Als Sophia op de kinderboerderij dieren of andere kinderen (😉) ruzie ziet maken, dan reageert ze daarop met haar ruzie-geluidje: "Deu deu deu deu deu!" Dat gebruikt ze ook bij haar Fischer Price poppetjes. Een poppetje zit in een autootje en een ander poppetje wil erin? Dan zet ze het andere popje boven op de chauffeur: "Deu deu deu deu deu!"
Haar zelfstandige fantasie-spel met poppetjes begint op gang te komen, dankzij een Rijswijkse donatie: een woonwagen. Die zelfstandigheid is een hele opluchting, want voorheen kreeg Toto om de haverklap een poppetje in handen gedrukt, dat moest gaan praten met het poppetje dat Sophia in de hand had. "Zullen we gaan spelen?" Ja! "Zullen we gaan picknicken?" Nee. "Zullen we in de zandbak gaan spelen?" Nee! "Zullen we in het huisje gaan wonen?" Nee!!! "Zullen we een eindje gaan wandelen?" Ja. En dan moest je tik-tik-tik met het poppetje over de tafelrand 'lopen' en 'loopt' Sophia's popje er achteraan. Als je 'de foute kant op loopt: "Deu deu deu deu deu!" En dan weer alles opnieuw. En opnieuw. En opnieuw. En...
Sophia wordt vaak een keuze voorgehouden, bijvoorbeeld "Wil je naar de kinderboerderij of naar de speeltuin? Niks mis mee. Maar dat doen we ook om haar te manipuleren : "Wie mag jouw naar bed brengen, mama, Sascha of Toto?" Ze heeft daarop sinds kort een handig woordje gevonden: "Nie-ad!" (Niemand, niets, afhankelijk van de vraag die ze wil ontlopen.)
Voor 'alles' heeft ze nog geen woord paraat. Dan wijst ze druk alle lanten op: '"Da! Da! Da! Da!Da!"
Sophia is net een AI-mensje: je krijgt terug wat je erin stopt. Als Poes onhandig op Sophia's speeltafeltje ligt, stuur ik haar naar buiten met wat vriendelijke aansporingen: "Kom Poes, naar buiten toe. Wegwezen." Sophia is nu dus altijd erg enthousiast als Poes op haar tafel ligt. Ze stormt dan de kamer in en commandeert op luide toon: "EUS! EG EZE! A UITE! EG EZE EUS!"
Julia legt me uit waarom een tweede kind als vanzelf een moederskindje wordt, omdat grootouders en ander bezoek zoveel minder aandacht kunnen geven. "Dat komt omdat het eerste kind zo'n beslag legt op de omgeving, waardoor de aandacht voor het twe..." Ze wordt ruw onderbroken door Sophia, die trucjes aan het doen is met Sascha: "TOTO! KIJK! KIJK! TOTO! TOTOOO!"
Op het stembureau, een tafel met vijf vriendelijk lachende vrijwilligers. Ik kom binnen met Elise in de kinderwagen en Sophia op haar allerschattigst in haar lieveheersbeestjes out-fit. "Hallo! Goedemiddag!" En tegen Sophia: "O, mag jij met opa mee? Kom je opa helpen?" Ik, mogelijk iets te serieus: "Dus jullie gaan ervan uit dat ik haar opa ben? Tssss." Er valt een stilte en ik laat vijf verschrikte koppies achter me als ik naar de stemcabine loop.
Plasje doen kan Sophia prima aangeven: ze legt een hand op haar kruis. Hoe geeft ze dan een poepje aan? Simpel: ze legt een hand op haar kruis en zegt dan heel serieus: "Prrrt!"
Nu jullie wat ingevoerd zijn in Sophia's taal, wat is dan dit in de aanloop naar kerst: "Es-isjes!"
