De kleine Ypjes moeten ’s morgens allebei een test laten doen, omdat er bij klasgenootjes corona is vastgesteld. Het is een regenachtige dag, en die in quarantaine te moeten doorbrengen valt ze zwaar. In de middag zegt Sofía bozig: “Die coronatest was het enige leuke deze dag!”
Milo: “Moleculen kunnen nooit hun moeder vinden in de winkel, want ze zijn allemaal hetzelfde!”
Sofía is verdrietig en heeft tranen in haar ogen. Ze zegt: “Mijn ogen moeten gewoon plássen!”
Op Loesjes verjaardag is er een palmpaastak gemaakt met een door opa Toon gebakken Haantje-Pik. Een paar dagen later wil Milo het haantje opeten. Loes: “Dat haantje is keihard nu, dat kun je niet meer eten!” Zegt Sofía: °Ja! Ik nam er net een hap uit en dat was heel vermoeiend!”
Camilo zit in de auto naar buiten te kijken. Dan roept hij: “Mama, kijk!
Daar staat bijna mijn naam! “ CASINO!
Camilo ‘verkoopt’ ijsjes. “Wil jij een lekker aardbeienijsje? Ik heb er een echte aardbei in gepletterd!”
Sofía heeft een nieuwe trui met de kop van een wolf erop, die ze zelf heeft uitgekozen. Loesje stuurt een foto naar de familie-app en vertelt haar dan dat oma de wolventrui héél mooi vindt. Zegt Sofía: “Nou, ík zou me doodschamen als oma in zo’n trui zou lopen...”
Milo is op zoek naar de weegschaal. “Mama, waar is dat ding van eh.. de zwaarheid?”
Sofia moet kort na de eerste keer, voor de twééde keer in quarantaine. Ditmaal is de juf besmet. De
thuiswerkende ouders passen zuchtend opnieuw hun roosters aan. Op een ochtend zit Sofía aan tafel en wil ze iets vertellen, terwijl haar vader aan diezelfde tafel probeert
te werken en Loes in de keuken ergens mee bezig is. Sofía: ”Ik heb het gevoel
dat ik tegen mezelf praat...!”
Matthias en vriendje proberen Maren over te halen om vadertje en moedertje
met hen te spelen. Maar die is in de ban van haar eerste tand die eruit is.
Matthias: “Maar Maren, dan doen we dat je in het spel je tand verliest. In ons
spel kunnen we daar véél aandacht aan besteden!”
Het spel begint. Matthias tegen zijn vriend: “Ik was toch héél rijk? Ik was
biljardnair.”
Nu ik geen biebboeken meer heb, en ’s avonds dus even niet via de I-Pad kan voorlezen, leest Emma haar kinderen het boek “De zweetvoetenman” voor, een bundel voor kinderen met opvallende rechtszaken. Het verhaal van Lucia de B. bijvoorbeeld. Moeilijk, maar intrigerend. Miguel legt het verhaal na afloop nog een keer uit: “Deze mevrouw heeft dus tien jaar van haar leven onschuldig in de gevangenis gezeten.” Matthias: “Toch wel met éten?”
