Alaska update #4

Het is alweer twee weken geleden dat ik ben vertrokken thuis, al voelt het niet meer dan één week. De tijd vliegt! Nog twee weekjes te gaan :)

Het werk vliegt ons hier letterlijk om de oren. De oefening "Distant Thunder" is inmiddels in volle gang en we komen om in het werk om al onze kisten vliegend te houden. Maar daardoor gaan de dagen gelukkig wel erg snel. De samenwerking met de Amerikanen verloopt redelijk. Wij zijn gewoon veel gehaaster omdat wij met 11 vliegtuigen evenveel willen vliegen als zij met 20 vliegtuigen :)

Afgelopen weekend zijn we naar mount McKinley gereden. Als ik me niet vergis is dat met 6.2km de hoogste berg van Noord Amerika. Verder weinig wild gezien, op een paar deers na. Ik denk dat alles nog ligt te pitten ofzo. Wat moet je ook anders met deze kou? Maar het was toch een leuke trip met mooie uitzichten.

We zijn ook al gaan skieën :) Deze basis is zo groot dat ze er ook maar gelijk een ski piste op hebben gemaakt. Het is een bergje van niks (zeker als je net in de Alpen bent geweest) maar toch wel leuk, zo vanuit je werk ff snowboarden.Volgende week gaan we proberen om bij de meest noordelijke skipiste van Amerika te komen. Daar zou het een stuk steiler moeten zijn.

De foto's van het noorderlicht heb ik niet zelf gemaakt (was m'n cameraatje niet goed genoeg voor). Maar in het echt zie je het dus ook zo. De foto's lijken wazig maar dat komt omdat het licht voortdurend aan het golven is. Die pick-up op de foto is van ons en als je goed kijkt zie je mij zitten terwijl ik weer even op normale temperatuur probeer te komen. Het zou goed kunnen dat we geluk hebben gehad dat we het zo goed gezien hebben want van nu af aan zal de activiteit van het noorderlicht alleen nog maar af gaan nemen.

Ik ga me maar eens klaar maken voor de lunch en daarna de avonddienst. Zal wel weer een latertje worden vanavond. Maar gelukkig hebben we een leuke groep en is het werk lekker uitdagend.

 

Groetjes uit Eielson!

Merel On Stage

"Hebben jullie wel eens een Open Podium op jullie school?", zo vroeg ik Zeger en Merel. Nee, zoiets kenden ze niet. Vreemd, dacht ik, dat hebben alle scholen toch wel eens? Ik herinnerde me van mijn Dordrechtse school van die lange avonden waarin de leerlingen hun kunsten konden presenteren, te dikke meisjes die dansten op ingeblikte muziek, raps die niet om aan te horen waren, ik zag het elk jaar weer voorbij komen.

Maar Merel oefende wel tijdens de voorjaarsvakantie voor 'het theater'. En gelukkig belde ze mij om te vragen of ik naar een van de twee uitvoeringen wilde komen van hun 'On Stage'. Dat wilde ik wel zeker. Samen met Petra en Pauwel en Zeger met zijn vriendinnen zaten we in de aula van de school af te wachten. Petra vertelde me dat Merel in een stukje zou toneelspelen en dat ze ook nog gitaar ging spelen.  Het programma vermeldde heeeel veel namen, dat kon ik zonder bril nog net zien.

Het begon met een stukje toneel over een saloon die, tegen de zin van de vaste klanten, verkocht was. In de saloon werd ook opgetreden, zang, dans enzovoort. Na tien minuten kreeg ik het door: dit was hun Open Podium. Het saloonverhaal kwam steeds terug en op die manier werden de optredens van de leerlingen van een logisch kader voorzien. Het was allemaal perfect ingestudeerd, het liep op rolletjes en je hoefde je geen moment te vervelen. Ook de kwaliteit van de stukjes was vele malen hoger dan ik gewend was. Ik zag de hand van goede muzikanten, regisseurs en technici. Jammer dat ik geen school meer heb, want er waren genoeg ideeën om een Open Podium heel flitsend te maken.

En Merel? Die kwam voor in in 'toneelstukje binnen het toneelstuk', maar helaas was zij een 'paard' tussen de 'koeien' en het was maar goed dat Pauwel me erop wees dat dat Merel was. Zelfs haar haren zag je niet door de paardenkop. Gelukkig kwam ze ook, samen met een ander meisje, gitaar spelen. Ik kan ervan getuigen dat ze dat al prima kan. De collage zie ik gemaakt heb van haar foto's geeft er een beeld bij. Maar zelfs het paard is hierop niet duidelijk te zien (achter de bar op de linkse kleine foto's).

Prinsessen Nina en Lot - take 41

Na een geniale tip van Michael kunnen we dan eindelijk onze prinsessen op bewegend beeld aan jullie showen. Geen tegen elkaar botsende hoofdjes en hartverscheurend huilende kindertjes, maar gewoon de mooiste prinsessen van de wereld...