Neeltje (Pien, M&E) komt op bezoek en Sophia logeert bij opa. We gaan in aanloop even naar het grote opabed kijken en dat is helemaal oké, maar wel een beetje saai: niet het groene dekbed met bolletjes wat ze gewend is, maar een wat zakelijk blauwe. Maar joh, geen probleem, de knuffels werden geïnstalleerd om het wat vrolijker te maken. Nu even kijken waar Neeltje slaapt... maar daar viel de vrolijk kwebbelende Sophia geheel stil. Op Neeltjes bed lag verdorie een echt Jip en Janneke dekbed... én ook nog eens een handdoek met Disneyprinsessen. Sophia: "Opa... (lange stilte) ... die wil ik ook..." Tja, wat doe je dan als gediplomeerd opa? Neeltje weet nog van niks... Wat niet weet wat niet deert, dus even snel alles omwisselen. Gelukkig konden we Neeltje nog voorzien van een roedel Dalmatiërs. En Sophia? Over the moon.
Opa heeft het boekje
De vergeten beertjes al vijf keer voorgelezen en wordt een beetje baldadig. Hij pakt bij het volgende verzoek het lege voorblad en wijst met zijn vinger een denkbeeldig plaatje aan. "Visje in de grote stad." Volgt een geïmprovisseerd verhaal over een visje dat de mama kwijtraakt in de stad. Niemand heeft mama gezien, maar octopus vangt visje op en neemt het mee naar het politiebureau. Kan de politie helpen om mama te vinden? Sophia luistert geboeid en volgt opa's vinger langs de denkbeeldige plaatjes. Op het politiebureau zit agent Haai: "O, die mama hebben we opgesloten in de gevangenis omdat ze haar kindje was kwijt gera..." Maar uit het niets, zeer tot opa's verrassing, ontploft Sophia nu: "Nee!!! Stoute haai!!!" Ze bonkt met twee vuistjes op de lege pagina op de plek waar Haai zich ongeveer moet bevinden en huilt hartstochtelijk. "Dat mag niet!!! Je mag mama niet in de gevangenis doen!" Gelukkig liep alles goed af, werd Haai door agent Walvis ontslagen en mocht de mama met kindje vis naar huis. Kioew.
Sindsdien nemen we de improvisaties wat serieuzer. Maar Sophia is wel wakker geschud. Bij elk leeg voorblad wordt tegenwoordig gevraagd: "Wat staat hier?" Als het twee lege voorbladen zijn, wil ze ook weten wat er op het andere blad staat. Opa geeft dan een gevaarlijke keuze "dit gaat over een monster dat kindjes eet" en een veilige keuze "dit gaat over een konijntje dat met mama en papa gaat picknicken". Ze kiest altijd voor de veilige keuze. Maar dat bloedeloze verhaaltje is nog niet afgelopen of opa moet toch ook nog even die andere bladzijde voorlezen... En natuurlijk loopt het goed af.
Bij de drie voorgaande foto's: Sophia tijdens het eten van haar toetje (blauwe bessen, skyr en opajam) bezig met "bessen schilderen".
Opa: "Ha! Het stoplicht springt op groen." Sophia: "Huh? Een stoplicht kan toch niet springen?"
Opa legt de zaken altijd goed uit. Een varken in de modder? "Ja, dat heb je met varkens hè." Een onverwachte regenbui? "Tja, dat heb je met regen hè." Nu zegt opa "Klaar is Kees!" Sophia: "Ja, dat heb je met Kezen hè!"
Sophia is aan het spelen met zeep en water en maakt "een kopje thee". Opa: "Met melk? Zeepmelk zeker!" Sophia: "Neeee... Het is net alsof échte melk."
Ene Loes (vriendin van Julia) is een concurrent van opa. Die neemt met haar bezoek altijd iets leuks mee en doet leuke spelletjes. Sophia ziet haar maar wat graag komen. Laatst had ze een echte toverkoffer bij zich. Een paar weken later kruipt Elise in de koffer en als mama en opa dat leuk vinden, klimt Sophia natuurlijk op de deksel. Ja, ook leuk, maar de koffer dreigt het nu onder die last te gaan begeven. Sophia: "Ach, Loes is toch niet in de buurt."
Sophia en opa zijn rustig aan het lunchen. Op de radio klinkt een aria van Handel, waar ze samen naar luisteren. Sophia: "Hé?! Da's niet van de muziekles."
Sophia heeft iets leuks gevonden om te zeggen: "Kakkiejakkiejakkie, de kat moet kakken," Ze herhaalt het iets van 10 keer en het wordt elke keer leuker, hahahahahahahahahahahahahaha!
De zussen kunnen het goed samen vinden. Sophia was altijd al Elise's grote held, maar nu Elise al een beetje kan staan, komt de liefde meer en meer van twee kanten. Elise mag zelfs in het huisje komen, dat was eerder verboden gebied. En Elise heeft zo'n beetje de auto veroverd op Sophia. Sophia heeft zich ermee verzoend en vindt Elise tegenwoordig dan ook "zó lief" en "zó zacht". En zo is het.
Sophia wordt nu snel ouder. Vanaf dat ze kon lopen, was één van de dingen die ze graag deed "wandelen met Brahms". Dan pakte ze de kleine buste van Brahms uit opa's kast en liep daar onder grote vrolijkheid mee rond de tafel, terwijl opa dan moest blijven zeggen "welja, hallo, die gaat maar weer eens een stukje wandelen met Brahms, moet niet gekker worden". Brahms stond daarvoor ook op een voor haar makkelijk bereikbare plek. Gisteren heb ik Brahms naar een hoger gelegen plek verzet, omdat ze nu al maanden niet meer wandelt met Brahms. Hij mist dat, kon ik aan 'm zien. Ik ook.
