Dommes

Matthias wordt terechtgewezen tijdens de maaltijd: "Ik luister wel papa, maar ik hoor je niet!"
Na de tweede terechtwijzing, zegt hij: "De volgende keer eet ik mijn bord weer op. Dinsdag!"

Matthias: "Ik ben ouder dan Maren. Maar ik loop nog steeds rechtop!"

Er is weer eens bezoek in de Mauritslaan. Als Matthias naar bed gebracht wordt, zegt hij: "Nu zijn ze er nog, maar straks gaan ze weer."
Emma: "Maar Miguel en ik blijven hier hoor!"
Hij: "Ja, want Maren is nog te klein om de afwas te doen. En ik ook!"

Toon neemt Maren mee naar de schommel buiten, de rest blijft binnen, want onze gast, Sofía, is vandaag een beetje ziek. Wij gaan kleien. Ik rol aan de lopende band felgekleurde worsten en Matthias en Sofía snijden ze ijverig in stukken. 
Matthias: "Wat gezellig hè, dat opa weg is."
Ik: "O ja?"
Hij: "Ja, want hij zit de hele tijd op zijn I-pad te kijken!"

Terwijl de baby wordt gevoed in de slaapkamer, zit Sofía in bad.
Op gegeven moment roept ze vanuit de tobbe: "Mama! Ma-ma!"
Loesje, vanuit de slaapkamer: "Camilo is even aan het drinken."
Roept Sofía terug: "Mijn broer?"

Bevers in de binnenstad

Het zit in de genen: Bevers die verdwalen in onbekende steden komen uiteindelijk altijd terecht op het industrieterrein, waar ze vervolgens nog verder vastlopen. Op het moment dat ze ervan overtuigd zijn de rest van hun dagen te moeten slijten tussen de troosteloze, grijze gebouwen, dient zich een uitweg aan.
Blijkbaar heeft die uitweg zich voor de bevers in de Beatrixhaven in Maastricht niet aangediend. Zij hebben besloten er maar gewoon het beste van te maken!

Naar de bibliotheek

Sinds ik een paar maanden geleden met pre-pensioen ging, ben ik weer lid geworden van de bibliotheek. Vóór die tijd kocht ik namelijk 25 jaar lang alles wat ik lezen wilde in de plaatselijke boekhandel, dat had met een zeker persoon zijn inverdien-potje te maken, dat vreemd genoeg uitsluitend besteed mocht worden aan dienstreizen en aan boeken en dat nu eindelijk uitgeput is.

Sinds kort ga ik dus eens in de paar weken boeken lenen in het gloednieuwe gebouw van de Goudse bieb. Vandaag ging mijn echtgenoot voor het eerst mee. Terwijl ik een gereserveerd boek moest ophalen, verdween hij uit mijn zicht. Een keer raden waar hij ging kijken:

De auteur wilde heel graag bij zijn boek poseren. Moest hij wel even mijn boek vasthouden:

 

Domme dommes

Jeppe en Pien zitten tegen elkaar op te bieden.
Jeppe: "Ik kan pas hard rennen. Ik kan harder rennen dan een auto!"
Pien: "Ik kan harder rennen dan een cheeta!"
Jeppe: "Maar weet je welk dier pas hard kan rennen? Een tijger!"
Pien: "En weet je welk dier helemaal niet hard kan rennen? Een lui-jachtpaard!"

Piens allerbeste vriend is Jip Cobben (want er is ook een Jip Claessens), vanaf de eerste dag dat ze op de kleuterschool zat. Aangezien ze binnenkort alweer zes wordt, mag ze een paar kindjes uitnodigen voor haar verjaardagsfeestje. Ze somt een aantal namen op: Nena, Wes, Catoo (ja, dat schrijf je echt zo), Bent, Tjodun, en Silke. Maar Jip zit er niet bij. Als ik haar om opheldering vraag, antwoordt ze: "Nee, Jip is verliefd op mij. Dus die mag niet komen, want dan moet ik de hele dag kussen!"

Jeppe heeft soms van die momenten: hij geeft honderdduizend knuffels, zegt met een lief stemmetje "ik hou zó veel van jou", en zit met een dromerige glimlach naar mij te staren.
"Ben je een beetje verliefd, Jeppe?"
"Ja,"zucht hij, "op Jip Cobben..."