Domme domme

Pien, vroeg in de ochtend: "Mama, ik moet poepen."

"Dat is goed, Pien, ga maar vast naar de wc, ik kom eraan." Als ik de badkamer binnen loop, zit Pien netjes op de wc hard haar best te doen.

"Mama, het lukt niet. Mijn billen zijn nog te moe."

Geluk deel twee

Het echte geluksgevoel komt pas nadat er eerst iets fout gegaan is. Mijn tablet crashte. Ik was absoluut verslaafd aan het ding. Het was mijn krant, computer, radio, tv, boek, puzzelboek, encyclopedie, muziekspeler, you name it, het zat allemaal in die tablet. Wat de smartphone voor de jeugd is, was de tablet voor mij. Roelof was verbaasd dat ik geen ontwenningsverschijnselen kreeg want `als je jou zag was dat ding nooit meer dan een meter van je vandaan`. Eerst probeerde ik natuurlijk van alles om hem weer aan de praat te krijgen, daarna naar de winkel, daarna naar Samsung France. Daar beweerden ze dat hij niet gemaakt kon worden omdat hij uit een ander continent kwam. Ik heb hem namelijk in Singapore gekocht.
Dus er moest een nieuwe komen. Heel internet heb ik afgezocht, voor ongeveer € 300 kon ik dezelfde nog eens kopen. Roelof adviseerde mij om "als ik toch eens in Auch was, om het daar te proberen".  Maar in Auch kon ik op internet echt niks vinden.

Vandaag was een Auch-dag. Een belangrijke dag want ik ging naar de prefecture, een soort provinciehuis. Ik ging de allerlaatste hand leggen op het allerlaatste verhuisdossier. De aanhangwagen kon formeel worden ingevoerd voor een Franse kentekenplaat. Daar is een half jaar ellende aan voorafgegaan met de R.D.W., de D.R.E.A.L., de D.R.I.R.E. en de C.T. zodat we een dossier hebben van een paar cm. En alles lukte wonderwel bij de prefecture. Ik kreeg het formulier waarmee een kentekenplaat gemaakt kon worden en het kentekenbewijs volgt over de post. Weet je nog dat Edouard met die aanhanger helemaal naar Nederland reed terwijl hij niet achteruit kon rijden? Dat was de start van deze procedure.

Hé dit verhaal ging toch over een tablet? Ja, ja, dat komt wel weer.

Omdat ik toch in Auch was, heb ik meteen een schilderijlijst met de onmogelijke maat van 60x60 cm opgehaald om een borduurwerk in te lijsten. Jullie vinden dat gewoon, maar hier moet alles in het Frans en alles is anders geregeld. Zo'n lijst moet besteld worden, dat duurt quinze jours. Alles hier duurt quinze jours, dat is ongeveer zes weken. Ze zullen bellen, zeggen ze dan, maar ze bellen nooit. Dus moest ik zelf bellen. Ik kon hem ophalen, maar die winkel is op een plek waar je geen auto kunt neerzetten vanwege de grote drukte. Dus ging ik te voet naar de winkel, betaalde hem en sprak af dat ik later met de auto langs zou komen om hem op te halen. En het dubbel parkeren lukte gelukkig, dus de lijst kwam veilig en droog achterin mijn auto. We hadden namelijk net een wolkbreuk.

En dat kenteken en die tablet, ik word hier helemaal warrig van. Ja sorry, ik word ook een dagje ouder.

Oh ja, vandaag is Adrienne jarig en ik had een kaartje voor haar geschreven. Vandaag pas, want ze wil helemaal niet jarig zijn. Laat ik nou precies waar ik dubbel geparkeerd stond, een gele brievenbus zien! Daar had ik net in heel Auch naar gezocht. De kaart in de bus dus.

En ik ben die tablet heus niet vergeten hoor.

Toen naar de grote Leclerc in Auch, dat is een supersupermarkt met daarbij nog twee extra gebouwen, een voor autospullen en de ander voor elektronica. Eerst het kenteken laten maken. Een echt Gers kenteken met 32 erop, het nummer van de Gers. Helemaal trots kwam ik buiten. Dat hadden Roelof en ik toch maar mooi voor mekaar gekregen. Een aanhangwagen invoeren in Frankrijk is volgens kenners onmogelijk, je kan hem beter achterlaten in Nederland.

En dan .... ja daar kom ik nou op.

Oh ja, naast de autoshop kon ik wel even naar de tablets kijken. Het was vijf voor twaalf en om twaalf uur (dat is kwart over twaalf in Frankrijk) gaat de winkel dicht. Dus ik stevende meteen op een meneer af en vroeg of ze ook Samsung tablets hadden. Trots liet hij een afgesloten kast zien, en ja hoor daar lag hij, mijn tablet. Schoon, nieuw, wit en precies de goeie uitvoering. En wat kost hij? € 330.
Maar.
Bij de kassa krijg je € 30 korting.
Van Samsung krijg je € 40 terug door een speciale actie.
En op je klantenkaart van Leclerc krijg je nog eens € 65.
Dat was honderd euro voordeliger! En geen portokosten en meteen in mijn bezit. Nog vóór twaalf uur stond ik weer buiten.
Juichend.
Met een nieuwe tablet.

Of ik dit op mijn nieuwe tablet zit te typen? Nee gewoon op de computer. Ik dacht echt wel dat ik de hele middag niks anders zou gaan doen dan apps downloaden en schermen inrichten.

Kleinigheid, hij moet eerst opgeladen worden. Maar dan gaat ie los!

Oh ja, proficiat Adrienne, ik heb een heel leuke jouw verjaardag gehad. Ik wens je evenveel geluk als ik heb. En dat je het dan ook nog eens zo overzichtelijk kunt vertellen.

Domme dommes

Op de route van huis naar werk staan we bij een t-splitsing klaar om rechtsaf te slaan. Pien: "Nou gaan we rechts, hè mama?" Even later naderen we een bocht naar links.

"En nu, Pien, welke kant gaan we nu op?"

"Nu gaan we krom!"

In bad vertelt Pien: "Jeppe en papa hebben een piemeltje en Pien en mama niet."

"Dat klopt. Wat hebben Pien en mama dan?"

"Pien en mama hebben gewoon billen."

Het blijft even stil. Dan verzucht Pien met een verdrietig stemmetje: "Ik wil ook een piemeltje. Dat moeten we morgen even kopen bij de Appie-Appie."

De baby in mama's buik heeft inmiddels een naam. Hij heet Swiep. En Pien weet ook wanneer hij geboren wordt: "Als Jeppe en Pien heel goed eten dan worden wij groot en dan gaan we harder praten en dán komt Swiep uit de buik!"

Een bericht voor Mama / Nana

Dag lieve mama, waar u ook bent, ergens in het donkere heelal. 

Herinnert u zich Loesje nog, uw kleindochter, die ooit vanuit haar bed in het kleine kamertje waar ze haar middagdutje deed, ongeduldig naar u riep: "Nana, nie zinge!" omdat u in de naaikamer naar muziek van Richard Wagner zat te luisteren? 

Ze heeft nu zelf een dochtertje, mama, dat zingt als een engel in de nacht. Zes maanden is ze nu en ik stuur haar kleine lied naar u.