In mijn Turkse winkeltje ben ik een van de weinige autochtone klanten. Ik word aangesproken in het Nederlands, anders dan de voertaal bij de overige klanten: die is steevast Turks. Nu sta ik bij de kassa te wachten en spreekt de gehoofddoekte winkelierster op opgewonden toon een jonge Turkse vader met twee Turkse kinderen toe. De kinderen bestuderen vooral het snoep en lijken niet het onderwerp van haar tirade. Ik zie dat gaande het verhaal het gezicht van de vader betrekt. Geschrokken? Boos? Verontrust? Maar als de winkelierster is uitgesproken, komt de aap uit de mouw: "Mevrouw, u steekt een heel verhaal tegen mij af, maar ik versta er helemaal niks van. Ik spreek geen Turks." En de kinderen beginnen in accentloos Nederlands om snoep te zeuren.
