Ik ga jullie een probleem voorleggen, zoals men wel in de Zaterdagbijlage van de Volkskrant tegenkomt. Ik zie heel graag jullie adviezen tegemoet, die ik dan wel of niet de wind in zal slaan.
Ik geef sinds een paar jaar operacursussen in Eindhoven bij Educatief 50plus. De naam zegt het al: de meeste cursisten zijn ouder dan ik. De baas van het spul is Alma. Zij gaf nogal laat door wanneer ik weer kon beginnen, met excuses, er waren erg veel problemen! Een daarvan was dat de docente Spaans-beginners ziek was geworden en ze kon geen vervanger vinden. Ik keek eens in het rooster wanneer die Spaanse cursus gegeven werd, en zag dat die vlak voor de cursus Opera zat. Je raadt het al: ik bood mezelf aan als tijdelijke docent Spaans. Tenslotte zit ik al in boek 2, een tijdje beginners begeleiden, dat moest wel kunnen. Blijkt intussen dat ze me het hele jaar willen laten doen. Moet kunnen.
Maar nu komt het probleem:
Ik wil graag aan de cursisten zeggen dat ik inval voor een zieke docent, dat ik zelf nog student Spaans ben en dat ik ze zeker nog niet in het Spaans toe kan spreken. Maar ook dat ik van huis-uit een taaldocente ben en ze in ieder geval goed op weg kan helpen, dingen uitleggen, zoals grammatika en uitspraak. Mogelijk moet ik zelf af en toe iets opzoeken in het woordenboek.
Alma zegt dat ik dat juist niet moet doen. De leerlingen verliezen dan het vertrouwen in hun docent, gaan dan denken: klopt het wel allemaal wat ze daar zegt? Volgens Alma moet ik helemaal niets zeggen, ik ben de lerares en de leerlingen hoeven niet te weten hoe weinig ik eigenlijk weet. In het land der blinden, za'k maar zeggen.
Wat vinden jullie dat ik moet doen?