanaf het moment dat zij de grote dode boom vol klimop in hun achtertuin gekapt hebben en zeker nu, nu onze eigen appelboom bladloos is, kunnen wij ongestoord bij hen naar binnen kijken. Vanachter mijn grote  slaapkamerraam zie ik hun grote kerstboom in vol ornaat bij de tuindeuren staan. Ook hangt er een dubbele slinger vol kerstpost, nee, onze buren zijn niet vergeten dit jaar.

Mm.

Wie stuurt er óns eigenlijk nog kerstpost? Of mogen wij niet klagen? Afgelopen week arriveerden er immers een stuk of wat enveloppen, vandaag kwamen deze twee erbij.

Jullie zien het al. Ik kan moeilijk een slinger maken met kaarten van Unicef, Cordaid, Het Rode Kruis, Het Leger des Heils, de Hospice Gouda, de Maag Lever Darm Stichting, Het Zuid-Hollands Landschap, Oxfam Novib, KWF Kankerbestrijding, de Partij van de Arbeid, de Concertzender, de Hartstichting en dan vergeet ik nog de naar een goed doel doorgestorte Airmiles - hé, waar blijft jullie kaart eigenlijk?

Lieve hemel!

Al die stichtingen en dan niet één vriend of vriendin die aan mij denkt in deze Coronatijd en die daar een postzegeltje aan besteedt. Nou is dat niet helemaal waar, ik ontving er twee van oude vrienden die het digitale tijdperk dapper trotseren, maar een kerstslinger met twee kaarten, ik hang nog liever mezelf eraan!

En geef toe, aan wie stuur ik zelf nog een kerstkaart sinds tante P is gaan hemelen! De oude Cor, onze ex-timmerman van ver boven de 90 tel ik even niet mee, die hoort hier bij de inventaris - letterlijk.

Het is duidelijk, mijn tijdperk is voorbij. Ik hoor er niet meer bij. Maar waarom, zo vraag ik mij af, zetten wij dan eigenlijk nog die boom? Moeten die 26 dozen vol ballen en lichtjes weer van de zolder gehaald. Al die ballen van 2 jaar verkering en 47 jaar huwelijk. 

Voor wie, zeg mij dat toch eens! Voor wie?  

Kunstveiling

 In het kader van al weer iets anders in de klas dan gewoon goed leren rekenen, lezen en schrijven, moesten Matthias en zijn klasgenoten een schilderij maken dat geveild zou gaan worden met het WereldNatuurFonds als goede doel. 

Hiermee kwam-ie op dinsdag, onze vaste oppasmiddag, de school uit.

 

Een eend met een hip kapsel, dacht ik, maar het moest een boom voorstellen.

's Avonds zetten zijn ouders de boomeend op een app met veel gefortuneerde familieleden, en het veilen kon beginnen. Het ging er stevig aan toe, en hoewel de meesten van het type waren: kijken kijken, maar niet kopen, zette neef Bart al spoedig de toon met een openingsbod van 24,99. Emma ging daar ruim overheen met €25,-, maar Loes overtrof tenslotte alles en iedereen met € 35,-.  Een opgewonden veilingmeester Matthias sloot onmiddellijk af! 

Maren kon een en ander niet zo goed volgen, maar zij was intussen zelf erg gehecht geraakt aan de boomeend. En geef haar eens ongelijk:

Emma hoorde Maren heel mineur tegen haar broer zeggen: "Heb je het schilderij echt aan tante Loes verkocht? Maar dan kunnen wij er niet meer naar kijken..."Matthias sloeg een arm om haan heen en sprak troostend: "Wij zijn best vaak in Ypenburg. Je kunt het schilderij daar nog veel zien!

Ik kwam weliswaar te laat bij de veiling aan, want was aan de afwas, maar meende alles en iedereen alsnog omver te kunnen bluffen met mijn bod van € 50 euro. Matthias: "Echt? Oma Beppie is een geweldige oma, maar soms een beetje getikt. Vijftig euro?!!!?

Ook Lonneke kwam te laat. Zij had ook willen bieden. Een echte van Wijck tussen háár Vermeers, dat was pas écht mooi geweest!

Decemberdommes

Toon en ik verschillen totáál in de aanpak van vervelende dingen die toch gedaan moeten worden. Zoals de vuilnisbak buiten zetten. Wil ik dat de avond tevoren alvast doen, dan zegt hij steevast: "Dat doe ik morgenochtend wel."  Ik: "Jij bent een uitsteller." Hij: "En jij een aansteller!"

Hij mijmert over de Venus van Milo. De ideale vrouw volgens hem, namelijk: geen hoofd! Ik sus hem: " Ik ben toch ook een beetje jouw Venus van Milo?" Hij: "Nee, jij bent de Oma van Milo!"

Camilo klaagt over zijn "lipteken", een klein litteken op, inderdaad, zijn lip. Loes: "Nou, die valt best mee. Kijk jij maar eens naar míjn litteken (keizersnede)." Hij is zéér onder de indruk. "Deed dat pijn?" Zij: "Nee, ik was verdoofd." Hij, Freek-Vonk-dierenprogramma's-kijker: "Met een pijl?"

En weer een lijstje van Matthias, ditmaal een contract voor de aanschaf van een zeer dringend gewenst computerspel:

Doemme doemme

Sascha (vriend van Julia) maakt al behoorlijke vorderingen met het Nederlands. Op mijn vraag wat hij van mijn kerstversieringen vindt, krijg ik dan ook een enthousiast antwoord terug; "Verschríkkelijk!"

Sascha noteert op het boodschappenbriefje: brodje hart. (hard broodje)

Wat bij ons normaal is, geldt nog niet meteen voor Sascha: "In mijn kringels zijn we dat niet gewoon."

Kringen zijn sowieso ingewikkeld: "Misschien hebben ze dat in de kringelloop?" (Julia stuurt later een foto van een tafel met supersjieke gebruiksvoorwerpen uit het Rijksmuseum: "We zijn in de rijkskringloop!")

Sascha, wil je dit teeveeprogramma kijken? "Ja daar kan ik ietswat van leren."

Sascha moet rijmen voor Sinterklaas: "Julia zit in de puet, ze zegt heel vaak kuet kuet kuet!"

Sascha hoort vaak "boeie!"zeggen, snapt de uitdrukking niet helemaal, maar vat het als positief/ondersteunend op. Een vriend van Julia vertelt later over een wat trieste gebeurtenis die hem was overkomen. Sacha leeft erg met hem mee: "Boeie!"

Van alles en nog wat

In de quarantaineweek - die gelukkig al weer achter de rug is - hoort Sofía van de 19.000 Coronabesmettingen op één dag. Zegt ze: “Mam, weet Rutte het eigenlijk al van Camilo?

Sofía: “Ik wil straks wel met Milo in bad. Ik heb een heel leuk spel voor ogen gehad.”

Een dag later: “Mam, mag ik vandaag nog een keer in bad? Zonder Camilo? Ik had gisteren toch een leuk spel voor ogen? Nou, dat ging een beetje fout qua wildheid.”

Sofía aan tafel: “Niks is belangrijker dan pakjesavond hashtag mijn verjaardag!”

Milo: “Ja, ik ga even naar buiten. Een verfrissende neus zal wel helpen!”

Sofía: "Milo en mijn vader zijn naar het zwembad."
Matthias: "Alweer?"
Sofïa: "Ja, dat doen ze iedere zondag."
Matthias: "Echt? Nou, dan zullen jouw ouders wel blut zijn!"

Matthias heeft ook zo zijn bezigheden op zondag. Zoveel, dat hij er een lijst van aanlegt:

Physics-in-singapore

Elsa is pumping the bicycle pump with the end inserted into... nothing...
Aiden: "Stop pumping Elsa, you are wasting the air!"

Aiden looks at me seriously: "Papa, how did they make the earth?"
Me: "Well, it started with a bunch of gas and the sun, and then..."
Aiden interrupting, "okayokayokay, then how did they make the sun? Ah... No, how did they make space?"
Me: "It all started with the Big Bang, that kind'a created space... And before you ask, nobody really knows how the big bang got started."
Aiden, walking away with a swagger, "Okay, that's all for now."

It is bedtime, and I am the last one leaving the kids room, saying "weltrusten..."
In a desperate attempt to extend the conversation before quiet darkness ensues, Elsa calls: "Papa! Just one more question..."
[...quietly she thinks for a few seconds...]
"How many dwarf planets are there?"

Aiden: "I set up an obstacle course for the ants to come and play":

Corona! Corona!

En de week was nog wel zo gezellig begonnen! Neefjes en nichtjes in het weekend bijeen om ter gelegenheid van de komst van de Sint samen pepernoten te bakken! Vooral Camilo had er allemachtig veel zin in:

Maar er drongen berichten en waarschuwingen uit de boze buitenwereld door, van schooldirecteuren, van vriendjes en al gauw sloeg de stemming om....

En dus ging daar de karavaan, piepend en kreukend, weer op pad, hij voorop natuurlijk:

en zij dus ook:

En de rest natuurlijk ook, opa Janus zou gezegd hebben: heel de flikkerse boel!

Oh nee sorry, hij niet, hij had een date in Rotterdam en ging daar gewoon heen, met de trein. Maar ze doen het mooi wél allemaal voor hem, en voor mij....

En nu zitten ze dus opnieuw thuis, een hele week, langer misschien, omdat klassen, nee, hele scholen dicht zijn, omdat er op uitslagen gewacht moet worden en daarna moeten ze nóg een keer testen, want er moet 5 dagen tussen verdachte ontmoetingen zitten en de neefjes en nichtjes kunnen nu ook elkaar besmet hebben... 

Dat alles betekent: binnen blijven, opgestuurd huiswerk maken, niet met vriendjes spelen, je vervelen, kibbelen met je broer of zus, TV kijken, I-petten, Corona's tekenen tot je een ons weegt: 

en tenslotte ook maar touwtje springen. Maren is er buitengewoon fanatiek in. Ze kan het al tachtig keer zonder te stoppen. Vanaf 80 telt ze door naar 155. Op enig moment stopt ze en zegt: "Ik heb 129.000 keer gesprongen!" Emma: "Dat is onmogelijk!" Maren: "Oh! Maar wat komt er dan na 155?"

Grote zus en kleine broer

Sofía: “Weet je hoe ik echt niet wil dat mijn man gaat heten later? Roderik!” Milo ligt in een deuk. Gierend zegt hij: “Nee, Paarserik!”

Camilo droogt zichzelf af na het douchen. Sofía: “Nou mam, kijk daar eens! Volgens mij hebben we een tiener in zicht!”

Sofía in de bieb: “Ik heb voor Milo boekjes uitgezocht. 'Pip is sip' zag er zielig uit maar ik heb het ter controlatie even gelezen en het loopt goed af."

Gewoon zomaar, voor de leuk!

Gefeliciteerd wij!

 Gefeliciteerd wij met ons jubileum, zie het bericht van Erik hieronder.

Nou ja, wij..... we zijn nog maar met een heel klein clubje, zowel schrijvers als lezers! Hoe meer mensen ter wereld online zijn, des te minder Te Land ter Zeeërs iets willen delen / lezen op het web. En hoe hoger de leeftijd van de auteurs, met Erik, Lonneke en Jeroen als dappere uitzonderingen, des te sneller ons einde nadert. 

Jammer! 

Hiep hiep hoera?

De blog is 15 jar oud morgen! De eerste blog posting was op 4 November 2006...

en dus...

Moeilijke woorden en onderwerpen

Samen met je grote broer voorgelezen worden uit Harry Potter is een zware zit! De uitdrukking “van repliek dienen” komt voorbij en Maren wil weten wat dat betekent. Emma legt het uit. Maren: “Dus dan zeg ik iets tegen jou en dan geef jij mij een duunja van rubliek.”

“Fataal”, ook al zo’n moeilijk woord. Emma legt uit dat het ”doodgaan” betekent. Maren: “Dus tante Piet is fataal gegaan?”

De radio staat aan op de achtergrond. Maren: "Mama, wat is de intensive kerk?"

Emma is bezig in de keuken, Matthias komt naast haar staan. “Mam, ik heb gehoord op school dat het weer erg onrustig is in Soedan.”

En kijk, zelfs zijn eeuwig in fantasieland verkerende nichtje Sofía begint haar blik naar buiten te richten. Ze neemt met opa Toon plaats op de bank om samen naar het jeugdjournaal te gaan kijken, en zegt: "Ik ben erg benieuwd hoe het met Ronald Koeman gaat."

Zes jaar!

Bezig met een spelletje personen-raden. Loes: “Hij is héél avontuurlijk!”
Sofía: “Freek!” (van de wilde-dierenprogramma’s)
Loes: “Ja!”
Camilo, teleurgesteld: “Oh, ik dacht Biden!”

Papa zegt een woord fout. Sofía: “Geeft niet, pap, je bent ook een allochtoon!”
Als haar ouders lachen, zegt ze: “Ja, dat heb ik met Taal geleerd.”

De burgemeester van Den Haag heeft tijdens de Boekenweek bij Camilo op de BSO voorgelezen. Thuis vraagt het jochie aan zijn vader: “Heb jij eigenlijk wel eens een burgemeester gezien?” Die: “Ja, in Delft toen ik mijn Nederlandse paspoort kreeg.” Milo: “Hoe zag hij eruit? Was het een volwassene?”

Sofía: “Pap, ik heb een vraag: waar schaam jij je eigenlijk wél voor?”

Op 25 oktober is Milo is zes geworden. Hier staat hij klaar met zijn traktatie: voor alle klasgenoten een mandarijntje met een doosje smarties als hoedje. Loesje mocht mee naar binnen - sinds Corona eigenlijk niet meer toegestaan - en maakte een foto van hem:

Sofía, die later de foto zag: “Hè? Staat Camilo daar in een grote kartonnen doos?”

Feestje

Sofía vertelt dat ze een meisje heeft leren kennen met een “vissenhuid” en Loesje vermoedt dat het misschien psoriasis is. Sofía kijkt bezorgd. Loes: “Maak je maar geen zorgen, dat kan je niet zomaar krijgen, daar word je mee geboren.” Sofïa: “Ach, een beperking. Mag ze dan ook meedoen aan de Paralympische Spelen?”

Loes en E praten tegen elkaar. Sofía, één kamer verder, “Hé, jullie praten toch niet over mij? Ik heb jonge oren hoor!”

Camilo: “Ik wil drie dingen worden: politie, brandweer en eh... eh... zangeres!”

Camilo speelt buiten met een groepje jongetjes uit een andere buurt, dus die kent hij nog niet. Na een tijdje krijgt hij door hoe ze heten. “Mama, die jongen heet Appel.” (Abel)

Camilo vertelt over de ochtend op school. Lilly was jarig. Hij: “Maar, zó gek, Lilly koos een Cars-kaart in plaats van een Unicorn-kaart!”  Sofía, serieus, “Misschien wordt ze transgender.”

Sofía wil niet dat haar vader meegaat naar hockey, omdat hij volgens haar veel te veel aanmoedigt. Haar broertje snapt het niet.  Sofía: “Milo, als je zeven wordt, ga je die schaamte echt voelen voor je vader als hij met zijn toeterinstrument bij de hockey staat!”

Maren is al uren in haar eentje op haar zolderkamer aan het spelen. Emma roept naar boven: “Gaat het goed daar?” Ze roept terug: “Het gaat allemaal goed hier! Je hoeft niet te komen voor een probleem. Je mag lekker daar blijven!”

Matthias' grote dag is dan eindelijk daar! Om 7 uur klinkt vanuit de ene slaapkamer naar de andere: “Maren! Mijn verjaardag is aangebroken!”

Matthias was jarig in het weekend, op woensdagmiddag vertelt Loes tegen Milo dat zijn neef nu zijn feestje viert. Milo wil weten wat ze op het feestje gaan doen. Loes: “Ik weet het niet precies, heeft hij het niet tegen jou gezegd?” Milo: “Nee, hij zei alleen ‘in het bos’. Misschien dacht hij dat het te heftig was voor mij!”

Encore: Katelyn en Elsa write poetry

Everyday I am waiting
Longing for my present.
Sitting by the Christmas tree
Asking when will Christmas be?

Nog een paar uit Singapore

Me: "Aiden, if you do 5 or 10 more swimming lessons like this, you'll be able to swim without floaties."
Aiden: "Oh, then, when we buy a new baby, we can pass my floaties to the baby."

Aiden found out that this used to be my toy car. He asks: "It looks old and dirty [rusty]. Where you very poor? Maybe this was your only toy?"

I speak with my mask on. Elsa: "Papa, you sound muffled."
Katelyn is impressed: "Nice choice of words Elsa. I didn't know the word 'muffled' when I was seven years old."
Elsa, thoughtful: "I believe I learnt the word when I was six. Or, hmmm, maybe five."

Elsa: "Papa, is this how you write number?"
I check her scribbling:
    numbur
Me: "Almost correct Elsa, number is with an e."
Two minutes later, I look again:
    numbue

Elsa uses a laptop to complete a home-based learning activity. We overhear her saying: "Pottery? I don't want to do this, I don't even like pottery."
Katelyn is upset. Pottery? How can they expect a child to do pottery online? Then she reads the assignment title on the screen: Poetry

Katelyn makes a joke. Elsa: "Mama, you are so historical." (hysterical)

Ypse grapjes

Sofía heeft een besmettelijke huidziekte, krentenbaard geheten. Nu zelfs in haar oog. Daar heeft ze last van, dus mag ze een dagje thuisblijven van school. Er is echter één probleem: Loes heeft een online-congres van haar beroepsvereniging. Van half 11 tot half 13 moet ze een sessie voorzitten en dan mag Sofía onder geen beding haar werkkamer binnen komen. Sofía: “Dat lukt me! Vandaag word ik volwassen!”

De pleister op haar knie moet eraf, maar dat doet pijn. Loes: “Ach, die paar haartjes, dat valt toch wel mee?” Sofía: “Ik geef om ál mijn lijftoeristen!”

Sofía: “We moeten heel even wachten op papa. Hij moet de fietsen nog in de stal zetten.”

Broer Milo is driftig, omdat hij na het avondeten niet meer buiten mag spelen. Nu zit hij boos op de bank, Sofía gaat naast hem zitten. Na een tijdje roept ze: “Hij is rustig nu. Ik heb hem getemd!”

Camilo: “Weet je wat Sofía deed? Ze sloog... ze slaagde... iemand per ongeluk met haar hockeystick!”

Loes: “Ik ga je missen vandaag, Milo! Kan ik je niet stiekem meenemen naar mijn werk?” Hij, meteen: “Ik pas nog in een grote tas!”

Haiku

 Op weg naar de Appie was ik in een poëtische bui. 

Met je dikke reet

op je vieze kutbrommert…

gaat toch fietsen lul!

Restjes en nieuwe

Yp is wat achter met de vakantie dommes:

Camilo, Matthias, Maren en Sofía hebben samen zoveel plezier in de tuin van hun twee vakantiehuisjes, dat ze nogal wat lawaai maken. De volgende dag spreekt een oudere buurvrouw Emma aan op de overlast die zij daarvan heeft gehad. Dit wordt natuurlijk overgebracht aan de kinderen. Sofía tegen haar moeder: “Die mevrouw heeft me geraakt met haar tekst! Ik was in mijn vakantiegevoel de oudjes helemaal vergeten!”

Een dag later zitten moeder en dochter samen bij het meertje achter hun huisje. Loes: “Hoor je hoe stil het hier is?” Sofía: “Ja, ik denk dat hier alleen maar oudjes zijn...”

Camilo ziet veel nieuwe vogels tijdens de vakantie: spechten en een Vlaamse Gaai. Dan wipt er een vinkje op het gras. Milo: “Kijk! Een baby Vlaamse Gaai!”

Sofía: “Ik vind het hier zó leuk. Ik hoop echt dat mijn kinderen het ook nog kunnen zien!”

Maren en Sofía spelen de godganse dag met hun barbies, maar de jongens willen ook een keer meedoen. Gelukkig is er nog een Spidermanpop en een Black Panterpop. Sofía: “Dan doen we wel dat het oorlog is, dan hebben jullie ook iets te doen.”

Een andere dag maar hetzelfde beeld: Maren en Sofía spelen met barbies. Loes: “Mag Milo straks ook meedoen?” Sofía zucht: “Wij weten soms niet hoe wij aandacht aan hem kunnen besteden.”

Camilo tegen zijn vader: “Soms maak ik mama eerst verdrietig en daarna maak ik mama blij. Dan wacht ik altijd eerst tot mama sip wordt, en dán maak ik haar blij!” Esteban: “Hoe lang wacht je dan?” Milo: “Tien tellen!”

Aan de eettafel in Rijswijk wordt geruzied. Maar Emma heeft toevallig net een stuk in de krant gelezen over het bewaren van de vrede en leest aan tafel het hele artikel voor, ook omdat het tweetal zo aandachtig blijft  luisteren. Na het laatste stuk, over het beheersen van verschillende ‘ruziemaakstijlen’, is het eerst een paar seconden lang stil. Dan verzucht Matthias: “Nou daar kunnen Maren en ik nog wel wat van leren.”

  

Wereldnieuws

Maren (7) is nog steeds in de ban van het popgroepje the Fource. Ze vraagt zich af of het nog tieners zijn.  Emma: “Nou, dan zijn het wel oude tieners, want ze zijn toch al 17 en 18?” Maren, ernstig: “Nee hoor, Niels is pas 16. Want dat las ik in een artikel bij de kapper van papa.”

Matthias: “Mama, even een vraag. Als je zo’n jurk aan hebt, héb je dan een burka, of bén je dan een burka?”

Sofía blijft er maar moeite mee hebben. Ze heeft een nieuwe poncho, die ze over haar hoofd aan moet trekken.  “Kijk! Ik kan er ook Tanibal mee spelen!”

De beelden uit Afghanistan doen Matthias grijpen naar het speelgoedgeweer waarmee hij zachte patronen kan afschieten. Nu heeft hij een lijstje gemaakt met wat hem een goede militaire training dunkt.

 

 

Op vakantie in Nederland!

Het regent, dus er wordt binnen gespeeld. Broertje en zus maken ruzie en broer gebruikt geweld.
Maren: "Milo, niet doen!"
Milo: "Maar Sofía schopte mij met haar póót!"
Maren: "Sofía hééft geen poten!"

Het spel ligt even stil. Ze bespreken gevieren de toestand in Afghanistan.
Matthias: "Kom op jongens, we gaan die Taliban verslaan!"
Sofía: "Wie speelt dan de Talibal?"
Matthias: "Die zijn voor nep onzichtbaar!"

Buiten vooralsnog alles rustig:

 

Numbers and Mathematics

Aiden rides with me on the back of my bicycle to school. He suggests we play "mathematics-time". This means I ask him questions, and he calls the answers from behind my back.
"How much is 1+1?" "2!"
"How much is 2+2?" "4!"
"How much is 3+3?" "6!"
"How much is 4+4?" "8!"
"How much is 5+5?" "10!"
"Then... How much is 6+6?" (short silence) "16!"
"Aw, nice try, but the answer is 12." "Oh, but I was close, right?"

Aiden asks: "What is the government?" Elsa explains: "That, is the person with the most money in all the world."

I clarify a little: "Many governments are quite poor, but the Singapore government is rich, and perhaps the Chinese government too." Aiden concludes: "Then Kong-Kong and Poh-Poh (his grandpa and grandma) is the government, because they speak Chinese."

Aiden and Elsa are playing together. Their game includes score keeping. Elsa shouts: "I have one hundred and thirty two points." Aiden, just as loud: "And I have one hundred and sixty twelve points!"

Petra explained in whatsapp what really happened: Aiden is just very intelligent - he is counting in French!! (72= soixante douze 😎)

That is a photo of Aiden, busy writing out the entire alphabet. Katelyn shares the photo with Petra and 'sMam. Petra keenly observes that Aiden likes the J, it is the biggest of them all! Katelyn notes however, that the J is written in the wrong direction.

But I know better. It is not a J, he wrote a Greek letter there. Earlier that week, I had learned how pi (𝝅 = 3.1415) is wrong, and tau (τ = 2𝝅 = 6.2831) is correct! (If you enjoy math, and you have 15 minutes to spare, then you should really check this out or watch one of the videos: https://tauday.com/)

But anyway, clearly, Aiden does not like J, Petra! He wrote no J, he wrote tau! Yay! My son likes tau! Attaboy!

One more -long- story, again not a kiddo quirk, but further exposing my insanity (if you were not yet convinced):

So, Elsa (7, in primary 1) was talking to us about how some numbers can be divided, but some can't. I figured she was ready. I took a deep breath and I told her about prime numbers.

As we went through a few primes together, she truly understood the concept. For example, she contributed quickly that 2 is the only 'even' prime number, which is really rather insightful. And, her eyes opened wide in disbelief: "Really? 17 can not be divided?" She has not yet learned the multiplication tables, so eventually we stopped sequencing and instead she began playing with a little walk-down-the-staircase spring toy.

Shortly after that, she came up to me and asked: "Prime numbers are interesting, but what can I do with this, like, what is the point?"

And that is -of course- a brilliant strike at the heart of fundamental mathematics, so I quickly jumped to the defense: the product of two primes makes for a great encryption key. She tried to follow, and even asked some questions... But she also kept fiddling with her little plastic spring toy.

Then my fall, I thought: "oh what the hell," and told her about Euclid's proof of how there are infinite prime numbers. Elsa followed my reasoning carefully. I multiplied all the previous primes to the "largest prime" and came up with this humongous number... This ultimate number, which was the product all those primes... And then... If I added 1 to that number, it would leave a remainder of 1 to all its divisors, and had to be a prime number itself (or be dividable by another, new prime). And so, there is no end, we just found a new prime! I was breathing heavily at that point, in full awe of the magnificence of 2500 year old reasoning.

Elsa, all the while fiddling with her spring, looked at me and thoughtfully lied: "It is difficult, but I think I understand it." Then, in a span of five seconds, she bent the spring into a circle, connected it together, put it on top of her head, walked to the mirror and said "I am so pretty like this!"

Poor children, having a dad like that...

Encore: later Elsa showed Katelyn her spring-crown as well. This time she was hugging a notebook in one hand, and raising up the other hand with a pencil in it, and asked: "Who do you think I look like?" (hint: New York)

Zomervakantie

Milo heeft vandaag op de BSO gespeeld met Daan. ’s Avonds in bed zegt hij: “Daan is eigenlijk mijn liefste vriend nu.” Even stil. “Maar dat wil ik eigenlijk niet zeggen, want dan beledig ik Mason (klasgenootje).”

Hij is intussen ook op zijn tweede verjaardagsfeestje geweest. Ze gingen naar Monkeytown en eenmaal thuis beschrijft hij de hoge klimtorens. Esteban: “Is dat niet gevaarlijk, zo hoog?” Milo: “Nee, nee, ze hebben” - denkt diep na - “van die vallige draadjes.” (een net)

De buurjongen roept: “Esteban!”
Camilo: “hé, hij heet papa!”

Een vriendje uit de straat komt spelen. Hij zegt: “Pak jij even een pijl en boog uit de verkleedkist?”
Milo: “Je moet hem zelf zoeken. Ik ben geen hónd!”

Sofía: “Mama, kan jij mij een Bobo aangeven (tijdschrift)?”
Milo: “Niet doen mam, je bent geen hond!”

Milo: “Hoe gaat jouw toekomst eruit zien, denk je?”

De jongensband Fource is enorm in trek bij alle vier de kleinkinderen. De 3 oudsten zijn op Marens verjaardag naar een concert van het zingende viertal in de Rijswijkse schouwburg geweest. Urenlang zingen ze sindsdien de liedjes tot zelfs Milo ze van buiten kent, bij het tekenen, bij het legoën, 

én al logerend op de sportkamer in Gouda: 

Als Sofía en Milo thuis ook samen zitten te zingen, zien ze Loes naar hen kijken.

Sofía: “Ja mam, je baby’s groeien!”

Zomerdommes

Matthias beschrijft een levenloze rat die hij op straat heeft zien liggen, het beest was nog helemaal gaaf. Maren: “Dus eigenlijk was hij levend, maar dán dood!”

Op de fiets krijgen ze zomaar voorrang van een automobilist. "Oh, wat aardig!" zegt Emma.
Matthias: "Bin Laden zou zoiets niet doen!"

Matthias krijgt zijn zin niet. "Jullie zijn echt de stomste ouders die er zijn. Ik ga een rechtszaak tegen jullie beginnen!"

Matthias geeft Maren uitleg over de krant. "Alles wat je in de krant ziet staan, zijn artikelen," zegt hij. "Bijvoorbeeld over Afghanistan of over kaas en zo." 

De kleinkinderen komen logeren op onze zolderverdieping, in de voorkamer. Als ze er allemaal in liggen legt Toon nog maar eens uit waar hij zal slapen: "Hiernaast in de achterkamer, niet in het grote bed, maar in het andere bed, dat ernaast staat." Marens ogen worden groot. "Wát?!? Pas jij daarin?" Dat wil ze toch wel eens even zien! Bleek er nóg een bed te staan....

Hállo middelbare school!

Daar ging ze, mijn meisje. We zetten haar af bij het hek van de fietsenstalling, maar dat was dicht. Ze liep helemaal alleen om en was al binnen voordat ik in de buurt was om haar te helpen. Ze heeft niet eens gemerkt dat ik achter haar aan kwam. Mijn kleine meisje, op de middelbare school.

Dág kleuterschool!

Een vriendje is verliefd op een klasgenootje. Camilo: “Hem is op zij en haar is op hij!”

Milo: “De beste vriend van een molecuul is God.” Even stil. “Én Allah!”

Camilo is vandaag bijzonder aardig en gul. Hij: “Weet je waarom ik dat allemaal doe? Nee? Ik wil net zo lief worden als Sofía!” Loes: “Maar dat bén je al!” Hij: “Dan wil ik liever worden dan Sofía!”

Hij is dan ook groot aan het worden: in september gaat Milo naar groep 3. Dat werd symbolisch gevierd door uit het raam van de kleuterklas naar buiten te glijden. Hij mocht als eerste: 

Being funny in Singapore

Elsa and Aiden are quarreling. It turns out Elsa was wrong.
Aiden scolds Elsa with a stern, almost angry voice, "You see! I told you so!"
Erik, in a diplomatic voice: "Hey kids, let's not talk to each other like that..."
Aiden, singing a nonsense melody to Elsa: "You see 🎶 I told you so 🎵"

Elsa(7) is of the age that she likes telling jokes and riddles. Today, we're eating hot dogs. While the whole family is at the table, eating sausages in a bun, Elsa suddenly exclaims: "Ooh I made up a riddle; which dog, is hot, and you can eat it?" All of us stare solemnly at our food. Elsa, jubilant: "It's a HOT DOG, hahaha..."

Aiden(4) blows bubbles at the swimming pool. "For the next bubble, I want to try make it reach the tennis court. You know papa, that's the game where they hit the ball, hit the ball, hit the ball, ..."

And then, he makes an ice cream and paints his nails:

Jongens

Er staat een foto in de krant van een arend, gedood door een wiek van een windmolen. Milo (5) is daar erg van onder de indruk. “Kan dat ook bij ons gebeuren?” Loes: “Wij kunnen toch niet vliegen?” Hij: “Maar als ik spring?”

Moeder en zoon fietsen naar school, Camilo kiest de route. “Mama, ik wil de volgende niet bocht om.” Hij beseft dat hij niet erg duidelijk is, wijst naar de zijstraat en zegt dan:  “dus niet dát gat in!”

Er is een reclame van Center Parcs op TV, en omdat de eerste vaccinatie tegen Corona intussen in haar arm zit, zegt Loes: “Wij kunnen nu weer op vakantie, Milo. Zou je het leuk vinden om zo’n huisje te huren?” Hij antwoordt: “Gaan we dan dít huis verlaten?”

Toon kan het ook nog. Ik vraag hem of hij voor mij de dop van een nieuw flesje oogdruppels wil opendraaien, ik krijg er geen beweging in. Hij roept verheugd uit: “Oh ja! Ik ben altijd héél blij als ik iets kan wat jij niet kunt!”
Ik temper zijn enthousiasme een beetje: “Jij kunt wel meer hoor, wat ik niet kan.”
Hij: “Maar het omgekeerde komt ook voor! Al moet ik daar wel een hele tijd over nadenken!”

Houden van!

 Milo: “Papa, is de zonnebrand weg bij mijn voornek?” (hals)

Op vrijdag 11 juni waren L & E precies 12 jaar getrouwd. Dat werd gevierd met een etentje voor 2 op een van de pas geopende terrassen in Delft. Opa en oma koken en eten intussen thuis met de kinderen. Zegt Sofía: “Ik hoop dat het goed gaat met mam en pap. En dat ze een heel romantisch etentje hebben samen!”

Maren (bijna 7) en vriendin E. mochten mee met vriendin P. en diens oma, met de auto naar een kinderboerderij in Zoetermeer. Maren had van Emma een portemonneetje met geld meegekregen om te trakteren op een ijsje. Bij thuiskomst vroeg Emma of ze dat ook had gedaan. Jazeker had ze dat. En? Had ze het spannend gevonden de traktatie voor te stellen? Maren: “Ik heb het tegen P. gezegd en P. zei het tegen haar oma. Want zij is van ons drieën de heldin tegen vreemde mensen.”

De oma deed zelf ook verslag: “Maren trakteerde op ijsjes. Erg lief. Ze vroeg mij vervolgens: “Mogen we één, twee of drie bolletjes?”

Matthias speelt bij een vriendje in de tuin als Emma en Maren passeren. “Hallo Maren!” roept hij. Maren: “Hallo Matthias!” Dan zegt ze tegen Emma: “Mama, ik houd heel veel van jou en van papa. Maar het meeste hou ik van Matthias.”

Maar klopt dat wel...?

Dommes uit Domburg en omstreken

Zei Neeltje, maanden geleden, nog dat ze over drie mimuutjes haar tanden zou gaan poetsen, tegenwoordig wil ze graag dat we de deur op een uurtje laten staan.

We rijden langs 't Kempke, waar mijn jongste broer met zijn gezin woont. Er komt net een auto uit gereden. En aangezien ik altijd vergeet wat voor auto Matthijs en Wendy hebben, en er altijd naar uitkijk ze te zien, vraag ik de kinderen of dat Matthijs en Wendy met Fenna zouden zijn.

"Nee," zeggen de beide jongens stellig, "die hebben een andere auto."

"Oh ja? Wat voor auto hebben ze dan?"

"Nou," zegt Flinn, "volgens mij heeft Matthijs een Tesla. En anders een Porsche, of een Ferrari!"

Neeltje: "Wij wonen in Nederland en Geulle is de voornaam."

We rijmen: Neeltje is een juweeltje, woont in een luchtkasteeltje en rijdt op een kameeltje.

"Nee, ik rij op een eenhoorn!"

"Maar Neeltje, eenhoorn rijmt niet."

"Maar ik wíl niet op een kameeltje, ik wil op een éénhoorn!"

Onze BSO huisvest kinderen van twee scholen. Dat zijn er veel, dus werken ze in twee groepen: de jongste kinderen zitten op de hoofdlocatie; de oudere kinderen, vanaf 8 jaar, gaan naar de dependance. Nu werken ze, vanwege corona, met bubbels: de kinderen van de Franciscus gaan naar de hoofdlocatie en onze kinderen, van De Bundeling, gaan naar de dependance. Neeltje kan haar geluk niet op: "Ik mag naar de pip en dans!!"

Neeltje wil graag het verhaaltje van de wolf en de scheve geitjes.

Best een grote variatie aan bergen bij ons: steile bergen, heuveltjes, vals plat. Dat laatste behoeft wat uitleg. Vals plat dat is een semi-berg, die lijkt plat, maar gaat stiekem toch een klein beetje omhoog. Dus als Pien weer een vals plat stukje op ploetert, verzucht ze: "Oh, ik hou echt niet van die sodabergen!"

Neeltje: "Weet je dat plobleem een moeilijk woord is? Het is eigenlijk een probleem, maar ik heb altijd wat moeite met het uitspreken van het woord probleem, dus ik zeg altijd plobleem.

Neeltje leest: "buh... oo... tuh... e... r... hu... a...m" Dus wat staat er nu? "Pindakaas!"

Flinn weet wel hoe het zit met het leven: "Eerst ben je in het bloedprofiaal. Daar ben je vier maanden. Dan ga je naar het aardprofiaal. Dat is waar wij nu zijn. Daar ben je honderd jaar. Dan ga je naar het luchtprofiaal. Daar ben je vier uur. En dan ga je met een glijbaan van het luchtprofiaal weer naar het bloedprofiaal en dan begint alles weer opnieuw."

Ik wandel veel door het bos dat ik tot mijn achtertuin reken. En omdat ik het als mijn achtertuin beschouw, wil ik nog wel eens wat meenemen. Nooit zeldzame planten, alleen maar wilde scheuten die anders toch maar vertrapt zouden worden. Op een van mijn strooptochten trek ik de scheut van een wilde kers uit die een erg lange wortel blijkt te hebben. Thuis biecht ik mijn actie op, maar zeg erbij dat ik niet denk dat iemand zal merken dat ik het was: "Het ziet er een beetje uit alsof een zwijn de aarde heeft omgewoeld."
"Oh," zegt Pien, "maar dat klopt toch, jij bént ook een zwijn!"

De kinderen spelen. Flinn: "Jij was door het portaal naar de toekomst getransporteerd, dus bij jou was het al ochtend."

Neeltje kan fietsen en gaat regelmatig met Peter een rondje om het vliegveld. Na weer zo'n tochtje komt ze trots vertellen dat ze er weer is.

Ik: "En? Was het leuk? Ging het goed?"

Neeltje: "Ja, dat zie je toch, ik ben toch niet dood!"

Deze lente maakten we nogal vaak gebruik van buienradar en buienalarm. Die twee wilden elkaar nog wel eens tegenspreken en Flinn weet wel waarom: "Logisch, het heet toch buienrader? Dan moet je dus raden of er een bui komt!"

We zijn een heerlijk weekje in Domburg. Flinn legt contact met wandelaars met honden: "Wat een leuk hondje!" Daar heeft hij wel over nagedacht: "Ik zeg het alleen als ik het écht een leuk hondje vind!"

Als we bovenaan het strandpad onze schoenen aantrekken, komt er een koppel zonder hond aan. Dat maakt niet uit voor Flinn - hij improviseert snel: "Zoekt u het strand?"

 

Hij ligt er nog Michael!

 

Hohoho, we geloven tegenwoordig niet alles meer hè!

 We zijn tenslotte de kerstman (niet). Sterk verhaal van die uitlaat, dus dat laten we even factchecken door Bellingcat.

OK, Yass bestaat en ligt aan de weg ven Melbourne naar Brisbane, de M31. Die heet inderdaad The Hume Highway. Je kunt hoogstens zeggen: da's wel een hééééél eind rijden op een gammele motor (1776km, 18 uur en 40 minuten!), maar vooruit, 1994, jeugdige overmoed, klopt. Erik moet hier ergens zijn uitlaat verloren hebben:

Zien we nog iets in de kant van de weg liggen? Nee, maar dat kan kloppen, want hij had alles weer aan elkaar geknoopt en meegenomen. Er is geen verkeer te zien, check, dus dat moet even eenzaam gevoeld hebben. Om de bocht staat weliswaar een afslagbord naar Yass, maar dat kon hij van hieruit niet zien. 

Zo te zien, kan Erik afgeslagen zijn op de Yass Valley Way. Komt je daar dan een uitlaten-expert tegen? 

Ja hoor, meerdere zelfs (!), maar deze is de eerste: 

Ziet die zaak eruit alsof daar een aardige man in staat die niet graag een slaatje slaat uit een naïef jong studentje dat geen kant op kan?

Nou... dat zou best wel eens kunnen. De garagedeur staat uitnodigend open, weinig poespas, het onkruid weelt tierig. Die bijzondere auto verraadt ook wel een liefhebber van lekker knutselen.

Het TNO laat weten niet volledig te kunnen instaan voor de juistheid van  "Ngggggiiiihhhh -[ploinkidoing]- KNAL-RANK-DONK-TRANG-KRONG-RAL-PRAK-BAM...". Vooral het wulpse "ploinkidoink" roept argwaan op en is door middel van valproeven niet meer vast te stellen, maar enige poëtische vrijheid, 2021, volwassen taalgevoel, klopt.  

Eindoordeel: het verhaal is feitelijk juist. Ongelofelijk!

Ai, lekke band...

Hoe pak je zoiets aan, als je - ver van huis - vóór Essche Heike 3 staat? 

1. Je rijdt even een paar meter door de bloedhete zon, constateert dat het écht niet gaat en parkeert de auto in de schaduw op de oprit van de Guus-Unie.

2. Je zegt tegen de toegesnelde A3n: "Ga maar lekker binnen, je kunt hier niets doen." Maar... dat doet ze niet, want daar heeft ze geen zin in. Bovendien kan ze fantastisch in de weg lopen.

3. Je begint aan je grands travaux met... verrek, ik heb een gevarendriehoek!... met plaatsen van een gevarendriehoek achter de auto, hahaha da't ziet er leuk uit joh, láchen. A3n vindt het ook leuk (A3n vindt alles leuk).

4. Je opent een geheim compartiment in de auto alwaar je naast veel hondenhaar (hm) géén cocaïne aantreft (hm). Maar wél een krik en een "thuiskomertje". Klinkt allebei een beetje vies, maar de montere bandenwisselaar kán niet zonder.

5. De krik is dusdanig verroest, dat de hulp van René de Buurman noodzakelijk is. In zijn kelder staat een bankschroef en gelukkig heeft René allerlei smeermiddelen.  (Nee, we blijven niet aan de gang!) Je laat A3n even achter bij de auto.

6. "Ben je geen lid van de Wegenwacht?" Verrek, helemaal vergeten! Gewapend met een werkende krik en een nieuw plan - hulp inroepen - verschijn je weer op straat... maar A3n zit intussen niet stil...

7. "Oud mevrouwtje dat wat hulpeloos staat te kijken naast een gevarendriehoek..."  Die aanblik is twee passerende jongens teveel, en zo zijn vriendelijke Ahmed en Rachid al druk doende de auto op te tillen met een grote rode hydraulische autokrik. In een vloek en een zucht is de band gewisseld en wordt hij nog even op spanning gebracht, want Rachid blijkt zowaar een mobiele garage bij zich te hebben in zijn Volkswagen sedan. Hij is automonteur van beroep.

8. Je bedankt de jongens hartelijk. 

Nou, zó doe je dat dus. 

Voor de zoveelste keer verplicht thuis blijven....

 .... ditmaal vanwege de Corona-besmetting van de juf van de BSO. Maar dat verhindert Sofia en haar vriendin niet om met de klas mee te doen...

Ypse voorjaarsdommes

Sofía (8): “Het duurt nog twee jaar voor ik op het tienerpad ben!”

Camilo (5) tegen zijn vader: “Hoe oud was jij toen je basketbal had gemerkt?”

Milo heeft samen met papa de Lord of the Rings-film gezien. Als de hobbit Sam zijn vriend Frodo het laatste stukje bergopwaarts draagt, zegt zijn vader: “Zie je Camilo, hoe belangrijk het is om sterke vrienden te hebben!”
Milo: "Mason in mijn klas heeft ook een sterke vriend!”
"Oh ja? Wie dan?”
Milo: “Ik!”

Camilo: “Dat was toch een lieg?”

Ze praten over de verschillende smaken die er zijn. Loes: “En dan is er ook bitter, ja, hoe leg ik dát nou uit...”Sofía roept: “Witlof!” Loes, verbaasd: “Hoe weet jij dat?” Sofía: “Oh gewoon, van taal!”

Moeder en zoon passeren een Smart-garage. Loes: “Kijk Milo, wil jij later ook zo’n leuk autootje?”
Hij: “Ja, maar niet als ik 42 ben. Dan heb ik kinderen en die willen ook wel eens in de auto.”
Loes: “Ah, leuk! Hoeveel kinderen wil jij dan?” Hij: “Twee.” “En als jouw vrouw drie kinderen wil?” “Dan ga ik scheiden!”

Loes bukt om iets op te rapen als Sofía net een la opentrekt. Een botsing. “Jij moet uitkijken,” zegt Loes.  “Maar ik keek wél uit!” Loes: “Maar je moet er bij nádenken!” Zegt Sofía: “Ja zeg, ik ben geen junior Einstein!”

Op weg naar het Efteling-huisje, passeren ze de Python. Milo: “Ik ga deze keer ook in de achtbaan!” Loes: “Nou, dat is wél spannend hoor... Hij: “Ja, maar ik ga tóch!” Hij is even stil en vraagt dan: “Maakt hij ook koprols?” “Ja!” Milo: “Oh, dán ga ik niet!”

Gelukkig was er een alternatief:

 

Aanbevolen: logeren in een huis met 9 bedden!

Terwijl Emma met Maren achterop over de brug van een riviertje fietst, blijkt er zojuist een vrachtwagen vol puinafval gekanteld te zijn, op het fietspad nota bene. Er is een hele toestand van zwaailichten en hulpverleners, maar gelukkig geen menselijk leed. Een agent leidt haar juist om de chaos heen, als ze achter zich het stemmetje van Maren hoort: “Kijk mama, twee zwanen in het water!”

Matthias heeft vragen over de situatie dat zijn ouders er niet meer zouden zijn. Maren: “Ik zou het heel erg vinden als jullie er niet meer waren. Want wij kunnen niet koken!”

Emma zingt bescheiden mee met een liedje op de autoradio. Zegt Matthias: “Nou mama, jij moet maar geen zanger worden!"

Maren: “Mama, ik heb vandaag iets heel ergs aardigs gedaan. Ik heb Luka één van mijn aardbeien gegeven.”

De Rijswijkers gaan een paar dagen in het huis van Michael in Nijmegen logeren. Maren vraagt: “Is Michael écht familie?” Emma: “Ja, Michael is de broer van oma Beppie.”
Matthias corrigeert: “Broertje!”

Hier een van de foto's uit het prachtige Berg- en Dalseland:

5 mei, maar kon ook 1 april zijn

Vanmiddag werd ik gebeld. Door Michael. Wat leuk. Ik neem op en hoor iemand verbaasd reageren dat ik aan de lijn ben. Het is Toon. Wat leuk. "Maar ik ben er ook nog!" roept een derde. Het is Edouard. Wat leuk. "Maar waarom belde jij mij?" "Ik belde niet. Ik wérd gebeld. Door jou." "Niet door mij. Mijn telefoon ging toen ik binnenkwam en toen nam ik op." "Maar wie is dit alles dan begonnen?", vragen de drie verbaasden zich af. Michael. Denken we. Want we zagen alledrie dat 'Michael' ons belde. Michael was er zelf echter helemaal niet bij. Die was in de Termeerapp iets aan het appen over taart ofzo. Mogelijk per ongeluk een groepsgesprek gestart. "Wel, nou, een fijne dag dan maar." "Ja, fijne dag! "Jullie ook." En we hingen weer op. Als het 1 april was geweest, vond ik het een zeer geslaagde 1-aprilgrap. En, ach, zo op bevrijdingsdag vond ik het ook erg vermakelijk. Zo vaak spreek ik Toon en Edouard niet.

Aiden at it somemore!

Aiden, out of the blue: "I know how to write FOX! It is F-O-X!" We all admire him. Very good, well done! He encores, "Yes, and I also know how to write SUN! Like this: S-U-N!" Oh yeah, now we are all really impressed. Amazing piece of work, Aiden. Aiden beams: "And I also know PIG! It's G-G-N!"

Aiden talks about the meaning of cod. "Cod is a fish, as in a cod fish (kabeljauw). But it is also cod as in I cod a fish."

Aiden has set up a shop, selling his home-made necklaces and other trinklets to us

I buy a necklace and ask how much it costs. Aiden responds gravely: "Ten meters please."

All very funny, but they sometimes they are ultra cute:

Elsa busted her ankle on a trampoline. We are at the doctor. The doctor weighs Elsa: 20kg. I am jealous and say, "Elsa you are as light as a feather. I am so much heavier, I am 4 times your weight!" Elsa pats my back and says in her honey voice, "Oh, but that's only four feathers, Papa."

Aiden to Katelyn: "Mama, if you come to pick me up from school in a big taxi, then I will be super duper excited. But... If you come in a small taxi, I will still be excited, because there's Mama inside and I love Mama!"

Welkom op de nieuwe kamer!

Matthias (8) heeft op zolder een nieuwe slaap- en speelkamer gekregen, met de hele wereld op zijn muur:

Iedereen is daar welkom om een keer te komen spelen.

Eh, zei ik iedereen?

Quarantaine en andere onderwerpen

De kleine Ypjes moeten ’s morgens allebei een test laten doen, omdat er bij klasgenootjes corona is vastgesteld. Het is een regenachtige dag, en die in quarantaine te moeten doorbrengen valt ze zwaar. In de middag zegt Sofía bozig: “Die coronatest was het enige leuke deze dag!”

Milo: “Moleculen kunnen nooit hun moeder vinden in de winkel, want ze zijn allemaal hetzelfde!”

Sofía is verdrietig en heeft tranen in haar ogen. Ze zegt: “Mijn ogen moeten gewoon plássen!”

Op Loesjes verjaardag is er een palmpaastak gemaakt met een door opa Toon gebakken Haantje-Pik. Een paar dagen later wil Milo het haantje opeten. Loes: “Dat haantje is keihard nu, dat kun je niet meer eten!” Zegt Sofía: °Ja! Ik nam er net een hap uit en dat was heel vermoeiend!”

Camilo zit in de auto naar buiten te kijken. Dan roept hij: “Mama, kijk! Daar staat bijna mijn naam! “ CASINO!

Camilo ‘verkoopt’ ijsjes. “Wil jij een lekker aardbeienijsje?  Ik heb er een echte aardbei in gepletterd!”

Sofía heeft een nieuwe trui met de kop van een wolf erop, die ze zelf heeft uitgekozen. Loesje stuurt een foto naar de familie-app en vertelt haar dan dat oma de wolventrui héél mooi vindt. Zegt Sofía: “Nou, ík zou me doodschamen als oma in zo’n trui zou lopen...”

Milo is op zoek naar de weegschaal. “Mama,  waar is dat ding van eh.. de zwaarheid?”  

Sofia moet kort na de eerste keer, voor de twééde keer in quarantaine.  Ditmaal is de juf besmet. De thuiswerkende ouders passen zuchtend opnieuw hun roosters aan. Op een ochtend zit Sofía aan tafel en wil ze iets vertellen, terwijl haar vader aan diezelfde tafel probeert te werken en Loes in de keuken ergens mee bezig is. Sofía: ”Ik heb het gevoel dat ik tegen mezelf praat...!”

Matthias en vriendje proberen Maren over te halen om vadertje en moedertje met hen te spelen. Maar die is in de ban van haar eerste tand die eruit is. Matthias: “Maar Maren, dan doen we dat je in het spel je tand verliest. In ons spel kunnen we daar véél aandacht aan besteden!”

Het spel begint. Matthias tegen zijn vriend: “Ik was toch héél rijk? Ik was biljardnair.”

Nu ik geen biebboeken meer heb, en ’s avonds dus even niet via de I-Pad kan voorlezen,  leest Emma haar kinderen het boek “De zweetvoetenman” voor, een bundel voor kinderen met opvallende rechtszaken.  Het verhaal van Lucia de B. bijvoorbeeld. Moeilijk, maar intrigerend. Miguel legt het verhaal na afloop nog een keer uit: “Deze mevrouw heeft dus tien jaar van haar leven onschuldig in de gevangenis gezeten.” Matthias: “Toch wel met éten?”

Lentedommes

We lezen een boekje. De hoofdpersoon eet een pizza, ziet een bus aan de verkeerde kant van de weg rijden, en staat onder een grote, stalen toren. Ik vraag Neeltje of ze weet in welke landen de man is, maar dat is nog wat lastig, dus ik help een handje. Iet... Itaal... "Italië!" Eng... Engel... "Engeland!" Fr... Frank... "Frankrika!"

Neeltje houdt ook niet zo van prakrika.

Neeltje zit bij Peter achterop de fiets als de versnelling het begeeft. Hij trapt zich het snot voor de ogen, maar komt niet meer vooruit. Thuis doet Neeltje uitgebreid verslag: "En toen ging papa's versnellerding kapot!"

Ik fiets met Flinn naar school. Links naast de weg zit een ekster, even verderop rechts zit er ook een.
Flinn: "Eén... twee... ja, zomer!"

We fietsen terug naar huis. Op het net omgeploegde weiland zit een grote groep kraaien. Ze vliegen op en vlak over de weg op het moment dat wij voorbij fietsen.

Flinn: "Wow! Dat was niet cool; dat was spectaculair!!"

Jeppe leest voor. De hoofdpersoon constateert dat er een deur open staat. Ik vraag hem of hij weet wat constateren betekent. Nee, dat weet hij niet. Maar Flinn wel: "Zoeken! Nee? Oh, dan is het illustreren!"

Flinn en Jeppe hebben ontdekt dat de vier kinderen van de achterburen helemaal niet zo eng zijn en dat ze vet coole skelters hebben, dus tegenwoordig brengen de beide mannen grote delen van hun weekend daar door. Flinn voelt zich er zo thuis dat hij zijn jas en zijn geluksketting heeft laten liggen. Gelukkig heeft hij nog een andere jas, maar die ketting wil hij toch wel graag terug. Dus op een woensdag, een half uurtje voordat we gaan eten, suggereer ik dat hij toch maar even zijn jas en ketting gaat halen. Ophalen en terugkomen, is de boodschap, want we gaan zo eten.

"Ja, maar mama, dat durf ik eigenlijk niet zo goed."

"Hoezo niet? Jullie zijn toch nieuwe beste vrienden?"

"Ja, dat is wel het geval. Maar ik ken mezelf, als ik daar eenmaal ben, blijf ik er plakken."

Nu we weer iedere dag naar school fietsen, leren we de ochtendwandelaars goed kennen. Meestal hondenuitlaters. Als we de meneer van de border collie tegenkomen, vraag ik in het voorbijgaan of de hond z'n bal inmiddels teruggevonden heeft. Het baasje antwoordt positief.

Flinn: "Goh, die man was eigenlijk best aardig. Ik weet zeker dat die nog nooit meegedaan heeft aan een rel!"